Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

Powódka BAR (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. domagała się zasądzenia od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w S. kwoty 5.290,23 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz kosztami postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 6 lipca 2023 roku wykonywała na rzecz pozwanej naprawę windy hydraulicznej oraz wymianę części.

W dniu 30 października 2023 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana wniosła o uchylenie nakazu zapłaty oraz oddalenie powództwa. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazała, iż nie zgadza się z twierdzeniem powódki jakoby była dłużnikiem, a w dniu wytoczenia powództwa pozostawała w zwłoce, gdyż dopiero w dniu 6 października 2023 roku otrzymała za pomocą korespondencji mailowej fakturę VAT. Zgodnie z twierdzeniami pozwanej termin płatności na wystawionej przez powódkę fakturze wynosił 14 dni co oznacza, iż upłynął on z dniem 21 października 2023 roku. W konsekwencji czego pozwana zaprzecza jakoby powódka posiadała prawo do naliczania odsetek od dnia 21 lipca 2023 roku. Dodatkowo wskazała, że faktura nie została zaksięgowana w kosztach pozwanej ze względu na brak wystawionego duplikatu faktury z poprawną datą.

W piśmie przygotowawczym powódka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, dodatkowo wskazując, że strony zawarły umowę z oznaczonym co do dnia terminem płatności, co oznacza, iż nawet w przypadku nie otrzymania przez pozwaną faktury wyplata wynagrodzenia powinna nastąpić w chwili oddania dzieła.

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2024 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum zawiesił postępowanie na podstawie art. 174 § 1 pkt 2 k.p.c.

W dniu 6 maja 2024 roku powódka złożyła wniosek o ustanowienie kuratora dla pozwanej spółki nie posiadającej komplementariusza oraz o podjęcie zawieszonego postępowania.

Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2024 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie podjął zawieszone postępowanie oraz ustanowił kuratora dla pozwanej.

W piśmie procesowym kuratora z dnia 26 sierpnia 2024 roku podtrzymał zarzut podniesiony przez pozwaną w sprzeciwie od nakazu zapłaty dotyczący przedwczesności oraz bezzasadności wytoczonego powództwa. W dalszych pismach zaznaczył, że próbował kontaktować się z pozwaną jednak okazało się to bezskuteczne.

Postanowieniem z dnia 23 października 2024 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c., na postanowienie to zostało złożone zażalenie.

Dnia 28 lutego 2025 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie ustalił, że wpisano do rejestru KRS komplementariusza pozwanej spółki komandytowej uprawnionego do jej reprezentacji.

Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2025 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 23 października 2024 roku.

W piśmie powoda z dnia 5 sierpnia 2025 roku podtrzymał on dotychczasowe twierdzenia i wnioski zawarte w pozwie, jednocześnie zaznaczając, że należność dochodzona pozwem nie została do dnia dzisiejszego uiszczona.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka prowadzi działalność gospodarczą z zakresu naprawy i konserwacji metalowych wyrobów gotowych, maszyn i urządzeń, pozwana jest przedsiębiorcą prowadzącą działalność w zakresie transportu drogowego towarów.

Dowód:

- wydruk KRS powódki – k. 11-14

- wydruk KRS pozwanej – k. 47-55.

W dniu 06 lipca 2023r. strony zawarły umowę o naprawę windy hydraulicznej i wymianę części. Koszt naprawy został wyceniony na kwotę 5.290,23 zł, kwota ta obejmowała koszt części, materiałów oraz wynagrodzenie osoby naprawiającej.

W związku z naprawą wykonaną w dniu 6 lipca 2023 roku została wystawiona faktura VAT nr (...) na kwotę 5.290,23 zł z terminem płatności określonym na 14 dni tj. 20 lipca 2023 roku.

Bezsporne, a ponadto dowód:

- Faktura VAT nr (...) – k. 5.

W dniu 29 września 2023 roku powódka korespondencją mailową wysłała do pozwanej wezwanie do zapłaty kwoty 5.290,23 zł z terminem płatności wyznaczonym do dnia 9 października 2023 roku.

Dowód:

- wydruk korespondencji e – mailowej – k. 26

- wezwanie do zapłaty z dnia 29 września 2023 roku – k. 6

- Rejestr zakupów VAT październik 2023 roku – k. 29-30.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.

Powódka dochodziła należności z tytułu umowy o dzieło związanej z naprawą windy. Podstawę prawną żądania stanowiły przepisy art. 627 k.c. - przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia.

Pozwana nie kwestionowała faktu zawarcia umowy z powódką, jej treści, ani wykonania.

Sporny w sprawie był termin płatności i wysokość wynagrodzenia wynikająca z faktury VAT nr (...).

W pierwszej kolejności należało wskazać, że postępowanie w części toczyło się przy udziale kuratora ustanowionego dla pozwanej, w trybie art. 69 § 1 zd. 1 k.p.c. - sąd orzekający na wniosek strony przeciwnej, ustanawia kuratora dla strony niemającej zdolności procesowej, która nie ma przedstawiciela ustawowego, dla strony będącej osobą prawną, gdy w jej organie zachodzą braki uniemożliwiające jej reprezentację, albo dla strony będącej jednostką organizacyjną, gdy brak jest osób uprawnionych do jej reprezentowania.

W dołączonych bowiem do akt sprawy dokumentach, w szczególności odpisach KRS pozwanej spółki, pomimo wpisania w rubrykę komplementariusza spółki (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w KRS nie ujawniono osoby uprawnionej do reprezentacji pozwanej (rubryka nie zawierała żadnych wpisów). Zgodnie z art. 117 k.s.h. spółkę reprezentują komplementariusze, których z mocy umowy spółki albo prawomocnego orzeczenia Sądu nie pozbawiono prawa do reprezentowania spółki, art. 14 ustawy KRS wskazuje natomiast, że podmiot obowiązany do złożenia wniosku o wpis do rejestru nie może powoływać się wobec osób trzecich działających w dobrej wierze na dane, które nie zostały wpisane do rejestru lub uległy wykreśleniu, normę tą uzupełnia art. 17 ustawy KRS, który stanowi, że istnieje domniemanie, że wprowadzone do rejestru dane są zgodne z prawdą.

Analizując powyższe, w ocenie Sądu wpis (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w dziale I Rejestru jako komplementariusza, przy jednoczesnym braku wpisu w dziale II wspólnika powołanego do reprezentacji spółki, nie mógł stanowić podstawy do założenia, że uprawnienie do tej reprezentacji istnieje. Należy wskazać, że właściwa reprezentacja stron procesu jest fundamentalną kwestią, która wymaga szczególnego zbadania celem zapewnienia prawidłowego toku całego postępowania. W związku z powyższym ustanowienie kuratora dla pozwanej było niezbędnym działaniem w celu prowadzenia postępowania. Kurator został zwolniony z pełnienia swojej funkcji w chwili gdy dane zawarte w KRS zostały uzupełnione o organ uprawniony do reprezentowania spółki. Zgodnie z art. 69 § 4 k.p.c. czynności odwołanego kuratora pozostawały w mocy, co oznaczało, że wszelkie działania podjęte przez reprezentującego uprzednio kuratora pozostawały w mocy i wywoływały skutki prawne.

Odnosząc się do zarzutu pozwanej co do treści żądania pozwu, należało wskazać, że zdaniem sądu nie był on zasadny. Stosownie do treści art. 642 § 1. k.c w braku odmiennej umowy przyjmującemu zamówienie należy się wynagrodzenie w chwili oddania dzieła. Jak wynikało z twierdzeń powódki – nie zaprzeczonym w żaden sposób przez pozwaną – a nadto z dokumentu faktury, umowa została wykonania w dniu 6 lipca 2023r. Tym samym w braku innych postanowień umownych, z tym dniem pozwana była zobowiązana do zapłaty wynagrodzenia powódce. Dla obowiązku zapłaty, nie miało więc znaczenia doręczenie faktury, tym niemniej skoro powódka domagała się zapłaty dopiero od 21 lipca 2023r. żądania w tym zakresie należało uznać za zasadne.

Co więcej pozwana nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń co do innych postanowień umowy, jak i do jej wykonania przez powódkę. Niezależnie więc od daty wymagalności wskazywanej przez obie strony procesu, nawet gdyby hipotetycznie uwzględnić zarzut pozwanej, to wierzytelności stała się wymagalna w toku procesu. W takiej sytuacji pozwana winna była wykonać własne zobowiązanie, czego nie uczyniła aż do czasu wydania wyroku w sprawie.

O odsetkach Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1790). Zgodnie z jego treścią - z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny – wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: wierzyciel spełnił swoje świadczenie i nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Przez transakcję handlową należy przy tym rozumieć (zgodnie z art. 4 ww. ustawy) umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2 (przedsiębiorcy lub podmioty prowadzące działalność gospodarczą) zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością.

W sprawie nie budziło wątpliwości Sądu, że zawarta przez strony umowa stanowiła transakcję handlową, w związku z czym powód co do zasady mógł domagać się zasądzenia od pozwanego odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych. Nie budziła wątpliwości Sądu również data, od której odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych zostały naliczone, jak zostało wspomniane powyżej, w przypadku braku odmiennych uregulowań wynagrodzenie powinno zostać opłacone w chwili oddania dzieła, dzieło pomimo, że zostało wykonane w dniu 6 lipca 2023 roku i zgodnie z powyższą regulacją powódka co do zasady mogłaby domagać się zapłaty z tym dniem. Skoro jednak powódka określiła żądanie od dnia 21 lipca 2023r. orzeczono jak w sentencji.

W punkcie II sentencji wyroku rozstrzygnięto o koszach postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w powołanym przepisie strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Strona powodowa wygrała proces w całości i poniosła następujące koszty: 400 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 1.800 zł – ustalone na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2016, poz. 1667), kwota 933,10 zł tytułem wynagrodzenia kuratora procesowego co daję łącznie kwotę 3.710,10 zł i taka też została zasądzona przez Sąd od pozwanego na rzecz powoda.

W punkcie III wyroku rozstrzygnięto o kwocie nadpłaconej przez powódkę zaliczki na kuratora procesowego. Na konto Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie zostało wpłacone 986 zł tytułem zaliczki na wynagrodzenie kuratora procesowego, wynagrodzenie kuratora wyniosło 933,10 zł. W związku z powyższym należało zwrócić powódce kwotę 52.90 zł tytułem nadpłaconych wydatków.

W konsekwencji czego należało orzec jak w sentencji wyroku.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)