Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 września 2025 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Justyna Pikulik
Protokolant:	Anna Andrejczyk

po rozpoznaniu w dniu 16 września 2025 r. w Szczecinie na rozprawie

sprawy z powództwa Gminy M. S.- Zarządu Dróg i (...) Miejskiego z siedzibą w S.

przeciwko G. C.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego G. C. na rzecz powódki Gminy M. S.- Zarządu Dróg i (...) Miejskiego z siedzibą w S. kwotę 408,80 zł (czterysta osiem złotych osiemdziesiąt groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 26 czerwca 2024 r. do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanego G. C. na rzecz powódki Gminy M. S.- Zarządu Dróg i (...) Miejskiego z siedzibą w S. kwotę 181 zł (sto osiemdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 90 zł (dziewięćdziesiąt złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt III C 982/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 10 października 2024 r. powódka Gmina M. S.- Zarząd Dróg i (...) Miejskiego z siedzibą w S. wystąpiła przeciwko pozwanemu G. C., domagając się zasądzenia od pozwanego kwoty 408,80 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty.

Jednocześnie powódka wniosła o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu powództwa powódka podała, że pozwany w dniu 6 stycznia 2024 r. jechał środkiem komunikacji miejskiej w S. bez ważnego biletu oraz nie okazał kontrolerowi dokumentu uprawniającego do przejazdu bezpłatnego lub ulgowego.

Powódka powołała się na art.16 oraz art.34 a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe oraz Uchwałę Nr VI/78/15 Rady Miasta S. z dnia 24 marca 2015 r., Uchwałę nr VII/112/15 Rady Miasta S. z dnia 21 kwietnia 2015 r., Uchwałę Nr XXXVII/1093/18 Rady Miasta S. z dnia 30 stycznia 2018 r. i Uchwałę Nr VIII/244/19 Rady Miasta S. z 25 czerwca 2019 r. i podała, że wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 408,80 zł w terminie 14 dni od wystawienia wezwania, lecz pozwany na wezwanie nie zareagował. Powódka wskazała, że na dochodzoną pozwem kwotę składa się opłata przewozowa w wysokości 2 zł oraz opłata dodatkowa w kwocie 400 zł, tj. 200-krotność ceny najtańszego biletu jednorazowego normalnego oraz koszty wezwania w kwocie 6,80 zł. Powódka podała, że roszczenie stało się wymagalne w dniu następnym po dniu wyznaczonym jako termin płatności, tj. w dniu 21 stycznia 2024 r.

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2024 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu i utraty mocy nakazu zapłaty wydanego przez ten Sąd 2 lipca 2024 r., umorzył postępowanie w całości ( VI Nc-e (...)).

Pozwany G. C. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa.

Wskazał, że w dniu 6 stycznia 2024 r. około godziny 8.00 jechał autobusem komunikacji zastępczej linii 806 w S. na dworzec PKP, albowiem miał się udać pociągiem do W.. W okolicy dworca PKP miała miejsce kontrola biletów, pozwany poprosił o jak najszybsze wypisanie protokołu kontroli wraz z odmową przyjęcia kary za jazdę bez biletu, albowiem spieszył się na pociąg. Ostatecznie pozwany wysiadł z autobusu, nie podpisując protokołu kontroli i pozostawiając swój dowód osobisty kontrolerom.

Pozwany podał, że nie miał możliwości zakupu biletu, gdyż w autobusie linii 806 nie znajdował się biletomat, a kierowca nie prowadził sprzedaży biletów. Jedyny zaś znajdujący się w pobliżu przystanku punkt sprzedaży biletów był w sobotę nieczynny, zaś punkty handlowe, w których możliwe było zakupienie biletu były w sobotę przed godziną 8 pozamykane. W ocenie pozwanego, skoro miasto S. nie zagwarantowało mu możliwości zakupu biletu, nie może od niego egzekwować konieczności jego posiadania.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 6 stycznia 2024 r. ok. godz. 8.00 pozwany G. C. podróżował środkiem komunikacji miejskiej- autobusem zastępczym linii nr 806 w S. bez ważnego dokumentu przewozu.

Pozwany w dniu 6 stycznia 2024 r. w godzinach porannych zamierzał udać się pociągiem do W.. Miał wcześniej zakupiony imienny bilet (...) w aplikacji elektronicznej na pociąg relacji S.- W.. Pozwany już dzień wiedział, że będzie w dniu podróży korzystał z komunikacji miejskiej, nie wiedział jednak, że będzie to komunikacja zastępcza.

Pozwany podróżował z przystanku przy ul. (...) w S..

Jedyny biletomat znajdujący się w okolicy (P.) przy skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) był tego dnia o godzinie wyjazdu pozwanego nieczynny.

Pozwany był przygotowany na zakup biletu u kierowcy autobusu komunikacji zastępczej lub w biletomacie.

W autobusie komunikacji zastępczej nie było biletomatu, a kierowca autobusu nie prowadził sprzedaży biletów i odmówił pozwanemu jego sprzedaży.

Mimo to, pozwany zdecydował się na kontynuację podróży autobusem komunikacji zastępczej linii nr 806 bez ważnego biletu.

Na wysokości pętli autobusowej przy ul. (...) w S. rozpoczęła się kontrola biletów. W autobusie było wówczas kilka osób, a kontrolerów czterech.

Pozwany nie zgłosił się do kontrolerowi, że nie posiada ważnego biletu na przejazd.

W momencie rozpoczęcia kontroli, pozwany wręczył dowód osobisty kontrolerowi, informując, że spieszy się na pociąg, odmawia przyjęcia mandatu i prosi o jak najszybsze sporządzenie protokołu kontroli.

Mimo to, kontrolerzy kontynuowali kontrolę. Wówczas pozwany poinformował kontrolerów, że z uwagi na to, że spieszy się na pociąg wysiada z autobusu, co też uczynił, pozostawiając kontrolerom swój dowód osobisty.

Mając na względzie, że pozwany posiadał imienny bilet kolejowy, pociągiem, którym planował, ostatecznie nie mógł pojechać, z uwagi na brak dokumentu tożsamości. Pozwany zmuszony był zatem do zakupu biletu kolejowego na późniejszy pociąg do W..

Kontroler wystawił pozwanemu na jego dane personalne wezwanie do zapłaty na kwotę 402 zł, na którą składała się kwota 400 zł opłaty dodatkowej oraz należność za przewóz ( opłata przewozowa) w kwocie 2 zł.

Wezwanie do zapłaty wystawione dnia 6 stycznia 2024 r. zawierało informację, że w przypadku uregulowania należności w trakcie kontroli lub w ciągu 7 dni, opłata dodatkowa wynosi 200 zł + opłata przewozowa, zaś po 7 dniach wynosi 402 zł.

W wezwaniu zawarto informację, że pozwany opuścił pojazd pozostawiając dokument tożsamości i odmówił przyjęcia wezwania do zapłaty.

Pismem z dnia 26 stycznia 2024 r. Zarząd Dróg i (...) Miejskiego w S. wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 408,80 zł w ciągu 7 dni od otrzymania wezwania. Wezwanie to pozostało bezskuteczne.

Niesporne, a nadto:

-wezwanie do zapłaty nr (...) k. 7;

-wezwanie z 26.01.2024 r. 7 a;

-zestawienie operacji na rachunku k.53;

-przesłuchanie pozwanego G. C. k.55;

Pozwany G. C. w przeszłości korzystał z komunikacji miejskiej w S. bez ważnego biletu, w związku z czym wystawiano mu wezwania do zapłaty na łączną kwotę 1.151,72 zł.

Dowód:

-lista nieuregulowanych wezwań k.8

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

W przedmiotowej sprawie powódka Gmina M. S. domagała się zasądzenia od pozwanego G. C. kwoty 408,80 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty.

Stosownie do art. 16 ust 1 Ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz.U.2015.915 j.t.), umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd przed rozpoczęciem podróży lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia - przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym. Art. 33 a ust. 1 i 3 ww. ustawy stanowi, że przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona, legitymując się identyfikatorem umieszczonym w widocznym miejscu, może dokonywać kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu. W razie stwierdzenia braku odpowiedniego dokumentu przewozu przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona pobiera właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawia wezwanie do zapłaty.

W dacie 6 stycznia 2024 r., tj. w dniu, gdy pozwany jechał komunikacją zastępczą bez ważnego biletu komunikacyjnego, zgodnie z § 1 Uchwały Nr VI/78/15 Rady Miasta S. z dnia 24 marca 2015 r. i załącznikiem do niej, na linie zwykłe dzienne tramwajowe lub autobusowe z możliwością przesiadek pasażer był zobowiązany nabyć bilet jednorazowy czasowy ważny od momentu skasowania w czasie do 15 minut za kwotę 2 zł.

Zgodnie z Uchwałą nr VII/112/15 Rady Miasta S. z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie sposobu ustalenia w lokalnym transporcie zbiorowym wysokości opłat dodatkowych z tytułu przewozu osób, za naruszenie przepisów o przewozie rzeczy i zwierząt oraz wysokości opłaty manipulacyjnej i Uchwałą Nr XXXVII/1093/18 Rady Miasta S. z dnia 30 stycznia 2018 r. zmieniająca uchwałę w sprawie sposobu ustalenia w lokalnym transporcie zbiorowym wysokości opłat dodatkowych z tytułu przewozu osób, za naruszenie przepisów o przewozie rzeczy i zwierząt oraz wysokości opłaty manipulacyjnej oraz Uchwałę Nr VIII/244/19 Rady Miasta S. z 25 czerwca 2019 r. ustalono wysokość opłaty dodatkowej, przyjmując za podstawę cenę najtańszego biletu jednorazowego- czasowego normalnego, stosowaną w lokalnym transporcie zbiorowym organizowanym przez Gminę M. S. – Zarząd Dróg i (...) Miejskiego, w następujący sposób:

1) jako 100 – krotność tej ceny – za przejazd bez odpowiedniego dokumentu przewozu;

2) jako 90 – krotność tej ceny – za przejazd bez ważnego dokumentu poświadczającego

uprawnienia do bezpłatnego lub ulgowego przejazdu;

3) jako 80 – krotność tej ceny – za naruszenie przepisów w zakresie przewozu rzeczy

wyłączonych z przewozu;

4) jako 250 – krotność tej ceny – za spowodowanie zatrzymania lub zmianę trasy środka

transportowego bez uzasadnionej przyczyny.

2. W przypadku nieuiszczenia opłaty dodatkowej kontrolerowi lub najdalej w terminie 7 dni od daty przejazdu, jej wysokość zostaje podniesiona o 100%.

§ 2. Wysokość opłaty manipulacyjnej związanej ze zwrotem lub anulowaniem opłaty dodatkowej, ustala się w wysokości 3 – krotności najtańszego biletu jednorazowego- czasowego normalnego.

W przedmiotowej sprawie wysokość zobowiązania pozwanego została ustalona w wyżej przytoczonych aktach prawa miejscowego, a nadto konieczność jej uiszczenia znajduje oparcie w wyżej przytoczonych przepisach Prawa przewozowego.

Powódka wystawiła pozwanemu wezwanie do zapłaty na kwotę 408, 80 zł, na którą składa się kwota 2 zł, tj. cena biletu jednorazowego normalnego oraz kwota 400 zł tytułem opłaty dodatkowej ( 200- krotność ceny najtańszego biletu jednorazowego normalnego) tj. łącznie na kwotę 402 zł.

W ocenie Sądu, zarzuty zgłoszone przez pozwanego co do braku możliwości domagania się od niego opłaty za przejazd komunikacją miejską są nieuzasadnione,

W pierwszej kolejności wskazać należy, że pozwany kwestionował jedynie zasadność, a nie wysokość dochodzonej od niego z tego tytułu kwoty. Wynika ona z wyżej powołanych przepisów prawa miejscowego stanowionego przez powódkę, a nadto z przepisów Prawa przewozowego. Powódka zdaniem Sądu prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami naliczyła żądaną od pozwanego z tytułu jazdy bez ważnego biletu kwotę- opiewa ona, wraz z kosztami wezwania do zapłaty w kwocie 6,80 zł, na kwotę dochodzoną pozwem.

Pozwany kwestionował powództwo twierdząc, że w chwili rozpoczęcia podróży komunikacją autobusową zastępczą nie miał możliwości zakupu biletu na przejazd, albowiem w okolicy jego wsiadania do autobusu komunikacji zastępczej linii 806 zł nie było żadnego działającego urządzenia, w jakim można by było zakupić bilet, w sobotę ok. godz.8.00 zł nie był czynny żaden punkt handlowy, w jakim można było zakupić bilet komunikacyjny, dodatkowo w autobusie komunikacji zastępczej nie było biletomatu, a kierowca nie prowadził sprzedaży biletów i odmówił pozwanemu sprzedaży biletu.

Wszystkim tym twierdzeniem pozwanego Sąd daje wiarę, nie zwalniają one jednak zdaniem Sądu pozwanego z konieczności posiadania ważnego biletu komunikacji miejskiej, w sytuacji, gdy pozwany decyduje się na podróż taką komunikacją.

Pozwany w swoich uznanych przez Sąd za wiarygodne zeznaniach wskazał, że w dniu 6 stycznia 2024 r. w godzinach porannych zamierzał udać się pociągiem do W.. Miał wcześniej zakupiony imienny bilet (...) w aplikacji elektronicznej na pociąg relacji S.- W.. Pozwany już dzień wcześniej wiedział zatem, że będzie w dniu podróży korzystał z komunikacji miejskiej, nie wiedział jednak, że będzie to komunikacja zastępcza. Pozwany, skoro już wcześniej postanowił udać się na dworzec PKP komunikacją miejską, powinien zadbać o zakup stosowanego biletu. I tak samo jak zakupił w formie elektronicznej bilet kolejowy na podróż pociągiem, mógł zakupić bilet komunikacji miejskiej na zakup autobusem. Zakup taki jest możliwy za pośrednictwem każdej aplikacji bankowości elektronicznej, aplikację „jak dojadę” i z pewnością również za pomocą innych aplikacji mobilnych. Jeśli zaś pozwany z nich nie korzysta, to skoro już dzień wcześniej wiedział o tym, że na dworzec PKP uda się komunikacją miejską, mógł zakupić w punkcie handlowym, kasie (...) czy też biletomacie bilet w formie papierowej, tradycyjnej. Taka możliwość jest dostępna na terenie miasta S. i fakt, że akurat w dniu podróży, tj. 6 stycznia 2024 r. ok godz.8.00 takiej możliwości nie było, nie zwalnia pozwanego z obowiązku posiadania ważnego biletu. Pozwany, tak samo jak wcześniej zakupił sobie bilet na pociąg, powinien kupić sobie bilet na autobus. W sytuacji zaś, gdy po rozpoczęciu podróży komunikacją zastępczą pozwany powziął informację o braku możliwości zakupu biletu u kierowcy autobusu czy w biletomacie, powinien z podróży takiej niezwłocznie zrezygnować. Pozwany, mimo braku ważnego biletu na przejazd zdecydował się na podróż komunikacją miejską, zatem musiał się liczyć z koniecznością ukarania go koniecznością uiszczenia opłaty dodatkowej za przejazd bez ważnego biletu, ustaloną wyżej cytowanymi przepisami.

Nie ma racji pozwany twierdząc, że miasto S. nie zagwarantowało mu możliwości zakupu biletu, jak Sąd bowiem wyżej wskazał, pozwany taką możliwość niewątpliwie miał, zaniedbał on jednak wcześniejszego zakupu biletu, zostawiając to na przysłowiową „ostatnią chwilę”, kiedy to zakup takiego biletu rzeczywiście nie był już możliwy. Konsekwencje tego stanu rzeczy obciążają jednak pozwanego.

Mając na względzie powyższe, żądanie pozwu, jako w całości zasadne, zostało w całości uwzględnione i Sąd w punkcie I wyroku zasądził od pozwanego G. C. na rzecz powódki Gminy M. S.- Zarządu Dróg i (...) Miejskiego z siedzibą w S. kwotę 408,80 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 26 czerwca 2024 r. do dnia zapłaty;

Orzeczenie w przedmiocie odsetek za opóźnienie od zasądzonej kwoty zapadło na podstawie art. 455 k.c. oraz art. 481 § 1 i 2 k.c., w myśl których, jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania, zaś jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi, przy czym jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie.

Wezwanie do zapłaty zostało wystawione pozwanemu dniu 6 stycznia 2024 r. i zawierało informację, że pozwany powinien wskazaną w nim kwotę uiścić w terminie 7 dni. Nadto powódka wystosowała do pozwanego wezwanie do zapłaty z dnia 26 stycznia 2024 r. - w ciągu 7 dni od otrzymania wezwania, wezwanie to pozostało bezskuteczne. Powódka domagała się zapłaty żądanej pozwem z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty. Wniesienie pozwu przez powódkę w elektronicznym postępowaniu upominawczym miało miejsce w dniu 26 czerwca 2024 r., kiedy to roszczenie powódki, z uwagi na wcześniejsze wezwania do zapłaty, było już wymagalne. Stąd też, Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od żądanej pozwem kwoty, zgodnie z żądaniem pozwu, tj. od dnia 26 czerwca 2024 r.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie, między stronami był niemalże w całości niesporny. Sąd ustalił go na podstawie dowodów z wymienionych wyżej dokumentów, których autentyczność nie była w toku procesu kwestionowana przez strony, nie budziła również wątpliwości Sądu. Dokumenty te korespondowały jednocześnie z twierdzeniami stron, przedstawionymi w toku postępowania.

Sąd za wiarygodne w całości uznał zeznania pozwanego G. C., albowiem były one spójne i logiczne. Sąd na podstawie art. 235 (2) § 1 pkt. 5 k.p.c. pominął wniosek dowodowy pozwanego o przesłuchanie w charakterze świadków: D. C. i A. Z., albowiem wnioski dowodowe zmierzałyby jedynie do przedłużenia postępowania. Osoby nie były świadkami zdarzenia z dnia 6 stycznia 2024 r. i ich zeznania nie wniosłyby niczego istotnego do sprawy.

Z kolei w punkcie II wyroku rozstrzygnięto o kosztach postępowania.

Podstawową zasadą rozstrzygania o kosztach procesu, jest zasada odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98 § 1 k.p.c.), zgodnie z którą strona przegrywająca sprawę jest obowiązana zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W przedmiotowej sprawie pozwany przegrał proces w całości, zatem zobowiązany jest zwrócić wygrywającej proces powódce poniesione przez nią koszty.

Na koszty te, zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art.99 k.p.c. złożyła się opłata sądowa od pozwu w kwocie 30 zł, obliczona na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 Ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r., wynagrodzenie pełnomocnika powódki- radcy prawnego, którego wysokość ustalono na podstawie przepisu 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych na kwotę 90 złotych oraz koszty doręczenia komorniczego korespondencji pozwanemu G. C. ustalone postanowieniami Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Szczecin- Centrum w Szczecinie K. K. z 11 czerwca 2025 r. na kwotę 61 zł.

Łącznie dało to kwotę 181 zł, zasądzoną tytułem zwrotu kosztów procesu w pkt 2 wyroku.

Ww. kwota została zasądzona wraz z wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem art. 98 k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty (art. 98 § 1 ¹ k.p.c.).