Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 kwietnia 2024 r.

Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie, III Wydział Cywilny, w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Alicja Przybylska
Protokolant:	sekretarz sądowy Katarzyna Zielińska

po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2024 r. w Szczecinie

na rozprawie sprawy

z powództwa Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1.817 ł (jeden tysiąc osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt III C 934/23

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 8 marca 2023 roku Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. wniósł o zasądzenie od pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwoty 9.942,04 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od kwoty 2.249,36 zł od dnia 27 stycznia 2023 roku do dnia zapłaty oraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 6.001,03 zł od dnia 27 stycznia 2023 roku do dnia zapłaty. Powód wniósł także o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu żądania pozwu powód wskazał, że pozwana spółka w dniu 23 kwietnia 2020 roku złożyła do powoda wniosek o numerze (...)- (...) o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia (...)19. Powód po pozytywnej weryfikacji wniosku pozwanej, na podstawie zawartej przez strony umowy, przyznał pozwanej dofinansowanie w łącznej kwocie 82.222,65 zł (70.215,72 zł – dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i 12.006,93 zł tytułem pokrycia składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy od kwoty dofinansowania od wynagrodzenia). Dofinansowanie przekazane zostało pozwanej w 3 transzach po 27.407,55 zł każda, wypłacanych odpowiednio w dniach: 4 maja 2020 roku, 29 maja 2020 roku i 30 czerwca 2020 roku. Na kwotę 27.407,55 zł składały się: 18.378,66 zł tytułem wynagrodzenia za czas obniżonego wymiaru czasu pracy, 5.026,58 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od pracowników, 4.002,31 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne od pracodawcy. Pozwana w punkcie 7 podpunkcie 6 wniosku z dnia 23 kwietnia 2020 roku, zatytułowanym „oświadczenie”, oświadczyła, że nie zamierza korzystać ze zwolnień w opłacaniu składek ZUS, o których mowa w ustawie (...)19. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji złożonego przez pozwaną rozliczenia, stwierdzono nieprawidłowości dotyczące otrzymania podwójnego finansowania w zakresie przyznanego zwolnienia ze składek ZUS. W dniach 30 maja 2020 roku i 29 czerwca 2020 roku została udzielona pozwanej pomoc na podstawie art. 31zo ustawy (...)19 przez ZUS dotycząca zwolnienia z opłaty składek na ubezpieczenie społeczne za trzy miesiące (marzec, kwiecień i maj 2020 roku) dla swoich pracowników. Powód wskazał, że wsparcie ze środków FGŚP podmioty mogą otrzymać wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Strona powodowa powołała się na pismo Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2020 roku, zgodnie z którym, jeżeli podmiot skorzystał z dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników na podstawie art. 15zzb w okresie kwiecień – czerwiec, nie może otrzymać wsparcia na tych samych pracowników na podstawie art. 15g lub art. 15gg na kolejne miesiące.

Pozwana zobowiązana jest do zwrotu kwoty 29.953,08 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne od pracodawcy i pracownika oraz ubezpieczenie zdrowotne za trzy miesiące oraz nienależnie pobranego wynagrodzenia wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, a także kwoty 6.001,03 zł tytułem niewykorzystanych świadczeń wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi do dnia 31 lipca 2020 roku do dnia zapłaty. Pozwana spółka w wyniku rozliczeń: a) z dnia 22 grudnia 2020 roku spłaciła kwotę 21.100,05 zł, którą zakwalifikowano na spłatę odsetek od zaległości podatkowych – 1.347,79 zł oraz tytułem należności głównej – 19.752,26 zł, b) z dnia 26 stycznia 2022 roku spłaciła kwotę 8.029,97 zł, którą zakwalifikowano na spłatę odsetek jak dla zaległości podatkowych – 78,25 zł oraz tytułem należności głównej – 7.951,46 zł. Na dzień 26 stycznia 2023 roku niezaspokojone pozostały następujące należności: 2.249,36 zł tytułem należności głównej (składki na ubezpieczenie społeczne od pracodawcy i pracownika oraz na ubezpieczenie zdrowotne), 499,94 zł tytułem odsetek jak dla zaległości podatkowych naliczonych na dzień 26 stycznia 2023 roku, 6.001,03 zł tytułem niewykorzystanych środków finansowych, 1.191,71 zł tytułem niewykorzystanych świadczeń wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi do dnia 26 stycznia 2023 roku wraz z dalszymi odsetkami jak dla zaległości podatkowych liczonych od kwoty 2.249,36 zł od dnia 27 stycznia 2023 roku do dnia zapłaty i odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi do kwoty 6.001,03 zł od dnia 27 stycznia 2023 roku do dnia zapłaty.

Pismem z dnia 26 stycznia 2023 roku powód wezwał pozwaną do zapłaty łącznej kwoty 9.942,04 zł wraz z odsetkami. Wezwanie do zapłaty okazało się bezskuteczne.

W dniu 26 września 2023 roku Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Szczecin – Centrum w Szczecinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczy, zgodnie z treścią żądania pozwu (ówczesna sygnatura akt III Nc 660/23).

Pozwana złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty, którym zaskarżyła go w całości i wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu sprzeciwu pozwana przyznała, że na podstawie art. 31zo ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych i wywołanych nimi sytuacji kryzysowych otrzymała pomoc w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania składek ZUS za marzec, kwiecień i maj 2020 roku, co nastąpiło decyzją ZUS z dnia 1 lipca 2020 roku. Jednocześnie w czerwcu 2020 roku skorzystała z dofinansowania składki ZUS z otrzymanych środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników oraz do składek ZUS (art. 15g ustawy o (...)19). Zaznaczyła, że w procesie rozliczania pomocy otrzymanej z (...) ( (...)) w miesiącach pokrywających się z okresem zwolnienia z obowiązku opłacania składek ZUS (tj. kwiecień i maj 2020 roku) środki otrzymane z (...) zostały przez pozwaną zwrócone powodowi w łącznej wysokości 29.129,76 złotych. W związku z powyższym brak jest podstawy prawnej i faktycznej do domagania się przez powoda zwrotu żadnej w pozwie kwoty. Pozwana wskazała, że kwestionuje stanowisko powoda, aby regulacja art. 15g ust. 18 ustawy (...)19 stała na przeszkodzie w uzyskaniu innych form pomocy przewidzianych ustawą (...)19, w szczególności zwolnienia z obowiązku opłacania składek ZUS na podstawie regulacji art. 31zo ustawy (...)19. Zdaniem pozwanej, zgodnie z ustawą (...)19 nie ma przeszkód prawnych do łączenia obu instrumentów z tym zastrzeżeniem, że dofinansowanie wynagrodzeń z obydwu przepisów nie może dotyczyć tych samych pracowników w tym samym okresie.

Pozwana podkreśliła, że już w sierpniu 2020 roku Rzecznik Małych i Średnich (...) wskazywał, że zapisy ustawy pozwalają na stosowanie instrumentów pomocy kumulatywnie. Dopiero po ponad roku od udzielonej pomocy zaczęły pojawiać się interpretacje (...) co do kolizji dofinansowania z art. 15g ze zwolnieniem ze składek na ubezpieczenia społeczne na podstawie art. 31zo ustawy (...)19. Pozwana nie powinna obecnie z uwagi na niekorzystną interpretację Ministerstwa ponosić w tym zakresie negatywnych konsekwencji, skoro została ona wydana już po zawarciu umowy o dofinansowanie, co pozostaje w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.

Pismem z dnia 5 lutego 2024 roku powód podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wskazując na szczegółową argumentację, stanowiącą odpowiedź na sprzeciw od nakazu zapłaty. Wskazał m.in. na interpretację pojęcia tych samych tytułów wypłat i zakaz kumulacji środków pomocowych ponad łączny okres 3 miesięcy.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. prowadzi działalność gospodarczą głównie w branży eventowo-turystycznej. Do czasu wystąpienia pandemii (...)19 wywołanej przez koronawirusa (...)2 spółka osiągała roczny obrót na poziomie ok. 11 mln zł i zatrudniała 20 pracowników. Po wybuchu pandemii spółka korzystała z różnych instrumentów pomocowych, by utrzymać działalność i zatrudnienie.

Dowód:

- odpis KRS pozwanej spółki, k. 76-81;

- przesłuchanie przedstawiciela pozwanej R. B., k. 139-140.

W dniu 23 kwietnia 2020 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. złożyła wniosek do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia (...)19.

We wniosku o przyznaniu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. oświadczyła, że nie zamierza skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS, o których mowa w ustawie (...)19, w okresie, w którym wnosi o przyznanie dofinansowania na ochronę miejsc pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S., po pozytywnej weryfikacji wniosku spółki, na podstawie zawartej przez strony umowy, przyznał (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. dofinansowanie w łącznej kwocie 82.222,65 zł, które zostało przekazane spółce w trzech transzach po 27.407,55 zł każda.

Wniosek obejmował środki na wypłatę świadczeń z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy dla czternastu pracowników, przysługujących za okres trzech miesięcy, tj. od kwietnia 2020 roku do czerwca 2020 roku z przeznaczeniem na:

a) dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w kwocie 70.215,72 zł (łączna kwota za cały okres);

b) pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy od kwoty dofinansowania od wynagrodzenia, o którym mowa w lit. a w kwocie 12.006,93 zł (łączna kwota za cały okres).

Dofinansowanie zostało przekazane (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. w trzech transzach:

1)  w dniu 4 maja 2020 roku w kwocie 27.407,55 zł, na którą składały się następujące kwoty: 18.378,66 z tytułem wynagrodzenia za czas obniżonego wymiaru czasu pracy, 5.026,58 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od pracownika, 4.002,31 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne od pracodawcy.

2)  w dniu 29 maja 2020 roku w kwocie 27.407,55 zł, na którą składały się następujące kwoty: 18.378,66 zł tytułem wynagrodzenia za czas obniżonego wymiaru czasu pracy, 5.026,58 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od pracownika, 4.002,31 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne od pracodawcy.

3)  w dniu 30 czerwca 2020 roku w kwocie 27.407,55 zł na którą składały się następujące kwoty: 18.378,66 zł tytułem wynagrodzenia za czas obniżonego wymiaru czasu pracy, 5.026,58 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od pracownika, 4.002,31 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne od pracodawcy.

Niesporne, a nadto dowód:

- wniosek o przyznanie świadczeń, k. 8-9,

- umowa, k. 10-11v,

- porozumienie, k. 12,

- potwierdzenia przelewów, k. 13,

- tabela, k. 14;

- przesłuchanie przedstawiciela pozwanej R. B., k. 139-140.

Wartość wsparcia z powodu obniżonego wymiaru czasu pracy w zakresie dotyczącym wynagrodzenia pracowników oraz składek na ubezpieczenie społeczne odprowadzanych przez pracodawcę rozdysponowana została w ten sposób, że:

1) w pierwszym miesiącu (kwiecień 2020 roku) kwota 16.551,26 zł została przeznaczona na pokrycie wynagrodzeń;

2) w drugim miesiącu (maj 2020 roku) kwota 14.946,87 zł została przeznaczona na pokrycie wynagrodzeń,

3) w trzecim miesiącu (czerwiec 2020 roku) kwota 18.617,92 zł została przeznaczona na pokrycie wynagrodzeń, zaś kwota 2.976,84 zł na pokrycie składek ZUS

Dowód:

- tabele, k. 18-33;

- rozliczenie wniosku w zakresie otrzymanych środków, k. 15-17.

W dniach 30 maja 2020 roku i 29 czerwca 2020 roku, na podstawie decyzji Prezesa ZUS z dnia 1 lipca 2020 roku, (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. została udzielona pomoc na podstawie art. 31zo ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w postaci zwolnienia z opłaty składek na ubezpieczenie społeczne. Zwolnienie obejmowało należności za marzec, kwiecień i maj 2020 roku.

Niesporne, a nadto dowód:

- lista przypadków otrzymania pomocy publicznej przez pozwaną, k. 36-42.

W rozliczeniu dofinansowania za kwiecień 2020 roku, maj 2020 roku i czerwiec 2020 roku sporządzonym przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S., (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. została zobowiązania do zwrotu kwoty 35.954,11 zł (różnica między łączną kwotą dofinansowania – 82.222,65 zł, a łączną wartością rozliczonej kwoty dofinansowania – 46.268,54 zł).

Niesporne, a nadto dowód:

- kalkulator rozliczenia, k. 54-56;

- całościowe rozliczenie, k. 53.

W dniu 22 grudnia 2020 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. zwróciła Dyrektorowi Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. niewykorzystane środki z udzielonej pomocy, tj. kwotę w wysokości 21.100,05 zł z czego kwotę 1.347,79 zł zaliczono na spłatę odsetek jak dla zaległości podatkowych, a kwotę 19.752,26 zł zaliczono na spłatę należności głównej.

W dniu 26 stycznia 2021 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. zwróciła Dyrektorowi Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. niewykorzystane środki z udzielonej pomocy, tj. kwotę w wysokości 8.029,97 zł, z czego kwotę 78,25 zł zaliczono na spłatę odsetek jak dla zaległości podatkowych, a kwotę 7.951,46 zł zaliczono na spłatę należności głównej.

Niesporne, a nadto:

- przelewy potwierdzające zwrot niewykorzystanych środków, k. 82;

- przesłuchanie przedstawiciela pozwanej R. B., k. 139-140.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2022 roku Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. zwrócił się do (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. o wyjaśnienie nieprawidłowości i uzupełnienie rozliczenia w terminie 14 dni od otrzymania pisma, pod rygorem wezwania na podstawie § 5 ust. 2 umowy do zwrotu środków wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Pismo zostało odebrane przez spółkę w dniu 13 września 2022 roku.

Pismem z dnia 26 września 2022 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. poinformowała Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S., że w prawidłowy sposób i we właściwej wysokości otrzymała pomoc w postaci zwolnienia z opłacania składek ZUS za miesiące marzec – maj 2020 roku, co nastąpiło decyzją Prezesa ZUS z dnia 1 lipca 2020 roku. Dalej wskazała, że w czerwcu 2020 roku ZUS nie przewidział możliwości zwolnienia lub umorzenia z obowiązku opłacenia składek, dlatego spółka skorzystała z dofinansowania składki ZUS w tym miesiącu ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

W pismach z dnia 30 września 2022 roku oraz 27 października 2022 roku Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. poinformował (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. o konieczności skorygowania przez spółkę kalkulatora rozliczeniowego oraz zwrotu dofinansowania z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za trzy miesiące.

Pismem z dnia 26 stycznia 2023 roku Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. wezwał (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. do zapłaty kwoty 9.942,04 zł (2.249,36 zł tytułem należności głównej, 499,94 zł tytułem odsetek jak dla zaległości podatkowych, 6.001,03 zł tytułem należności głównej – niewykorzystanego świadczenia, 1.191,71 zł tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie). Wezwanie do zapłaty zostało doręczone spółce w dniu 30 stycznia 2023 roku.

W odpowiedzi (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. odmówiła zapłaty.

Niesporne, a nadto dowód:

- korespondencja pomiędzy Dyrektorem Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S., a (...) Sp. z o.o. w S. wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru, k. 57-70

- wezwanie do zwrotu środków wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru, k. 71-75.

W dniu 27 kwietnia 2020 roku Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej skierował pismo do dyrektorów wojewódzki urzędów pracy w sprawie interpretacji przepisów ustawy covidowej.

W dniu 31 lipca 2020 roku Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej skierował pismo do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. w sprawie interpretacji przepisów ustawy covidowej.

W dniu 8 marca 2021 roku Minister (...), Pracy i (...) skierował pismo do p.o. Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G. w sprawie interpretacji przepisów ustawy covidowej.

Dowód:

- pismo Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 kwietnia 2020 roku, k. 43-45;

- pismo Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2020 roku, k. 46-48;

- pismo Ministra (...), Pracy i (...) z dnia 8 marca 2021 roku, k. 49-51.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W toku niniejszego postępowania powód dochodził zwrotu od pozwanej spółki wypłaconego na podstawie art. 15g ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – nazywanej w dalszej części niniejszego uzasadnienia „ustawą covidową” – świadczenia otrzymanego z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Powód powołał się na fakt, że pozwana otrzymała w dniach 30 maja 2020 roku i 29 czerwca 2020 roku pomoc na podstawie art. 31zo ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, udzieloną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w postaci zwolnienia z opłaty składek na ubezpieczenie społeczne. Powód wskazywał, że wsparcie ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych mogą otrzymać wyłącznie podmioty, które nie uzyskały pomocy za ten sam okres, w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Pozwana zakwestionowała stanowisko powoda, aby regulacja art. 15g ust. 18 ustawy covidowej stała na przeszkodzie w uzyskaniu innych form pomocy przewidzianych tą ustawą.

Podstawę prawną żądania pozwu stanowiły przepisy art. 405 k.c. w zw. z art. 410 § 1 i 2 k.c.

Zgodnie z art. 405 k.c. kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Na podstawie art. 410 k.c. przepisy artykułów poprzedzających stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego (§ 1). Świadczenie jest nienależne jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia (§ 2).

Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Uregulowanie przepisu art. 6 k.c. stanowi o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki nieudowodnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązek przedstawienia dowodów, zgodnie z przepisem art. 3 k.p.c. spoczywa na stronach, zaś ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). To strona powodowa, która domaga się zapłaty pewnej należności na drodze sądowej, winna co do zasady wykazać, iż należność ta – oznaczona co do wysokości, tytułu i daty płatności – nie została przez jej przeciwnika procesowego uiszczona. Świadczenie nienależne jest szczególnym przypadkiem bezpodstawnego wzbogacenia. Świadczenie to odróżnia się od pozostałych przypadków bezpodstawnego wzbogacenia źródłem jego powstania. Do zaistnienia zobowiązania z tego tytułu dochodzi w wyniku spełnienia świadczenia przez zubożonego (a nie poprzez jakiekolwiek inne przesunięcia majątkowe), przy jednoczesnym braku podstawy prawnej tego świadczenia. Już sam fakt spełnienia nienależnego świadczenia uzasadnia roszczenie o jego zwrot i nie zachodzi konieczność badania wzbogacenia po stronie drugiej strony, jak i tego czy doszło do uszczuplenia majątku zubożonego. Dla uwzględnienia żądania pozwu konieczne jest łączne wykazanie dwóch przesłanek, tj. faktu spełnienia świadczenia i braku obowiązku w tym zakresie. Ciężar dowodu co do tych okoliczności, spoczywa zgodnie z art. 6 k.c., na powodzie.

Stan faktyczny sprawy był co do zasady niesporny i został ustalony na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie, jak również przesłuchania przedstawiciela pozwanej spółki (...). Wiarygodność dowodów nie była kwestionowana przez strony procesu. Spór między stronami koncentrował się wokół interpertacji i wzajemnej relacji przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, tj. przepisów art. 15g oraz 31zo.

Zgodnie z art. 15g ust. 1 ustawy covidowej, w brzmieniu obowiązującym na czas przyznania pomocy pozwanej, przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, organizacja pozarządowa w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1057) oraz podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia (...)19, państwowa lub prowadzona wspólnie z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194), u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia (...)19, a także kościelna osoba prawna działająca na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła (...) w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, oraz jej jednostka organizacyjna, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia (...)19, na zasadach określonych w ust. 7 i 10.

Na podstawie art. 15g ust. 2 podmiotom, o których mowa w ust. 1 i 1a, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266, 321, 568, 695 i 875) od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a.

Na podstawie art. 15g ust. 18 ustawy covidowej podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.

Zgodnie natomiast z art. 31zo ust. 1 i 1a ustawy covidowej na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:

1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,

2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r.,

3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. – zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych (ust. 1). Na wniosek płatnika składek, zwalnia się z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., w wysokości 50% łącznej kwoty należności z tytułu składek wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za dany miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:

1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,

2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r.,

3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych od 10 do 49 ubezpieczonych (ust. 1a).

W sprawie niniejszej istotnym stało się dokonanie interpretacji zapisu art. 15g ust. 18 ustawy covidowej, który jak już wyżej wskazano wyłączał możliwość skorzystania z dofinansowania z FGŚP w przypadku uzyskania pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Warunkiem otrzymania dofinansowania z FGŚP było zatem nie uzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. W ocenie Sądu przepis ten należy z całą pewnością interpretować w ten sposób, że dotyczy on zakazu kumulacji środków pomocowych przyznanych przedsiębiorcy za pokrywający się okres, tj. za te same miesiące. Odmienna interpretacja w/w przepisu uniemożliwiałaby bowiem realizację jednego z celów ustawy, którym było przyznanie pomocy przedsiębiorcom, którzy z uwagi na zaistnienie stanu epidemii zostali ograniczeni w możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i osiąganiu zysku, przy równocześnie obciążającym ich obowiązku płatności wynagrodzeń i odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne. Celem wprowadzenia w/w regulacji była także ochrona miejsc pracy, a pomoc miała pozwolić na dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstw. Zaznaczenia wymaga, iż interpretacja taka zdawała się być w zgodzie z zamysłem ustawodawcy, skoro z dniem 23 lipca 2021 roku dodano do art. 15g ust. 18a, zgodnie z którym ust. 18 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, zwróciły się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia (...)19. W sprawie niniejszej w dacie złożenia wniosku, jak i w dacie zawarcia umowy o przyznanie pomocy w trybie art. 15 g ust. 1 , pozwana spółka nie korzystała z żadnej innej pomocy przyznanej w trybie ustawy covidowej (decyzja ZUS została bowiem wydana w lipcu 2020 roku).

Trudno także zaakceptować zapatrywanie, aby maksymalny okres korzystania ze wsparcia na podstawie przepisów ustawy covidowej wynosił łącznie 3 miesiące i wykluczał skorzystanie z innego środka pomocy. Brak wyraźnej regulacji ustawodawcy w tym zakresie, przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia dla takiego stanowiska. Fakt, iż dofiansowanie z FGŚP przyznane zostało na okres 3 miesięcy, tak samo jak zwolnienie z płatności składek ZUS, nie mógł świadczyć o tym, iż brak było możliwości przekroczenia 3-miesięcznego okresu wsparcia przy kumulacji obu w/w podstaw dofinansowania/zwolnienia. Oba instrumenty umiejscowione zostały w odrębnych częściach ustawy covidowej i brak regulacji zakazującej udzielenia wsparcia ponad okres 3 miesięcy w przypadku kumulacji tytułów. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę odrębność obu w.w regulacji nie sposób było przyjąć zapatrywania, iż łączenie obu w/w źródeł pomocy możliwe było jedynie w sytuacji, gdy łącznie pomoc z tytułu składek na ZUS nie przekraczała 3 miesięcy. W ocenie Sądu w tym zakresie podzielić należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 27 kwietnia 2022 roku (sygn. akt I GSK 251/22) wskazał, że art. 15g ust. 18 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze zm.) nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15g tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy o (...)19, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu. Jak już natomiast uprzednio podkreślono z dniem 23 lipca 2021 roku do art. 15g dodano ust. 18a, zgodnie z którym ust. 18 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, zwróciły się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia (...)19. Wprowadzenie regulacji tej treści pośrednio potwierdza przyjętą interpretację, wyłączając z zakresu stosowania art. 15g ust. 18 uzyskane zwolnienie z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników w okresie wykraczającym poza okres żądanego dofinansowania z FGŚP.

Rozważania powyższe odnosiły się do otrzymania przez pozwaną dofinansowania za czerwiec 2020 roku, którego to okresu nie obejmowało zwolnienie przyznane na podstawie art. 31 zo ustawy covidowej.

Jak już wyżej wskazano w sprawie niniejszej pozwana otrzymała dofinansowanie z FGŚP za okres kwiecień, maj i czerwiec 2020 roku. Natomiast zwolnienie ze składek na ubezpieczenia społeczne obejmowało miesiące: marzec, kwiecień i maj 2020 roku. W przypadku pozwanej wniosek o przyznanie pomocy w trybie przepisu art. 31 zo został uwzględniony – pozwana spółka w dniach 30 maja 2020 roku i 29 czerwca 2020 roku otrzymała pomoc w zakresie zwolnienia z opłaty składek na ubezpieczenie społeczne za okres od marca do maja 2020 roku (pomoc ze środków ZUS). Pozwana otrzymała więc pomoc ze środków ZUS i FGŚP w częściowo tożsamym okresie, obejmującym kwiecień – maj 2020 roku.

Od razu należy jednak zauważyć, że niewykorzystane kwoty pomocy ze środków FGŚP za przedmiotowy okres zostały zwrócone powodowi:

a) za kwiecień 2020 roku: kwota 5.026,58 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne pracowników oraz kwota 4.002,31 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne od pracodawcy,

b) za maj 2020 roku: kwota 5.026,58 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne pracowników oraz kwota 4.002,31 zł tytułem składek na ubezpieczenie społeczne od pracodawcy

Z kolei pomoc przyznana pozwanej spółce w trybie art. 18 g ust. 1 ustawy covidowej (pomoc ze środków FGŚP), w zakresie w jakim obejmowała pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne w czerwcu 2020 roku nie może być uznana za świadczenie nienależne, ponieważ decyzja prezesa ZUS z dnia 1 lipca 2020 roku (pomoc na podstawie art. 31 zo ustawy covidowej) nie obejmowała tego okresu. Jak już uprzednio wskazano pozwana spółka uprawniona była do skorzystania z tej formy pomocy w tym okresie. Brak zatem podstaw do żądania jej zwrotu.

W ocenie Sądu nie sposób uznać, aby pozwana była zobligowana do zwrotu na rzecz powoda jakichkolwiek kwot, czy to w zakresie dofinansowania za miesiąc czerwiec, czy za kwiecień i maj 2020 roku. Strona powodowa nie wykazała, aby w jakiejkolwiek części było to zasadne. W ocenie Sądu interpretacja zapisu art. 15g ust. 8 ustawy covidowej nie pozwala na poczynienie ustaleń, iż pozwana winna zwrócić na rzecz powoda dalsze kwoty, poza środkami w zakresie w jakim przyznane dofinansowanie pokrywało się z uzyskanym zwolnieniem od obowiązku płatności składek na ubezpieczenie społecznego za tożsame miesiące. Ustawodawca redagując treść w/w przepisu wskazał bowiem, iż podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. W ocenie Sądu interpretacja pojęcia „takich samych tytułów” musiała uwzględniać także cel wprowadzenia ustawy covidowej w tym zakresie, jakim było udzielenie wsparcia przedsiębiorcom i ochrona miejsc pracy. Już sam użyty przez ustawodawcę zwrot „takich samych tytułów wypłat” wskazuje, iż muszą to być środki takie same, identyczne, z przeznaczeniem na pokrycie tych samych należności, wydatkowane na te same cele. Za takie należy rozumieć przyznane ze środków FGŚP dofinansowanie w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne i udzielone zwolnienie na podstawie art. 31 zo ustawy covidowej, który to przepis regulował zwolnienie właśnie z tytułu płatności tych należność. Rozszerzająca interpretacja w/w definicji, wykraczająca poza jasną językowo treść nie znajdowała uzasadnienia, ani w pozostałych metodach wykładni, ani w celu w jakim wprowadzone zostały powyższe uregulowania. Wskazać przy tym należy, że art. 15g znajduje się w rozdziale 2 ustawy covidowej, zaś przepisy o możliwości uzyskania zwolnienia ze składek ZUS w rozdziale 4, są to zatem dwie odrębne formy pomocy. Zdaniem Sądu pomoc przyznana na podstawie decyzji prezesa ZUS z dnia 1 lipca 2020 roku dotyczy innego tytułu wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy niż wynagrodzenia pracowników, a mianowicie zwolnienia z opłacania składek ZUS. Innym tytułem jest bowiem wynagrodzenie pracownika, a innym tytułem jest opłacenie składek ZUS. Jednocześnie zwolnienie ze składek ZUS nie stanowiło formy pomocy w postaci wypłaty środków, lecz jedynie zwolnienie z obciążeń publicznoprawnych. Zaznaczenia w tym miejscy wymaga, iż pozwana zwróciła otrzymane środki w zakresie w jakim obejmowały one sumy stanowiące równowartość uzyskanego zwolnienia z płatności składek za miesiąc kwiecień i maj 2020 roku. W dniu 22 grudnia 2020 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. zwróciła bowiem Dyrektorowi Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. niewykorzystanie środki z udzielonej pomocy, tj. kwotę w wysokości 21.100,05 zł, a w dniu 26 stycznia 2021 roku kwotę 8.029,97 zł, które rekompensowały należność uzyskaną od powoda w zakresie w jakim pokrywała się z uzyskanym zwolnieniem. W ocenie Sądu brak podstaw ku temu, aby uznać to rozliczenie za niewystarczające, czy to na podstawie interpretacji art. 15g ust. 8 ustawy covidowej, czy to z innych przyczyn, w tym dotyczących sposobu zaliczenia wpłaty, co winna wykazać strona inicjująca niniejszy spór.

Reasumując powyższe rozważania wskazać należy że po pierwsze uzyskanie przez przedsiębiorcę pomocy w zakresie wskazanym w art. 15 g ust. 1 ustawy covidowej, nie pozbawia tego przedsiębiorcy prawa do uzyskania pomocy w zakresie zwolnienia ze składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne na podstawie innych przepisów ustawy covidowej w sytuacji gdy pomoc ta dotyczy innych okresów, niż przyznana na podstawie art. 15 g ust. 1. Brak także podstaw do twierdzenia, aby maksymalny okres łącznego korzystania ze środków pomocy na podstawie ustawy nie mógł przekraczać 3 miesięcy. Dlatego też pozwana spółka była uprawniona do skorzystania z pomocy przyznanej w trybie art. 18g ust. 1 w zakresie, w jakim obejmowała pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne w czerwcu 2020 roku. Pozwana nie otrzymała zwolnienia ze składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne na podstawie innych przepisów ustawy covidowej. Innymi słowy, wykorzystana kwota dofinansowania z tego tytułu (za czerwiec 2020 roku), tj. 2.976,84 zł, zgodnie z rozliczeniem wniosku (k. 15) nie jest świadczeniem nienależnym.

Ponadto pozwana spółka była uprawniona do skorzystania z pomocy przyznanej w trybie art. 18g ust. 1 w zakresie, w jakim obejmowała tytuł – wynagrodzenie pracowników, skoro przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało, że w okresie od kwietnia do czerwca 2020 roku otrzymała pomoc z tego samego tytułu na podstawie innych przepisów ustawy covidowej. Pomoc przyznana przez ZUS, o czym była mowa wyżej, dotyczyła bowiem innego tytułu – pokrycia składek na ubezpieczenie społeczne w okresie od kwietnia do maja 2020 roku.

Strona powodowa dochodziła również zapłaty kwoty 6.001,03 złotych tytułem niewykorzystanych środków.

Jak wynika z niespornych dokumentów: „wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych” z dnia 23 kwietnia 2020 roku (k. 8-9), umowy (k. 10-11), porozumienia (k. 12), potwierdzenia dokonanych operacji bankowych (k. 13) oraz „rozliczenia wniosku w zakresie otrzymanych środków na ochronę miejsc pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych” z dnia 26 stycznia 2021 roku (k. 15):

- za kwiecień 2020 roku pozwana spółka otrzymała kwotę 27.407,55 zł, jednak wykorzystała tylko kwotę 16.551,26 zł tytułem wynagrodzenia pracowników za czas obniżonego wymiaru czasu pracy. Za ten okres pozwana spółka winna więc zwrócić powodowi niewykorzystane dofinansowanie w wysokości 10.856,29 zł (27.407,55 zł – 16.551,26 zł).

- za maj 2020 roku pozwana spółka otrzymała kwotę 27.407,55 zł, jednak wykorzystała tylko kwotę 14.946,87 zł tytułem wynagrodzenia pracowników za czas obniżonego wymiaru czasu pracy. Za ten okres pozwana spółka winna więc zwrócić powodowi niewykorzystane dofinansowanie w wysokości 12.460,68 zł (27.407,55 zł – 14.946,87 zł).

- za czerwiec 2020 roku pozwana spółka otrzymała kwotę 27.407,55 zł, jednak wykorzystała tylko kwotę 18.617,92 zł tytułem wynagrodzenia pracowników za czas obniżonego wymiaru czasu pracy oraz kwotę 2.976,84 tytułem pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne w rzeczonym miesiącu. Za ten okres pozwana spółka winna więc zwrócić powodowi niewykorzystane dofinansowanie w wysokości 5.812,79 zł (27.407,55 zł – 21.594,76 zł).

Łącznie więc pozwana spółka winna była zwrócić sumę powyższych kwot, a mianowicie 29.129,76 zł (10.856,29 zł + 12.460,68 zł + 5.812,79 zł) i taką też kwotę pozwana spółka zwróciła, co przyznał powód i co także wynika z potwierdzenia dokonanych operacji bankowych (k. 82).

Podsumowując, pomoc przyznana pozwanej spółce w trybie art. 18 g ust. 1 w zakresie, w jakim obejmowała pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne za czerwiec 2020 roku oraz wynagrodzenia pracowników za czas obniżonego wymiaru czasu pracy za okres od kwietnia do czerwca 2020 roku nie może być zatem uznana za świadczenie nienależne. Pozwana spółka uprawniona była do skorzystania z tej formy pomocy.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 k.p.c. Stosownie do wyrażonej w art. 98 § 1 k.p.c. zasady odpowiedzialności za wynik procesu strona przegrywająca proces obowiązana jest zwrócić stronie wygrywającej poniesione przez nią koszty procesu niezbędne do celowego dochodzenia swych praw lub celowej obrony. Łącznie koszty poniesione przez pozwaną wyrażają się kwotą 1.817 zł, na którą to kwotę składają się koszty wynagrodzenia pełnomocnika ustalone na podstawie § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Ponadto Sąd na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od zasądzonej kwoty kosztów procesu podlegającej zwrotowi pozwanej orzekł odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.