Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 lipca 2023 r. znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił A. S. prawa do zwiększenia o kwotę stanowiącą 3,5-krotność przeciętnego wynagrodzenia jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy w dniu 14 kwietnia 1989 r. wobec ustalenia, że stwierdzona u niego niezdolność do samodzielnej egzystencji nie pozostaje w związku z tym wypadkiem przy pracy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. S. domagając się zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania mu odszkodowania w wysokości 3,5-krotności przeciętnego wynagrodzenia zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Podkreślił, że jedyną okolicznością sporną w niniejszej sprawie jest to czy jego trwała niezdolność do samodzielnej egzystencji (ustalona przez organ) pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy. Organ całkowicie pominął, że już co najmniej dwukrotnie ustalił, że jego niezdolność do samodzielnej egzystencji jest związana z wypadkiem przy pracy. Po raz pierwszy w treści decyzji z dnia 10 maja 2019 r. o przeliczeniu renty, a drugi raz w orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS z dnia 7 maja 2021 r. Następnie zostało w dniu 19 czerwca 2023 r. wydane orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS, w którym wskazano, że A. S. jest trwale niezdolny do samodzielnej egzystencji i że niezdolność ta pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy. W związku z tym orzeczeniem został podniesiony zarzut wadliwości na skutek czego, otrzymał on ostatecznie zaskarżoną decyzję.

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wniósł o oddalenie odwołania A. S., podkreślając, że zgodnie z orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 7 lipca 2023 r. (po wniesieniu zarzutu wadliwości od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS) ustalono, iż niezdolność do samodzielnej egzystencji skarżącego nie pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 14 kwietnia 1989 r. ZUS wskazał, że w świetle tego orzeczenia oraz oceny przeprowadzonej przez lekarzy orzeczników, nie zachodzi już związek przyczynowy między wypadkiem a obecnym stanem zdrowia odwołującego się. Ponadto wskazano, że odwołanie nie zawiera nowych okoliczności faktycznych ani dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do zmiany wcześniejszych ustaleń.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

A. S., będąc pracownikiem (...) Przedsiębiorstwa Budownictwa (...) w S. (wówczas S.) na stanowisku kierowcy samochodu marki (...), uległ w dniu 14 kwietnia 1989 r. wypadkowi drogowemu (zderzenie czołowe z innym pojazdem).

W wyniku zdarzenia był leczony w szpitalu w G., gdzie rozpoznano u niego uraz mózgu ze wstrząśnieniem, krwotok podpajęczynówkowy, złamanie kości nosa i oczodołu lewego.

Orzeczeniem lekarskim z dnia 28 marca 1990 r. stwierdzono u A. S. 36% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu (zespół nerwicowy po przebytym urazie czaszkowym z krwiakiem podpajęczynówkowym, zaburzenia węchu, zeszpecenie twarzy z deformacją nosa, utratę zęba – poz. 10a, 19a, 20c, 21a), za który przyznano mu odszkodowanie.

Niesporne, nadto dowód: protokół powypadkowy nr (...) – k. 14-15 oraz plik II akt organu, orzeczenie z 28.03.1990 r. plik II akt organu

Na mocy wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 25 stycznia 2005 r. w sprawie (...) zmieniono decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z dnia 3 września 2002 r. znak S.. (...)07- (...) w ten sposób, że przyznano A. S. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu pogorszenia stanu zdrowia w związku z wypadkiem przy pracy w dniu 14 kwietnia 1989 r. za dalsze 58% stałego uszczerbku na zdrowiu (w miejsce 36% uszczerbku uznanego przez ZUS). Pozycje z tabeli, które zostały wzięte pod uwagę podczas oceny uszczerbku na zdrowiu to: 19a - uszkodzenie powłok twarzy (blizny i ubytki (13%), 20c - uszkodzenie nosa z zaburzeniami oddychania i powonienia (10%), 21a - utrata zębów - siekacze i kły (1%) oraz 9b - zaburzenia neurologiczne i psychiczne uwarunkowane organicznie – encefalopatie, w szczególności encefalopatie ze zmianami charakterologicznymi w zależności od stopnia (70%).W zakresie ostatniej pozycji stwierdzono u A. S. encefalopatię ze zmianami charakterologicznymi oraz rozpoczynający się proces otępienny, przy czym schorzenie ma charakter postępujący.

Dowód : wyrok Sądu Rejonowego w S. w sprawie (...) wraz z uzasadnieniem w aktach sprawy (...), opinie biegłych sądowych z zakresu neurologii o psychiatrii – k. 54-55, k. 58-59, k. 75 akt sprawy (...)

Pod sygn. akt (...) toczyło postępowanie przed sądem cywilnym z powództwa A. S. przeciwko (...) spółce akcyjnej w W. Inspektoratowi w S., w którym zasądzono na jego rzecz zadośćuczynienie w wysokości 40.600 zł za doznaną krzywdę w wyniku wypadku, jakiemu uległ 14 kwietnia 1989 r. i pogorszenie stanu zdrowia w związku z tym wypadkiem.

Dowód: wyrok Sądu Okręgowego w S.z dnia 12.07.2005 r. wraz z uzasadnieniem w sprawie (...)

Orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 16 kwietnia 2019 r. ustalono, że A. S. jest całkowicie niezdolny do pracy oraz, że niezdolność do pracy pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy. Ponadto stwierdzono, że A. S. jest niezdolny do samodzielnej egzystencji do 30 kwietnia 2021 r. Nie stwierdzono w tym orzeczeniu związku niezdolności do samodzielnej egzystencji A. S. z wypadkiem przy pracy.

Na podstawie tego orzeczenia decyzją z dnia 10 maja 2019 r. znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. przeliczył wysokość świadczenia rentowego A. S. i ustalił wysokość renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy oraz wysokość dodatku pielęgnacyjnego na okres do 30 kwietnia 2021 r.

Dowód: orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 16.04.2019 r. – k. 438 plik V akt organu, decyzja ZUS z dnia 10.05.2019 r. – k. 102-103 akt sprawy oraz k. 439 plik V akt organu

Orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 7 maja 2021 r. ustalono, że A. S. jest trwale niezdolny do samodzielnej egzystencji. Nie stwierdzono w tym orzeczeniu związku niezdolności do samodzielnej egzystencji A. S. z wypadkiem przy pracy.

W związku z powyższym orzeczeniem Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. w dniu 31 maja 2021 r. wydał decyzję znak (...) o przyznaniu A. S. dodatku pielęgnacyjnego na stałe.

Dowód: orzeczenie z dnia 07.05.2021 r. – k. 442 plik V akt organu, decyzja ZUS z dnia 31.05.2021r. – k. 443 plik V akt organu

W dniu 7 kwietnia 2023 r. A. S. złożył wniosek o przyznanie mu prawa do jednorazowego odszkodowania na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

Orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 19 czerwca 2023 r. ustalono, że A. S. jest trwale niezdolny do samodzielnej egzystencji oraz, że pozostaje ona w związku z wypadkiem przy pracy.

Do tego orzeczenia został zgłoszony zarzut wadliwości, a sprawa została przekazana do rozpatrzenia komisji lekarskiej ZUS.

Po ponownej analizie, Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 7 lipca 2023 r. uznała A. S. za trwale niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jednak bez związku z wypadkiem przy pracy.

Dowód: wniosek z dnia 7.04.2023 r. – k. 5 plik IX akt organu , orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 19.06.2023 r. – k. 3 plik IX akt organu, pismo z dnia 20.06.2023 r. – k. 4 plik IX akt organu, orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 7.07.2023 r. – k. 8 plik IX akt organu

Aktualnie u A. S. stwierdza się stan po przebytym urazie głowy ze wstrząśnieniem mózgu, złamaniem kości twarzoczaszki o krwawieniem podpajęczynówkowym (1989 r.), encefalopatię pourazową.

Nie występują u niego odchylenia w zakresie nerwów czaszkowych, występuje nieco ograniczona ruchomość w odcinku lędźwiowo-krzyżowym. Napięcie w mięśniach jest prawidłowe, chód jest niezaburzony i występują prawidłowe odruchy. Nie występują objawy zespołu bólowego kręgosłupa ani neurologiczne objawy ubytkowe. Przebyty uraz głowy, który był skutkiem wypadku nie pozostaje w związku z orzeczoną u A. S. niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Dowód: dokumentacja medyczna – k. 13, koperta – k. 43, k. 104 oraz w aktach organu, opinia biegłej sądowej z zakresu neurologii T. P. - k. 27

U A. S. nie rozpoznaje się choroby psychicznej w sensie procesu psychotycznego. Dominują u niego objawy charakteropatii z osłabieniem funkcji poznawczych i intelektualnych na poziomie otępienia średniego stopnia. Zmiany charakterologiczne i objawy otępiennie uwarunkowane są zmianami organicznymi Ośrodkowego Układu Nerwowego (dawniej określanymi jako zespół psychoorganiczny charakteropatyczno – otępienny, a obecnie jako organiczne zaburzenia osobowości z otępieniem). Oprócz problemów związanych z zaburzeniami sfery psychicznej A. S. ma również poważne problemy związane z chorobami somatycznymi. Od wielu lat choruje na chorobę wieńcową, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę typu 2. W 2012 r. przebył zawał mięśnia sercowego i obecnie poddawany jest rehabilitacji kardiologicznej. Schorzenia te w sposób istotny wpływają na ogólną wydolność układu krążenia, a co za tym idzie na ukrwienie mózgu, co w konsekwencji doprowadza do udarów czy otępienia. Stanowi to główną przyczynę występujących u A. S. zmian otępiennych odpowiedzialnych za jego niezdolność do samodzielnej egzystencji. Doznany w wypadku przez A. S. uraz głowy doprowadził do uszkodzenia mózgu, co objawiło się zespołem psychoorganicznym charakteropatycznym bez istotnego obniżenia sprawności intelektualnej. Występujące u niego po wypadku objawy charakteropatyczne z objawami depresyjnymi i lękowymi nie powodowały jego niezdolności do samodzielnej egzystencji. Dopiero wystąpienie otępienia średniego stopnia wiele lat po wypadku spowodowało utratę zdolności do samodzielnej egzystencji. Doznany przez A. S. w wypadku przy pracy uraz głowy był przy tym tylko jednym z wielu czynników doprowadzających do otępienia takich jak proces starzenia się, cukrzyca, tryb życia, nadciśnienie tętnicze, miażdżyca.

Wystąpienie cukrzycy typu 2 nie ma bezpośredniego związku z wieloletnim przyjmowaniem leków przeciwdepresyjnych (starszej i nowej generacji).

Niezdolność do samodzielnej egzystencji występująca u A. S. nie pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ on w dniu 14 kwietnia 1989 r.

Dowód: dokumentacja medyczna – k. 13, koperta – k. 43, k. 104 oraz w aktach organu, opinie biegłego sądowego z zakresu psychiatrii J. K. – k. 44-51 i k. 111-112, k. 137

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie, oparte na przepisie art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2002r., Nr 199, poz. 1673 z późn. zm.), okazało się nieuzasadnione.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 powołanej ustawy - ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie.

W myśl art. 12 ust. 3 ww. ustawy - jednorazowe odszkodowanie ulega zwiększeniu o kwotę stanowiącą 3,5-krotność przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli w stosunku do ubezpieczonego została orzeczona całkowita niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostawało, że zdarzenie z udziałem A. S. z dnia 14 kwietnia 1989 r. miało charakter wypadku przy pracy. Niespornym było także to, że wskutek wypadku przy pracy jest on osobą całkowicie niezdolną do pracy oraz, że jest on osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji. Sporne natomiast pozostawało, to czy niezdolność ta powstała wskutek wypadku przy pracy, co warunkowało przyznanie odwołującemu prawa do dodatkowego odszkodowania na podstawie art. 12 ust. 3 powołanej ustawy.

Aby rozsądzić tę kwestię, Sąd dopuścił w sprawie dowód biegłej z zakresu neurologii T. P. oraz biegłego z zakresu psychiatrii J. K..

W swojej opinii biegła z zakresu neurologii rozpoznała stan po przebytym urazie głowy ze wstrząśnieniem mózgu, złamaniu kości twarzoczaszki o krwawieniem podpajęczynówkowym (w 1989 r.), encefalopatię pourazową. Biegła neurolog wskazała, że u odwołującego nie występują odchylenia w zakresie nerwów czaszkowych, jedynie nieco ograniczona ruchomość w odcinku lędźwiowo-krzyżowym. Napięcie w mięśniach jest prawidłowe, chód jest niezaburzony i występują prawidłowe odruchy. Nie występują objawy zespołu bólowego kręgosłupa ani neurologiczne objawy ubytkowe. W konsekwencji biegła oceniła, że w zakresie neurologicznym przebyty uraz głowy, który był skutkiem wypadku nie pozostaje w związku z orzeczoną u A. S. niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Wskazała, że główną dolegliwością odwołującego są schorzenia psychiatryczne.

Opinii tej nie zakwestionowała żadna ze stron postępowania, nie wnosząc do niej zarzutów. Opinia biegłej nie budziła także wątpliwości Sądu. Jest jasna i spójna, a jej wnioski stosownie umotywowane.

Biegły z zakresu psychiatrii J. K. w swojej opinii wykluczył związek pomiędzy wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ A. S. w 1989 r. z występującą u niego niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Biegły ocenił, że doznany w wypadku przez A. S. uraz głowy doprowadził do uszkodzenia mózgu, co objawiło się zespołem psychoorganicznym charakteropatycznym bez istotnego obniżenia sprawności intelektualnej. Występujące u niego po wypadku objawy charakteropatyczne z objawami depresyjnymi i lękowymi nie powodowały jego niezdolności do samodzielnej egzystencji. Dopiero wystąpienie otępienia średniego stopnia wiele lat po wypadku spowodowało utratę zdolności do samodzielnej egzystencji. Doznany przez A. S. w wypadku przy pracy uraz głowy był przy tym tylko jednym z wielu czynników doprowadzających do otępienia takich jak proces starzenia się, cukrzyca, tryb życia, nadciśnienie tętnicze, miażdżyca.

Zarzuty do opinii biegłego z zakresu psychiatrii wniósł odwołujący, który podniósł, że przed wypadkiem był okazem zdrowia i czynnie uprawiał sport. Ponadto, wskazał, iż biegły nie uwzględnił leków, które bierze on po wypadku, a które mają bezpośredni wpływ na stan jego zdrowia w postaci skutków ubocznych.

W dwóch opiniach uzupełniających biegły z zakresu psychiatrii podtrzymał swoje pierwotne stanowisko, rozwijając swoją argumentację. Biegły zwrócił uwagę na fakt, że przez wiele lat po wypadku A. S. był aktywny, grał, dużo czytał i uczył się języków. Aktualnie jego stan psychiczny pogorszył się. Nie pamięta słów, ma trudności z wyartykułowaniem myśli, nie czyta, bo nie potrafi się skupić. Obecny stan psychiczny A. S. nie jest jednak bezpośrednio związany z wypadkiem, a uwarunkowany wieloma przyczynami. Istotną rolę w jego obecnym stanie odgrywają dolegliwości fizyczne, które pojawiły się w wyniku procesu starzenia się organizmu, a także choroby towarzyszące, takie jak cukrzyca, nadciśnienie tętnicze oraz miażdżyca. Ponadto, cechy osobowościowe A. S., stresy dnia codziennego oraz postępujący stan otępienia, który jest typowy dla wieku, mają decydujący wpływ na obecny stan zdrowia skarżącego. Biegły wyjaśnił, że choć w wyniku wypadku doszło do uszkodzenia mózgu, które przejawiało się zespołem psychoorganicznym charakteropatycznym, nie zaobserwowano wówczas u odwołującego istotnego obniżenia sprawności intelektualnej, co wyklucza powiązanie doznanego urazu z całkowitą utratą zdolności do samodzielnej egzystencji. Biegły podkreślił też, że występujące po wypadku objawy depresyjne o lękowe nie powodowały u niego niezdolności do samodzielnej egzystencji. Dopiero wystąpienie otępienia średniego stopnia wiele lat po wypadku odniosło taki skutek. Odnosząc się do twierdzeń odwołującego, dotyczących wpływu przyjmowanych leków na stan zdrowia, biegły wskazał, że wystąpienie cukrzycy typu 2 nie ma żadnego związku z długotrwałym przyjmowaniem leków przeciwdepresyjnych, zarówno starszej, jak i nowej generacji. Brak jest dowodów na jakiekolwiek powiązanie między stosowaniem tych leków a rozwojem cukrzycy typu 2. Cukrzyca ta jest chorobą wieloczynnikową, a jej rozwój zależy od kombinacji genetyki, stylu życia i czynników środowiskowych. W literaturze medycznej nie ma jednoznacznych wyników potwierdzających, że antydepresanty bezpośrednio wywołują cukrzycę typu 2. W związku z powyższym, wypadek przy pracy, mimo że miał wpływ na stan zdrowia odwołującego, nie pozostaje w bezpośrednim związku z utratą zdolności do samodzielnej egzystencji, a aktualne problemy zdrowotne odwołującego się wynikają z wielu czynników, w tym procesów starzenia się i towarzyszących chorób przewlekłych.

Opinia biegłego z zakresu psychiatrii, wydana po badaniu odwołującego się oraz analizie dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy niniejszej, sprawy (...) (dotyczącej prawa do odszkodowania za pogorszenie się stanu zdrowia po wypadku), sprawy (...) (dotyczącej podwyższenia renty), w aktach organu nie budziła wątpliwości sądu. Jest ona jasna, pełna i spójna, a jej wnioski w sposób logiczny i przekonujący uzasadnione. Biegły szczegółowo opisał stan zdrowia odwołującego i zmiany, które w nim zachodziły na przestrzeni lat, a także ich podłoże. Wyjaśnił też zajęte stanowisko i różnicę pomiędzy jego oceną a oceną odwołującego. Powyższe, przy uwzględnieniu, iż biegły to wysokiej klasy fachowiec o wieloletnim doświadczeniu klinicznym, wieloletnim doświadczeniu orzeczniczym i specjalności odpowiedniej do schorzenia odwołującego, nakazywało uznać jego opinię za rzetelną i wiarygodną, a w konsekwencji podzielić jej wnioski, nie znajdując podstaw do ich zakwestionowania.

Sąd pominął dowód z opinii biegłego z zakresu farmakologii. W ocenie Sądu powoływanie tego biegłego prowadziłoby jedynie do niepotrzebnego przedłużenia postępowania. Niespornym w sprawie było to, że najpoważniejszym problemem zdrowotnym odwołującego są schorzenia natury psychiatrycznej i najszerszą wiedzę w tym zakresie posiada biegły psychiatra, który jest w stanie (w większym stopniu niż farmakolog, którzy nie jest lekarzem) wypowiedzieć się na temat skutków zażywania leków, które sam przypisuje swoim pacjentom. Ponadto, związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy deklarowanymi przez odwołującego skutkami ubocznymi zażywania leków przeciwdepresyjnych a obecnym stanem jego zdrowia odwołującego wydaje się być zakreślony zbyt daleko.

Nie można zgodzić się z odwołującym, że organ dwukrotnie ustalił, że jego niezdolność do samodzielnej egzystencji jest związana z wypadkiem przy pracy.

Po raz pierwszy miało to, zdaniem odwołującego nastąpić w treści decyzji z dnia 10 maja 2019 r. o przeliczeniu renty, a drugi raz w orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS z dnia 7 maja 2021 r.

Analiza dokumentów znajdujących się w aktach organu wskazuje, że orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 16 kwietnia 2019 r. ustalono, że A. S. jest całkowicie niezdolny do pracy oraz, że niezdolność do pracy pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy. Ponadto stwierdzono, że A. S. jest niezdolny do samodzielnej egzystencji do 30 kwietnia 2021 r. Nie stwierdzono jednak w tym orzeczeniu związku niezdolności do samodzielnej egzystencji A. S. z wypadkiem przy pracy. Na podstawie tegoż orzeczenia powoływaną przez odwołującego decyzją z dnia 10 maja 2019 r. znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. przeliczył wysokość świadczenia rentowego A. S. i ustalił wysokość renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy oraz wysokość dodatku pielęgnacyjnego na okres do 30 kwietnia 2021 r. Nie jest zatem prawdą, że w decyzji z dnia 10 maja 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych stwierdził związek niezdolności do samodzielnej egzystencji odwołującego z wypadkiem przy pracy, jakiemu ten uległ. Warunkiem przyznania prawa do renty w wyższej wysokości nie była tu zresztą niezdolność do samodzielnej egzystencji wynikająca z wypadku pracy, lecz całkowita niezdolność do pracy odwołującego powiązana z tym wypadkiem (art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy wypadkowej).

Drugie z powoływanych w odwołaniu orzeczeń, które miały stwierdzać związek niezdolności do samodzielnej egzystencji odwołującego z wypadkiem przy pracy zostało wydane w dniu 19 czerwca 2023 r. Chodzi o orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS, w którym faktycznie wskazano, że A. S. jest trwale niezdolny do samodzielnej egzystencji i że niezdolność ta pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy. Należy zauważyć jednak, że w stosunku do tego orzeczenia został podniesiony zarzut wadliwość, na skutek czego w sprawie wypowiedziała się Komisja Lekarska ZUS, oceniając brak tego związku, w efekcie czego została wydana decyzja zaskarżona w niniejszym postępowaniu. Komisja lekarska ZUS miała prawo staną na odrębnym stanowisku, a otroczenie lekarza orzecznika ZUS z 19 czerwca 2019 r. nie było ostateczne. Zgodnie bowiem z obowiązującymi przepisami – z art. 14 ust. 1, 2 a i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych – oceny niezdolności do pracy, jej stopnia oraz ustalenia daty powstania niezdolności do pracy, trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do pracy, związku przyczynowego niezdolności do prący lub śmierci z określonymi okolicznościami, trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do samodzielnej egzystencji, celowości przekwalifikowania zawodowego dokonuje w formie orzeczenia lekarz orzecznik ZUS. Od orzeczenia lekarza orzecznika osobie zainteresowanej przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu, zwanej dalej "komisją lekarską", w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tego orzeczenia. Orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego nie zgłoszono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej, stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji.

W niniejszej sprawie został podniesiony zarzut wadliwości orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, stąd późniejsze orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS i decyzja ZUS, której prawidłowość została zweryfikowana w niniejszym postępowaniu.

Mając na uwadze wszystko powyższe, Sąd, w oparciu o art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. oddalił odwołanie od zaskarżonej decyzji.

ZARZĄDZENIE

1.  (...),

2.  (...),

3.  (...),

4.  (...).

13.10.2025 r.