Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 października 2025 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie III Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia Justyna Pikulik
Protokolant:	Viktoria Wyrzykowska

po rozpoznaniu w dniu 18 września 2025 r. w Szczecinie

na rozprawie

sprawy z powództwa Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S.

przeciwko M. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...)

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego M. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) kwotę 2.000 zł (dwa tysiące złotych ) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi do dnia 31 marca 2021 r. do dnia zapłaty,

2.  w pozostałej części powództwo oddala;

3.  zasądza od powoda Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. na rzecz pozwanego M. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) kwotę 2.960,64 zł (dwa tysiące dziewięćset sześćdziesiąt złotych sześćdziesiąt cztery grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

4.  nakazuje pobrać od pozwanego M. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie kwotę 99,90 zł (dziewięćdziesiąt dziewięć złotych dziewięćdziesiąt groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych;

5.  nieuiszczone koszty sądowe ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt III C 309/25

UZASADNIENIE

Powód Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. wniósł o zasądzenie od pozwanego M. Z., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...), kwoty 22.500 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od kwot

-7.500 zł od dnia 29 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty;

-7.500 zł od dnia 29 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty;

-7.500 zł od dnia 26 lutego 2021 r. do dnia zapłaty;

i kosztami procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu żądania pozwu powód podniósł, że pozwany – na wniosek z dnia 29 grudnia 2020 r. – uzyskał dofinansowanie w trybie przepisu art. 15 gga ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia dla 5 pracowników na okres 3 miesięcy w łącznej kwocie 22.500 zł.

Z uwagi na fakt, że pozwany nie dokonał rozliczenia wniosku zgodnie z umowa – nie złożył wszystkich dokumentów niezbędnych do weryfikacji prawidłowości wykorzystania środków, pismem z dnia 13 września 2023 r. został wezwany do uzupełnienia dokumentacji, w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całego dofinansowania wraz odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Wezwanie zostało doręczone w dniu 20 września 2023 r. Pozwany złożył dokumentację, jednakże w owej dokumentacji wciąż były braki uniemożliwiające dokładną weryfikację poprawności wydatkowania przyznanych środków, stąd w dniu 10 października 2023 r., w drodze e – mailowej, wskazano pozwanemu brakujące dokumenty. Dokumentacja została prawidłowo uzupełniona w dniu 23 października 2023 r., a zatem po upływie wyznaczonego terminu. Zdaniem powoda, pozwany zobligowany jest zatem do zwrotu całości przyznanego dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia wypłaty środków.

Nadto powód wskazała, że ze złożonego rozliczenia wynika, że pozwany wykorzystał zgodnie z przeznaczeniem jedynie kwotę 20.500 zł. Winien zatem zwrócić niewykorzystaną kwotę 2. 000 zł.

W odpowiedzi na pozew M. Z. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...), wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

Pozwany przyznał, że otrzymał pomoc w kwocie wskazanej w pozwie, zaprzeczył natomiast, aby zachodziły przesłanki do zwrotu udzielonego dofinansowania w pełnej wysokości. Pozwany podniósł, że wykorzystał środki zgodnie z przeznaczeniem i dokonał rozliczenia, wprawdzie po upływie 3 dni po upływie wyznaczonego terminu, jednakże fakt ten nie powinien mieć decydującego znaczenia. Z rozliczenia wynika, że nie wykorzystał zgodnie z przeznaczeniem jedynie kwoty 2.000 zł.

W dalszym toku procesu strony nie modyfikowały swoich stanowisk procesowych.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwany M. Z. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą (...) Hotel (...). W Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP ujawniono jego następujące dane adresowe:

-stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej: woj. (...), pow. K., gm. K., miejsc. K., ul. (...),

-adres dla doręczeń: woj. (...), pow. K., gm. K., miejsc. K., ul. (...).

Dowód:

-wydruk z (...) k. 44 - 45.

29 grudnia 2020 r. pozwany M. Z. złożył wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia 5 pracowników na okres 3 miesięcy, tj. grudzień 2020 – luty 2021 r.

Niesporne, a nadto:

-wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsca pracy ze środków FGŚP z załącznikami k. 9 – 10,

-przesłuchanie pozwanego M. Z. k. 75.

Wojewódzki Urząd Pracy w S. zawarł z pozwanym M. Z. umowę o wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i przekazanie środków na wypłatę świadczeń określonych we wniosku z dnia 29 grudnia 2020 r.

Zgodnie z postanowieniem § 2 ust. 1 umowy, beneficjent zobowiązany był do wykorzystania przyznanych środków na warunkach określonych w umowie, zgodnie z celem na jaki je uzyskał, określonym we wniosku.

Zgodnie z § 2 ust. 5 umowy beneficjent zobowiązany był do dokonania rozliczenia otrzymanego dofinansowania i złożenia dokumentów potwierdzających wykorzystanie środków zgodnie z przeznaczeniem w terminie 30 dni od zakończenia okresu dofinansowania.

Zgodnie z § 2 ust. 6 umowy beneficjent zobowiązany był do zwrotu niewykorzystanych środków w terminie 30 dni od zakończenia okresu dofinansowania.

Zgodnie z § 3 umowy przedsiębiorca zobowiązany był do dokonania rozliczenia otrzymanego dofinansowania i złożenia dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystanych środków oraz dokumentów potwierdzających zatrudnienie pracowników, na wynagrodzenie których otrzymał dofinansowanie, w terminie 30 dni od zakończenia okresu dofinansowania.

Beneficjent, który nie wywiązał się z ww. obowiązku, obowiązany jest do zwrotu całości otrzymanej pomocy, jeżeli nie wywiązał się z tych obowiązków, mimo wezwania i wyznaczenia dodatkowego terminu przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy, o czym stanowi § 5 ust. 4

Beneficjent dokonuje zwrotu środków wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków.

Niesporne, a nadto:

-umowa k. 9 – 11,

-przesłuchanie pozwanego M. Z. k. 75.

Środki przyznane na podstawie umowy zostały pozwanemu przez powoda wypłacone w pełnej wysokości w następujący sposób:

- 29 stycznia 2021 r. – 7.500 zł,

- 29 stycznia 2021 r. – 7.500 zł,

- 26 lutego 2021 r. – 7.500 zł.

Niesporne, a nadto:

-wyciąg z rachunku k. 14,

-przesłuchanie pozwanego M. Z. k. 75.

Pozwany M. Z. wykorzystał przyznane środki, zgodnie z umową na dofinansowanie do wypłaty wynagrodzenia za pracę wypłacanego pracownikom, w zakresie kwoty 20.500 zł.

Dowód:

-formularz rozliczeniowy k. 15,

-przesłuchanie pozwanego M. Z. k. 75.

Powód, po przeprowadzeniu weryfikacji rozliczenia otrzymanych przez pozwanego środków, stwierdził wyszczególnione w piśmie z dnia 13 września 2023 r. nieprawidłowości i wezwał pozwanego do ich usunięcia, w terminie 30 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków.

Wezwanie zostało skierowane na adres dla korespondencji ujawniony w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Przesyłka, prawidłowo awizowana, została zwrócona jako niepodjęta w terminie 20 września 2023 r.

Dowód:

-wezwanie z dnia 13.09.2023 r. k. 16 – 17,

-kopia przesyłki k. 18.

W terminie wyznaczonym w wezwaniu z dnia 13 września 2023 r., pozwany złożył dokumenty związane z rozliczeniem przyznanych środków, jednakże w dalszym ciągu dokumenty te nie były kompletne.

10 października 2023 r. wezwano zatem pozwanego e – mailowo do uzupełnienia dokumentów rozliczeniowych we wskazany w wiadomości e – mailowej sposób.

Dowód:

-wiadomość e – mailowa z dnia 10.10.2023 r. k. 19.

23 października 2023 r. pozwany M. Z. złożył formularz rozliczeniowy wraz z kompletem wymaganych dokumentów.

Dowód:

-formularz rozliczeniowy wraz z załącznikami k. 20 – 40,

-przesłuchanie pozwanego M. Z. k. 75.

Pismem z dnia 13 marca 2025 r. powód wezwał pozwanego do zwrotu przyznanego dofinansowania w pełnej wysokości wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych, wskazując, że rozliczenie środków nastąpiło po upływie wyznaczonego terminu.

Pismo zostało skierowane na adres pozwanego dla korespondencji ujawniony w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Przesyłka, prawidłowo awizowana, została zwrócona jako niepodjęta w terminie 7 kwietnia 2025 r.

Dowód:

-wezwanie do zapłaty z dnia 13.03.2025 r. k. 41 – 42,

-kopia przesyłki k. 43.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo okazało się uzasadnione jedynie co do kwoty 2.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia 31 marca 2021 r. do dnia zapłaty.

W przedmiotowej sprawie powód Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. domagał zasądzenie od pozwanego M. Z., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...), kwoty 22.500 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od kwot: 7.500 zł od dnia 29 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty; 7.500 zł od dnia 29 stycznia 2021 r. do dnia zapłaty i 7.500 zł od dnia 26 lutego 2021 r. do dnia zapłaty.

Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych przez obydwie strony, co do prawdziwości i wiarygodności których nie powziął zastrzeżeń oraz na podstawie dowodu z przesłuchania pozwanego M. Z., które to dowody, wobec braku dowodów przeciwnych - należało uznać za wiarygodne.

Podstawę prawną żądania pozwu stanowił, w świetle twierdzeń zawartych w uzasadnieniu pozwu, przepis art. 15 gga ust. 19 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, który stanowi, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa przedsiębiorcę, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 15 pkt 3 lub 4, do wywiązania się z niego w wyznaczonym przez siebie dodatkowym terminie. Przedsiębiorca, który nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, jest obowiązany do zwrotu całości otrzymanej pomocy. Zgodnie z art. 15 gga ust. 2 ww. ustawy, środki podlegające zwrotowi na podstawie ust. 16-19 zwracane są wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków.

Zgodnie z postanowieniami łączącej strony umowy o wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, beneficjent – pozwany zobowiązany był do rozliczenia otrzymanego dofinansowania i złożenia i dokumentów potwierdzających wykorzystanie środków zgodnie z przeznaczeniem, w terminie 30 dni od zakończenia okresu dofinansowania (§ 2 ust. 5).

Zgodnie z § 3 ust. 1 umowy do rozliczenia, o którym mowa w § 2 ust. 5 beneficjent dołącza:

a)  dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania środków,

b)  dokumenty potwierdzające zatrudnienie pracowników, na wynagrodzenia których otrzymał dofinansowanie, przez okres wskazany w par. 2 ust. 2.

Zgodnie natomiast z postanowieniem § 5 ust. 4 umowy beneficjent, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w § 2 ust. 5 w zw. z § 3 ust. 1 lub § 2 ust. 5, jest obowiązany do zwrotu całości otrzymanej pomocy, jeżeli nie wywiązał się z tych obowiązków, mimo wezwania i wyznaczenia dodatkowego terminu przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy.

Nie było pomiędzy stronami sporne, że pozwany M. Z., na podstawie umowy zawartej z Dyrektorem Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S., otrzymał świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, zgodnie ze złożonym wnioskiem, w kwocie 22.500 zł, a także że środki te zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem w części co do kwoty 20.500 zł.

Materiał dowodowy sprawy nie dał natomiast podstaw do ustalenia, aby pozwany zobowiązany była do zwrotu przyznanej pomocy w pełnej wysokości, z powodu uchybienia obowiązkowi rozliczenia się z otrzymanego dofinansowania.

Zgodnie z art. 15 gga ust. 15 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19 (…) do obowiązków przedsiębiorcy, który zawarł umowę o świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy, należy:

1) niewypowiadanie umowy o pracę pracownikom z przyczyn niedotyczących pracownika przez okres objęty dofinansowaniem;

2) powiadamianie dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy w terminie 7 dni od dnia powzięcia informacji o zmianie mającej wpływ na wysokość wypłacanej transzy środków;

3) rozliczenie otrzymanego dofinansowania i złożenie dokumentów potwierdzających wykorzystanie środków zgodnie z przeznaczeniem w terminie 30 dni od zakończenia okresu dofinansowania;

4) zwrot niewykorzystanych środków w terminie 30 dni od zakończenia okresu dofinansowania;

5) poddanie się kontroli dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy.

Zgodnie natomiast z ust. 19 i 20 tego przepisu dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa przedsiębiorcę, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 15 pkt 3 lub 4, do wywiązania się z niego w wyznaczonym przez siebie dodatkowym terminie. Przedsiębiorca, który nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, jest obowiązany do zwrotu całości otrzymanej pomocy (ust. 19). Środki podlegające zwrotowi na podstawie ust. 16-19 zwracane są wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków.

W treści umowy zawarto postanowienia odpowiadające treści cytowanych przepisów (§ 2 ust. 5, § 5 ust. 4 umowy). Nadto w § 3 umowy wskazano, że do rozliczenia należy dołączyć dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystanych środków oraz dokumentów potwierdzających zatrudnienie pracowników, na wynagrodzenie których otrzymał dofinansowanie, w terminie 30 dni od zakończenia okresu dofinansowania.

Z załączonych dokumentów wynika, że pozwany złożył formularz rozliczeniowy oraz wymagane dokumenty. Wojewódzki Urząd Pracy w S. po przeprowadzonej kontroli ustalił, że złożone dokumenty rozliczeniowe są niekompletne, wobec czego pismem z dnia 13 września 2023 r. poinformowano pozwanego, że w wyniku weryfikacji stwierdzono szereg nieprawidłowości, które należy usunąć w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem zwrotu przyznanego dofinansowania w pełnej wysokości wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych. Wezwanie to zostało doręczone pozwanemu 20 września 2023 r. Jak wynika z wiadomości e – mailowej z dnia 10 października 2023 r., pozwany usunął wskazane nieprawidłowości w niepełnym zakresie, co skutkowało ponownym wezwaniem do ich usunięcia w drodze wiadomości e- mailowej z dnia 10 października 2023 r.

Pozwany złożył prawidłowo wypełniony formularz wraz z dokumentacją rozliczeniową umożliwiającą weryfikację prawidłowości wykorzystania środków w dniu 23 października 2023 r., a zatem 3 dni po upływie terminu.

W ocenie Sądu z uwagi na fakt, że pozwany złożył formularz rozliczeniowy oraz dokumenty pozwalające na ustalenie, że przyznana pomoc została wykorzystana zgodnie z umową, w zakresie kwoty 20.500 zł, brak podstaw do żądania zwrotu udzielonej pomocy w pełnej wysokości. Skoro rozliczenie i właściwa dokumentacja zostały złożone i pozwala ona na ustalenie, że środki zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem, samo tylko- co podkreślić należy- nieznaczne uchybienie terminu do dokonania rozliczenia i złożenia dokumentów pozwalających na jego weryfikację, nie może uzasadniać żądania zwrotu przyznanego świadczenia w pełnej wysokości. Takie żądanie, zważywszy na cele, na jaki udzielono dofinansowania, było sprzeczne z zasadami słuszności.

Pozwany nie złożył rozliczenia i dokumentacji wskazującej na wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem jedynie kwoty 2. 000 zł i taką kwotę zobligowany jest zwrócić powodowi, zgodnie z postanowieniem § 2 ust. 6 umowy i art. 405 k.c. w zw. z art. 410 § 2 k.c. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia następnego terminie wynikającym z § 2 ust. 6 łączącej strony umowy. Pozwany zobligowany był do zwrotu niewykorzystanych środków w terminie 30 dni od zakończenia dofinansowania. Dofinansowanie zakończyło się 28 lutego 2021 r., a zatem termin płatności przypadał na 30 marca 2021 r.

Skoro pozwany nie dokonał zapłaty w tym terminie, od dnia następnego pozostaje w opóźnieniu, co zgodnie z art. 481 § 1 k.c., uzasadnia przyznanie odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia 31 marca 2021 r.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie 1 wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 31 marca 2021 r. do dnia zapłaty i w punkcie 2 oddalił powództwo w pozostałej części.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 100 k.p.c., który stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

Powód poniósł koszty wynagrodzenia pełnomocnika w osobie radcy prawnego w kwocie 3.600 zł, obliczone na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).

Pozwany poniósł koszty wynagrodzenia pełnomocnika w osobie radcy prawnego w kwocie 3.600 zł, obliczone na podstawie powyższych przepisów.

Powództwo zostało uwzględnione w zakresie kwoty stanowiącej 8,88% dochodzonego roszczenia, a zatem pozwany zobowiązany jest zwrócić powodowi kwotę stanowiącą 8,88% poniesionych kosztów, tj. 319,68 zł , a powód zobligowany jest zwrócić pozwanemu 91,12 % poniesionych przez nią kosztów, tj. kwotę 3. 280,32 zł.

Po wzajemnej kompensacji ww. kwot, w punkcie 3 wyroku Sąd zasądził zatem od powoda na rzecz pozwanego koszty procesu w kwocie 2.960,64 zł (3.280,32 zł – 319,68 zł) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu kwoty za okres od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z art. 98 § 1(1) k.p.c.

W punkcie 4 wyroku Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 99,90 zł tytułem części – 8,88% opłaty od pozwu, od obowiązku uiszczenia której powód był zwolniony, zgodnie z przepisem art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, zaś w pkt 5 orzekł, że nieuiszczone koszty sądowe ponosi Skarb Państwa.