Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 2 lutego 2023 r. pierwotnie złożonym do Sądu Rejonowego Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, A. K. wniosła przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w U. o zapłatę kwoty 11 899,88 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot:
- 8049,92 zł od dnia 21 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty

- 3849,96 zł od dnia 13 lutego 2022 r. do dnia zapłaty

oraz kwotę 505,87 zł tytułem kosztów rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, wraz z kosztami procesu.

Powódka dochodzi zapłaty odszkodowania tytułem poniesionych kosztów najmu pojazdu zastępczego, które zmuszona była ponieść z uwagi na przedłużający się czas naprawy i diagnozowania usterki pojazdu oddanego do warsztatu pozwanej.

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2023 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie przekazał sprawę do rozpoznania tutejszemu Sądowi.

Nakazem zapłaty z dnia 30 maja 2023 r. Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwana wniosła sprzeciw od ww. nakazu zapłaty, zaskarżając nakaz w całości, wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu.

W toku procesu strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Dnia 1 września 2020 r. F. S. zawarł z (...) spółką akcyjną w P. umowę leasingu operacyjnego nr (...), przedmiotem której było finansowanie pojazdu marki F. (...).

Dowód:
- umowa leasingu k. 24-22;

Pojazd został zakupiony jako fabrycznie nowy od (...) sp. z o.o. w U. i objęty został gwarancją. Sprzedawca zamontował w nim samochodzie dodatkowe wyposażenie w postaci zabezpieczenia zapłonu, rejestratora jazdy i odstraszacza kun. Z tego tytułu dnia 24 września 2020 r. (...) sp. z o.o. wystawiła na F. S. fakturę VAT nr (...) na kwotę 7645,95 zł tytułem montażu dodatkowych elementów pojazdu jak zabezpieczenie zapłonu, rejestratory jazdy i odstraszacz kun.

Dowód:

- faktura VAT k. 124;

- protokół k. 125;

- certyfikat gwarancyjny k. 126;

Na mocy porozumienia z dnia 7 maja 2021 r. zawartego z finansującym, w miejsce i obowiązki korzystającego wstąpiła powódka A. K., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą N. A. K..

Dowód:

- porozumienie z dnia 7 maja 2021 r. k. 23;

Dnia 1 czerwca 2021 r. powódka zwarła z (...) sp. z o.o. sp. k. umowę najmu ruchomości- pojazdu marki F. (...) nr rej. (...), za wynagrodzeniem. Z pojazdu korzystał P. K. (1).

Dowód:

- umowa najmu z dnia 1 czerwca 2021 r. k. 24-26;

W październiku 2021 r. pojazd powódki trafił do serwisu (...) sp. z o.o. oddział w U. z notorycznym problemem rozładowującego się akumulatora. Po przeprowadzeniu diagnostyki serwis wymienił akumulator na nowy, w ramach udzielonej gwarancji na pojazd.

Dowód:

- zlecenie naprawy k. 83-84

- wydruk diagnozy k. 85-87;

- zeznania świadka P. K. (2) k. 143-144;

- zeznania świadka M. Ł. k. 144-146, 164-165;

W toku dalszego użytkowania samochodu nowo zamontowany akumulator w pojeździe ponownie się rozładował. Wiadomością e-mail z dnia 29 listopada 2021 r. powódka poinformowała pozwaną, iż mimo gwarancyjnej wymiany akumulatora, usterka nie została usunięta i akumulator ponownie rozładował się do zera, zaś wobec wyjazdu służbowego, powódka zmuszona jest do wynajęcia pojazdu zastępczego.

Dowód:

- wiadomość e-mail z dnia 29 listopada 2021 r. k. 29;

- zeznania świadka P. K. (2) k. 143-144;

Dnia 3 grudnia 2021 r. powódka zawarła z (...) sp. z o.o. sp. k. umowę najmu pojazdu marki M. (...) nr rej. (...), przy stawce 350 zł brutto/doba, umowa została zawarta od dnia 5 grudnia 2021 r.

Dowód:

- umowa najmu k. 34-36;

W dniu 5 grudnia 2021 r. pojazd został odholowany do warsztatu pozwanej, z powodu rozładowania akumulatora. Pojazd użytkowany przez powódkę wyposażony był dodatkowo w immobiliser, tj. zabezpieczenie zapłonu, który był uruchamiany za pomocą pilota (tzw. pastylki/pestki) zasilanego baterią. Element ten był uprzednio zamontowany przez pozwaną. Mąż powódki P. K. (1) oddając pojazd do warsztatu pozwanej, schował pilot do immobilisera do schowka wewnątrz samochodu, znajdującego się przy siedzeniu kierowcy. Pracownicy warsztatu pozwanej przystąpili do diagnostyki przyczyny rozładującego się akumulatora.

Dowód:

- zlecenie holowania k. 23;

- protokół wydania k. 37;

- zlecenie naprawy k. 89-91;

- zeznania świadka P. K. (2) k. 143-144;

- zeznania świadka M. Ł. k. 144-146, 164-165;

Dnia 9 grudnia 2021 r. powódka zawarła z (...) sp. z o.o. sp. k. umowę najmu pojazdu marki M. (...) nr rej. (...), przy stawce 350 zł brutto/doba.

Bezsporne, a nadto dowód:

- umowa najmu z dnia 9 grudnia 2021 r. k. 39-41;

- protokół wydania k. 42;

W połowie grudnia 2021 roku pozwana zgłosiła powódce możliwość odbioru pojazdu po usunięciu usterki, tj. po odłączeniu wideo rejestratora, który generował dodatkowy pobór prądu. P. K. (2) stawił się po odbiór pojazdu w warsztacie pozwanej dnia 23 grudnia 2021 r., zaś na miejscu okazało się, że uruchomienie pojazdu nie jest możliwe. Wiadomością e-mail z dnia 23 grudnia 2021 r. poinformował on powódkę, iż mimo odłączenia wideo rejestratora próba odpalenia auta była bezskuteczna, albowiem ponownie rozładował się akumulator oraz braku reakcji ze strony serwisu.

Dowód:

- wiadomość e-mail z dna 23 grudnia 2021 r. k. 28v.-29;

- notatka z dnia 23 grudnia 2021 r. k. 92;

- zeznania świadka P. K. (2) k. 143-144;

- zeznania świadka M. Ł. k. 144-146, 164-165;

Powódka kontynuowała najem pojazdu zastępczego. Dnia 30 grudnia 2021 r. pozwana ponownie przystąpiła do naprawy zgłoszonej usterki w postaci braku prądu w pojeździe.

Dowód:

- zlecenie naprawy k. 93, 94;

- zeznania świadka P. K. (2) k. 143-144;

- zeznania świadka M. Ł. k. 144-146, 164-165;

Dnia 31 grudnia 2021 r. (...) sp. z o.o. sp. k., wystawiła na rzecz powódki fakturę VAT nr (...) na kwotę 1399,99 zł tytułem najmu pojazdu osobowego nr rej. (...) przez okres 4 dni. A. F. (...), pokryło koszt najmu pojazdu zastępczego dla pierwszych 4 dni.

Tego samego dnia (...) sp. z o.o. sp. k., wystawiła na rzecz powódki fakturę VAT nr (...) na kwotę 8049,92 zł tytułem najmu pojazdu osobowego nr rej. (...) przez okres 23 dni.

Bezsporne, a nadto dowód:

- faktury VAT k. 38, 43;

Również dnia 31 grudnia 2021 r. powódka wystawiła na pozwaną fakturę VAT nr (...) na kwotę 8049,92 zł z terminem płatności do dnia 20 stycznia 2022 r. tytułem wynajmu pojazdu osobowego nr rej. (...), przez okres od 9 grudnia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r.

Dowód:

- faktura VAT k. 44;

Dnia 1 stycznia 2022 r. powódka zawarła z (...) sp. z o.o. sp. k. umowę najmu pojazdu marki M. (...) nr rej. (...), przy stawce 350 zł brutto/doba.

Dowód:

- umowa najmu k. 45-47;

- protokół k. 48;

Wiadomością e-mail z dnia 3 stycznia 2022 r. powódka poinformowała pozwaną, że w dalszym ciągu nie otrzymała informacji co do naprawy pojazdu, informując jednocześnie, iż w dalszym ciągu korzysta z auta zastępczego na koszt i ryzyko pozwanej.

Dowód:

- wiadomość e-mail z dnia 3 stycznia 2022 r. k. 28v.;

Wiadomością e-mail z dnia 5 stycznia 2022 r. pozwana poinformowała powódkę, iż bezpośrednią przyczyna rozładowywania się akumulatora są zamontowane w pojeździe urządzenia dodatkowe - wideo rejestrator oraz ochrona przeciw gryzoniom. Nadto w pojeździe jest dodatkowy immobiliser, który wymaga posiadania „pastylki”, która nie została przekazana pozwanej, jak również nie przekazano pozwanej informacji o ww. zabezpieczeniu.

Dowód:

­- wiadomość e-mail z dnia 5 stycznia 2022 r. k. 28;

- zeznania świadka M. Ł. k. 144-146, 164-165;

Wiadomością e-mail z dnia 7 stycznia 2022 r. powódka ustosunkowała się do wiadomości pozwanej, podnosząc, iż przez cały czas diagnozowania pojazdu również w zakresie innej usterki - dźwięków (szumów) w kabinie przy prędkości 110 km/h, nie było problemu z uruchomieniem pojazdu, aż do teraz, mimo iż pastylka znajduje się w pojeździe, a pozwana prowadziła naprawę.

Dowód:
- wiadomość e-mail z dnia 7 stycznia 2022 r. k. 27v.-28;

- zeznania świadka P. K. (2) k. 143-144;

Pracownicy warsztatu pozwanej po odnalezieniu pilota (pastylki) do immobilisera w schowku pojazdu wymienili baterię w pilocie. Wiadomością e-mail z dnia 11 stycznia 2022 r. powódka zwróciła się do pozwanej z zapytaniem, czy może odebrać pojazd.

Dowód:

- wiadomość e-mail z dnia 11 stycznia 2022 r. k. 30v.;

- zeznania świadka M. Ł. k. 144-146, 164-165;

- zeznania świadka P. K. (2) k. 143-144;

Dnia 12 stycznia 2022 r. sporządzono zlecenie naprawy pojazdu powódki, w uwagach wskazano, iż pojazd został odholowany w dniu 3 grudnia 2021 r., serwis wskazał, iż zgłoszenie otrzymał w dniu 11 stycznia 2022 r., (po 36 dniach).

Dowód:

- zlecenie naprawy k. 32, 95v.-96;

Wiadomością e-mail z dnia 13 stycznia 2022 r. pozwana poinformowała powódkę o możliwości odbioru pojazdu.

W odpowiedzi P. K. (2) poinformował pozwaną, iż z uwagi na wyjazd służbowy pojazd może odebrać dopiero w sobotę. W odpowiedzi wiadomością e-mail z dnia 14 stycznia 2022 r. pozwana poinformowała, iż w sobotę mają nieczynne, wobec czego odbiór pojazdu nastąpić może od poniedziałki do piątku w godzinach 8-16.

Dowód:

- wiadomość e-mail z dnia 13 stycznia 2022 r. k. 30v., 27;

- zeznania świadka P. K. (2) k. 143-144;

Wiadomością e-mail z dnia 17 stycznia 2022 r. pozwana zwróciła się do powódki o wskazanie, kto z ramienia pozwanej zamawiał usługę objętą fakturą VAT powódki.

W odpowiedzi, powódka wskazała, iż pojazd trafił do naprawy w serwisie pozwanej w październiku, z problemem dotyczącym rozładowywania się akumulatora, po dwóch tygodniach diagnozowania, pozwana wymieniła akumulator na nowy, który rozładował się ponownie po 3 tygodniach. Podała, że A. F. (...), pokryło koszt najmu pojazdu zastępczego dla 4 dni, zaś w pozostałym zakresie, powódka wynajęła inny pojazd na koszt i ryzyko pozwanej. Nadto mimo ujawnienia wideo rejestratora i zabezpieczenia przez gryzoniami, które zostały odłączone, w dniu 23 grudnia 2021 r., nie udało się uruchomić pojazdu, zaś pozwana kierowała do powódki zapytania dotyczące pastylki od immobilisera, która była w pojeździe, i została odnaleziona przez pozwana po 4 dniach. Powódka została pozbawiona możliwości korzystania z pojazdu, wobec czego obciążyła pozwaną kosztem najmu pojazdu zastępczego.

Dowód:

- korespondencja e-mail z dnia 17 stycznia 2022 r. k. 31;

- zeznania świadka M. Ł. k. 144-146, 164-165;

- zeznania świadka P. K. (2) k. 143-144;

Wiadomością e-mail z dnia 20 stycznia 2022 r. pozwana zwróciła się do powódki z zapytaniem, czy z pojazdem jest wszystko w porządku, czy się uruchamia, czy powódka odnalazła pastylkę pozostawioną w schowku, zalecając, aby akumulator był doładowywany w przypadku małych przebiegów pojazdu.

Dowód:

- wiadomość e-mail z dnia 20 stycznia 2022 r. k. 30;

Dnia 27 stycznia 2022 r. (...) sp. z o.o. sp. k., wystawiła na rzecz powódki fakturę VAT nr (...) na kwotę 3489,96 zł tytułem najmu pojazdu osobowego nr rej. (...) przez okres 11 dni.

Dowód:

- faktura VAT k. 49;

Pismem z dnia 28 stycznia 2022 r. pozwana odmówiła spełnienia roszczenia, wskazując iż czynności naprawcze były prowadzone prawidłowo.

Dowód:

- pismo z dnia 28 stycznia 2022 r. k. 102;

- dowód nadania k. 103;

Dnia 30 stycznia 2022 r. powódka wystawiła na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) na kwotę 3849,96 zł z terminem płatności do dnia 12 lutego 2022 r. tytułem wynajmu pojazdu osobowego nr rej. (...), przez okres od 1 stycznia 2022 r. do dnia 11 stycznia 2022 r.

Dowód:

- faktura VAT k. 50;

Wiadomością e-mail z dnia 16 lutego 2022 r. powódka poinformowała pozwaną, iż problem nie ustąpił, po miesiącu postoju pojazdu w garażu akumulator się rozładował.

Dowód:

- wiadomość e-mail z dnia 16 lutego 2022 r. k. 30;

Dnia 28 lutego 2022 r. pozwana sporządziła protokół badania pojazdu, w którym ustaliła dobry stan akumulatora, zalecając odłączanie ujemnego zacisku akumulatora w przypadku dłuższych przestojów/krótkich przebiegów.

Dowód:

- protokół z dnia 28 lutego 2022 r. k. 98-100;

- dokumentacja serwisu k. 177-187;

Pismem z dnia 22 kwietnia 2022 r. powódka wezwała pozwaną do zapłaty kwot wynikających z faktur VAT tj. 8049,92 zł i 3849,96 zł oraz 321,92 zł tytułem rekompensaty za koszty odzsywkiania należności, w terminie 7 dni.

Dowód:

- pismo z dnia 22 kwietnia 2022 r. k. 51-52;

- faktury VAT k. 53-54;

Pismem z dnia 10 maja 2022 r. pozwana odmówiła zapłaty, podnosząc, iż czynności naprawczo-diagnostyczne wykonywane były prawidłowo.

Dowód:

- pismo z dnia 10 maja 2022 r. k. 55-56;

- pełnomocnictwo k. 57;

Serwis pozwanej uznał, że przyczyną rozładowującego się akumulatora jest zamontowany dodatkowo immobiliser (...) i zaproponował demontaż tego urządzenia, co nastąpiło we wrześniu 2022 r. Dopiero we wrześniu 2022 r. działania serwisu zakończyły problem z rozładowującym się akumulatorem.

Dowód:

- zeznania świadka M. Ł. k. 144-146, 164-165;

- zeznania świadka P. K. (2) k. 143-144;

W okresie od 5 grudnia 2021 r. do 5 stycznia 2022 r. trwał okres poszukiwania przyczyny problemu z uruchomieniem pojazdu. W tym okresie trwały prace nad ustaleniem przyczyny braku możliwości uruchomienia pojazdu. Główna przyczyna polegała na rozładowanej baterii w karcie ID.

Przed dniem 23 grudnia 2021 r. pojazd był diagnozowany w ciepłym pomieszczeniu serwisowym i wówczas bateria w karcie ID miała szczątkowe napięcie i komunikowała się z jednostką centralną. Wówczas silnik dawał się uruchomić. Po wystawieniu pojazdu na zewnątrz (grudzień, zima), bateria w karcie ID przestała działać i dnia 23 grudnia 2021 r. w trakcie odbioru nie można było uruchomić silnika. Przez kolejne dni, wliczając w to święta i Nowy Rok, trwały prace nad ustaleniem przyczyny takiego stanu pojazdu. Serwis znalazł kartę ID, wymienił baterię w karcie i w ten sposób rozwiązał problem z uruchomieniem pojazdu.

Niezbędny okres naprawy sprowadza się do czasu potrzebnego na wymianę baterii w karcie ID.

Czynności naprawcze serwisu, poza czynnościami diagnostycznymi, sprowadzały się do wymiany baterii w karcie ID. Wymiana Baterii w karcie ID przywróciła pojazd do właściwego stanu technicznego. Nie wystąpiła utrata wartości rynkowej pojazdu.

Standardowy proces diagnostyczny w serwisie trwa w granicach od 30 minut do 60 minut w zależności od skali problemu. W rozpatrywanym przypadku, problem polegał na zamontowanym dodatkowym zabezpieczeniu, niewidocznym dla systemu diagnostycznego,

Prace serwisu od dnia 5 grudnia 2021 r. do dnia 11 stycznia 2022 r. doprowadziły do zdiagnozowania dodatkowego immobilisera (...) i do przywrócenia poprawnego jego działania.

Po tym terminie pozostał problem z rozładowującym się akumulatorem. Serwis ostatecznie uznał, że przyczyną rozładowującego się akumulatora jest zamontowany dodatkowo immobiliserem (...) i zaproponowała demontaż tego urządzenia, co nastąpiło we wrześniu 2022 r.

Dopiero we wrześniu 2022 r. działania serwisu zakończyły problem z rozładowującym się akumulatorem.

Dowód:

- opinia biegłego sądowego M. M. k. 196-200, 255-256, 281-282;

Sąd ustalił stan faktyczny, w spornym zakresie, na podstawie dokumentów złożonych przez strony, na dowodzie z zeznań świadków zawnioskowanych przez strony procesu, a także opinii sporządzonych przez biegłego sądowego z zakresu motoryzacji. Dowody te zostały ocenione przez Sąd w świetle zasad wynikających z treści art. 233 k.p.c. Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie były kwestionowane co do autentyczności. Natomiast strony częściowo wyprowadzały odmienne wnioski. Sąd pominął jako spóźnione i powodujące przedłużenie postępowania wnioski dowodowe powódki zgłoszone w piśmie z dnia 27 czerwca 2024 r. , czemu sąd dał wyraz w postanowieniu z dnia 18 lipca 2024 r.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.

Niniejszym pozwem powódka wniosła o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego w związku ze zleconą pozwanej naprawą pojazdu marki F. (...) nr rej. (...), w którym dochodziło do rozładowania akumulatora.

Na uzasadnienie żądania pozwu powódka wskazała, iż wstąpiła w prawa korzystającego z umowy leasingu, przedmiotem której był pojazd marki F. (...), który następnie został objęty umową najmu z (...) sp. z o.o. sp. k. i użytkowany wyłącznie przez P. K. (2). W październiku 2021 r. pojazd trawił do warsztatu pozwanej, z problemem rozładowującego się akumulatora. Awaria nie została usunięta, albowiem w dniu 5 grudnia 2021 r. pojazd został odholowany ponownie do warsztatu. Na okres naprawy i diagnozowania usterki powódka zmuszona była wynająć pojazd zastępczy, aby wywiązać się z umowy najmu, wobec czego poniosła szkodę z uwagi na przedłużający się czas naprawy.

Podstawę prawną dochodzonego od pozwanej odszkodowania stanowi art. 471 k.c., zgodnie z którym dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Szkoda wynikająca z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania postrzegana jest jako różnica między stanem majątku wierzyciela po naruszeniu zobowiązania a hipotetycznym stanem, jaki by istniał, gdyby dłużnik zachował się zgodnie z treścią zobowiązania. Tak rozumiana szkoda musi pozostawać w adekwatnym związku przyczynowym z naruszeniem zobowiązania. Jej wysokość nie zawsze jednak odpowiada wartości przedmiotu świadczenia.

Sprzeciwiając się żądaniu pozwu, pozwana zakwestionowała żądanie powódki co do zasady jak i wysokości, podnosząc, iż działania pozwanej były prawidłowe, adekwatne do czasu poświęconego na naprawę, a także, iż za wydłużenie czasu naprawy odpowiedzialność ponosi powódka, która nie poinformowała pozwanej o zamontowaniu w systemie dodatkowych systemów, w tym immobilisera, czy umiejscowienia „pastylki”- karty ID pozwalającej na uruchomienie silnika, w której ostatecznie rozładowała się bateria. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwana nadto zakwestionowała, aby kontakt z pozwaną był utrudniony i to stanowiło przyczynę opóźnienia. Pozwana przyznała, iż zlecono jej diagnostykę pojazdu powódki, która zakończyła się wymianą akumulatora, przy czym pojazd ponownie trafił do warsztatu w grudniu 2021 r., z reklamacją akumulatora, który ulegał samorozładowaniu. Pozwana podniosła, że w trakcie kolejnych badań diagnostycznych, stwierdzono, iż w pojeździe zamontowano dodatkowe wyposażenie - wideo rejestrator oraz ochrona przed gryzoniami. P. K. (2) polecił odłączenie ww. urządzeń. Pozwana zgłosiła gotowość pojazdu do odbioru, który nie odpalił. Na skutek dalszych czynności diagnostycznych ujawniono, iż w pojeździe zamontowano dodatkowy immobiliser, o czym powódka nie poinformowała pozwanej. Pozwana również podniosła, iż prowadziła diagnostykę i naprawę z należytą starannością, według przyjętych w zakładzie pozwanej procedur i nie ponosi odpowiedzialności za szkodę.

Zgodnie z ar. 471 k.c. obowiązkiem powoda było zatem wykazanie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez pozwaną, a także związku przyczynowego między nienależytym wykonaniem zobowiązania a szkodą. Dłużnik może bowiem co do zasady ponosić odpowiedzialność ex contractu za zaniechanie, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, dokonania określonych czynności czy nienależyte wykonanie zobowiązania, jeżeli skutkowało to doznaniem szkody przez wierzyciela (art. 471 k.c.).

Podkreślić należy, iż na gruncie odpowiedzialności kontraktowej zarzut niedbalstwa (zwykłego) jest uzasadniony wtedy, gdy dłużnik zachował się w sposób odbiegający od modelu wzorcowego, ujmowanego abstrakcyjnie. Modelowy wzorzec postępowania należy odnieść do konkretnych okoliczności, w jakich działa kontrahent i dopiero ustalenie, że w konkretnych okolicznościach dłużnik mógł zachować się w sposób należyty, uzasadnia postawienie mu zarzutu nagannej decyzji. Jeśli natomiast stopień naganności postępowania jest szczególnie wysoki, gdyż drastycznie i poważnie odbiega od modelu należytego zachowania się dłużnika, to trzeba uznać, że zachodzi rażące niedbalstwo (tak Sąd Okręgowy w Szczecinie, Wydział VIII Gospodarczy w wyroku z dnia 26 lutego 2025 roku, sygn. akt VIII Ga 260/24, niepubl.).

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż jak wynika z ustalonego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, przedmiotowe naprawy były dokonywane przez pozwaną w ramach roszczeń kupującego w związku z faktem, iż pojazd, zakupiony od pozwanej jako fabrycznie nowy, był objęty gwarancją. Na podstawie zeznań świadków oraz opinii biegłego sądowego ustalono, że pozwana de facto dopiero we września 2022 r. usunęła problem samorozładowującego się akumulatora, a przyczyną tej porwacającej usterki było dodatkowe wyposażenie w pojeździe postaci zamontowanego przez pozwaną jako sprzedawcę Immobilisera. Sąd nie podziela stanowiska pozwanej, aby czynności diagnostyczne obejmujące układ ładowania, akumulator czy pobór prądu przez odbiorniki zainstalowane w pojeździe mogły trwać tak długo jak w rozpoznawanej sprawie, zwłaszcza iż kierując się wnioskami biegłego diagnostyka i naprawa w zakresie wymiany baterii w karcie immobilisera powinna zająć od 30 do 60 minut. W okresie od 5 grudnia 2021 roku do 11 stycznia 2022 roku, kiedy to pojazd użytkowany przez powódkę przebywał w warsztacie pozwanej, nie sposób mówić o prawidłowym działaniu warsztatu pozwanej, a w szczególności o usunięciu usterki i prawidłowym wykonaniu czynności diagnostycznych i naprawczych, które nie powinny przekroczyć 1 godziny.

Sąd nie podziela również stanowiska pozwanej, aby to powódka przyczyniła się do wydłużenia czasu naprawy wobec niepoinformowania pozwanej o zainstalowanych odbiornikach, w szczególności immobiliserze. Sąd nie jest również w tym zakresie związany wywodami biegłego, iż to użytkownik powinien poinformować pozwaną o tym dodatkowym zabezpieczeniu, o czym warsztat nie miał wiedzy, gdyż element ten jest niewidoczny podczas diagnostyki.

Pozwana spółka, która była sprzedawcą pojazdu i montowała dodatkowe wyposażenie, , dysponowała wszak „historią zakupową” dotyczącą pojazdu, w której widoczne były wszelkie naprawy dokonywane w pojeździe oraz elementy zamontowane przez pozwaną w pojeździe, za które wystawiła fakturę na rzecz nabywcy samochodu. Jak wynika z zeznań świadka pozwanej M. Ł., pozwana miała wiedzę o wideorejestratorze, odstraszaczu kun oraz dodatkowym immobiliserze, gdyż o tzw. pastylkę od tego urządzenia dopytywała męża powódki, który pojazd użytkował. Jeszcze raz szczególnego pokreślenia wymaga fakt, iż wszystkie elementy montowane były przez pozwaną lub jej oddział. albowiem pojazd był objęty gwarancją, wobec czego nie ma mowy w rozpoznawanym przypadku o ingerencji osób trzecich - nieautoryzowanego warsztatu.

Również kwestia niepoinformowania pozwanej o umiejscowieniu ”pastylki”, która odnalazła się schowku, wydaje się Sądowi mało wiarygodna. Pojazd został przekazany pozwanej celem usunięcia konkretnej usterki - problemu z rozładowującym się akumulatorem i w trakcie czynności diagnostycznych konieczne jest uruchomienie silnika. Nadto obok usterki związanej z zasilaniem, powódka zleciła usunięcie stuków i szumów w kabinie słyszalnych przy prędkości 110km/h, co wymagało odbywania jazd próbnych. Wreszcie samochód powódki po jego zakupie powracał do warsztatu pozwanej, najpierw trafił tam w październiku 2021 r., aby wrócić na początku grudnia 2021 r., oraz w okresach późniejszych. Tym samym pozwana jak i pracownicy pozwanej znali pojazd, powinni wiedzieć zarówno na podstawie własnych systemów, jakie wyposażenie zostało w nim zainstalowane i dysponowali wszelkimi narzędziami, w tym „pastylką”, aby uruchomić pojazd. Finalnie zaskakującym jest, w ocenie Sądu, iż dopiero gdy pojawił się problem z uruchomieniem pojazdu w dniu 23 grudnia 2021 r., pozwana „zainteresowała” się immobiliserem i kartą ID, nie wnosząc w trakcie wcześniejszych napraw żadnych zastrzeżeń, co do wydania z pojazdem „pastylki” czy innych problemów związanych z niemożnością uruchomienia pojazdu, który zgłosiła jako gotowy do wydania. Powódka wykazała zatem nienależyte wykonanie zobowiązanie przez pozwaną, a także związek przyczynowy między nienależytym wykonaniem zobowiązania a powstałą szkodą.

Roszczeniem pozwu powódka objęła należność z 2 faktur VAT w kwotach 8049,92 zł brutto oraz 3849,96 zł brutto, co odpowiada 33 dniom najmu pojazdu zastępczego, w ramach realizacji przez pozwaną napraw. Mając powyższe na uwadze, iż w ocenie Sądu posiadała stosowną wiedzę specjalistyczną tak co do zainstalowanego w pojeździe wyposażenia, a nie usunęła usterki de facto do września 2022 r., roszczenie powódki dotyczące zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, w związku z niemożnością korzystania z własnego pojazdu, zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Tym samym, w pkt I należało zasądzić od pozwanej, dochodzoną przez powódkę łączną kwotę 11 899,88 zł, na którą składają się kwoty 8049,92 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 21 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty oraz 3849,96 zł od dnia 13 lutego 2022 r. do dnia zapłaty.

Podstawą prawną orzeczenia o odsetkach od kwoty zasądzonej w pkt I stanowi art. 481 § 1 k.c. Roszczenie odszkodowawcze oparte na art. 471 k.c. nie jest transakcją handlową, w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, wobec czego powódce przysługiwało jedynie roszczenie o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie, a odsetek na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

Stąd orzeczono jak w punkcie I sentencji.

W pozostałym zakresie tj. co do żądania zasądzenia odsetek w wysokości odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych oraz rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, powództwo podlegało oddaleniu, albowiem rekompensata zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy przysługuje wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Stąd orzeczono jak w pkt II wyroku.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu zawarte w pkt III wyroku, znajduje podstawę prawną w art. 100 k.p.c. Powódka wygrała sprawę w 96 %. Na koszty poniesione przez powódkę składa się opłata od pozwu 750 złotych, od pełnomocnictwa 17 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika 3600 złotych oraz wydatek na wynagrodzenie biegłego 1972,43 zł, a także 100 zł tytułem uiszczonej opłaty od wniosku o uzasadnienie postanowienia i zażalenia. Łącznie to kwota 6439,43 zł, z czego 96% daje kwotę 6182 zł. Na koszty poniesione przez stronę pozwaną złożyły się kwoty 3600 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, łącznie 3617 zł z czego 4 % daje kwotę 145 zł. Po skompensowaniu ww. kwot (6182 zł – 145 zł), zasądzeniu na rzecz powódki podlegała kwota 6037 zł, z odsetkami.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  O. (...)

4.  (...)