Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 marca 2025 r. znak (...).601. (...).2025 - (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił odwołującemu się A. N. (1) prawa do zasiłku chorobowego za okres od 20 lutego 2025 r. do 12 marca 2025 r. W uzasadnieniu decyzji Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. wskazał, że odwołujący wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia, traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia. Przyczyną odmowy przyznania odwołującemu się prawa do zasiłku chorobowego przez organ była obecność A. N. (1) w c zassie kontroli w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. uznał, iż odwołujący w sposób niewłaściwy wykorzystywał zwolnienie lekarskie, wobec czego nie przysługuje mu prawo do zasiłku chorobowego za okres niezdolności do pracy w okresie od 20 lutego 2025 r. do 12 marca 2025 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. N. (1), domagając się jej zmiany poprzez przyznanie mu prawa do zasiłku chorobowego za okres objęty zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu wskazał on, że pojawił się w siedzibie firmy w dniu kontroli jedynie w celu uzyskania pomocy od zięcia w uruchomieniu telefonu komórkowego, nie zaś w celu wykonywania pracy zarobkowej oraz innych czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. wniósł o jego oddalenie w całości, a nadto o zasądzenie od odwołującego się kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu stanowiska organ ponownie wskazał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

A. N. (1) od około 2013 r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) A. N. (1)”, zajmującą się hurtową sprzedażą paliw, gastronomią oraz hotelarstwem. Siedziba firmy znajduje się w P. przy ul. (...). Prowadzi on również stację paliw w K. oraz P..

Niesporne , a nadto dowód: przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62

W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą A. N. (1) odwiedza poszczególne punkty, w których prowadzi działalność i kontroluje sposób ich funkcjonowania. W pozostałym zakresie wykonuje on pracę w biurze przy ul. (...) w P., gdzie zajmuje się m.in. wypełnianiem dokumentów celno – skarbowych, dokumentów transportowych.

Dowód: przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62

A. N. (1) był niezdolny do pracy od grudnia 2024 r. w związku ze schorzeniem dotyczącym narządu ruchu (stawy). W związku z niezdolnością do pracy wystawiono mu m.in. zaświadczenie lekarskie w dniu 19 lutego 2025 r. obejmujące okres od 20 lutego 2025 r. do 12 marca 2025 r. Zgodnie z wskazaniami lekarskimi, odnotowanymi także w treści zaświadczenia, odwołujący mógł się poruszać w czasie przebywania na zwolnieniu lekarskim.

Niesporne, a nadto dowód: przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62, zaświadczenie lekarskie – k. 5 akt organu

A. N. (1) zatrudnia na podstawie umowy o pracę od około 5 lat na stanowisku kierowcy autocysterny swojego zięcia – M. K. (1). W czasie nieobecności A. N. (1) w pracy, zastępuje on odwołującego w prowadzeniu działalności. Ponadto, A. N. (1) zatrudnia osoby na stanowiskach kierownika stacji benzynowych. Działalność gospodarczą odwołujący prowadzi z żoną, która w jej ramach zajmuje się prowadzeniem restauracji.

Dowód: przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62 , zeznania świadka M. K. (1) – k. 55 – 57

W dniu 10 marca 2025 r. pracownicy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. Inspektor A. Z. oraz Starszy Specjalista K. B. przeprowadziły kontrolę prawidłowości wykorzystywania zwolnienia lekarskiego przez A. N. (1). W tym celu udały się one w miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez odwołującego, gdzie mieściło się jego biuro, tj. przy ul. (...) w P..

Niesporne, a nadto dowód: zeznania świadka K. B. – k. 60-61, zeznania świadka A. Z. – k. 58-60, protokół przeprowadzonej kontroli ZUS – k. 39, przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62,

W biurze tym znajdują się dwa biurka. Biurko po prawej stronie od wejścia wyposażone jest w komputer.

Niesporne, a nadto dowód: zeznania świadka M. K. (1) – k. 55 – 57, zeznania świadka Z. S. (1) – k. 57 – 58, zeznania świadka K. B. – k. 60-61, przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62

A. N. (1), prowadząc działalność gospodarczą, przebywając w biurze, pracuje na stanowisku, przy którym znajduje się komputer. Natomiast w czasie nieobecności A. N. (1) w biurze z powodu choroby lub wyjazdów, jego stanowisko pracy zajmuje jego zięć M. K. (1).

Dowód: zeznania świadka M. K. (1) – k. 55 – 57, zeznania świadka Z. S. (1) – k. 57 – 58, przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62

W czasie kiedy kontrolujące dotarły do biura A. N. (1) (około godz. 9.15), był on w nim obecny. Powodem pojawienia się przez A. N. (1) w biurze w tym dniu był problem z uruchomieniem przez niego telefonu komórkowego po uprzednim jego wyładowaniu się. W związku z powyższym, A. N. (1) około godziny 9:00 wybrał się do biura, aby zięć pomógł mu uruchomić telefon. W biurze obecni byli M. K. (1) oraz pracownik Z. S. (2).

M. K. (1) zajmował się w firmie (...) telefonami służbowymi i kwestiami technologicznymi. Samodzielnie ustawiał numery (...) w tych telefonach, w tym w telefonie odwołującego.

Dowód: zeznania świadka M. K. (1) – k. 55 – 57, przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62

W oparciu o dane w telefonie chciał A. N. (1) chciał ustalić termin kolejnej wizyty u lekarza prowadzącego, ponieważ nie był pewien, czy termin ten przypadał na poniedziałek 10 marca 2025 r., czy środę 12 marca 2025 r.

Dowód: przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62

Chwilę po przybyciu A. N. (1) do biura, w siedzibie firmy pojawiły się pracownice Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, celem przeprowadzenia kontroli.

Dowód: zeznania świadka M. K. (1) – k. 55 – 57, przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62

Zaraz po przybyciu kontrolujących, Z. S. (1) opuścił biuro, udając się na zewnątrz.

Dowód: zeznania świadka M. K. (1) – k. 55 – 57, zeznania świadka Z. S. (1) – k. 57 – 58, przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62

Kontrolujące zastały A. N. (2) stojącego przy biurku z komputerem, przy którym siedział jego zięć M. K. (1). Nie wykonywał on żadnych czynności. A. N. (1) zapytał kontrolujące, w jakiej sprawie przyszły. A. Z. oraz K. B. wskazały, że są pracownikami ZUS i stawiły się w celu przeprowadzenia kontroli prawidłowości wykonywania zwolnienia lekarskiego. W pierwszej chwili odwołujący zdenerwował się, odmówił złożenia wyjaśnień i wyszedł z biura.

Niesporne, a nadto dowód: zeznania świadka A. Z. – k. 58 – 60, zeznania świadka K. B. – k. 60 - 61, zeznania świadka A. Z. – k. 58-60, zeznania świadka M. K. (1) – k. 55 – 57, przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62

Po upływie chwili A. N. (2) wrócił jednak do biura i przystąpił do udzielenia wyjaśnień. Zaproponował kontrolującym kawę i sam sięgnął po stojącą na biurku filiżankę z kawą.

Niesporne, a nadto dowód: zeznania świadka A. Z. – k. 58 – 60, zeznania świadka K. B. – k. 60 -61 , przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62

A. N. (1) podczas pobytu w biurze nie miał ze sobą okularów, wobec czego nie był w stanie w protokole kontroli samodzielnie wypełnić rubryki z wyjaśnieniami. Dokument ten, za przyzwoleniem kontrolujących, wypełnił jego zięć, wpisując dane przekazane mu przez odwołującego, natomiast on je jedynie podpisał, nie sprawdzając dokładnie treści wyjaśnień.

Dowód : zeznania świadka M. K. (1) – k. 55 – 57 , częściowo zeznania świadka A. Z. – k. 58 – 60, częściowo zeznania świadka K. B. – k. 60 -61, przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62

W protokole kontroli zapisano w części wypełnionej przez osoby kontrolujące zapisano, że „ Zastano pana A. N. (1) pod adresem prowadzonej działalności gospodarczej. Pana A. zastano stojącego przy pracowniku siedzącym przy komputerze”. W części wypełnionej przez M. K. (1) wpisano: „ W chwili kontroli zastano mnie stojącego przy zięciu, który prowadzi firmę, ponieważ musiałem przekazać dane z telefonu komórkowego”.

Niesporne, a nadto dowód : protokół kontroli – k. 16

W czasie pobytu w biurze w dniu 10 marca 2025 r. A. N. (1), M. K. (1) uruchomił jego telefon i korzystając z okazji doładował konto E., służące do dokonywania opłat a przejazdy samochodów ciężarowych po autostradach. Czynność ta wymagała autoryzacji poprzez wpisanie do systemu hasła z telefonu odwołującego.

Dowód: zeznania świadka M. K. (1) – k. 55 – 57

Jedynie z poziomu telefonu odwołującego było możliwe dokonanie autoryzacji płatności w systemie E.. Konto to było doładowywane w zależności od potrzeb, z reguły nie częściej niż raz z miesiącu. Pod nieobecność w biurze odwołującego, jego zięć udawał się do niego do domu w celu dokonania tej czynności. Czynność ta trwa około 3 minut.

Dowód: zeznania świadka M. K. (1) – k. 55 – 57, przesłuchanie A. N. (1) w charakterze strony – k. 41- 43, 61-62

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie A. N. (1) okazało się uzasadnione.

Stan faktyczny w sprawie ustalony został w oparciu o dowody zeznań odwołującego, świadków przesłuchanych w sprawie oraz dokumentów dotyczących kontroli, których prawdziwość i rzetelność nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Odwołujący się w swoich zeznaniach przedstawił okoliczności dotyczące jego obecności w biurze w dniu 10 marca 2025 r., które po przesłuchaniu świadków, nie budziły wątpliwości Sądu co do ich prawdziwości i wiarygodności. Podstawą ustalenia stanu faktycznego były zeznania świadka M. K. (1), Z. S. (2), którzy są pracownikami odwołującego się. Ponadto Sąd przy ustaleniu stanu faktycznego wziął pod uwagę zeznania pracowników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – A. Z. i K. B. oraz odwołującego się. Zeznania M. K. (1) i zeznania odwołującego były zgodne ze sobą w zasadniczych kwestiach mających znaczenie dla rozstrzygnięcia (cel wizyty odwołującego w biurze, fakt, iż nie wykonywał on pracy w tym dniu, przyczyny niewypełnienia protokołu kontroli osobiście przez odwołującego). Mimo, że osoby te pozostają spowinowacone, to ich zeznań nie można ocenić jako niewiarygodne, „umówione”. Nie były one identycznej treści w każdym zakresie, np. świadek M. K. (1) nie podawał, że A. N. (1) chciał ustalić po uruchomieniu telefonu termin wizyty u lekarza, gdyż jak zeznał odwołujący, ten nie informował go o tym, a jedynie o potrzebie uruchomienia telefonu. Podobnie, jak zeznał odwołujący, po przesłuchaniu M. K. (1), nie posiadał on wiedzy (bądź nie pamiętał), że M. K. (2), przy okazji uruchomienia telefonu odwołującego, doładował jednocześnie system E., wymagający autoryzacji z poziomu telefonu odwołującego, o czym zeznał M. K. (1). W ocenie Sądu, gdyby zeznania odwołującego i M. K. (1) nie były spontaniczne i prawdziwe, opowiedzieliby oni w swoich zeznaniach o wydarzeniach z dnia 10 marca 2025 r. w sposób identyczny co do każdej przedstawianej kwestii. Zeznania świadka Z. S. (2) okazały się mało znaczące dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ nie był on obecny w biurze podczas trwania kontroli, opuścił je zaraz po przybyciu kontrolujących. W momencie rozpoczęcia kontroli rozpoczął dopiero swoją pracę w tym dniu. Nie miał wiedzy czym w dniu kontroli zajmował się w biurze odwołujący oraz czy pracował on w tym dniu. Wobec tego Sąd oparł na jego zeznaniach jedynie w zakresie układu biura odwołującego. Zeznania pracowników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Sąd wziął po uwagę głównie w zakresie ustalenia przebiegu przeprowadzonej kontroli. Natomiast odmówiono wiary zeznaniom świadka A. Z. w części dotyczącej ilości biurek i komputerów w biurze odwołującego, które były sprzeczne w tym zakresie z zeznaniami nie tylko odwołującego i świadków M. K. (1) i Z. S. (1), ale i drugiej kontrolującej K. B.. Zapewne nieścisłości te wynikały z upływu czasu i emocjonującego przebiegu samej kontroli.

Przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy było prawo odwołującego się do zasiłku chorobowego za okres od dnia 20 lutego 2025 r. do dnia 12 marca 2025 r.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, (t.j. Dz. U z 2025 r., poz. 501), zwanej w dalszej części rozważań „ustawą zasiłkową” zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, przy czym ubezpieczony dobrowolnie nabywa prawo do zasiłku chorobowego po upływie 90 dni nieprzerwanego ubezpieczenia.

Nie było kwestią sporną, że A. N. (1) był niezdolny do pracy w wskazanym powyżej okresie i że miało to miejsce w czasie podlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu.

Ustawodawca wyłączył jednak w pewnych sytuacjach prawo do zasiłku chorobowego. Uczynił to w art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej. Zgodnie z treścią tego przepisu ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia. Przesłanki stanowiące podstawę utraty prawa do zasiłku zostały we wskazanym przepisie wymienione alternatywnie, zatem do pozbawienia ubezpieczonego prawa do zasiłku chorobowego wystarczy wystąpienie jednej z tych przesłanek. Przez pracę zarobkową należy przy tym rozumieć wszelką pracę zarobkową wykonywaną na każdej podstawie prawnej albo bez takiej podstawy, bez względu na wymiar czasu tej pracy. Natomiast za wykorzystanie zwolnienia od pracy niezgodnie z jego celem uważa się nieprzestrzeganie wskazań lekarskich, np. nakazu leżenia w łóżku, zakazu wykonywania różnych prac domowych, pracę w ogrodzie lub gospodarstwie rolnym itp. lub wykorzystywanie tego zwolnienia dla innych celów niż leczenie. W tych przypadkach utrata prawa do zasiłku chorobowego następuje za cały okres otrzymanego zwolnienia.

W niniejszej sprawie przesłanką, na podstawie której organ rentowy pozbawił odwołującego prawa do zasiłku chorobowego była obecność A. N. (3) w siedzibie jego firmy w dniu przeprowadzenia kontroli (10 marca 2025 r.), która została przez organ uznana jako wykonywanie działalności w czasie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Organ zarzucał tym samym odwołującemu kontynuowanie w trakcie zwolnienia lekarskiego działalności zarobkowej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Należy zauważyć, że w treści przepisu art. 17 przywołanej ustawy ustawodawca wprowadził pojęcie „pracy zarobkowej” mające odpowiadać, zdaniem Sądu, skonkretyzowanym działaniom podjętym osobiście, nastawionym na osiągniecie dochodu. Ewentualny dochód osiągnięty przez firmę przedsiębiorcy nie musi być utożsamiany z jego własnym i należy traktować przysługujący mu zasiłek jako rekompensatę braku możliwości osobistego przyczynienia się do jego potencjalnego zwiększenia.

Jak przyjmuje się w utrwalonym w tym zakresie orzecznictwie, zasadą jest to, że wykonywanie pracy zarobkowej stanowi negatywną przesłankę do wypłaty zasiłku chorobowego. Ustawa nie określa wyjątków, niemniej przyjmuje się, że sporadyczna, wymuszona okolicznościami aktywność zawodowa może usprawiedliwiać zachowanie prawa do zasiłku chorobowego. Możliwość uznania, że nie dochodzi do utraty prawa do zasiłku chorobowego, w przypadku aktywności zmierzającej do osiągnięcia zarobku w czasie pobierania zasiłku, występuje tylko wówczas, gdy ma ona charakter incydentalny i wymuszony okolicznościami. Praca zarobkowa natomiast to każda aktywność ludzka zmierzająca do osiągnięcia zarobku, w tym m.in. wykonywanie umowy cywilnoprawnej, prowadzenie działalności pozarolniczej, wykonywanie zatrudnienia etc. (por. uzasadnienia wyroków Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2018 r. (...)Lex nr 2518846, z dnia 3 marca 2010 r. (...), Lex 585848, z dnia 15 czerwca 2007r. (...) OSNP 2008/15 – 16/231, z dnia 9 października 2006 r. (...) OSNP 2007/19 – 20/295, z dnia 20 stycznia 2005r. (...) OSNP 2005/19/307, z dnia 5 kwietnia 2005 r. I UK 370/04 OSNP 2005/21/342, z dnia 5 października 2005 r. (...) OSNP 2006/17 – 18/279). Ponadto ocena przesłanki „wykonywania pracy zarobkowej” jest uzależniona od stanu faktycznego danej sprawy (por. uzasadnienia orzeczeń Sądu Najwyższego: (...) 317/24 z dnia 15 kwietnia 2025 r. LEX nr 3862975 , (...) 55/24 z dnia 26 listopada 2024 r. LEX nr 3790598, (...) 263/23 z dnia 30 stycznia 2024 r. LEX nr 3666276, (...) 147/23 z dnia 14 lutego 2024 r. LEX nr 3670514)

Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, organ wydając decyzję w przedmiotowej sprawie, nie sprostał ciążącemu na nim ciężarowi dowodu i nie wykazał, aby A. N. (1) w spornym okresie wykorzystywał zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego przeznaczeniem wykonując działalność zarobkową. Z protokołu kontroli oraz zeznań świadków (w tym osób kontrolujących) oraz z zeznań samego odwołującego wynika, iż w momencie pojawienia się pracowników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez odwołującego stał on przy pracowniku, zajmującym miejsce odwołującego - przy biurku, wyposażonym w komputer. Z zeznań zarówno odwołującego, jak i świadka M. K. (1) wynika, iż A. N. (3) pojawił się w biurze chwilę przed pojawieniem się pracowników przeprowadzających kontrolę i nie wykonywał w nim żadnych czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sam fakt obecności w miejscu wykonywania nie oznacza, iż odwołujący podejmuje czynności związane z prowadzeniem firmy m.in. przyjmowaniem klientów, sporządzaniem faktur itd. Celem wizyty odwołującego, jak wynika z zeznań jego i świadka M. K. (1), było uzyskanie pomocy w uruchomieniu telefonu. M. K. (1), prowadzący w czasie nieobecności odwołującego sprawy firmy, przy okazji posiadania telefonu należącego do odwołującego dokonał autoryzacji płatności w celu doładowania konta E., potrzebnego pracownikom do uiszczania opłat za przejazdy autostradami. Nie był to jednak cel wizyty odwołującego w biurze w dniu 10 marca 2025 r., bo jak wynika zeznań odwołującego i M. K. (1) wynika, iż A. N. (3) w miejscu wykonywania działalności pojawił się jedynie w celach prywatnych.

W toku postępowania nie zostało w żaden sposób wykazane, iż obecność odwołującego w miejscu wykonywania przez niego działalności polegała na wykonywaniu przez niego działalności zarobkowej. Jak zeznały osoby kontrolujące, jedynie sama obecność odwołującego się w biurze wzbudziła w nich przekonanie, iż wysoko prawdopodobnym było, że w czasie trwania zwolnienia lekarskiego odwołujący świadczy pracę, choć w czasie pojawienia się kontrolujących nie zauważyły one, aby odwołujący dokonywał jakichkolwiek czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Akcentowana przez kontrolujące okoliczność, że odwołujący podczas składania wyjaśnień pił zaparzoną wcześniej kawę, nie miała większego znaczenia. Nawet gdyby tak było, sam fakt picia kawy we wskazanych przez niego okolicznościach przybycia do biura, nie oznacza wykonywania przez niego czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Niemniej Sąd dał wiarę zeznaniom odwołującego, wskazującego, iż po powrocie do biura w celu złożenia wyjaśnień, będąc zdenerwowanym sytuacją, zaschło mu w gardle i sięgnął po stojący na biurku napój, nie bacząc do kogo należy.

Zeznania odwołującego o niewykonywaniu pracy w dniu 10 marca 2025 r. wzmacnia wskazywane przez niego i świadka M. K. (1) fakt, iż w dniu tym odwołujący nie posiadał przy sobie okularów, w związku z czym to M. K. (1) musiał (w obecności kontrolujących) w jego zastępstwie wypełnić część protokołu kontroli dotyczącą wyjaśnień odwołującego. Gdyby odwołujący pojawił się w biurze w dniu 10 marca 2025 r. w celu wykonywania pracy, to należy przyjąć, iż miałby przy sobie okulary umożliwiające mu jej wykonywanie. Choć odwołujący podpisał protokół wypełniony przez M. K. (1), to nie był w stanie odczytać jego treści, ci w ocenie Sądu tłumaczy odnotowany w nim jedynie ogólnie przebieg wydarzeń.

W rezultacie Sąd uznał, że nie ma podstaw do uznania, że obecność odwołującego się w miejscu wykonywania działalności w dniu przeprowadzenia kontroli związana była z wykonywaniem czynności, które mogłyby zostać uznane jako wykonywanie pracy zarobkowej.

Jak wskazano w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2024 r. sygn. Akt (...) Sąd oceniając czy doszło w danej sprawie doszło do spełnienia przesłanek określonych w art. 17 ustawy zasiłkowej, konieczna jest „stopniowalność” zachowań osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą, uwzględniająca specyfikę tej działalności, a tylko wykonywanie czynności ubocznych w stosunku do czynności realizowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, mające charakter incydentalny, wymuszony okolicznościami i niezarobkowy, może zostać uznane działanie relatywnie neutralnie względem art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej (postanowienie Sądu Najwyższego z 14.02.2024 r., (...) 147/23, LEX nr 3670514).

Jak zeznał odwołujący, typowe czynności jakie wykonuje on w ramach prowadzonej działalności gospodarczej to: odwiedzanie poszczególnych punktów, w których prowadzi on działalność i kontrolowanie ich funkcjonowania. W pozostałym zakresie wykonuje on pracę w biurze przy ul. (...) w P., gdzie zajmuje się m.in. wypełnianiem dokumentów celno – skarbowych, dokumentów transportowych.

Nawet gdyby uznać, że obecność odwołującego w biurze w dniu 10 marca 2025 r. wiązała się z koniecznością dokonania przy pomocy jego telefonu autoryzacji płatności w systemie E. (a nie że dokonał jej zięć odwołującego korzystając z okazji obecności odwołującego w biurze), to należałoby uznać to za czynność związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej wymuszoną okolicznościami i nie pozbawiającą go prawa do zasiłku chorobowego. Tylko bowiem z poziomu telefonu odwołującego była możliwość dokonania tej autoryzacji, bez której kierowcy zatrudnieni u odwołującego nie mogliby korzystać z autostrad przewożąc paliwo. Czynność taka była wykonywana rzadko, nie częściej niż raz w miesiącu trwała około 3 minuty.

Ponadto z zeznań odwołującego i świadków nie wynika, aby miało miejsce wykonywanie jakichkolwiek czynności, które pozwoliły uznać, iż odwołujący nie wykorzystywał zwolnienia lekarskiego z jego przeznaczeniem, chociażby z uwagi na fakt, iż ze wskazań lekarskich wynikało, że odwołujący może się poruszać, co oznacza jednocześnie, że mógł pojawić się w siedzibie swojej firmy, pod warunkiem niewykonywania czynności związanych z prowadzeniem działalności.

Mając na uwadze powyższe rozważania, nie można uznać, iż sama obecność odwołującego się w miejscu wykonywania działalności gospodarczej jest równoznaczna z jej wykonywaniem w celach zarobkowych, wobec czego Sąd na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c., uwzględnił odwołanie A. N. (1), zmieniając w całości zaskarżoną decyzję poprzez przyznanie mu prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 20 lutego 2025 r. do dnia 12 marca 2025 r.

ZARZĄDZENIE

1.  (...),

2.  (...),

3.  (...),

4.  (...).

29.12.2025 r.