Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

S., dnia 17 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie XI Wydział Gospodarczy w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Andrzej Muzyka

Protokolant: Sekretarz Sądowy Kornelia Biel

po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. w Szczecinie

na rozprawie

sprawy z powództwa Syndyka masy upadłości ST3 (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości w S.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialności w S.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialności w S. na rzecz powoda Syndyk masy upadłości ST3 (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości w S. kwotę 52.528,07 zł (pięćdziesiąt dwa tysiące pięćset dwadzieścia osiem zł siedem gr) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi:

- od kwoty 40.380,01 zł od dnia 27 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 7.607,85 zł od dnia 6 lipca 2023 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 4.540,21 zł od dnia 13 lipca 2023 r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 8044 zł (osiem tysięcy czterdzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów procesu, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

SSR Andrzej Muzyka

Sygn. akt XI GC 751/25 2 stycznia 2026 r.

UZASADNIENIE

Syndyk masy upadłości ST3 (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości w S. wniosła pozew przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialności w S. o zapłatę kwoty 52.528,07 zł (pięćdziesiąt dwa tysiące pięćset dwadzieścia osiem zł siedem gr) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi:

- od kwoty 40.380,01 zł od dnia 27 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 7.607,85 zł od dnia 6 lipca 2023 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 4.540,21 zł od dnia 13 lipca 2023 r. do dnia zapłaty;

oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazała, że strony były związane umowa najmu. Pozwany zaprzestał spłaty należności. Pozostały do zapłacenia cztery faktury. Po wezwaniu do zapłaty pozwany wniósł o zaliczenie na poczet faktur wpłaconej kaucji.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialności w S. wniosła o oddaleniu powództwa w całości oraz zasądzeniu kosztów procesu według norm przepisanych.

Zakwestionowała roszczenie co do zasady i co do wysokości.

W toku sprawy strony podtrzymały stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 26 października 2021 r. Syndyk masy upadłości ST3 (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości w S. zawarła z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialności w S. umowę najmu. Umowa została zawarta za okres od dnia 1 listopada 2021 r. do dnia 31 maja 2022 r.

Na mocy aneksu z dnia 31 marca 2024 r. okres obowiązywania umowy został przedłużony do dnia 30 czerwca 2023 r.

Przedmiotem umowy była powierzchnia produkcyjna, plac składowy, suwnica, inne dostępne maszyny i urządzenia według zapotrzebowania zgłaszanego przez najemcę, pomieszczenia biurowe, kontenery, szatnie, według zapotrzebowania zgłaszanego przez najemcę (§ 1 umowy).

W § 2 ustalono czynsz, przy czym regulacja dotyczyła czynszu za korzystanie z hali produkcyjnej: 17,00 zł/m2 netto, placu składowego: 12 zł/m2 netto, partycypacji w kosztach ochrony: 5000 zł netto plus podatek 23% VAT, za korzystanie z suwnicy 12.500 zł netto za 1 dzień. Ustalony czynsz nie obejmował kosztów eksploatacji, takich jak koszt ogrzewania, energii eklektycznej, wody, ścieków wg zużycia (opłaty zmienne). Opłaty te miały być naliczanie na podstawie refaktury. Wystawione faktury miały być przesyłane za pomocą poczty elektronicznej na adres faktury@bthhold.com.

Czynsz za maszyny, urządzenia, pomieszczenia biurowe, kontenery oraz szatnie wynajmowane według zapotrzebowania zgłaszanego przez najemcę (§ 1 umowy), był ustalony w sposób dorozumiany, zgodnie z cennikiem obowiązującym na obiekcie i rozliczany w fakturach VAT, łącznie z należnościami z ww. umowy najmu.

Dowód:

- umowa z dnia 26.10.2021, k. 12-14,

- wydruk, k. 15,

- aneks, k. 16,

- zeznania świadka P. K., k. 74-79,

- zeznania świadka K. S., k. 81-84.

- e-maile, k. 56.

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialności w S. uiściła kaucję w kwocie 36.083 zł.

W okresie od maja 2023 r. do lipca 2023 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialności w S. zaprzestała regulować należności.

Syndyk masy upadłości ST3 (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości w S. wystawiła w tym czasie łącznie cztery faktury, których zapłaci dochodzi:

- w wysokości 30000,01 zł z terminem płatności 26 maja 2023 r.,

- w wysokości 46 463 zł z terminem płatności 26 czerwca 2023 r.,

- w wysokości 7607,85 zł z terminem płatności 5 lipca 2023 r.,

- w wysokości 4.549,21 zł z terminem płatności 12 lipca 2023 r.

Dowód:

- faktury, k. 17-20.

Pismem z dnia 29 stycznia 2024 r. Syndyk masy upadłości ST3 (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości w S. przesłała (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialności w S. ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty ww. należności w terminie 3 dni od otrzymania wezwania.

W odpowiedzi (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialności w S. wniosła o zaliczenie wpłaconej kaucji w kwocie 36.083 zł na poczet spłaty części zadłużenia, nie wskazując sposoby dokonania zapłaty.

Syndyk masy upadłości ST3 (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości w S. zaliczył kaucję na rzecz faktury nr (...) a w pozostałej części na rzecz faktury nr (...).

Dowód:

- email, k. 21,

- wezwanie do zapłaty, k. 22, k. 54-55,

- email, k. 2,

- email, k. 56.

Sąd zważył, co następuje:

Strony były związane umową o charakterze mieszanym, przy czym co do zasady rozliczenia strony były związane z umową najmu i dotyczyły czynszu najmu. Wobec czego do stosunku prawnego łączącego strony Sąd zastosował przepisy o najmie.

Zgodnie z art. 659 § 1 kc przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Wskazać należy, że strony zawarły umowę na czas oznaczony, tj. od dnia 1 listopada 2021 r. do dnia 31 maja 2022 r.

W dniu 31 marca 2023 r. sporządzono aneks, zgodnie z którym umowa miała obowiązywać od dnia 1 listopada 2021 r. do dnia 30 czerwca 2023 r.

W ocenie Sądu sporządzenie tej treści umowy prowadzi do wniosku, że w okresie, który dotyczy niniejszej sprawy strony były związane umową.

W dniu 31 maja 2022 r. umowa była kontynuowana, znalazł więc zastosowanie przepis art. 674 kc, stosownie do którego jeżeli po upływie terminu oznaczonego w umowie albo w wypowiedzeniu najemca używa nadal rzeczy za zgodą wynajmującego, poczytuje się w razie wątpliwości, że najem został przedłużony na czas nieoznaczony.

Wolą stron, w dniu 31 marca 2023 r. sporządzono aneks, zgodnie z którym umowa miała obowiązywać od dnia 1 listopada 2021 r. do dnia 30 czerwca 2023 r. Zmieniono więc charakter umowy powrotnie na umowę na czas oznaczony.

W ocenie Sądu przepis art. 65 § 2 kc w zw. z art. 353 (1) kc przemawia za utrzymaniem tego stosunku prawnego.

Tym samym Sąd przyjął, że strony były związane umową do dnia 30 czerwca 2023 r.

Umowa poza czynszem regulowała też rozliczenie wymienionych w ocenie Sąd nie enumeratywnie kosztów eksploatacji, co zostało uwzględnione w załączonych do pozwu fakturach Vat.

Zwrócić należy uwagę, że w odpowiedzi na wezwanie do zapłaty z dnia 29 stycznia 2024 r. pozwana uznała powództwo w sposób niewłaściwy. Co przerzuciło na pozwaną ciężar dowodu, że należności opisane w fakturach VAT zostały naliczone niezgodnie z zawartą umową.

Ciężarowi dowodu pozwana nie sprostała (art. 6 kc). Zaprzeczenie okolicznościom faktycznym nie jest wystarczające, podobnie jak wskazywanie na to jakie dowody powinna przedłożyć strona powodowa. Od 1.11.2021 r. strony były związane umową najmu, a rozliczenia niezapłacone przez pozwaną dotyczą ostatnich okresów obowiązywania umowy. Wynika z powyższego, że pozwania nie kwestionowała, nie ma dowodu na tą okoliczność, wcześniejszych rozliczeń, miała więc wiedzę o zakresie kosztów eksploatacji i innych kosztów związanych z zawartą umową. Sąd uważa, że zarzuty pozwanej zostały podniesione jedynie na użytek procesu. Co prawda umowa mówi o fakturach za koszty eksploatacji wystawianych na podstawie refaktur, ale nie mówi nic o tym, że te pierwotne faktury miałby być doręczane w jakikolwiek sposób pozwanej.

Jeżeli chodzi o energię do przecinarki, to wskazać należy, że koszty eksploatacji nie były wyszczególnione w umowie w sposób enumeratywny. Dodatkowo zakres umowy w § 1 był zapisany szeroko co do przedmiotu najmu. Wymienia on bowiem inne dostępne maszyny i urządzenia. Pozwana skorzystała z tych urządzeń, w tym wypadku przecinarki, co spowodowała dodatkowe koszty. Jeżeli pozwana chciała kwestionować to rozliczenia, nie powinna uznawać powództwa. Skoro powództwo uznała w sposób niewłaściwy, ciężar dowodu spoczywał na pozwanej. Pozwana nie wykazała, że koszty zużycia energii do przecinarki zostały rozliczone w innym punkcie umowy.

Wynajem łoża, kontenerów biurowych, szafek, rozdzielni elektrycznej został w ocenie Sądu objęty § 1 umowy w pkt d i e. Przy czym strony nie uregulowały w sposób pisemny czynszu za ten przedmiot najmu (§ 2 umowy) w sposób konkretny, ale czynsz został ustalony co najmniej w sposób dorozumiany. W zależności od zgłoszonego zapotrzebowania na poszczególne urządzenie, pomieszczenie, maszynę, przedmiot naliczany był czynsz zgodny z tym przedmiotem najmu. Z e-maili (k. 56 verte) wynika, że w odpowiedzi na kwestionowanie rozliczenia szafek powódka wyjaśniła pozwanej wątpliwości, oraz że pozwana nie kwestionowała wysokości rozliczenia w zakresie łoża, kontenerów, lecz wskazywała jedynie o podanie daty ich zdania. Powyższe potwierdzają świadkowie K. S. i P. K..

Po drugie przy wniosku o zaliczenie zapłaty, tj. kaucji pozwana nie wskazała sposobu takiego zaliczenia, do czego była uprawniona (art. 451 § 1 kc). Wierzyciel miał więc prawo dokonać zaliczenia według swojego uznania (art. 451 § 2 kc). Zwłaszcza, że zaliczył kaucję na poczet faktury najwcześniej wymagalnej (art. 451 § 3 kc).

Odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych orzeczono na podstawie ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

Strony wchodzą do katalogu podmiotów (art. 2) i zakresy przedmiotowego (art. 3) ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

Umowa łącząca strony jest transakcją handlową w rozumieniu art. art. 4 pkt 1 ww. ustawy. W rozumieniu tego przepisu transakcja handlowa to umowa, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy, w transakcjach handlowych - z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie; 2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

Terminy płatności wynikają z faktur załączonych do pozwu i są oparte na umowie stron.

Powyższe przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione.

Sąd dał wiarę przeprowadzonym dowodom. Są one spójne. Czym innym jest kwestia oceny jakie okoliczności faktyczne poszczególnymi dowodami zostały wykazane.

Wobec powyższego orzeczono jak w pkt. I wyroku.

W pkt II wyroku orzeczono o kosztach procesu na podstawie art. 98 § 1 i 1(1) kpc. Powód wygrał proces w całości. Na koszty powoda składało się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w stawce minimalnej 5400 zł, opata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł oraz opłata sądowa od pozwu 2627 zł.

SSR Andrzej Muzyka

Sygn. akt XI GC 751/25 2 stycznia 2026 r.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

(...)