Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

wyroku z 13 października 2025 r.

sporządzone w sposób przepisany w art. 505 ⁸ § 4 kpc

M. P. i P. W. domagali się zasądzenia od D. L. A. z siedzibą w K. w Republice Federalnej Niemiec po 600 euro z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 2 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu.

D. L. A. z siedzibą w K. w Republice Federalnej Niemiec wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów procesu. Pozwana zarzuciła brak legitymacji biernej.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo okazało się niezasadne.

Roszczenie strony powodowej wywiedzione zostało na podstawie przepisów Rozporządzenia (WE) 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 roku ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego Rozporządzenie (EWG) nr 295/91.

Sąd podzielił zarzut braku legitymacji biernej.

Zgodnie z art. 2 lit. b) wyżej powołanego Rozporządzenia ,,obsługujący przewoźnik'' oznacza przewoźnika lotniczego wykonującego lub zamierzającego wykonać lot zgodnie z umową zawartą z pasażerem lub działającego w imieniu innej osoby, prawnej lub fizycznej, mającej umowę w tym pasażerem. W świetle tej definicji legalnej i materiału dowodowego zaoferowanego przez pozwanego zarzut braku legitymacji biernej okazuje się trafny. „Aby przewoźnik lotniczy został uznany za obsługującego przewoźnika muszą zostać spełnione przez niego dwie kumulatywne przesłanki: wykonanie danego lotu oraz istnienie umowy zawartej z pasażerem. Obsługujący przewoźnik podejmuje zatem decyzję o przeprowadzeniu konkretnego lotu, ustala jego trasę oraz przygotowuje ofertę przewozu lotniczego. Konsekwencją podjęcia tych decyzji jest ponoszenie przez niego odpowiedzialności za wykonanie lotu.” (tak Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z 27 maja 2021 r. sygn. akt XXVII Ca 1024/20). „Artykuł 2 lit. b) nr (...) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/EWG należy więc interpretować w ten sposób, że przewoźnika lotniczego nie można uznać za "obsługującego przewoźnika" w rozumieniu tego przepisu, w sytuacji gdy pasażer zawarł z organizatorem wycieczek umowę dotyczącą konkretnego lotu oznaczonego numerem lotu i datą, który to lot miał być obsługiwany przez tego przewoźnika lotniczego, jednak ten ostatni nigdy nie zaplanował lotu o tym numerze i w tym terminie, lecz można go uznać za "obsługującego przewoźnika" w rozumieniu wspomnianego przepisu, jeżeli przewoźnik ten stworzył ofertę, którą następnie ewentualnie zmienił.” (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 czerwca 2023 r. sygn. akt II GSK 922/22). „Przewoźnika lotniczego nie można uznać za "obsługującego przewoźnika" w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, w sytuacji gdy pasażer zawarł z organizatorem wycieczek umowę dotyczącą konkretnego lotu oznaczonego numerem lotu i datą, który to lot miał być obsługiwany przez tego przewoźnika lotniczego, jednak ten ostatni nigdy nie zaplanował lotu o tym numerze i w tym terminie, jakkolwiek można go uznać za "obsługującego przewoźnika" w rozumieniu tego przepisu, jeżeli przewoźnik ten stworzył ofertę, którą następnie ewentualnie zmienił. Za obsługującego przewoźnika lotniczego należy uznać przewoźnika, który w ramach swojej działalności w zakresie transportu pasażerskiego podejmuje decyzję o przeprowadzeniu konkretnego lotu, włącznie z ustaleniem zarówno jego trasy, jak i rozkładu czasowego, a tym samym o stworzeniu dla zainteresowanych oferty przewozu lotniczego i dopiero podjęcie tego rodzaju decyzji oznacza, że przewoźnik ten ponosi odpowiedzialność za wykonanie tego lotu, w tym między innymi za jego ewentualne odwołanie lub duże opóźnienie w przylocie. Jeżeli zaś przewoźnik lotniczy nie podejmuje takiej decyzji o wykonaniu konkretnego lotu i nie tworzy oferty przewozu lotniczego, nie można przyjąć, że zamierzał on wykonać taki lot w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004, w związku z czym nie można go uznać za "obsługującego przewoźnika" w rozumieniu tego przepisu. W sytuacji, gdy przewoźnik lotniczy nie ma statusu "obsługującego przewoźnika" w rozumieniu przywołanego przepisu prawa, w związku z czym nie jest zobowiązany do wypłaty odszkodowania na podstawie wymienionego rozporządzenia, pasażer nie traci uprawnienia do wytoczenia powództwa zgodnie z prawem krajowym przeciwko swojemu kontrahentowi, którym jest organizator wycieczek, w celu uzyskania naprawienia szkody poniesionej wskutek działań tego organizatora.” (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 października 2023 r. sygn. akt II GSK 1938/22). Z powyższych judykatów bezsprzecznie wynika, że pojęcie obsługującego przewoźnika opiera się na realnym działaniu danego przewoźnika w celu wykonania lotu. Obejmuje to również czynności poprzedzające start samolotu, czyli etap planowania i zabezpieczania przyszłego lotu pod względem logistycznym, meteorologicznym itd. Bez tego elementu nie ma mowy o ziszczeniu się przesłanek legalnej definicji „obsługującego przewoźnika” zawartej w wyżej powołanym przepisie. Nie jest zatem wystarczające zamieszczenie na biletach czy kartach pokładowych oznaczenia przewoźnika, który jednak lotu nie wykonywał, a jego oznaczenia za jego zgodą tam się znalazły. W okolicznościach sprawy niniejszej pozwany udowodnił, że poszczególne odcinki spornego lotu były wykonywane przez innych przewoźników, którym z tego względu służy status „obsługującego przewoźnika” w rozumieniu art. 2 lit. b) Rozporządzenia 261/2004.

Z tych względów Sąd w punkcie I sentencji wyroku oddalił powództwo.

O kosztach procesu Sąd orzekł w myśl zasady finansowej odpowiedzialności za wynik sprawy, statuowanej w art. 98 § 1 k.p.c. Powód przegrał sprawę w całości, wobec czego obowiązany jest zwrócić pozwanemu koszty celowej obrony. Na zasądzoną kwotę 1817 zł złożyła się kwota po 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie z uwagi na współuczestnictwo formalne po stronie powodowej oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej za udzielone pełnomocnictwo. Sąd przyznał także na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. odsetki od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

SSR Paweł Szymański

Zarządzenie: odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego.