Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

S., dnia 6 sierpnia 2025r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodnicząca: sędzia Grażyna Sienicka

po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025r.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) spółki jawnej w G.

przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz powoda (...) Spółki Jawnej
w G. kwotę 2 273,67 (dwóch tysięcy dwustu siedemdziesięciu trzech złotych sześćdziesięciu siedmiu groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14 grudnia 2022r.;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda koszty postępowania w kwocie
1.630,34 (tysiąca sześciuset trzydziestu złotych trzydziestu czterech groszy) wraz
z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku, do dnia zapłaty.

Sędzia Grażyna Sienicka

Sygn. akt III C 389/23

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 25 maja 2023 r. powód (...) spółka jawna z siedzibą w G. wniósł o zasądzenie od strony pozwanej Towarzystwa (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 2.827,87 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonym od dnia 14 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu wedle norm przepisanych.

Uzasadniając powyższe stanowisko powód wskazał, że dniu 4 września 2022 r. doszło do wypadku komunikacyjnego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki H.
o nr rej. (...) należący do D. P. i N. P.. Poszkodowani dokonali cesji wierzytelności o zapłatę całego odszkodowania na rzecz powódki i z tego tytułu powódka wywodzi prawo do dochodzenia we własnym imieniu odszkodowania od strony pozwanej.

Powód wskazał przy tym, że właściciele pojazdu zawarli umowę ubezpieczenia AC
z pozwanym zakładem ubezpieczeń. Pozwana nie uzgadniała z ubezpieczającym ogólnych warunków ubezpieczenia. Umowa ubezpieczenia została zawarta w sumie ubezpieczenia brutto w wariancie AC Komfort. Dlatego też pozwana jest odpowiedzialna za naprawienie szkody wyrządzonej ww. zdarzeniem, czego nie kwestionuje i na podstawie własnej kalkulacji przyznała kwotę 6.347,87 zł brutto. Tymczasem rzeczywisty koszt naprawy pojazdu wyniósł 9.175,74 zł brutto. W toku likwidacji szkody obniżono stawki roboczogodzinowe,
a ubezpieczyciel nie wypłacił całej należnej kwoty odszkodowania powołując się na § 14 OWU AC W. Komfort, który zdaniem powoda stanowi klauzulę abuzywną. Sporna pomiędzy stronami pozostawała również zasadność kosztów mycia pojazdu przed i po naprawie.

6 lipca 2023 r. Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.

W sprzeciwie od powyższego nakazu zapłaty strona pozwana Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna w W. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu sprzeciwu przyznano, że w wyniku przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego pozwana spółka przyznała i wypłaciła na rzecz powoda odszkodowanie
w łącznej kwocie 6.347,87 zł, a wysokość tego odszkodowania została ustalona w oparciu
o §14 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Autocasco Komfort. Pozwana w szczególności zweryfikowała zakres naprawy pojazdu, wyłączając punkty niezasadne do wymiany, weryfikując czas naprawy pojazdu uwzględniony przez powoda w kosztorysie. Pozwana zweryfikowała także czas związany z naprawą elementu ściana boczna TL, uznano czas adekwatny do naprawy w wysokości 5 rbg. Powód w sposób nieuzasadniony uwzględnia m.in. polerowanie pojazdu – podczas gdy w kalkulacji ujęto polerowanie elementów karoserii, pozycje mieszania lakieru, przygotowania próbki lakiery, odczyt kodu lakieru – podczas gdy operacje te są zawarte w pracach związanych z lakierowaniem i przygotowaniem elementu do lakierowania.

Pozwany zakład ubezpieczeń wskazał również, że brak jest podstaw do uwzględnienia kosztów mycia pojazdu albowiem działania te stanowią w zasadzie koszt powoda prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i w ten sposób powinny być przez powoda rozliczane. Ponadto stawka za roboczogodzinę została w postępowaniu likwidacyjnym zweryfikowana do kwoty 150 zł za 1 rbg, a więc do wysokości średniej stawki za roboczogodzinę stosowaną przez warsztaty naprawcze ( (...)).

W toku procesu strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie.

Stan faktyczny.

4 września 2022 r. doszło do wypadku komunikacyjnego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki H. o nr rej. (...) należący do poszkodowanych – D. P. i N. P.. W dniu zdarzenia poszkodowani mieli zawartą umowę dobrowolnego ubezpieczenia AC z Towarzystwem (...) S.A. w W. (polisa nr (...)).

Niesporne.

Integralną część powyższej polisy ubezpieczeniowej stanowią ogólne warunki ubezpieczenia Autocasco Komfort. Ubezpieczenie Autocasco Komfort to ubezpieczenie samochodów od uszkodzeń i kradzieży, gwarantujące najszerszą ochronę. Suma ubezpieczenia nie zmienia się przez cały okres trwania ubezpieczenia.

Zgodnie z § 14 OWU w przypadku szkody częściowej, tj. w razie uszkodzenia pojazdu w stopniu niekwalifikującym szkody jako szkody całkowitej, WARTA ustala wysokość odszkodowania, które obejmuje koszty naprawy pojazdu mające związek przyczynowy ze zdarzeniem objętym ochroną ubezpieczeniową.

2. Wysokość odszkodowania wyliczana jest przez WARTĘ w oparciu o wycenę kosztów naprawy pojazdu.

3. Wycena kosztów naprawy sporządzona przez WARTĘ lub na jej zlecenie według cen brutto

(z VAT) wykonywana jest na podstawie indywidualnej oceny uszkodzeń pojazdu związanych z przedmiotowym zdarzeniem, z wykorzystaniem do tego celu informacji na temat realnych kosztów naprawy uzyskanych poprzez analizę aktualnej sytuacji rynkowej, której podstawą jest:

1)  koszt robocizny ustalony w oparciu o:

a)  naprawcze normy czasowe określone przez producenta pojazdu i ujęte w systemie

A., E. lub DAT,

b) stawkę za 1 roboczogodzinę ustaloną przez WARTĘ na podstawie stawek stosowanych przez autoryzowane stacje obsługi ( (...)).

2)  koszt części zamiennych:

a)  w wysokości cen podanych w aktualnych polskich wydaniach systemu A., E. lub DAT z uwzględnieniem cen części zamiennych dystrybuowanych poza siecią oficjalnego producenta/importera pojazdu. Wycena kosztu części zamiennych dokonywana jest na podstawie cen części zalecanych do stosowania przez producenta pojazdu lub jego oficjalnego importera skorygowanych o współczynnik w wysokości 0,6 wynikający z uwzględnienia w wycenie cen tzw. zamienników,
tj. części zamiennych dystrybuowanych poza siecią oficjalnego producenta/importera pojazdu posiadających stosowną homologację,

b)  bez stosowania ubytku wartości części, za wyjątkiem ogumienia, akumulatora, elementów ciernych układu hamulcowego (klocki, szczęki, tarcze, bębny), elementów ciernych układu sprzęgła (tarcza, docisk), elementów układu wydechowego (tłumiki, sondy lambda, katalizatory i rury łączące te elementy), dla których uwzględnia się indywidualne zużycie eksploatacyjne – stosownie do stanu tych elementów lub norm zużycia określonych przez producenta pojazdu. Ceny części określone przez producenta lub oficjalnego importera w walucie obcej zostaną przeliczone według kursu walut stosowanego przez generalnego importera pojazdu lub w przypadku braku wiedzy o zasadach przeliczeń stosowanych przez generalnego importera, według średniego kursu danej waluty ustalonego przez NBP, obowiązującego w dniu ustalania wysokości odszkodowania,

3)  w przypadku braku cen części lub norm czasowych robocizny w systemie A., E. lub DAT przyjmuje się ceny i normy dla pojazdu najbardziej zbliżonego właściwościami techniczno-eksploatacyjnymi,

4)  w przypadku stwierdzenia w elementach zakwalifikowanych do wymiany wcześniejszych uszkodzeń uwzględnia się potrącenia wynikające ze stanu technicznego tych części.

4. W razie udokumentowania fakturami VAT poniesionych kosztów naprawy wyższych niż przyjęte w sporządzonej przez WARTĘ wycenie, z uwzględnieniem zastrzeżeń o których mowa w ust. 3, WARTA uzupełni kwotę odszkodowania do poziomu wynikającego z ww. faktur,

nie więcej jednak niż:

1)  do poziomu cen części podanych w aktualnych polskich wydaniach systemu A., E. lub DAT, opartych na danych producenta/importera pojazdu, nie więcej niż średnie ceny zalecane przez producenta pojazdu lub oficjalnych importerów
do stosowania przez ich sieci serwisowe, bez uwzględniania współczynnika korygującego, o którym mowa w ust. 3 pkt 2a),

2)  do poziomu kosztów robocizny ustalonych na podstawie stawki za 1 roboczogodzinę ustalonej w oparciu o średnie stawki stosowane przez autoryzowane stacje obsługi ( (...)) z terenu województwa względem którego dokonano taryfikacji składki.
W przypadku braku możliwości ustalenia stawki średniej dopuszcza się przyjęcie stawki za 1 roboczogodzinę stosowanej indywidualnie przez wykonawcę naprawy o ile nie przekracza ona 120% stawki za roboczogodzinę – stosowanej przez dany warsztat
w naprawach gwarancyjnych,

pod warunkiem:

3)  stwierdzenia przez WARTĘ zgodności dokonanej naprawy z zakresem uszkodzeń uznanych przez WARTĘ,

4)  przedstawienia naprawionego pojazdu na żądanie WARTY w celu dokonania oględzin przez WARTĘ.

5. Wysokość odszkodowania z tytułu szkody częściowej nie może być wyższa niż kwota wynikająca z postanowień §17.

6. W uzgodnieniu z Ubezpieczonym, WARTA może dokonać rozliczenia szkody częściowej
w pojeździe na zasadach likwidacji przewidzianych dla szkody całkowitej.

7. W przypadku, gdy w związku ze szkodą została dokonana naprawa w zakresie elementów

układu nośnego, hamulcowego lub kierowniczego mających wpływ na bezpieczeństwo ruchu

drogowego, Ubezpieczony zgodnie z ustawą Prawo o ruchu drogowym ma obowiązek wykonania dodatkowego badania technicznego po dokonanej naprawie i poinformowania WARTY w formie pisemnej o dacie jego przeprowadzenia

Dowód: polisa k. 39-41, 65-66,

informacje o produkcie ubezpieczeniowym k. 42, 67

ogólne warunki ubezpieczenia autocasco komfort k. 43-44, 68-69.

D. P. wybrał możliwość ubezpieczenia AC w Towarzystwie (...) S.A., gdyż postrzegał ją za najlepszą ofertę na rynku dla posiadaczy nowych pojazdów.

Dowód: zeznania świadka D. P. k. 114-116.

Pismem z 15 września 2022 r. Towarzystwo (...) S.A. poinformowała (...) sp. z .o.o. sp. k. o przyznaniu odszkodowania w kwocie
2.436,74 złotych w oparciu o własny kosztorys.

Dowód: pismo z 15 września 2022 r. k. 71,

informacja o wysokości szkody częściowej w pojeździe k. 72,

kalkulacja naprawy k. 72v.-74.

Na podstawie umów z 22 września 2022 r. D. P. i N. P. (cedenci) przelali na rzecz (...) spółki jawnej w G. (cesjonariusza) wierzytelność przysługującą im wobec ubezpieczyciela z tytułu szkody zarejestrowanej pod numerem (...)-01.

Dowód: umowa cesji wierzytelności D. P. k. 17-18,

umowa cesji wierzytelności N. P. k. 19-20,

pełnomocnictwo do zawarcia umowy k. 21,

zeznania świadka D. P. k. 114-116.

18 listopada 2022 r. została wystawiona faktura za naprawę uszkodzonego pojazdu H. na kwotę 9.175,74 zł. Koszt naprawy został ustalony w oparciu o kalkulację naprawy sporządzoną w systemie A..

Dowód: faktura VAT (...) k. 26,

kalkulacja naprawy k. 27-32.

Pismem z 13 grudnia 2022 r. Towarzystwo (...) S.A. poinformowała (...) sp. z .o.o. sp. k. o przyznaniu dopłaty odszkodowania w kwocie 2.436,74 zł. Zatem pełna kwota odszkodowania wynosi 6.347,87 zł i została ustalona
na podstawie faktury numer (...) za naprawę pojazdu.

Dowód: pismo z 13 grudnia 2022 r. k. 22, 75

kosztorys ubezpieczyciela k. 24-25, 76-79.

Z danych zawartych na stronie Stowarzyszenia (...), dotyczących badania stawek rynkowych dla napraw pokolizyjnych pojazdów, przeprowadzonych dla obszaru byłego województwa (...), wynika, że w roku 2021 średnie stawki pracochłonności dla warsztatów autoryzowanych ( (...)) wynosiły netto 194,43 zł/rbg zarówno dla prac blacharsko-mechanicznych, jak i lakierniczych, Uwzględniając poziom inflacji w 2022 r. średnie stawki w (...) w okresie zaistnienia szkody wynosiłyby netto 215,43 zł. Zastosowana stawka 223 zł/rbg w zakładzie, gdzie był naprawiany pojazd, była jedynie o 3,5% wyższa od wyliczonej wyższej stawki średniej. Zatem zastosowana stawka była rynkowa.

Koszty naprawy pojazdu H. (...) przy uwzględnieniu stawek przyjętych przez stronę powodową, cen części oryginalnych sygnowanych logo producenta pojazdu oraz uzasadnionych technologicznie czynności i operacji dodatkowych, a także przy zwiększonym wskaźniku cen materiałów lakierniczych (17,55% w stosunku do cen średnich), wynosiłyby brutto 8.621,54 zł.

Mycie samochodu przez przeprowadzeniem naprawy, a także jego mycie o wykonaniu naprawy, są czynnościami uzasadnionymi. W odniesieniu do kosztów napraw blacharsko-lakierniczych mycie samochodu dość często pojawia się w kalkulacjach sporządzanych przez warsztaty.

Dowód: opinia biegłego k. 135-151,

uzupełniająca opinia biegłego k. 189-194.

Rozważania.

Powództwo okazało się uzasadnione w części.

Podstawę prawną żądania pozwu stanowią przepis art. art. 805 § 1 k.c., zgodnie
z treścią którego przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Stosownie natomiast do art. 805 § 2 pkt 1 k.c. przy ubezpieczeniu majątkowym świadczenie ubezpieczyciela polega na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku.

Zgodnie z art. 805 § 1 k.c. istotą umowy ubezpieczenia majątkowego jest zobowiązanie ubezpieczyciela do spełnienia świadczenia, które w tym przypadku polega na wypłacie odszkodowania za szkodę powstałą w wyniku przewidzianego w umowie zdarzenia losowego. Odpowiedzialność ubezpieczyciela aktualizuje się zatem z chwilą zaistnienia dwóch przesłanek: po pierwsze – wystąpienia wypadku ubezpieczeniowego, czyli zdarzenia objętego ochroną ubezpieczeniową, a po drugie – powstania szkody w majątku ubezpieczonego pozostającej w adekwatnym związku przyczynowym z tym zdarzeniem. Spełnienie obu tych warunków obliguje ubezpieczyciela do realizacji świadczenia odszkodowawczego, którego charakter jest gwarancyjny i kompensacyjny – zmierza on do przywrócenia majątku ubezpieczonego do stanu sprzed szkody.

Podkreślenia wymaga, że umowa ubezpieczenia pełni przede wszystkim funkcję ochronną, a jej celem jest zapewnienie realnego zabezpieczenia interesów majątkowych ubezpieczonego na wypadek zdarzeń losowych. Wykładnia postanowień tej umowy oraz ogólnych warunków ubezpieczenia nie może prowadzić do nieuzasadnionego ograniczenia odpowiedzialności ubezpieczyciela ani przerzucania na ubezpieczonego negatywnych skutków nieprecyzyjnego sformułowania treści umowy. W razie wątpliwości interpretacyjnych należy kierować się zasadą ochrony słabszej strony stosunku ubezpieczeniowego oraz funkcją kompensacyjną tego rodzaju zobowiązań, zgodnie z którą odszkodowanie powinno w pełni rekompensować uszczerbek powstały w wyniku zajścia zdarzenia ubezpieczeniowego.

Legitymacja czynna po stronie powoda i bierna pozwanego do występowania
w niniejszym procesie nie budziły wątpliwości. Podobnie też okoliczności kolizji z dnia
4 września 2022 r. nie były pomiędzy stronami sporne albowiem pozwany uznał swoją odpowiedzialności za szkodę co do zasady, lecz w wyniku postępowania likwidacyjnego nie wypłacił odszkodowania z tytułu naprawy pojazdu zgodnie z przedstawioną przez powoda fakturą i wokół tego koncentruje się spór pomiędzy stronami.

W ocenie Sądu, sporne postanowienie § 14 ust. 4 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia (OWU) jest sformułowane w sposób nieprecyzyjny i wieloznaczny. Jego treść nie pozwala
w sposób jednoznaczny ustalić, w jaki sposób powinno być dokonywane wyliczenie „średniej stawki za roboczogodzinę stosowanej przez autoryzowane stacje obsługi”. Nie wskazano bowiem źródła danych ani metody ustalania tej średniej, co skutkuje powstaniem realnych wątpliwości interpretacyjnych.

Umowa ubezpieczenia zawarta między stronami miała charakter adhezyjny, a więc jej postanowienia nie były indywidualnie negocjowane. Zgodnie z art. 15 ust. 3 i 5 ustawy
o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (dawniej art. 12 ust. 3 i 4 ustawy
o działalności ubezpieczeniowej), ogólne warunki ubezpieczenia powinny być sformułowane jednoznacznie, a niejednoznaczne postanowienia interpretuje się na korzyść ubezpieczającego lub ubezpieczonego. Podobną regułę wyraża art. 385 § 2 k.c., statuujący zasadę in dubio contra proferentem.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego, który wielokrotnie podkreślał, że treść wzorców umownych, w tym ogólnych warunków ubezpieczenia, powinna być wykładana obiektywnie, z perspektywy możliwości poznawczych przeciętnego adresata. W razie wątpliwości interpretacyjnych należy przyjąć wykładnię korzystną dla strony przystępującej do umowy (zob. m.in. wyroki SN: z 28.06.2017 r., IV CSK 501/16; z 14.03.2018 r., II CSK 445/17; z 12.04.2019 r., I CSK 321/18, OSNC 2020, nr 2, poz. 21). Wskazuje się przy tym, że brak precyzji i jasności redakcji postanowień OWU nie może obciążać ubezpieczonego (por. wyrok SN z 5.10.2018 r., I CSK 608/17).

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy uznać, że brak jednoznacznych kryteriów ustalenia „średniej stawki” uprawnia do przyjęcia metody wyceny korzystnej dla ubezpieczonego. W toku postępowania pozwana nie wykazała w sposób przekonujący, w jaki sposób ustaliła stawkę 150 zł za roboczogodzinę, natomiast z opinii biegłego wynika, że średnia stawka za roboczogodzinę w autoryzowanych stacjach obsługi na terenie właściwym dla miejsca zawarcia umowy wynosi 215,43 zł netto. Zatem stawkę ustaloną w oparciu o dane (...) Izby (...) przez biegłego uznać należało za zasadną. Przyjęcie tej stawki jest zgodne z funkcją ochronną umowy i zasadą pełnej kompensacji szkody (art. 361 § 2 k.c.), a także z dyrektywą interpretacyjną, iż niejasne postanowienia wzorca tłumaczy się na korzyść ubezpieczonego (art. 385 § 2 k.c.; art. 15 ust. 3 i 5 u.d.u.r.).
Nie sprzeciwia się temu § 14 OWU, skoro to właśnie jego niejednoznaczność wymusza odwołanie do obiektywnie ustalanych realiów rynkowych.

W konsekwencji należało przyjąć, że wysokość odszkodowania powinna zostać ustalona według stawki ustalonej przez biegłego sądowego (k. 149). Uwzględnienie takiej stawki odpowiada nie tylko treści umowy ubezpieczenia i funkcji ochronnej tego stosunku prawnego, lecz także zasadzie równości stron oraz nakazowi wykładni niejasnych postanowień umowy na korzyść ubezpieczonego. Zasądzenie świadczenia według tej stawki znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów powszechnych, które przy analogicznych OWU zajmowały stanowisko tożsame (por. wyroki: SR w Sopocie z 3.11.2023 r., I C 453/23, LEX nr 3883514; SR we Wrocławiu z 28.03.2025 r., IV GC 1548/24, LEX nr 3882700).

Odnosząc się do kolejnej kwestii spornej pomiędzy stronami wskazać należy, że mycie pojazdu przed oraz po przeprowadzeniu naprawy blacharsko-lakierniczej stanowi czynność konieczną i integralną część procesu technologicznego naprawy. Przed rozpoczęciem prac mycie pojazdu jest niezbędne w celu właściwej oceny zakresu uszkodzeń, przygotowania powierzchni do naprawy oraz zapewnienia prawidłowego wykonania czynności lakierniczych. Po zakończeniu naprawy konieczne jest ponowne umycie pojazdu, aby usunąć pozostałości pyłów, środków chemicznych i innych zabrudzeń powstałych w trakcie prac, a także umożliwić końcową ocenę jakości wykonanej usługi. Tego rodzaju czynności są powszechnie przyjętym standardem branżowym i pozostają w normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem, które spowodowało szkodę, a tym samym koszty ich wykonania należy uznać za zasadne
i podlegające refundacji.

Mając na uwadze, że powód udokumentował rzeczywistą naprawę pojazdu fakturą oraz kalkulację naprawy nr JB-045/202 (k. 149 i nast.) sporządzoną przez biegłego sądowego, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.273,67 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 grudnia 2022r. Zasądzona kwota jest różnicą pomiędzy kwotą ustaloną przez biegłego (8.621,54 złotych) a kwotą dotychczas wypłaconą przez pozwany zakład ubezpieczeń (8.621,54 złotych – 6.347,87 złotych = 2.273,67 złotych).

W realiach niniejszej sprawy ustalono, że pozwany ubezpieczyciel, po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego, doręczył powodowi ostateczną decyzję w przedmiocie wypłaty odszkodowania, co oznaczało zakończenie procesu ustalania swojej odpowiedzialności
i wysokości świadczenia. W konsekwencji roszczenie powoda stało się wymagalne z upływem pierwszego dnia roboczego po doręczeniu tej decyzji. Brak spełnienia świadczenia pieniężnego od tego momentu skutkował powstaniem po stronie pozwanego stanu opóźnienia, który zgodnie z art. 481 § 1 i 2 k.c. rodzi obowiązek zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne i prawne, Sąd zasądził na rzecz powoda odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu, tj. od dnia
14 grudnia 2022r., uznając ten termin za właściwy moment, od którego pozwany pozostaje
w zwłoce z zapłatą należnego świadczenia.

Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych przez obydwie strony co do prawdziwości i wiarygodności których nie powziął zastrzeżeń. Sąd wziął także pod uwagę zeznania na piśmie świadka D. P. (jednego z właścicieli pojazdu i osobę, która brała udział w zdarzeniu komunikacyjnym). Zeznania świadka uznać należało głównie za potwierdzenie faktów stwierdzonych na podstawie dokumentów i opinii biegłego sądowego.

Ustalenia natomiast co do okoliczności wymagających wiadomości specjalnych,
tj. co do średniej stawki za roboczogodzinę jak i konieczności mycia pojazdu, Sąd poczynił na podstawie opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej – mgr inż. J. M., a także jego opinii uzupełniającej. Pozostawały one skorelowane ze sobą i pozwoliły na wyciągnięcie wniosków umożliwiających wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Żadna ze stron nie podważała prawdziwości ani wartości dowodowej dokumentów zawartych w aktach sprawy i aktach szkodowych, na których biegły oparł swoje ustalenia, a i Sąd nie stwierdził okoliczności podważających ich wartość dowodową. Wnoszone przez strony zastrzeżenia do opinii zostały w wyczerpujący sposób wyjaśnione przez opinię uzupełniającą. Dlatego też Sąd, mając na uwadze, że opinie zostały sporządzone zgodnie ze zleceniem,
a także że ich treść wskazuje, że twierdzenia i wnioski biegłych znajdują oparcie w materiale dowodowym sprawy i nie stoją w sprzeczności z zasadami logiki, uznał wnioski biegłego za kluczowe do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i art. 100 k.p.c. Zgodnie z art. 98 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu) (§ 1). Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą wydania, odsetki należą się za czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega doręczeniu z urzędu – za czas po upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty.
O obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu (§ 1 ¹). Na podstawie art. 100 k.p.c. w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

Powód poniósł koszty procesu w wysokości 2617 zł, na które składały się: 200 zł tytułem opłaty od pozwu, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego i 1500 zł zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego,
a strona pozwana kwotę 2.417 zł, na którą składały się: 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego i 1500 zł zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego. Powód wygrał w 80,4%, a strona pozwana przegrała
w takim zakresie. Dlatego zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.630,34 zł, która stanowi różnicę pomiędzy kosztami procesu poniesionymi przez stronę powodową a kosztami faktycznie poniesionymi przez pozwanego z uwzględnieniem wygranej w niniejszej sprawie,
o czym orzeczono w punkcie 3. wyroku.

Sędzia Grażyna Sienicka