Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

Powódka N. R. pozwem skierowanym przeciwko (...) spółce komandytowej w S. (dalej także jako (...)), R. B. (1) oraz M. D. domagała się zasądzenia na jej rzecz tytułem zaległego wynagrodzenia kwoty 9 030 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w wypłacie liczonymi od 11. dnia każdego miesiąca począwszy od września do listopada 2022 r. oraz zasądzenia na jej rzecz tytułem odszkodowania za niewydanie świadectwa pracy kwoty 4 000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto powódka domagała się od (...) spółki komandytowej w S. nakazania wydania świadectwa pracy za okres zatrudnienia od 12 sierpnia 2020 r. do 31 października 2022 r. ze wskazaniem, że wykonywała pracę na stanowisku pomocy kuchennej w pełnym wymiarze czasu, a stosunek pracy ustał na skutek wypowiedzenia z uwagi na likwidację zakładu pracy . Powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanych kosztów procesu.

W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazała, że z pozwaną spółką zawarła umowę o pracę na stanowisku pomocy kuchennej za minimalnym wynagrodzeniem za pracę, które miało być jej wypłacane do 10. dnia każdego miesiąca kalendarzowego. Mimo to pracodawca nie wypłacił jej wynagrodzenia za świadczoną pracę od sierpnia do października 2022 r. Powódka nie otrzymała świadectwa pracy, przez co nie mogła się zarejestrować w urzędzie pracy pozostając bezrobotną.

Pozwany M. D. wniósł o oddalenie powództwa w całości podnosząc, że jako komandytariusz spółki (...) nie brał udziału w bieżącym prowadzeniu jej spraw, a w imieniu spółki działał wyłącznie jako prokurent. Gdy dowiedział się o kłopotach finansowych spółki, udzielił jej dwóch pożyczek na łączną kwotę 130 000 zł. Argumentował, że wniesienie wkładu do spółki równego sumie komandytowej zwalania go z odpowiedzialności za zobowiązania spółki (...).

Pozwana (...) spółka komandytowa w S. uznała roszczenia powódki. Pozwana argumentowała, że spółka uzgodniła z powódką spłatę należności wynikających ze stosunku pracy po sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Pozwany R. B. (1) wniósł o oddalenie powództwa w zakresie żądań zapłaty wynagrodzenia i odszkodowania za niewydanie świadectwa pracy twierdząc, że w okresie zatrudnienia powódki za rozliczenia należności pracowników odpowiedzialny był M. D.. Odnosząc się do żądania zapłaty odszkodowania wskazał, że szkoda powódki nie została udowodniona.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

N. R. była zatrudniona w (...) spółce komandytowej w S. na stanowisku pomocy kuchennej, w pełnym wymiarze czasu pracy. Początkowo strony łączyła umowa terminowa zawarta na okres od 12 sierpnia 2020 r. do 11 sierpnia 2022 r., zaś od 1 kwietnia 2021 r. – umowa na czas nieokreślony. Zgodnie z treścią tych umów N. R. przysługiwało wynagrodzenie odpowiadające wynagrodzeniu minimalnemu, które w 2022 roku wynosiło 3 010 złotych. Przełożonym powódki był szef kuchni D. N..

Niesporne , nadto dowód: umowa o pracę – k. 10 i 11, zeznania świadka D. N. – k. 132-133.

(...) spółki (...) są R. B. (1) i M. D.. Od 17 grudnia 2019 r. wspólnikiem odpowiadającym za zobowiązania spółki bez ograniczeń (komplementariuszem) jest R. B. (1), zaś wspólnikiem mającym status komandytariusza jest M. D., odpowiadający za zobowiązania spółki do sumy komandytowej. Suma komandytowa w spółce wynosi 200 000 złotych. M. D. wniósł do spółki wkład pieniężny w wysokości 200 000 złotych.

Dowód : odpis z KRS dotyczący pozwanej spółki – k. 30-34, zmiana umowy spółki – k. 36-42, przesłuchanie pozwanego M. D. – k. 134.

N. R. nie otrzymała wynagrodzenia za pracę świadczoną od sierpnia do października 2022 roku.

Dowód : zeznania świadka D. N. – k. 132-133, przesłuchanie powódki – k. 133-134.

Stosunek pracy łączący strony rozwiązał się z końcem października 2022 roku na skutek wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę z powodu likwidacji zakładu pracy. N. R. nie otrzymała od pracodawcy świadectwa pracy.

Dowód: zeznania świadka D. N. – k. 132-133, przesłuchanie powódki – k. 133-134, przesłuchanie pozwanego M. D. – k. 134.

Po zakończeniu pracy na rzecz spółki (...) podjęła zatrudnienie u innego pracodawcy, z którym była związana przed współpracą z pozwaną na stanowisku pomocy kuchennej. Powódka nie pozostawała bezrobotna, nie miała przerwy w zatrudnieniu.

Dowód : zeznania świadka D. N. – k. 132-133, przesłuchanie powódki – k. 133-134.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo w zakresie zapłaty wynagrodzenia oraz wydania świadectwa pracy okazało się uzasadnione. Roszczenie o odszkodowanie za brak świadectwa pracy podlegało oddaleniu.

Rozważania dotyczące zasadności żądań pozwu poprzedzić należy wyjaśnieniem legitymacji biernej stron pozwanych. N. R. łączył stosunek pracy z (...) spółką komandytową w S.. Spółka ta więc była w naturalny sposób pierwszą adresatką powództwa wywiedzionego w tej sprawie. Co się zaś tyczy legitymacji wspólników spółki komandytowej to należy odwołać się do zasad odpowiedzialności właściwych dla spółek osobowych.

Stosownie do art. 102 k.s.h spółką komandytową jest spółka osobowa mająca na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona. Status komplementariusza w spółce komandytowej nie jest regulowany przepisami dotyczącymi tej spółki, i w tym zakresie z mocy art. 103 k.s.h. odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy o spółce jawnej. Odpowiedzialność wspólnika spółki jawnej na podstawie art. 31 § 1 k.s.h. w zw. z art. 22 § 2 k.s.h. ma charakter gwarancyjny, służąc wzmocnieniu pozycji wierzyciela przez danie mu możliwości dodatkowego zaspokojenia w razie niewypłacalności spółki. Stosownie do treści art. 22 § 2 k.s.h. każdy wspólnik spółki jawnej odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką. Odpowiedzialność ta jest odpowiedzialnością za cudzy dług i ma charakter gwarancyjny, służąc przede wszystkim wzmocnieniu sytuacji wierzycieli (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2009 r., II CSK 411/08). Wierzyciel spółki może prowadzić egzekucję z majątku wspólnika w przypadku, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna (art. 31 § 1 k.s.h.). Przy czym przepis ten nie stanowi przeszkody do wniesienia powództwa przeciwko wspólnikowi, zanim egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna (art. 31 § 2 k.s.h.). Wynikającą z przytoczonych przepisów zasadę akcesoryjnej odpowiedzialności wspólnika spółki jawnej (komplementariusza w spółce komandytowej) za zobowiązania spółki należy rozumieć w ten sposób, że na wspólniku ciąży ta odpowiedzialność tak długo, jak spółka pozostaje dłużnikiem i w takim zakresie w jakim spółka odpowiada wobec swojego wierzyciela. Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do wniosku, że pozwany R. B. (1) jako komplementariusz spółki (...) odpowiada wraz z nią za jej zobowiązania.

Natomiast zgodnie z art. 112 § 1 k.s.h. wspólnik spółki, który ma status komandytariusza jest wolny od odpowiedzialności w granicach wartości wkładu wniesionego do spółki. Zatem jeżeli wielkość wkładu wniesionego do spółki jest równa lub wyższa od sumy komandytowej, ustaje osobista i bezpośrednia odpowiedzialność komandytariusza. Mając na uwadze, że kwota wkładu wniesionego przez pozwanego M. D. – komandytariusza spółki (...) jest równa sumie komandytowej (200 000 złotych), należało stwierdzić, że nie odpowiada wobec powódki za zobowiązania spółki. W konsekwencji, powództwo skierowane przeciw niemu zostało oddalone jako bezzasadne.

Przechodząc następnie na grunt rozważań merytorycznych nad poddaną pod rozwagę Sądu sprawą, wskazać należy, że żądanie zapłaty wynagrodzenia znajduje oparcie w treści art. 22 § 1 k.p. Zgodnie z przytoczoną normą przez nawiązanie stosunku pracy, pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Z przepisu tego, jak i również z treści art. 84 k.p., wynika zasada odpłatności, stanowiąca podstawową zasadę prawa pracy. Oznacza ona, że pracownikowi przysługuje wynagrodzenie godziwe, odpowiadające m.in. rodzajowi wykonywanej pracy i posiadanym kwalifikacjom (art. 78 k.p.). Przede wszystkim zaś, w myśl art. 80 k.p., wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Sam fakt zawarcia między powódką a spółką (...) umowy o pracę, wymiar czasu pracy oraz wysokość wynagrodzenia nie było między stronami sporne. Jednocześnie Sąd ustalił je również w oparciu o niekwestionowaną treść przedłożonych umów o pracę. Zgodnie z postanowieniami umowy o pracę N. R. przysługiwało wynagrodzenie w wysokości wynagrodzenia minimalnego – zgodnie z ustawą z dnia 10 października 2002 roku o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. z 2024 r. poz. 1773). Wysokość żądanego wynagrodzenia Sąd zweryfikował w oparciu o treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2021 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2022 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 1690) na kwotę 3 010 złotych.

Podkreślenia wymaga, że w sprawach z zakresu prawa pracy ciężar dowodowy co do wykazania okoliczności dokonania wypłaty należności pracowniczych spoczywa na pracodawcy. W niniejszym procesie strona pozwana nie przedstawiła materiału dowodowego, który wykazałby fakt wypłaty powódce wynagrodzenia za pracę za okres sporny. Z zeznań świadka D. N. oraz z oświadczeń powódki wynikało, w sposób niebudzący wątpliwości, że N. R. świadczyła pracę na rzecz spółki (...) w sierpniu, wrześniu i październiku 2022 r., za którą powinna otrzymać wynagrodzenie. Pracodawca uchybił jednak ciążącemu na nim obowiązkowi zapłaty. W konsekwencji, Sąd udzielił ochrony prawnej zgłoszonemu przez powódkę żądaniu i zasądził na jej rzecz wynagrodzenie za miesiące, za które go nie otrzymała, to jest za sierpień, wrzesień i październik 2022 r. (3 x 3 010 zł).

Zgodnie z treścią art. 85 k.p., wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie. Wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego. Powyższa norma prawna znalazła zastosowanie w niniejszej sprawie, wobec braku odmiennego uregulowania tego terminu przez strony stosunku pracy. Stosownie do art. 300 k.p. w sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego. W sytuacji gdy będący dłużnikiem z tytułu nieuregulowania płatności pracodawca opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, pracownik lub były pracownik będący wierzycielem, może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które pracodawca odpowiedzialności nie ponosi. W razie braku ustaleń co do wysokości odsetek w umowie o pracę pracownik uprawniony jest do dochodzenia odsetek ustawowych określonych w art. 481 § 1 k.c. W rezultacie należało orzec zgodnie z żądaniem powódki odsetki ustawowe od należnych jej kwot od dat ich wymagalności (to jest począwszy od 11. dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który powódka winna otrzymać wynagrodzenie) do dnia zapłaty.

Żądanie powódki w zakresie żądania wydania świadectwa pracy także zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 k.p., w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy w dniu, w którym następuje ustanie stosunku pracy, jeżeli nie zamierza nawiązać z nim kolejnego stosunku pracy w ciągu 7 dni od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniego stosunku pracy. Jeżeli z przyczyn obiektywnych wydanie świadectwa pracy pracownikowi albo osobie przez niego upoważnionej w tym terminie nie jest możliwe, pracodawca w ciągu 7 dni od dnia upływu tego terminu przesyła świadectwo pracy pracownikowi lub tej osobie za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2022 r. poz 896) albo doręcza je w inny sposób. Świadectwo pracy dotyczy okresu lub okresów zatrudnienia, za które dotychczas nic wydano świadectwa pracy.

W wyroku uwzględniającym żądanie zobowiązania pracodawcy do wydania świadectwa pracy, Sąd określa treść świadectwa pracy w sposób, w jaki winien to był uczynić pracodawca, zgodnie z art. 97 § 2 k.p. oraz wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 97 § 4 k.p. rozporządzeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320). Jeżeli określenie wszystkich faktów wymienionych w tych przepisach jest niemożliwe, w wyroku określa się co najmniej okres i rodzaj wykonywanej pracy, wymiar czasu pracy, zajmowane stanowiska oraz tryb rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a w sytuacji gdy określenie trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy również jest niemożliwe - wskazuje się, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę. Prawomocny wyrok zobowiązujący pracodawcę do wydania świadectwa pracy zastępuje to świadectwo (art. 477 ^1b § 1-2 k.p.c.).

Poza sporem w przedmiotowej sprawie leżało, że pracodawca nie wydał powódce świadectwa pracy za okres zatrudnienia, które ustało w związku z likwidacją zakładu pracy – to jest z przyczyn niedotyczących powódki. Treść, jaką otrzymać winno świadectwo pracy Sąd ustalił w oparciu o przedłożone przez powódkę dokumenty umów o pracę. Ustalenia co do daty i sposobu zakończenia stosunku pracy Sąd ustalił nadto w oparciu o zeznania D. N. oraz oświadczenia powódki, z których wynikało, że pracowała ona do końca października 2022 roku. W konsekwencji, Sąd w punkcie I wyroku nakazał pozwanej (...) spółce komandytowej w S. wydać powódce świadectwo pracy za okres zatrudnienia od 12 sierpnia 2020 r. do 31 października 2022 r., na stanowisku pomocy kuchennej, w pełnym wymiarze czasu pracy i ze wskazaniem, że stosunek pracy rozwiązał się na skutek wypowiedzenia umowy o pracę dokonanego przez pracodawcę z przyczyn niedotyczących pracownika.

N. R. w niniejszej sprawie domagała się również, w związku z niewydaniem świadectwa pracy w terminie przez pracodawcę, odszkodowania w kwocie 4 000 zł wraz z odsetkami za opóźnienie leczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Sąd uznał powyższe roszczenie powódki za niezasadne.

W myśl art. 99 § 1 i 2 k.p. pracownikowi przysługuje roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej przez pracodawcę wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy. Warunkiem skutecznego dochodzenia odszkodowania jest wykazanie związku między pozostawaniem bez pracy (utratą zarobku) i niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy. Wysokość odszkodowania jest przy tym limitowana do sześciotygodniowego wynagrodzenia za pracę. Aby rozważać czy powstała szkoda, niezbędne jest równoczesne ziszczenie się trzech przesłanek: po pierwsze pracodawca nie wykonał w ogóle albo wykonał nienależycie spoczywający na nim obowiązek wydania świadectwa pracy (nieprawidłowe działanie pracodawcy); po drugie pracownik poniósł uszczerbek majątkowy z powodu niemożności podjęcia nowego zatrudnienia (szkoda); po trzecie szkoda powstała w związku z nieprawidłowym działaniem pracodawcy (związek przyczynowy). Udowodnienie, że w danym przypadku fakt pozostawania bez pracy wynika z powodu niewydania świadectwa pracy w ustalonym terminie albo też z powodu braku "właściwego" świadectwa pracy, ciąży na pracowniku. Należy jednoznacznie wskazać, że podstawą zastosowania powyższego przepisu jest dowiedzenie przez powoda powstania szkody. Powódka domagała się zapłaty odszkodowania z powodu braku możliwości podjęcia zatrudnienia. Na powyższą okoliczność nie złożyła żadnych dowodów. Co więcej, w toku przesłuchania N. R. wskazała, że nie miała przerwy w zatrudnieniu, po zakończeniu stosunku pracy w pozwanej spółce płynnie powróciła do pracy u poprzedniego pracodawcy. Okoliczności związane z faktem zaniżonej o 5 złotych stawki godzinowej przy podjęciu kolejnego zatrudnienia wobec nieprzedłożenia świadectwa pracy pozostawały w realiach niniejszej sprawy gołosłowne. Sąd nie dał wiary twierdzeniom powódki w tym zakresie, bowiem były one rozbieżne z jej poprzednim stanowiskiem procesowym. N. R. opierała żądanie odszkodowawcze o brak możliwości podjęcia zatrudnienia i bezrobocie. Pozostaje to w jawnej sprzeczności z zeznaniami świadka D. N., który wprost zeznał, że „powódka od razu po zakończeniu pracy w spółce (...) znalazła sobie jakąś nową pracę”, a także przesłuchaniem powódki, która oświadczyła, że nie była bezrobotna, nie miała przerwy w zatrudnieniu. W tym stanie rzeczy, Sąd nie znalazł podstaw do zasądzenia na rzecz powódki odszkodowania za niewydanie w terminie świadectwa pracy.

Stan faktyczny ustalony został w oparciu o dokumenty szczegółowo przywołane w pierwszej części uzasadnienia. Zdaniem Sądu dowody z dokumentów stanowią wiarygodny materiał dowodowy, gdyż ich treść jest jasna i oczywista i jako taka nie budziła wątpliwości zarówno stron jak i Sądu. Nadto, Sąd oparł się na dowodach z osobowych źródeł. Dla rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie szczególny walor dowodowy miały zeznania świadka D. N.. Sąd dał również wiarę powódce oraz pozwanemu M. D., w jakim ich oświadczenia pozostawały zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu oparto o treść art. 100 k.p.c., w myśl którego razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Powódka domagała się zasądzenia ogółem kwoty 13 030 zł. Kwota, którą zasądzono na jej rzecz to 9 030 zł. Oznacza to, że powódka wygrała proces w 70 %, a strona pozwana wygrała go w 30 %.

Na koszty procesu składały się koszty zastępstwa procesowego obu stron. Minimalna stawka tych kosztów z uwagi na treść § 9 ust. 1 pkt 1 § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów to kwota 2 700 zł (3.600 zł x 0,75). Jak wskazano, powódka wygrała postępowanie 70 % (0,70 x 2 700 zł = 1 890 zł). Koszty procesu należne powódce od strony pozwanej (solidarnie od spółki oraz jej wspólnika będącego komplementariuszem) to zatem kwota 1 080 zł (1 890 – 810 zł). Orzeczenie o odsetkach od kosztów procesu znajduje swoją postawę w treści art. 98 § 1 ¹ k.p.c., zgodnie z którym od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Stosownie do art. 96 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 959) w toku postępowania w sprawach z zakresu prawa pracy o roszczenia pracownika wydatki obciążające pracownika ponosi tymczasowo Skarb Państwa. W myśl art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator lub prokurator, Sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy. W okolicznościach niniejszej sprawy, powódka była zwolniona od uiszczenia opłaty od pozwu, która z uwagi na kształt zgłoszonych żądań i wartość przedmiotu sporu – w zakresie w jakim powództwo podlegało uwzględnieniu wynosiła 500 złotych (art. 13 ust.1 pkt 5 przywołanej ustawy). Taką też kwotę nakazano pobrać od solidarnie od spółki oraz jej wspólnika będącego komplementariuszem jako przegrywającej proces na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie.

Orzeczenie w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności znajduje oparcie w treści art. 477 ² § 1 k.p.c., w myśl którego zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia.

W punkcie VIII Sąd uwzględnił, wynikającą z przepisów prawa materialnego potrzebę zastrzeżenia pozwanemu wspólnikowi R. B. (1) ograniczenia jego odpowiedzialności do czasu stwierdzenia bezskuteczności egzekucji przeciwko pozwanej spółce komandytowej. Zgodnie z treścią art. 103 k.s.h w sprawach nieuregulowanych w dziale dotyczącym spółki komandytowej, do spółki komandytowej stosuje się odpowiednio przepisy o spółce jawnej, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 31 k.s.h. wierzyciel może prowadzić egzekucję z majątku wspólnika w przypadku, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna (subsydiarna odpowiedzialność wspólnika). Przepis ten nie stanowi przeszkody do wniesienia powództwa przeciwko wspólnikowi, zanim egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna (§ 2). Wierzyciel może wytoczyć powództwo przeciwko wspólnikom spółki jawnej (komandytowej) jednocześnie z powództwem przeciwko spółce jawnej (komandytowej), ale nie może uzyskać na podstawie tytułu egzekucyjnego przeciwko wspólnikom spółki jawnej (komandytowej) klauzuli wykonalności i wdrożyć egzekucji przed wykazaniem bezskuteczności egzekucji przeciwko pozwanej spółce jawnej (komandytowej). Sąd zaś wydając wyrok przeciwko spółce jawnej (komandytowej) i odpowiedzialnym subsydiarnie za jej zobowiązania wspólnikom powinien zastrzec pozwanym wspólnikom spółki prawo powoływania się na ograniczenie ich odpowiedzialności do czasu wykazania przez wierzyciela bezskuteczności egzekucji przeciwko pozwanej spółce jawnej (komandytowej).

(...)

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

21.08.2025

(...)