Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 15 stycznia 2025 r. powódka Ł. M. (1) wniosła o zasądzenie od pozwanego M. Ł. kwoty 6400 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 19 listopada 2024 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. Powódka dochodzi zapłaty za usługi marketingowe za dwa ostatnie miesiące współpracy z pozwanym.

Nakazem zapłaty z dnia 5 lutego 2025 r. Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwany wniósł sprzeciw od ww. nakazu zapłaty, zaskarżając nakaz w całości, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu.

W toku postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwany M. Ł. prowadzi działalność gospodarczą zajmującą się marketingiem na rzecz innych przedsiębiorców i w tym zakresie od kilku lat współpracował z tzw. freelancerami, którzy byli jego podwykonawcami, m.in. powódką Ł. M. (1) i Ł. M. (2) (poprzednio Wagą).

Powódka świadczyła we współpracy z pozwanym usługi marketingowe dla Restauracji (...) i Restauracji (...), z których właścicielami pozwany miał zawarte umowy na świadczenie usług marketingowych. Pozwany wskazał powódkę jako osobę „dedykowaną” do obsługi tych restauracji, polegało to na obsłudze kont na mediach społecznościowych. Pozwany także osobiście wykonywał materiały filmowe promujące te restauracje. Zlecał również fotografowi E. A. wykonywanie profesjonalnej sesji fotograficznej i filmowej. Powódka brała udział w tworzeniu materiałów promocyjnych, obsługiwała portale FB i P., wstawiała posty, odpowiadała na wiadomości, tworzyła opisy do zdjęć i materiałów wideo. Do wykonania części z tych czynności konieczne było osobiste stawiennictwo w restauracjach. Wrzucanych było więcej postów i bywały okresy małego spowolnienia. Oprócz tego powódka wykonywała rolki na FB i P..

Współpraca przebiegała tak, że ustalane były terminy wykonywania materiałów filmowych i zdjęciowych np. zmiany menu i wykonywał je pozwany, jednak pomiędzy większymi wydarzeniami były też materiały z codziennej pracy, nagrywane były one przez powódkę. W początkowym okresie działań promocyjnych na rzecz Restauracji (...) powódka wykonywała nawet więcej czynności, aniżeli wynikało to z umów pozwanego z jego kontrahentami. Efekty prac były podsumowywane w miesięcznych raportach działań, w których na podstawie stosownych statystyk w mediach społecznościowych kierowano rekomendacje w zakresie dalszych działań marketingowych. Pozwana w ślad za wysłanym raportem wystawiała na pozwanego faktury, które w początkowym okresie pozwany opłacał. Wszystkie raporty były brandowane znakami pozwanego i wysyłane następnie do kontrahentów pozwanego, którzy wypłacali pozwanemu wynagrodzenie na podstawie faktury wystawionej wobec jego klientów. Właściciele obu restauracji byli zadowoleni z działań promocyjnych. Powódka wywiązywała się ze swojego zakresu pracy. Czasem były zastrzeżenia co do obsługi komentarzy, ale były to sporadyczne sytuacje. Były zastrzeżenia do odpowiadania na komentarze na profilach klientów.

Pozwany otrzymał od powódki faktury, a także raporty za świadczenie usług w poszczególnych miesiącach. Pozwany opłacał faktury na bieżąco.

Z czasem zwiększyły się oczekiwania pozwanego względem powódki, pozwany oczekiwał m.in., że powódka będzie korzystać z profesjonalnego sprzętu elektronicznego zakupionego dla fotografa. Komunikacja z pozwanym bywała zmienna. Wobec narastającego konfliktu związanego z niejasnym zakresem obowiązków, powódka zdecydowała się zakończyć współpracę z pozwanym. Ustalono, że powódka pracować będzie jeszcze we wrześniu i październiku 2024 r. Pozwany potwierdzał powódce, że współpraca będzie trwać do końca października.

Dwa ostatnie miesiące współpracy powódki z pozwanym miały miejsce we wrześniu i w październiku 2024 r. Powódka w ślad za raportami działań za miesiące wrzesień i październik 2024 roku przesyłała pozwanemu faktury.

W dniu 11 października 2024 r. powódka wystawiła na pozwanego fakturę Vat (...) z tytułu usługi marketingowej na kwotę 3 100 zł z terminem płatności 25 października 2024 r.

W dniu 5 listopada 2024 r. powódka wystawiła na pozwanego fakturę Vat (...) z tytułu usługi marketingowej na kwotę 3 300 zł z terminem płatności 19 listopada 2024 r.

W tym czasie pozwany zmienił swoje oczekiwania, domagając się m.in. wyszczególnienia w raporcie dodatkowym czynności powódki ze wskazaniem ilości przepracowanych godzin, etc. co argumentował tym, iż musi je wykazać przed swoimi kontrahentami.

Klienci pozwanego mieli zastrzeżenia do jego usług, polegające na tym, że działania promocyjne nie są prowadzone tak intensywnie, jak w początkowym okresie promocji restauracji. L. pozwanemu brak materiałów wideo, których nagrywaniem miał zajmować się pozwany.

Pozwany wobec zgłaszanych mu zastrzeżeń dokonywał korekt wystawionych na klientów pozwanego faktur, obniżając w nich swoje wynagrodzenie o łączną kwotę 8000 zł.

Dowód:

- faktury k.60-62,

- raporty k.63-73,

- potwierdzenia przelewu k.47-59,

- wydruk z komunikatora k.74-78, 91-97,

- faktury k.10,11,

- raporty k.12-38,

- wydruk k. 127;

- faktury k. 128 – 132;

- zeznania świadka U. Z. k.214-215,

- zeznania świadka F. B. k.215-216,

- zeznania świadka Ł. Ł. k.216,

- zeznania świadka Ł. M. (2) (poprzedni Waga) k.217,

- zeznania świadka B. C. k.218,

- zeznania świadka E. A. k.218-219,

- zeznania świadka C. R. k.220-221,

- zeznania powódki k.219-220,

- zeznania pozwanego k.221-223.

Pozwany nie zapłacił powódce za dwie faktury rozliczające dwa końcowe miesiące współpracy. Powódka pismem z dnia 6 listopada 2024 roku wezwała pozwanego do zapłaty za ww. faktury.

Po otrzymaniu wezwania do zapłaty pozwany wystawił na powódkę notę obciążeniową z dnia 14 listopada 2024 roku na kwotę 8000 zł z tytułu odszkodowania za nienależyte wykonanie umowy dotyczącej restauracji (...). Pismem z dnia 21 listopada 2024 roku pozwany wezwał powódkę o zapłatę ww. kwoty.

Pozwany deklarował na komunikatorze, że chce zapłacić 100 % umówionej kwoty niezależnie od tego, czy powódka wykonała prace starannie czy nie. Tłumaczył, że brak zapłaty związany jest z brakiem dostarczenia dodatkowych raportów podsumowujących.

Dowód:

- wezwania do zapłaty 39-46,

- nota obciążeniowa k.98 z potwierdzeniem nadania k.99,

- wezwanie k. 100-101,

- wydruk z komunikatora k.78,

- zeznania powódki k.219-220,

- zeznania pozwanego k.221-223,

Sąd ustalił stan faktyczny, w spornym zakresie, na podstawie dokumentów złożonych przez strony, na dowodzie z zeznań świadków stron, a posiłkowo również bazował na dowodzie z przesłuchania stron. Dowody te zostały ocenione przez Sąd w świetle zasad wynikających z treści art. 233 k.p.c., czym innym jest natomiast ocena, jakie fakty zostały nimi wykazane. Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie były kwestionowane co do autentyczności. Natomiast strony częściowo wyprowadzały odmienne wnioski.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Powódka na uzasadnienie żądania pozwu wskazała, iż świadczyła we współpracy z pozwanym usługi marketingowe dla Restauracji (...) i Restauracji (...). Podała, że współpraca z pozwanym w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej oparta była na ustnej umowie polegającej na tym, że pozwany będzie płacił pozwanej za tworzenie materiałów, obsługę portali FB i P., wstawianie postów, odpowiadanie na wiadomości, tworzenie opisów do zdjęć i materiałów wideo. Wskazała, że współpraca miała trwać do końca października 2024 r., jednak pozwany nie zapłacił za dwa ostatnie miesiące współpracy, mimo że pozwana wykonała umówiony zakres prac.

W ocenie sądu powódka wywodzi swoje roszczenie z umowy o świadczenie usług marketingowych, do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu (art. 750 k.c.). Dlatego podstawą uwzględnienia całości żądania powódki jest przepis art. 734 § 1 k.c. oraz przepis art. 735 § 1 i 2 k.c. Zgodnie z treścią tych przepisów przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie. Jeżeli nie ma obowiązującej taryfy, a nie umówiono się o wysokość wynagrodzenia, należy się wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy.

Sprzeciwiając się żądaniu pozwu, pozwany potwierdził współpracę z powódką, ale podawał, że prowadził z nią rozmowy na temat braku wywiązywania się przez nią ze zleconych jej w ramach umowy zadań, wyraźnie i wprost wskazując, iż realizowanie określonych przez strony działań będzie podstawą wypłaty wynagrodzenia z tytułu zawartej umowy. Z uwagi jednak na brak zmian, dalsze problemy z realizacją zadań przez powódkę i niesatysfakcjonującą stron współpracę, strony postanowiły rozwiązać umowę ze skutkiem na koniec października 2024 r. Wobec powyższego pozwany wyraźnie wskazał powódce, iż przy rozliczeniu tych ostatnich miesięcy, potrzebny będzie raport z jej pracy, potwierdzający realizację ustalonych wcześniej założeń, w szczególności co do poświęconej każdemu z klientów liczby godzin, czasu trwania sesji zdjęciowych itp., co zostało szczegółowo wykazywane w wiadomościach. Podniósł, iż z uwagi na zastrzeżenia pozwanego co do jakości realizacji umowy przez powódkę, wskazał on również, iż taki raport nie będzie stanowił oceny jakości realizacji umowy przez powódkę, która wpłynęłaby na rozliczenie, a jedynie potwierdzi czy w ogóle takie działania były przez powódkę realizowane, co było potrzebne do przedstawienia końcowemu klientowi. Zdaniem pozwanego podstawę odmowy zapłaty za dwa ostatnie miesiące był brak potwierdzenia czy powódka w ogóle zrealizowała umowę. Finalnie pozwany podniósł zarzut potrącenia dochodzonego pozwem roszczenia w kwocie 8000 zł z tytułu odszkodowania za nienależyte wykonanie umowy, objętego notą obciążeniową z dnia 14 listopada 2024 roku.

W ocenie sądu postępowanie dowodowe wykazało zasadność i wysokość dochodzonego przez powódkę roszczenia, a podniesione przez pozwanego zarzuty, w tym zarzut potrącenia, okazały się chybione. Charakterystyczną cechą dla umów o świadczenie usług (art. 750) jest wykonanie określonej czynności (szeregu powtarzających się czynności), bez względu na to, jaki rezultat czynność ta przyniesie. W odróżnieniu od umowy o dzieło przyjmujący zamówienie w umowie zlecenia czy też umowie o świadczenie usług nie bierze więc na siebie ryzyka pomyślnego wyniku spełnianej czynności. Jego odpowiedzialność za właściwe wykonanie umowy oparta jest na zasadzie starannego działania.

Analiza materiału dowodowego i w konsekwencji ustalonego przez sąd stanu faktycznego wskazuje, że powódka wykazała (art. 6 k.c.) wykonanie w spornym okresie czynności marketingowych objętych ustną umową stron, za co wystawiła na pozwanego faktury dochodzone pozwem. Powódka wykazała także, iż doręczyła w postaci elektronicznej pozwanemu faktury VAT, wraz z comiesięcznymi raportami działań, które odpowiadają okresowi obowiązywania umowy i dotychczasowej praktyce stron procesu. Zgłaszane zastrzeżenia przez kontrahentów pozwanego nie były bezpośrednio kierowane do powódki, a z ustalonego stanu faktycznego można wywnioskować, iż niezadowolenie klientów, co było podstawa do korekty (obniżenia) faktur na łączną kwotę 8.000 zł, wynikało głównie z braku materiałów wideo, co leżało bezpośrednio w gestii pozwanego. Pozwany przedstawił do potrącenia (art. 498 k.c.) swoją wierzytelność odszkodowawczą z tytułu nienależytego wykonania umowy (art. 471 k.c.), jednakże nie wykazał w niniejszym procesie (art. 6 k.c.) tego roszczenia, ani co do zasady, ani co do wysokości. Co więcej, z przedstawionego stanu faktycznego, w tym zeznań świadków pozwanego, wynika, że powódka wykonywała swoje czynności, i to w sposób należyty, a ewentualne uwagi klientów dotyczyły mniejszej intensywności działań, aniżeli w początkowym okresie promocji restauracji. Jednak z dostarczonych raportów miesięcznych wynika nawet większa ilość działań od zakładanych, zaś ewentualne zaniechania w zakresie braków materiałów wideo dotyczą obowiązków wynikających między pozwanym a jego kontrahentami, a nie z umowy pomiędzy stronami procesu. Z tych przyczyn zgłoszony zarzut potrącenia okazał się bezzasadny i nie doprowadził do umorzenia wierzytelności objętych pozwem.

Roszczenie odsetkowe znajduje podstawę prawną w treści art. 7 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, zgodnie z którym w transakcjach handlowych - z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie,

2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie,

co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Z tych przyczyn Sąd w punkcie I wyroku zasądził od pozwanego całą dochodzoną kwotę wraz z odsetkami zgodnie z żądaniem pozwu.

Na zasądzone w pkt II sentencji na rzecz powódki koszty procesu (art. 98 k.p.c.), złożyły się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, opłata od pozwu 200 zł, wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika w kwocie 1800 zł.

Sygn. akt XI GC 366/25

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)