Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 13 czerwca 2024 roku, znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. przyznał ubezpieczonemu M. J. (J.) jednorazowe odszkodowanie z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku przy pracy, jakiemu M. J. uległ w dniu 9 sierpnia 2022 roku w wysokości 22 896,00 złotych, przyjmując, że stały uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonego wynosi 16% (decyzja - k. 31 akt wypadkowych).

Ubezpieczony wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej zmianę poprzez ustalenie stałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości odpowiadającej 30%. Zaskarżonej decyzji zarzucił zaniżenie wysokości jednorazowego odszkodowania, odwołując się do ustalającego jednorazowy uszczerbek na zdrowiu na poziomie 30% orzeczenia lekarza orzecznika, od którego nie było podstaw do kierowania sprawy do rozpatrzenia przez komisję lekarską ZUS. Ubezpieczony wytknął również lakoniczność orzeczenia komisji lekarskiej oraz brak właściwego dla jego uszczerbku na zdrowiu ortopedy (odwołanie wraz z załącznikami - k. 4-16).

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone
w decyzji (odpowiedź na odwołanie wraz z załącznikiem - k. 18-19v).

Postanowieniem z dnia 23 września 2024 roku Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii H. M. na okoliczność wysokości stałego albo długotrwałego uszczerbku na zdrowiu doznanego przez M. J. wskutek wypadku
przy pracy zaistniałego 9 sierpnia 2022 roku. Opinia sądowo-lekarska została sporządzona
w dniu 5 listopada 2024 roku. Po zapoznaniu się z treścią opinii członek komisji lekarskiej ZUS, działający w zastępstwie jej przewodniczącej, stwierdził, że zgadza się z jej treścią,
a sam organ rentowy wskazał, że w związku z tym pozostawia rozstrzygnięcie w sprawie
do uznania Sądu. Ubezpieczony nie przedstawił swojego stanowiska w sprawie opinii (postanowienie dowodowe z dnia 23 września 2024 roku, k. 19, opinia sądowo-lekarska
z dnia 5 listopada 2024 roku – k.29-30, pismo organu rentowego z dnia 29 listopada 2024 roku – k. 42,pismo organu rentowego z dnia 4 marca 2025 roku – k. 48).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

M. J. był zatrudniony u H. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...). W dniu
9 sierpnia 2022 roku M. J. rozpoczął pracę o godzinie 7:00. Po przybyciu do miejsca przeznaczenia rozpoczął przygotowania do pracy, polegające na organizacji sobie stanowiska pracy zgodnie z zakresem swoich obowiązków służbowych. O godzinie 10:00, zgodnie
z przyjętym harmonogramem, zamierzał udać się na śniadanie. Z przyczyn od siebie niezależnych uległ nieszczęśliwemu zdarzeniu losowemu, spadając z drabiny. Drabina odbiła się od rynny, powodując upadek z wysokości. Wskutek wypadku doznał złamania kości piętowych obu stóp.

Niesporne, a ponadto: protokół nr (...) ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy - k. 3-5 akt wypadkowych, historia choroby i karty informacyjne leczenia szpitalnego – k. 6-13v kpl. akt dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej

M. J. został przewieziony po wypadku do szpitala w G., gdzie zakwalifikowano go do leczenia operacyjnego. W badaniu stwierdzono dolegliwości bólowe, obrzęk, ograniczenie ruchomości stawów skokowych. Ostatecznie był leczony zachowawczo, został zdyskwalifikowany z leczenia operacyjnego w związku z cukrzycą i zmianami skórnymi zlokalizowanymi w miejscu operacji.

Niesporne, a ponadto: historia choroby i karty informacyjne leczenia szpitalnego –
k. 6-13v kpl. akt dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej

Ww. zdarzenie z dnia 9 sierpnia 2022 roku zostało uznane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych za wypadek przy pracy.

Niesporne.

Decyzją z dnia 23 marca 2023 roku przyznano M. J. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 1 lutego 2023 roku do dnia 30 lipca 2023 roku
w wysokości 100% podstawy wymiaru. Decyzją z dnia 10 lipca 2023 roku została ona zmieniona w te sposób, że M. J. przyznano prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres o dnia 1 lutego 2023 roku do dnia 28 października 2023 roku
w wysokości 100% podstawy wymiaru.

Niesporne, a ponadto: decyzja (...) Oddziału w S. z dnia 23 marca 2023 roku, znak (...) - (...) nienumerowane karty w kpl. akt dot. świadczeń rehabilitacyjnych

W dniu 1 stycznia 2024 roku M. J. złożył w związku z zakończeniem leczenia i rehabilitacji wniosek o wypłatę jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku
przy pracy.

Niesporne, a ponadto: wniosek z dnia 12 stycznia 2024 roku – k. 24 akt organu, zaświadczenie lekarskie z dnia 27 listopada 2023 roku o zakończeniu leczenia – k. 22 kpl. akt dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej

Lekarz Orzecznik ZUS w orzeczeniu wstępnym z dnia 18 marca 2024 roku stwierdził
u M. J. 30% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem przy pracy z dnia 9 sierpnia 2022 roku. Orzeczenie to wydał na podstawie przeprowadzonego przez siebie w tym samym dniu badania lekarskiego M. J.. Na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (t.j. Dz. U.z z 2020 roku, poz. 233; dalej także jako: rozporządzenie (...)
z 18 grudnia 2002 roku) ustalił łącznie 30% uszczerbku na zdrowiu, w tym 20% na podstawie nr pozycji 164 b tabeli tego rozporządzenia i 10% na podstawie nr pozycji 164 a tabeli tego rozporządzenia.

Niesporne, a ponadto: orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 18 marca 2024 roku – k. 28-28v akt wypadkowych, opinia lekarska lekarza orzecznika ZUS z dnia 18 marca 2024 roku – k. 25-25v kpl. akt dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej.

W dniu 19 marca 2024 roku zastępca Głównego Lekarza Orzecznika Oddziału ZUS
w S. zgłosił zarzut wadliwości orzeczenia lekarza orzecznika ZUS i przekazał sprawę do rozpatrzenia komisji lekarskiej Zakładu. W uzasadnieniu wskazał, że opinia lekarza orzecznika i dokumentacja medyczna nie uzasadniają końcowych ustaleń orzeczniczych. Opis badania przedmiotowego nie uzasadnia aż tak dużej różnicy w ocenie procentu uszczerbku
na zdrowiu – 10% dla jednej stopy i 20% dla drugiej. Lekarz orzecznika wskazał, że poza tym jeżeli uraz dotyczył złamania kości piętowych, a lekarz orzecznik stwierdza znaczną deformację stawów skokowych, tzn. uraz był większy i jego wpływ na stan czynnościowy większy niż przyznane 10% (prawdopodobnie, ponieważ z opinii lekarza orzecznika nie wynika za którą stopę przyznano 10%, a za którą 20%).

Dowód: pismo zastępcy Głównego Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 19 marca 2024 roku – k. 26 kpl. akt dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej

W wyniku sprzeciwu wniesionego przez lekarza orzecznika ZUS, w dniu 3 czerwca 2024 roku komisja lekarska ZUS wydała orzeczenie, w którym ustaliła 16% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami ww. wypadku z dnia 9 sierpnia 2024 roku,
tj.: 8% za uszczerbek o nr pozycji tabeli 164 a i 8% za uszczerbek nr pozycji tabeli 164 b. Komisja wskazała, że dokonuje ustaleń orzeczniczych na podstawie analizy dokumentacji medycznej, opinii specjalisty konsultanta ZUS. W uzasadnieniu opinii w sprawie procentowego uszczerbku na zdrowiu wskazano, że M. J. ma trudności z przyjmowanie pozycji
na piętach, chód utrudniony, korzysta z laski. W dniu 8 maja 2024 roku był badany przez ortopedę-konsultanta ZUS, w badaniu umiarkowane zniekształcenie tyłostopii, obniżenie łuku podłużnych stóp, osłabienie funkcji statyczno-dynamicznej stóp, zachowane ruchy zginania stawów skokowych, chód samodzielny. Okoliczności te wskazują zdaniem komisji na ustalony przez nią stopień uszczerbku na zdrowiu,

Dowód: opinia specjalistyczna lekarza konsultanta z dnia 8 maja 2024 roku, k. 28-31 kpl. akt dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, opinia lekarska komisji lekarskiej z dnia 3 czerwca 2024 roku – k. 32-32v kpl. akt dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej.

Decyzją z dnia 13 czerwca 2024 roku organ rentowy przyznał ubezpieczonemu jednorazowe odszkodowanie z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku przy pracy, jakiemu ubezpieczony uległ w dniu 9 sierpnia 2022 roku
w wysokości 22 896,00 zł, tj. 16 x 1 431,00 zł za każdy procent długotrwałego uszczerbku
na zdrowiu.

Niesporne, a ponadto: decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału
w S. z dnia 13 czerwca 2024 roku, nr (...), k. 31 akt wypadkowych

W opinii lekarskiej z dnia 30 lipca 2024 roku Przewodnicząca Komisji Lekarskiej ZUS Oddziału w S. wskazała, iż w związku z wniesionym przez ubezpieczonego odwołaniem od ww. decyzji, po ponownej analizie całości dokumentacji zgromadzonej
w postępowaniu orzeczniczym informuje, że odwołanie należy przekazać do Sądu, ponieważ
nie wskazano w nim nowych okoliczności mogących mieć wpływ na zmianę decyzji wydanej na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej ZUS jak wyżej.

Niesporne, a ponadto: opinia lekarska z dnia 30 lipca 2024 roku, k. 33 kpl. akt dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej

Na podstawie badania i dokumentacji medycznej biegły sporządził opinię sądowo-lekarską w przedmiocie ustalenia długotrwałego uszczerbku na zdrowiu u M. J..
W badaniu ortopedycznym stwierdzono, że staw skokowy prawy jest pogrubiały, głównie
w obrębie stawu skokowego dolnego, pięta ustawiona w koślawości 15°, staw skokowy dolny tkliwy przy ucisku, bolesne ruchy przywodzenia i odwodzenia pięty, ruchomość w stawie skokowym w granicach prawidłowych, brak ruchu supinacji i pronacji stopy. Co do stawu skokowego lewego stwierdzono, że jego obrys jest pogrubiały, pięta ustawiona jest
w koślawości 5°, staw skokowy dolny tkliwy, obniżony jest łuk podłużny stopy. Chód M. J. jest utykający na kończynę dolną prawą z asekuracją jednej kuli.

Obecnie u M. J. rozpoznaje się przebyte złamanie obu kości piętowych, wygojone z przemieszczeniem odłamów. Długotrwałym następstwem przebytych złamań obu kości piętowych jest deformacja tyłostopia i upośledzony chód, przy czym upośledzenie stopy prawej jest większe, gdyż następuje zwiększona koślawość pięty, bolesność stawu skokowego dolnego i bolesna ruchy przewodzenia i odwodzenia pięty oraz znaczne upośledzenie ruchu supinacji i pronacji stopy.

Zdaniem biegłego stwierdzone następstwa złamania kości piętowej prawej można ocenić zgodnie z punktem 164 a tabeli na 12%, a następstwa złamania kości piętowej lewej
na 8% - łączny uszczerbek to 20%. Ocena następstw wypadku dokonana przez biegłego jest wyższa od oceny komisji lekarskiej ZUS z dnia 3 czerwca 2024 roku, ponieważ następstwa
i zniekształcenia tyłostopia prawego są dosyć znaczne i powinny być wyżej ocenione niż
w stopie lewej.

Dowód: opinia sądowo-lekarska z dnia 5 listopada 2024 roku, k. 29-30

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie okazało się częściowo uzasadnione.

Większość okoliczności faktycznych sprawy pozostawała między stronami bezsporna. Obrazowały je zresztą ponadto zgromadzone w aktach sprawy dokumenty, których treść nie była przez strony kwestionowana. Ustaleń należało natomiast poczynić w tym zakresie,
w którym okoliczności faktyczne wymagały skonfrontowania z wiedzą specjalistyczną, a także w zakresie kwestionowanym przez ubezpieczonego, tj. co do przebiegu postępowania przed organem rentowym. Nie można podzielić stanowiska odwołującego się, by komisja lekarska ZUS orzekała w pełni zaocznie (tj. wyłącznie na podstawie dotychczasowych materiałów sprawy, w tym badania dokonanego przez lekarza orzecznika ZUS), jako że wydanie przez nią orzeczenia poprzedziła opinia specjalistyczna lekarza konsultanta. Kwestie te nie miały jednak większego znaczenia dla sprawy, ponieważ postępowanie przed sądem ubezpieczeń społecznych ma charakter merytoryczny, a zatem na etapie postępowania sądowego co do zasady i tak przeprowadzany jest poprzedzony badaniem lekarskim dowód z opinii biegłego – lekarza odpowiedniej specjalności.

Opinia biegłego nie została zakwestionowana przez żadną ze stron (organ stwierdził,
że jej nie kwestionuje), nie budziła ona także (z zastrzeżeniem, o którym dalej) wątpliwości Sądu. Jest jasna i spójna, a jej wnioski stosownie umotywowane. Nie pozostaje w sprzeczności ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją medyczną. Została wydana przez fachowca
o wieloletnim doświadczeniu klinicznym, o specjalności odpowiedniej do schorzenia odwołującego po jego badaniu przedmiotowym oraz analizie dostępnej dokumentacji medycznej. W szczególności należy podkreślić, że opinia biegłego należycie wyjaśnia różnice w następstwach złamania kości piętowych lewej i prawej, co było jednym z powodów skierowania sprawy do komisji lekarskiej ZUS.

Biegły literalnie wskazał, że następstwa złamania kości piętowej prawej można ocenić zgodnie z punktem 164 b tabeli rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2002 roku na 12%, w sytuacji,
w której tabela 164 b przewiduje dla znacznego stopnia złamania kości piętowej lub skokowej przynajmniej 15% uszczerbku na zdrowiu. Ponieważ jednak biegły nie określił złamania kości piętowej prawej jako znacznego stopnia lub z powikłaniami, lecz „dosyć znaczne”, to należało uznać, że podając tę wartość procentową w istocie biegły odwołał się również w przypadku stopy prawej do punktu 164 a tabeli. Biegły wskazał przy tym, że następstwa i zniekształcenia tyłostopia prawego powinny być wyżej ocenione, a nie ocenione jako rodzajowo odmienne od okoliczności dotyczących stopy lewej.

Na rozprawie w dniu 24 czerwca 2025 roku Sąd zdecydował pominąć dowód
z przesłuchania w charakterze świadka R. P., a więc lekarza leczącego ubezpieczonego w szpitalu w G.. Zdaniem Sądu okoliczności faktyczne sprawy należycie wyjaśnia zgromadzona w aktach sprawach dokumentacja (a niemal wszystkie i tak pozostają bezsporne), natomiast w zakresie wiedzy specjalistycznej miarodajna dla Sądu jest opinia biegłego, której zeznania świadka nie mogą zastępować, choćby świadek również posiadał wiadomości specjalne.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2025 roku, poz. 257 ze zm.; dalej jako: ustawa wypadkowa), ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Stały uszczerbek na zdrowiu stanowi takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nie rokujące poprawy, natomiast uszczerbek długotrwały naruszenie czynności organizmu powodujące upośledzenie jego czynności na okres przekraczający sześć miesięcy, mogące jednak ulec poprawie (art. 11 ust. 2 i 3 ustawy wypadkowej). Za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą, tj. 1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych, 2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia, 3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy
a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy (art. 3 ust. 1 ustawy wypadkowej).

Za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą: 1) podczas lub w związku
z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych; 2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia; 3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy (art. 3 ust. 1 ustawy wypadkowej).

Sam fakt wypadku przy pracy ubezpieczonego M. J., wskutek którego doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu był bezsporny. Organ rentowy zarówno na etapie przedsądowym, jak i w trakcie niniejszego postępowania nie podnosił zarzutów co do tego,
czy wypadek z dnia 9 sierpnia 2022 roku należy zakwalifikować jako wypadek przy pracy.

Kwestią sporną pozostawała natomiast ocena wysokości uszczerbku na zdrowiu, którego ubezpieczony doznał w związku z wypadkiem przy pracy. Organ rentowy, powołując się na orzeczenie komisji lekarskiej ZUS, utrzymywał, że uszczerbek ten wynosił 16%. Zdaniem odwołującego się należałoby stwierdzić w stosunku do niego wyższy procent uszczerbku, tj. przyjęte przez lekarza orzecznika ZUS 30%.

W przedmiotowej sprawie fakt, że ubezpieczony doznał wypadku przy pracy, wskutek którego doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu był bezsporny. Organ rentowy zarówno na etapie przedsądowym, jak i w trakcie niniejszego postępowania nie podnosił zarzutów co do tego, czy wypadek w dniu 1 lipca 2014 r. należy zakwalifikować jako wypadek przy pracy.

Szczegółowe zasady orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu oraz tryb postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku określa rozporządzenie Ministra Pracy
i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania z dnia 18 grudnia 2002 roku (t.j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 233).

Zgodnie z § 8 ust. 1 – 2 rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2002 roku stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu komisja lekarska ustala w procentach według tabeli norm oceny uszczerbku na zdrowiu stanowiącej załącznik do rozporządzenia, zwanej dalej „tabelą”, która jest określona w załączniku do rozporządzenia. Jeżeli dla danego rodzaju uszczerbku tabela określa dolną i górną granicę stopnia uszczerbku na zdrowiu, komisja lekarska określa stopień tego uszczerbku w tych granicach, biorąc pod uwagę obraz kliniczny, stopień uszkodzenia czynności organu, narządu lub układu oraz towarzyszące powikłania.

Złamania kości piętowej lub skokowej z przemieszczeniem, zniekształceniem i innymi zmianami wtórnymi znajdują się pod poz. 164 tabeli, przy czym wg pkt 164 a dla miernego stopnia, zależnie od zaburzeń czynnościowych, ustala się uszczerbek na zdrowiu w przedziale 5 – 15%.

Poczynienie miarodajnych ustaleń w tym zakresie i weryfikacja stanowisk stron wymagały zasięgnięcia wiadomości specjalnych. W konsekwencji Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii na okoliczność w jakiej wysokości ubezpieczony doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wyniku wypadku przy pracy w dniu 9 maja 2022 roku.

Biegły ortopeda H. M. w wyniku analizy dokumentacji medycznej
i po przeprowadzeniu badania M. J. stwierdził, że długotrwałym następstwem przebytych złamań obu kości piętowych jest deformacja tyłostopia i upośledzony chód, przy czym upośledzenie stopy prawej jest większe, gdyż występuje zwiększona koślawość pięty, bolesność stawu skokowego dolnego i bolesne ruchy przewodzenia i odwodzenia pięty oraz znaczne upośledzenie ruchu supinacji i pronacji stopy.

Opierając się na treści rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2002 roku biegły wskazał,
że stwierdzone następstwa złamania kości piętowej prawej można ocenić na 12%, a następstwa złamania kości piętowej lewej, na 8%. Tym samym biegły uznał, że zdarzenie z dnia 9 sierpnia 2022 roku spowodowało u ubezpieczonego 20% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu

Sąd podziela argumentację biegłego uzasadniającą kwalifikację i ocenę uszczerbkową schorzeń ubezpieczonego. Jak już zaznaczono powyżej, logicznie nawiązuje ona do przeprowadzonych badań i treści zapisów dokumentacji medycznej ubezpieczonego. Sąd uznał za prawidłowe sklasyfikowanie przez biegłego urazów ubezpieczonego oraz dokonaną ocenę procentową uszczerbków w oparciu o zawartą we wskazanym rozporządzeniu tabelę.
W ocenie Sądu doznany przez ubezpieczonego uszczerbek na zdrowiu odpowiada przyjętemu przez biegłego, a więc wymaga oceny na wyższym poziomie w zakresie stopy prawej, z uwagi na opisane przez biegłego deformacje stopy, ograniczenia ruchowe i dolegliwości bólowe. Należy przy tym podkreślić, że ubezpieczony nie kwestionował opinii biegłego,
a przedstawiciel ZUS wprost się z nią zgodził, wobec czego organ pozostawił rozstrzygnięcie niniejszej sprawy do uznania Sądu.

Biegły H. M. w sposób jasny przedstawił i umotywował wnioski opinii, zgodnie z którymi ubezpieczony doznał uszczerbku na zdrowiu w wysokości 20%. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem specyfika oceny dowodu z opinii biegłego wyraża się w tym,
że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych, w istocie tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Odwołanie się przez Sąd do tych kryteriów oceny stanowi więc wystarczające i należyte uzasadnienia przyczyn uznania opinii biegłych za przekonujące (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II CK 572/04).

Mając na uwadze powyższe, w pkt I Sąd na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu M. J. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 9 sierpnia 2022 roku
w wysokości odpowiadającej 20% (dwudziestu procentom) długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. W punkcie II Sąd oddalił natomiast odwołanie w pozostałej, dalej idącej części,
w myśl art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c.

Ani ubezpieczony, ani organ rentowy nie byli reprezentowani przez zawodowych pełnomocników, co przy ustawowym zwolnieniu postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych od kosztów sądowych spowodowało brak jakichkolwiek kosztów procesu, które miałyby podlegać rozliczeniu między stronami.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

11 lipca 2025 roku