Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 czerwca 2023 r., znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił K. K. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w myśl obowiązujących przepisów, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu prawa do zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy, zaś komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 29 maja 2023 r. orzekła, że stan zdrowia K. K. nie uzasadnia przyznania mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Ponadto wskazano w ww. decyzji, że uchyla ona decyzję z dnia 15 maja 2023 r. nr sprawy (...).

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. K. domagając się, po ostatecznym sprecyzowaniu żądania, jej zmiany i przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 29 czerwca 2023 r. do 25 listopada 2023 r. Zarzucił, że nie odzwierciedla ona jego rzeczywistego stanu zdrowia, co czyni rozstrzygnięcie wadliwym. Podkreślił, że orzeczenie komisji lekarskiej, na którym oparto zaskarżone orzeczenie pozostaje w sprzeczności z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 31 maja 2023 r., stwierdzającym potrzebę rehabilitacji leczniczej w zakresie narządu ruchu. W piśmie z dnia 26 lipca 2023 r. odwołujący zarzucił, że organ nie miał podstaw prawnych do uchylenia w zaskarżonej decyzji z dnia 7 czerwca 2023 r. wcześniejszej decyzji z dnia 15 maja 2023 r., powołując się na przepisy art. 156 i 157 k.p.a.

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wniósł o jego oddalenie w całości, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nadto wskazując, że przewodnicząca Komisji Lekarskiej ZUS nie znalazła nowych okoliczności medycznych uzasadniających ponowne orzekanie. Ponadto, w piśmie z dnia 24 kwietnia 2024 r. organ wskazał, że od 29 czerwca 2023 r. do 27 listopada 2023 r. odwołujący zarejestrowany był jako osoba bezrobotna pobierająca zasiłek dla bezrobotnych w Powiatowym Urzędzie Pracy i na brak prawa odwołującego do świadczenia rehabilitacyjnego także w świetle brzmienia art. 18 ust. 7 ustawy o świadczeniach pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

K. K. posiada wyższe wykształcenie jako mgr inż. rybołówstwa morskiego i technologii żywności pochodzenia morskiego. Ostatnio wykonywał pracę jako ichtiolog – inspektor do spraw bezpieczeństwa żywności w Urzędzie (...) w S..

Niesporne, a nadto dowód: wniosek o rehabilitację leczniczą – k. 45 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej.

K. K. od 2017 r. skarży się na bóle kręgosłupa szyjnego. W marcu 2022 r. objawy zespołu bólowego nasiliły się, ubezpieczony korzystał z zabiegów fizjoterapeutycznych. U ubezpieczonego rozpoznaje się również przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C.

K. K. pozostawał niezdolny do pracy począwszy od 9 sierpnia 2022 r. Po wykorzystaniu pełnego okresu zasiłkowego z dniem 30 listopada 2022 r., w związku z brakiem poprawy stanu zdrowia i dalszą niezdolnością do pracy złożył wniosek o świadczenie rehabilitacyjne.

Niesporne , nadto dowód: wniosek o świadczenie rehabilitacyjne – k. 1-5 pliku akt rentowych, dokumentacja orzeczniczo – lekarska organu.

Lekarz Orzecznik ZUS, orzeczeniem z dnia 6 grudnia 2022 r., ustalił, że K. K. jest niezdolny do pracy. Orzeczeniem lekarskim, w związku z rokowaniem odzyskania zdolności do pracy uznano prawo K. K. do 4 miesięcy świadczenia rehabilitacyjnego.

Decyzją z 13 grudnia 2022 r., organ przyznał K. K. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 1 grudnia 2022 r. do 30 marca 2023 r.

Decyzją z 27 lutego 2022 r. organ rentowy zmienił decyzję z dnia 13 grudnia 2022 r., powołując się na treść art. 15zc ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zgodnie z którym orzeczenie o okolicznościach uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego, wydane na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, którego ważność upływała w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, zachowuje ważność przez okres kolejnych 3 miesięcy od dnia upływu terminu ważności tego orzeczenia.

Termin ważności orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, na podstawie którego zostało K. K. przyznane świadczenie rehabilitacyjne upłynąłby w okresie obowiązywania stanu epidemii, w związku z tym okres ważności orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, na podstawie którego zostało przyznane ubezpieczonemu świadczenie rehabilitacyjne wydłużono o 3 miesiące, tj. do 28 czerwca 2023 r. i tak też przyznano prawo do świadczenia rehabilitacyjnego.

Niesporne , nadto dowód: decyzja 13 grudnia 2022 r. – k. 7, decyzja 27 lutego 2022 r. – k. 11 pliku akt rentowych.

Lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem 27 kwietnia 2023 r. badając podstawy do przedłużenia ubezpieczonemu okresu świadczenia rehabilitacyjnego, po zapoznaniu się z opinią lekarza konsultanta – specjalisty z zakresu neurologii, ustalił, że nie stwierdzono neurologicznych odchyleń w stanie zdrowia, która miałby wpływ na stan czynnościowy ubezpieczonego i powodowałyby niezdolność do pracy.

Orzeczeniem z 27 kwietnia 2023 r. lekarz orzecznik ZUS ustalił, że brak jest okoliczności, które uzasadniałby ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego.

Dowód: opinia konsultanta ZUS – k. 20-21, opinia lekarza orzecznik ZUS z 27 kwietnia 2023 r. – k. 22 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, orzeczenie lekarza orzecznik ZUS z 27 kwietnia 2023 r. – k. 12 pliku akt rentowych.

Na skutek złożonego przez K. K. sprzeciwu, komisja lekarska ZUS w dniu 29 maja 2023 r. po analizie dokumentacji medycznej i orzeczniczej oraz opinii lekarza konsultanta ZUS stwierdziła, że rozpoznany u ubezpieczonego zespół bólowy kręgosłupa szyjnego na tle zmian dyskopatyczno – zwyrodnieniowych, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C oraz przykurcz D. w obecnym stopniu zaawansowania nie narusza funkcji i sprawności ubezpieczonego i nie powoduje niezdolności do pracy. Orzeczenie komisji lekarskiej organu zostało wydane zaocznie – na podstawie dokumentacji medycznej, akt i w oparciu o badanie neurologiczne przeprowadzone przez konsultanta ZUS.

Dowód: sprzeciw – k. 29-43, orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 29 maja 2023 r. – k. 14 pliku akt rentowych, opinia komisji lekarskiej ZUS z dnia 29 maja 2023 r. – k. 44 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej organu rentowego.

Decyzją z dnia 7 czerwca 2023 r., znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił K. K. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z uwagi na brak niezdolności do pracy. Wskazano, że komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 29 maja 2023 r. orzekła, że stan zdrowia K. K. nie uzasadnia przyznania mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Ponadto wskazano w ww. decyzji, że uchyla ona wcześniejszą decyzję organu z dnia 15 maja 2023 r. nr sprawy (...) odmawiającą K. K. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego od 29 czerwca 2023 r. (wydaną bez rozpatrzenia jego sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 27 kwietnia 2023 r.).

Dowód: decyzje (...) Oddziału w S. z dnia 15.05.2023 r. i z dnia 7.06.2023 r. – k. 13, k. 15 akt organu, sprzeciw od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS – k. 16 akt organu

W dniu 18 maja 2023 r. K. K. złożył wniosek o rehabilitację leczniczą w ramach prewencji rentowej ZUS w zakresie schorzeń układu ruchu. Orzeczeniem z 31 maja 2025 r. lekarz orzecznik ZUS stwierdził potrzebę rehabilitacji leczniczej w zakresie narządu ruchu w systemie stacjonarnym.

Niesporne , nadto dowód: wniosek – k. 45 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, opinia lekarza orzecznika ZUS z 31 maja 2023 r. – k. 46 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 31 maja 2023 r. – k. 19 pliku akt organu.

U K. K. rozpoznaje się zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego z zespołem bólowym w wywiadzie oraz przykurcz D. obustronny.

W badaniu obrazowym rezonansem magnetycznym na poziomie VC3/VC4 występuje niewielka centralna wypuklina krążka międzykręgowego, nieznacznie modelująca worek oponowy, bez cech kolizji z korzeniami nerwów rdzeniowych. Wymiar strzałkowy kanału kręgowego na tym poziomie wynosi 13mm. Na poziomie VC4/VC5 centralna wypuklina krążka międzykręgowego, modelującą worek oponowy, bez cech kolizji z korzeniami nerwów rdzeniowych. Wymiar strzałkowy kanału kręgowego na tym poziomie wynosi 12,5mm. Na poziomie VC5/VC6 występuje obniżenie wysokości przestrzeni międzykręgowej, szerokopodstawna wypuklina krążka międzykręgowego, uciskająca worek oponowy, zwężajaca obustronnie otwory międzykręgowe, z możliwym uciskiem na korzeń nerwu rdzeniowego po stronie prawej, z możliwą kolizją ułożeniową z korzeniem nerwu rdzeniowego po stronie lewej. Wymiar strzałkowy kanału kręgowego na tym poziomie wynosi 11,5mm. Na poziomie VC6/VC7 obniżenie wysokości przestrzeni międzykręgowej, szerokopodstawna wypuklina krążka międzykręgowego, uciskająca worek oponowy, zwężająca obustronnie otwory międzykręgowe, z możliwym uciskiem na korzenie nerwów rdzeniowych, zwłaszcza po stronie prawej. Wymiar strzałkowy kanału kręgowego na tym poziomie wynosi 11,5mm. W kręgosłupie piersiowym objętym badaniem odnotowuje się cechy niewielkiej dyskopatii oraz spłycenie fizjologicznej lordozy szyjnej kręgosłupa, zmiany zwyrodnieniowe- wytwórcze w postaci brzeżnej osteofitozy krawędzi trzonów kręgów oraz kilkupoziomowe zmiany degeneracyjne krążków międzykręgowych w postaci ich częściowej dehydratacji. Intensywność sygnału rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym jest niezmieniona. Na poziomach VC5/VC6 i VC6/VC7 widoczne są odczyny szpikowe w trzonach kręgów, najprawdopodobniej w przebiegu choroby zwyrodnieniowej krążka międzykręgowego.

W badaniu neurologicznym w zakresie nerwów czaszkowych odchyleń nie stwierdza się. W kończynach górnych i dolnych: wygląd, siła, napięcie mięśniowe prawidłowe. Odruchy głębokie żywe, równe, patologicznych nie stwierdza się. Czucie niezaburzone, zborność prawidłowa. Kręgosłup ustawiony prawidłowo, ruchomość nieco ograniczona w odcinku szyjnym, bolesności nie stwierdza się. Objaw L.'a obustronnie ujemny, chód niezaburzony. Próba R. ujemna.

W badaniu ortopedycznym odnotowuje się budowę ciała prawidłową. Czucie powierzchniowe zachowane. Kończyny górne: obwody jednakowe, obrysy stawów prawidłowe, pogrubiałe rozścięgna dłoniowe obu rąk. Ruchomość w stawach czynna i bierna w granicach prawidłowych. Siła mięśniowa prawidłowa. Chwytność rąk zachowana. Klatka piersiowa - oddechowo ruchoma, niebolesna przy ucisku. Kręgosłup - bez wyraźnej bolesności opukowej. Napięcie mięśni przykręgosłupowych prawidłowe. Ruchomość w odcinku szyjnym prawidłowa: odległość broda-mostek 2 cm, wyprost pełny, pochylenie głowy w prawo: 25°, w lewo: 25°. Ruchomość w odcinku lędźwiowym prawidłowa: odległość palców od podłoża 0 cm, skłon w prawo 25°, w lewo 25°. Objaw szczytowy ujemny. Kończyny dolne: obwód uda lewego mniejszy o 1,5 cm, obrysy stawów prawidłowe. Ruchomość w stawach w granicach prawidłowych. Śladowy dodatni objaw szufladkowy przedni w stawie kolanowym prawym. Siła mięśniowa symetrycznie jednakowa. Objawy rozciągowe ujemne. Chód prawidłowy.

U K. K. nie stwierdzono objawów zespołu bólowego kręgosłupa, ani neurologicznych objawów ubytkowych. Nie stwierdzono upośledzenia funkcji narządu ruchu. Zgłaszane dolegliwości bólowe są następstwem samoistnych zmian zwyrodnieniowych. Jako okresowe nie powodują niezdolności do pracy.

Dowód: opinia biegłych sądowych z zakresu ortopedii i neurologii - k. 85-86, 125, 286, dokumentacja medyczna – k. 20-25, 32-38, 76-79, 107-111v. dokumentacja lekarska znajdująca się w dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej organu.

K. K., oprócz zgłaszanych dolegliwości bólowych ze strony kręgosłupa szyjnego z promieniowaniem do kończyn górnych, skarży się także na uczucie „kluchy w gardle” oraz okresowo ograniczenia ruchomości głowy. U ubezpieczonego w badaniu obrazowym tomografii komputerowej odnotowano wydłużone wyrostki rylcowate. Obecność tej anomalii rozwojowej doprowadziła do rozpoznania u K. K. Zespołu (...)‘a. Schorzeniu może współtowarzyszyć zwapnienie więzadła rylcowo-gnykowego (ma ono przyczep na wyrostku rylcowatym). Objawy polegają na pojawianiu się napadów, silnego, kłującego bólu w okolicy migdałka podniebiennego (znamienne jest ujawnienie dolegliwości po tonsillektomii), przewodu słuchowego, dna jamy ustnej, bocznej części szyi lub kąta żuchwy podczas takich aktywności jak przełykanie, otwieranie ust, obracanie głowy lub przy badaniu palpacyjnym gardła. Ból trwa kilka sekund lub minut, towarzyszyć mu może ślinotok. Czasem pacjenci opisują tylko dyskomfort związany z uczuciem obecności ciała obcego. Ból powodowany jest podrażnieniem V., IX., X nerwu czaszkowego.

W dniu 24 października 2024 r. u ubezpieczonego przeprowadzono zabieg usunięcia prawego wyrostka rylcowatego, zaś w dniu 27 stycznia 2025 r. zabieg usunięcia lewego wyrostka rylcowatego.

Mimo że istnienie wydłużonych wyrostków rylcowatych przyczyniło się wystąpienia szeregu objawów klinicznych dolegliwości bólowych i dyskomfortu, nie powodowały one po dniu 28 czerwca 2023 r. jego niezdolności do pracy zgodnej z poziomem jego kwalifikacji.

Dowód : opinia biegłej sądowej z zakresu laryngologii – k. 166-167, 202-203, 264, dokumentacja medyczna – k. 110, 119-124, 150, 165, 199-201, 215-215v.

K. K., po wydaniu przez organ decyzji odmownej w przedmiocie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, od dnia 29 czerwca 2023 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotny, aby korzystać z ubezpieczenia zdrowotnego. Zasiłek dla bezrobotnych pobierał za okres od 29 czerwca 2023 r. do 27 listopada 2023 r.

Dowód : informacja – k. 142, przesłuchanie odwołującego K. K. w charakterze strony – k. 152-153

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie K. K. podlegało oddaleniu.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2025 r. poz. 501) świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie przez niego zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2 ustawy). Prawo do świadczenia rehabilitacyjnego uwarunkowane jest zatem łącznym zaistnieniem dwóch przesłanek - dalszą niezdolnością do pracy po wyczerpaniu zasiłku chorobowego oraz rokowaniem odzyskania zdolności do pracy w wyniku kontynuowania leczenia lub rehabilitacji leczniczej w okresie dwunastu miesięcy.

Z uwagi na rodzaj schorzeń ubezpieczonego Sąd z urzędu przeprowadził dowód z opinii biegłych z zakresu ortopedii i neurologii (wiodące schorzenie ubezpieczonego to zmiany zwyrodnieniowo – dyskopatyczne kręgosłupa z okresowym zespołem bólowym) oraz otolarygnologa z uwagi na zgłaszane przez ubezpieczonego dolegliwości wywołane rozpoznanym u niego Zespołem (...)`a.

Z opinii wydanej w niniejszej sprawie przez biegłych sądowych z zakresu neurologii T. P. oraz ortopedii H. M. wynika, iż w przypadku ubezpieczonego nie jest spełniona podstawowa przesłanka uprawniająca do uzyskania świadczenia rehabilitacyjnego, jaką stanowi niezdolność do wykonywania pracy. W odniesieniu do rezultatów badania biegłych, pamiętać należy, iż biegli badali obiektywną zdolność ubezpieczonego do pracy bezpośrednio po okresie pobierania przyznanego mu świadczenia rehabilitacyjnego, tj. po dniu 28 czerwca 2023 r. Opinia biegłych opierała się na wynikach dokonanego przez nich badania ubezpieczonego, ale również na dokumentacji medycznej obrazującej stan zdrowia ubezpieczonego w okresie spornym. Na tej podstawie biegli ocenili brak podstaw do przyjęcia u K. K. niezdolności do pracy po tej dacie. Biegli w pełni podzielili stanowisko komisji lekarskiej organu rentowego z dnia 29 maja 2023 r. i wcześniejszą ocenę lekarza orzecznika ZUS z dnia 27 kwietnia 2023 r., w tym opinię lekarza specjalisty konsultanta ZUS, wskazując, iż istniejące u ubezpieczonego schorzenia nie naruszały jego funkcji sprawnościowej do wykonywania pracy zarobkowej zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. Biegli podkreślili, że proces diagnostyczno - leczniczy został zweryfikowany klinicznie przez konsultanta ZUS neurologa na potrzeby procesu orzeczniczego. Co istotne, ocena kliniczna wykazana przez biegłych w dniu badania sądowo-lekarskiego również nie wykazała istotnej dysfunkcji ze strony układu nerwowego i układu kostno-stawowego. Nie występowały cechy podrażnienia korzeni nerwowych, brak było niewydolności ruchowej, nie stwierdzono objawów zespołu bólowego kręgosłupa, ani neurologicznych objawów ubytkowych.

Oceniając zdolność ubezpieczonego do pracy zarobkowej, na tożsamym stanowisku co biegli z zakresu neurologii oraz ortopedii stanęła biegła z zakresu otolaryngologii. Biegła sądowa E. B., mając na uwadze rozpoznany (w związku z występowaniem wydłużonych wyrostków rylcowatych u ubezpieczonego) Zespół (...)`a oraz zgłaszane dolegliwości bólowe ze strony kręgosłupa szyjnego z promieniowaniem do kończyn górnych, okresowo ograniczenia ruchomości głowy, a także uczucie „kluchy w gardle” stanęła na stanowisku, że stan zdrowia ubezpieczonego nie daje podstawy do orzeczenia u badanego niezdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Biegła w swoich opiniach (przez co należy rozumieć opinię główną oraz opinie uzupełniające) wyjaśniła objawy, jakie towarzyszą Zespołowi (...)`a. Bez względu jednak na to czy to wyrostki rylcowate powodowały u ubezpieczonego dyskomfort w gardle, czy też przyczyna dolegliwości ze strony gardła była inna to nie stanowiła przeciwskazania do pracy. Zgłaszane przez badanego objawy z zakresu laryngologii nie czyniły w żadnym momencie niezdolnym do pracy. Biegła zwróciła uwagę, że dolegliwości bólowe, które ubezpieczony wiązał z istnieniem przedłużonych wyrostków rylcowatych mogą być powodowane przez udokumentowane patologiczne zmiany morfologiczne w odcinku szyjnym kręgosłupa. Zapytani przez Sąd o tę kwestię biegli z zakresu neurologii oraz ortopedii wykluczyli, aby zgłaszane przez K. K. okresowe dolegliwości bólowe ze strony kręgosłupa szyjnego, niezależnie od ich genezy powodowały niezdolność do pracy.

Z tak sformułowanymi wnioskami opinii nie zgadzał się ubezpieczony. K. K. zarzucał biegłym, że nie zapoznali się z całą dokumentacją medyczną, sformułowane przez nich wniosku stoją w sprzeczności z przedłożoną dokumentacją medyczną. Nadto, ubezpieczony podważał kompetencje biegłej z zakresu otolaryngologii, zarzucając, że nie ma ona odpowiedniej wiedzy by rozstrzygać o towarzyszących mu dolegliwościach związanych z wydłużonymi wyrostkami rylcowatymi. Sąd nie znalazł podstaw, aby podzielić stanowisko wnoszącego odwołanie. Powołani w sprawie biegli to wysokiej klasy specjaliści o wieloletnim doświadczeniu klinicznym i specjalności odpowiedniej do schorzeń ubezpieczonego. Opinie biegłych wydane po badaniu przedmiotowym K. K. oraz analizie dostępnej dokumentacji medycznej dotyczącej stanu jego zdrowia są jasne, pełne i spójne, a ich wnioski, znajdują oparcie w opisie stanu zdrowia badanego i zapisach w dokumentacji medycznej oraz są umotywowane w sposób logiczny i przekonujący. Biegli badali obiektywną zdolność ubezpieczonego do pracy.

Sąd nie miał również wątpliwości co do kompetencji biegłej z zakresu otolaryngologii. Biegła w sposób przystępny wyjaśniła zgłaszane przez stronę wątpliwości i przedstawiła wyczerpujące uzasadnienie dla sformułowanych przez siebie wniosków. Wszystko powyższe nakazywało uznać jej opinie za rzetelne i wiarygodne, a w konsekwencji podzielić jej wnioski nie znajdując podstaw do ich dalszego kwestionowania.

Wymaga podkreślenia, że zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie nie przesądza o tym, że ubezpieczony w pełni zdrowy. Stwierdza ono zdolność do podjęcia pracy zarobkowej przez wnioskodawcę. Zastosowane leczenie a także czynione przez niego wysiłki, w tym podjęta przez ubezpieczonego fizjoterapia, przyniosły oczekiwany efekt. W konsekwencji, stan zdrowia ubezpieczonego nie powodował po dniu 28 czerwca 2023 r. niezdolności do pracy, a co za tym idzie nie uzasadniał przyznania mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Schorzenia, na które cierpi ubezpieczony, związane z układem narządu ruchu, charakteryzują się zmiennością objawów (ból, ograniczenia ruchowe) i ich występowanie w jakimś okresie nie oznacza, że będą występować w kolejnym. W przypadku schorzeń tego rodzaju nieodłącznym elementem życia osoby cierpiącej na nie będą ćwiczenia i rehabilitacja – niezależnie od tego czy w danym okresie występuje niezdolność do pracy zarobkowej czy też nie.

Stan faktyczny sprawy ustalony został w oparciu o dowody z dokumentów, których prawdziwość i rzetelność sporządzenia nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Również i Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności przedłożonych dokumentów, przez co były one miarodajne dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie.

W kontekście zarzutów proceduralnych w postępowaniu przed organem, podnoszonych przez odwołującego należy wskazać, że drugorzędna jest kwestia, czy organ miał prawo w zaskarżonej decyzji z dnia 7 czerwca 2023 r. uchylić wcześniejszą decyzję z dnia 15 maja 2023 r. czy nie. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było bowiem prawo odwołującego do świadczenia rehabilitacyjnego za dalszy okres i ocena czy zostały przez niego spełnione przesłanki materialnoprawne do uzyskania tego świadczenia. Od momentu wniesienia odwołania od decyzji organu do sądu rozpoznawana sprawa staje się sprawą cywilną, podlegającą rozstrzygnięciu wedle reguł właściwych dla tej kategorii spraw. Odwołanie pełni rolę pozwu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1998 r., (...), OSNAPiUS 1999, nr 16, poz. 529 oraz postanowienie z dnia 29 maja 2006 r. (...), OSNP 2007 nr 11-12, poz. 173). Jego zasadność ocenia się zatem na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego. Postępowanie sądowe, w tym w sprawach z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych, skupia się na wadach wynikających z naruszenia prawa materialnego, a kwestia wad decyzji administracyjnych spowodowanych naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, pozostaje w zasadzie poza przedmiotem tego postępowania. Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że sąd ubezpieczeń społecznych - jako sąd powszechny - może i powinien dostrzegać jedynie takie wady formalne decyzji administracyjnej, które decyzję tę dyskwalifikują w stopniu odbierającym jej cechy aktu administracyjnego (por. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1980 r., (...), OSNCP 1981 nr 8, poz. 142, z dnia 27 listopada 1984 r., (...), OSNCP 1985 nr 8, poz. 108 oraz z dnia 21 września 1984 r., (...), OSNCP 1985 nr 5-6, poz. 65), jako przedmiotu odwołania. Stwierdzenie takiej wady następuje jednak tylko dla celów postępowania cywilnego i ze skutkami dla tego tylko postępowania.

W konsekwencji sąd ubezpieczeń społecznych ocenia zasadność żądań odwołującego, a nie formalną legalność postępowania przed organem rentowym. Chociaż bezpośrednim przedmiotem postępowania jest decyzja organu, to jednak sąd ubezpieczeń społecznych wyjaśnia istotę sprawy dotyczącą prawa, zobowiązania albo roszczenia strony, co znajduje właściwe zwieńczenie w kompetencji tego sądu do oddalenia odwołania, jeżeli nie ma podstaw do jego uwzględnienia (art. 477 ^{( 14)} § 1 k.p.c.) albo zmiany zaskarżonej decyzji w całości lub w części i orzeczenia co do istoty sprawy - art. 477 ^{( 14)} § 2 k.p.c. (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2010 r., (...), LEX nr 604222; z dnia 8 maja 2012 r., (...), OSNP 2013 nr 7-8, poz. 98, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., (...)LEX nr 1124107; z dnia 23 listopada 2011 r., (...), LEX nr 1124106; z dnia 23 listopada 2011 r., (...), LEX nr 1124105 oraz uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011 r.,(...), OSNP 2011 nr 17-18, poz. 233). Rolą sądu ubezpieczeń społecznych nie jest zatem wskazywanie uchybień i niedociągnięć organu, ale merytoryczne rozstrzygnięcie o sytuacji prawnej ukształtowanej wcześniej w decyzji administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniu organu, zastosowania nie znajdzie art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zgodnie z którym świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje m.in. osobie uprawnionej do zasiłku dla bezrobotnych. W ocenie sądu wymieniony przepis dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy osoba z ustalonym prawem do zasiłku dla bezrobotnych występuje o świadczenia z ubezpieczenia chorobowego. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W dniu kolejnym po ostatnim dniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, jak i w dniu wydania zaskarżonej decyzji odwołujący nie był bowiem zarejestrowany jako bezrobotny z prawem do zasiłku z tego tytułu. Za przyjęciem przedstawionej wykładni przepisu art. 18 ust. 7 ustawy przemawiają unormowania obowiązującej w okresie spornym ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku. Decyzja o uznaniu za bezrobotnego może zostać zmieniona na drodze wznowienia postępowania przewidzianej w kodeksie postępowania administracyjnego, gdy nie zachodziły przesłanki do zaliczenia danej osoby do bezrobotnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy za bezrobotnego uważa się osobę, która, poza innymi warunkami wyszczególnionymi w przepisie, jest zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie lub innej pracy zarobkowej. Ustalenie na drodze sądowej prawa odwołującego do świadczenia rehabilitacyjnego przesądza o jego niezdolności do pracy, a tym samym o braku wymienionej przesłanki. Postępowanie w zakresie pobranego przez ubezpieczonego zasiłku dla bezrobotnych normuje w takiej sytuacji art. 78 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z wymienionym przepisem w przypadku przyznania bezrobotnemu lub innej uprawnionej osobie prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę za okres, za który pobierała zasiłek, dodatek aktywizacyjny, stypendium albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy, pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia. Jeśli organ rentowy nie dokonał pomniejszenia wypłaconego świadczenia w oparciu o wymieniony przepis, świadczenie to jako nienależne podlega zwrotowi w trybie art. 76 ustawy.

Na marginesie już tylko należy wskazać, że wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym w trybie przewidzianym w art. 224 § 3 k.p.c. (po zamknięciu rozprawy) nie jest uzależnione od zgody stron.

Mając na uwadze wszystko powyższe, wobec braku podstaw do przyznania ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, odwołanie podlegało oddaleniu w oparciu o art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. jako nieuzasadnione.

ZARZĄDZENIE

1.  (...),

2.  (...),

3.  (...).

22.12.2025 r.