Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wrocław, dnia 19 listopada 2025 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: Asesor Sądowy Krzysztof Trnka

Protokolant: Adriana Szczuraszyk

po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 roku we Wrocławiu na rozprawie

sprawy z odwołania D. V.

od decyzji (...) Oddziału we I.

o zasiłek macierzyński

I.  w zakresie w jakim odwołanie w sposób dorozumiany skutecznie cofnięto przy modyfikacji żądania ubezpieczonej postępowanie w sprawie umarza;

II.  zmienia decyzję (...) Oddziału we I. z dnia 6 marca 2024 roku znak (...) w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonej D. V. prawo do zasiłku macierzyńskiego za okres od dnia 1 czerwca 2023 roku do dnia 30 czerwca 2023 roku w kwocie 4.912,20 złotych (czterech tysięcy dziewięciuset dwunastu złotych i dwudziestu groszy), za okres od dnia 1 lipca 2023 roku do dnia 31 lipca 2023 roku w kwocie 5.075,94 złotych (pięciu tysięcy siedemdziesięciu pięciu złotych i dziewięćdziesięciu czterech groszy), za okres od dnia 1 sierpnia 2023 roku do dnia 31 sierpnia 2023 roku w kwocie 5.075,94 złotych (pięciu tysięcy siedemdziesięciu pięciu złotych i dziewięćdziesięciu czterech groszy), za okres od dnia 1 września 2023 roku do dnia 30 września 2023 roku w kwocie 4.912,20 złotych (czterech tysięcy dziewięciuset dwunastu złotych i dwudziestu groszy) oraz za okres od dnia 1 października 2023 roku do dnia 17 października 2023 roku w kwocie 2.783,58 złotych (dwóch tysięcy siedmiuset osiemdziesięciu trzech złotych i pięćdziesięciu ośmiu groszy);

III.  zasądza od (...) Oddziału we I. na rzecz ubezpieczonej D. V. kwotę 360,00 złotych (trzystu sześćdziesięciu złotych i zera groszy) tytułem zwrotu wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia prawomocności niniejszego rozstrzygnięcia o kosztach procesu do dnia zapłaty;

IV.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygnatura akt IV U 453/24

UZASADNIENIE

Ubezpieczona D. V. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego pismem z dnia 2 maja 2024 r. (data prezentaty tut. Sądu k. 3) wniosła odwołanie od decyzji organu rentowego – (...) Oddział we I. z dnia 6 marca 2024 r. znak: (...), którą organ na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 4 i 5 w zw. z art. 2 ust. 3 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa przyznał jej prawo do zasiłku macierzyńskiego za okres od 1 września 2023 r. do 17 października 2023 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że ubezpieczona w związku z brakiem wypłaty zasiłku macierzyńskiego za okres urlopu rodzicielskiego przez zakład pracy złożyła wniosek o przejęcie wypłaty świadczenia od 1 czerwca 2023 r. do 17 października 2023 r. W dniu 17 listopada 2023 r. została wyrażona zgodna na przejęcie wypłaty zasiłku macierzyńskiego przez Dyrektora Oddziału (...). Dalej organ rentowy podniósł, że pomimo wdrożonego postępowania wyjaśniającego nie udało się uzyskać wymaganego dokumentu, tj. zaświadczenia płatnika składek niezbędnego do ustalenia prawa i podstawy wymiaru zasiłku macierzyńskiego oraz informacji o okresie udzielonego urlopu macierzyńskiego i urlopu rodzicielskiego przez płatnika, w związku z czym organ rentowy podjął wypłatę zasiłku macierzyńskiego na podstawie posiadanej dokumentacji i przyjął do podstawy wymiaru wynagrodzenie minimalne. Nadto organ rentowy wskazał, że jak wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie zasiłek macierzyński został ubezpieczonej wypłacony przez płatnika od 19 października 2022 r. do 31 sierpnia 2023 r. w związku z czym dokonano wypłaty zasiłku macierzyńskiego za okres urlopu rodzicielskiego od 1 września 2023 r. do 17 października 2023 r.

Zaskarżając decyzję ubezpieczona wniosła o jej zmianę poprzez przyznanie jej prawa do zasiłku macierzyńskiego za okres od 1 czerwca 2023 r. do 17 października 2023 r. od podstawy wymiaru wynoszącej 6.381,15 zł oraz zasądzenie na jej rzecz zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Uzasadniając swoje odwołanie ubezpieczona wskazała, że zaskarżona decyzja była trafna o tyle, o ile przyznaje jej prawo do wypłaty zasiłku macierzyńskiego. Jednocześnie decyzja ta pozostaje wadliwa co do okresu, za który ubezpieczonej należy się wypłata oraz co do wysokości podstawy wymiaru zasiłku macierzyńskiego. Zgodzić się więc należy z organem rentowym, że Państwo gwarantuje wypłacalność świadczeń z ubezpieczenia społecznego, a tym samym (...) zobowiązany jest — jako organ wykonujący zadania z zakresu ubezpieczeń społecznych — do spełnienia tych gwarancji, jeśli zobowiązany do wypłaty świadczeń na podstawie ustawy płatnik nie realizuje tego obowiązku. Dalej ubezpieczona podniosła, że po raz ostatni pracodawca dokonał wypłaty zasiłku macierzyńskiego w czerwcu 2023 roku, za maj 2023 roku. Zgodnie bowiem z art. 64 ust. 1 ustawy zasiłkowej płatnicy składek wypłacający zasiłki swoim pracownikom — dokonują wypłaty w terminach przyjętych dla wypłaty wynagrodzeń — i tak też było w przypadku ubezpieczonej, która po raz ostatni otrzymała wypłatę od pracodawcy w dniu 9 czerwca 2023 r., za maj 2023 r. W konsekwencji ubezpieczona powinna otrzymać od organu rentowego wypłatę zasiłku za okres od 1 czerwca 2023 r. do 17 października 2023 r. Raporty płatnika składek ((...)), wykazujące wypłatę zasiłku macierzyńskiego na rzecz ubezpieczonej za okres od 19 października 2022 r. do dnia 31 sierpnia 2023 r. – poświadczają nieprawdę w zakresie wypłaty za okres od dnia 1 czerwca 2023 r. do dnia 31 sierpnia 2023 r. Nadto ubezpieczona wskazała, że nie sposób także podzielić zapatrywania organu rentowego, jakoby jedynym sposobem ustalenia wysokości podstawy wymiaru zasiłku macierzyńskiego było jej ustalenie na podstawie zaświadczenia (...) (...). Po pierwsze — złożenie druku (...) jest obowiązkiem płatnika, którego wykonanie organ rentowy winien od płatnika wyegzekwować — a ewentualna niemożność uzyskania tego zaświadczenia przez organ rentowy nie może rzutować na realizację prawa ubezpieczonego do zasiłku. Wypłacając zasiłek macierzyński naliczony od minimalnej podstawy wymiaru organ rentowy „przerzuca” na nią konsekwencje zaniechań, jakich dopuścił się inny podmiot. Po drugie — ustalenie wysokości podstawy wymiaru zasiłku jest możliwe także bez zaświadczenia (...). Reforma emerytalna wdrożona pod koniec lat 90. ub. stulecia doprowadziła do wprowadzenia indywidualnych kont ubezpieczonych, na których (...) ewidencjonuje składki na ubezpieczenia każdego ubezpieczonego na przestrzeni całego jego życia. Skoro więc organ rentowy jest w posiadaniu takich informacji, to możliwe jest obliczenie wysokości podstawy wymiaru zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy zasiłkowej, tj. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy lub doszło do urodzenia dziecka. Ponadto organ rentowy posiada także informację o wysokości wypłaconych ubezpieczonej wcześniej zasiłków, bo przecież rozliczając wypłacone zasiłki w ciężar składek — płatnik zobligowany był wykazać wysokość wypłaconych ubezpieczonej zasiłków macierzyńskich, a podstawa wymiaru kolejnych rat zasiłku jest przecież identyczna. W ocenie ubezpieczonej podstawa ta wynosić powinna ok. 6.381,15 zł, co wynika z wynagrodzenia za pracę, które zgodnie z aneksem do umowy o pracę z dnia 1 września 2020 r. wynosiło 7.395,00 zł, a więc po pomniejszeniu o 13,71% daje to właśnie 6.381,15 zł. W konsekwencji podstawa dzienna wynosiłaby 212,71 zł, a 81,5% tejże podstawy (por. art. 31 ust. 3 ustawy zasiłkowej) — 173,36 zł. W konsekwencji miesięczny zasiłek w miesiącach 30-dniowych wynosi 5.200,80 zł brutto (tj. 4.576,70 zł netto, czyli po potrąceniu zaliczki na podatek dochodowy) i 5.374,16 zł brutto (4.729,26 zł netto) dla miesięcy 31-dniowych. Niemalże identyczne kwoty wypłacał ubezpieczonej do końca maja 2023 r. pracodawca. Co więcej zdaniem ubezpieczonej niedopuszczalne jest „przerzucanie” przez organ rentowy skutków zaniechać osób trzecich (jaką jest płatnik) na ubezpieczonego, polegające na pozbawieniu go istotnej części należnych mu świadczeń tylko dlatego, że płatnik nie zrealizował swojego obowiązku dostarczenia stosownej dokumentacji. Żaden przepis nie przewiduje, że oświadczenie płatnika o wypłaceniu pracownikowi zasiłku jest objęte jakimkolwiek domniemaniem — podobnie jak żaden przepis prawa nie przewiduje, że podstawa wymiaru zasiłku może być ustalona wyłącznie na podstawie druku (...). Zaświadczenie to jedynie stwierdza fakty dotyczące wynagrodzeń niezbędne do ustalenia prawa do zasiłku chorobowego. W braku takiego zaświadczenia koniecznym jest — celem urzeczywistnienia prawa ubezpieczonego do zasiłku — poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie wszystkich dostępnych źródeł informacji. Przeciwna interpretacja prowadziłaby w istocie do karania ubezpieczonego za zaniechania innych osób — na które nie miał on żadnego wpływu i którym nie może w żaden sposób przeciwdziałać (k. 3-6).

Odpowiadając na odwołanie, organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia. Uzasadniając swoje stanowisko organ rentowy podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji (k. 11-13).

Pismem z dnia 6 września 2024 r. (data prezentaty tut. Sądu k. 37) ubezpieczona D. V. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego zmodyfikowała żądanie odwołania w ten sposób, że wnosi o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie jej prawa do zasiłku macierzyńskiego za okres od 1 czerwca 2023 r. do 17 października 2023 r. od podstawy wymiaru wynoszącej za okres od 1 czerwca 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. w kwocie 4.912,20 zł, za okres od 1 lipca 2023 r. do 31 lipca 2023 r. w kwocie 5.075,94 zł, , za okres od 1 sierpnia 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r. w kwocie 5.075,94 zł, , za okres od 1 września 2023 r. do 30 września 2023 r. w kwocie 4.912,20 zł oraz za okres od 1 października 2023 r. do 17 października 2023 r. w kwocie 2.783,58 zł (k. 37-38).

Pismem z dnia 6 maja 2025 r. (data prezentaty tut. Sądu k. 83) organ rentowy wskazał, że nie kwestionuje kwot zasiłku macierzyńskiego wskazanych przez ubezpieczoną (k. 83).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczona D. V. urodziła się w (...)

Okoliczności bezsporne.

Ubezpieczona w dniu 1 października 2015 r. zawarła z (...) S.A. z siedzibą we I. umowę o pracę na czas nieokreślony.

W dniu 1 września 2020 r. ubezpieczona zawarła z (...) S.A. z siedzibą we I. aneks do umowy o pracę na czas nieokreślony w ten sposób, że od 1 września 2020 r. przysługiwało jej wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 7.395,00 zł brutto miesięcznie.

Ubezpieczona od 19 października 2022 r. rozpoczęła korzystanie z urlopu macierzyńskiego, który trwał do października 2023 r. W międzyczasie doszło do doszło do trudności finansowych pracodawcy, skutkujących brakiem terminowej wypłaty wynagrodzeń pracowniczych.

Po zakończeniu urlopu macierzyńskiego ubezpieczona nie podjęła ponownie faktycznego świadczenia pracy. Pracodawca zaprzestał bowiem prowadzenia działalności gospodarczej w sposób rzeczywisty. Dopiero po upływie pewnego czasu doszło do uzgodnienia rozwiązania stosunku pracy (za porozumieniem), przy czym ubezpieczona nie świadczyła już pracy na rzecz pracodawcy.

Dowód: aneks nr (...) do umowy o pracę z dn. 01.09.2020 r., (k. 9-10),

przesłuchanie ubezpieczonej D. V. na rozprawie w dn. 19.11.2025 r., (k. 97v.).

Ubezpieczona uzyskiwała wynagrodzenie za pracę z tytułu zatrudnienia w spółce (...) S.A. z siedzibą we I.. Świadczenie to było przekazywane w formie przelewu bankowego na rachunek prowadzony w (...) (...) (...) S.A. Przez cały okres trwania stosunku pracy wynagrodzenie było wypłacane na wskazany rachunek bankowy, bez jakichkolwiek zmian w zakresie sposobu realizacji świadczenia.

Dowód: lista transakcji z rachunku bankowego ubezpieczonej w (...) (...) (...) S.A. za okres od 01.01.2023 r. do 11.04.2024 r., (k. 8),

przesłuchanie ubezpieczonej D. V. na rozprawie w dn. 19.11.2025 r., (k. 97v.).

Pracodawca ubezpieczonej w sposób niezgodny z prawdą zgłosił w dokumentach rozliczeniowych złożonych do organu rentowego, że dokonał wypłaty zasiłku macierzyńskiego za okres od 1 czerwca 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r.

Dowód: dokumenty (...) za okres od 07/2023 do 09/2023 – akta organu rentowego,

dokumenty (...) za okres od 07/2023 do 09/2023 – akta organu rentowego.

Pracodawca ubezpieczonej w okresie od 1 października 2022 r. do 3 września 2024 r. wypłacił jej na rachunek bankowy następujące kwoty:

- 5.669,40 zł w dniu 10 października 2022 r. za wrzesień 2023 r.,

- 5.380,86 zł w dniu 9 listopada 2022 r. za październik 2023 r.,

- 4.589,20 zł w dniu 9 grudnia 2022 r. za listopad 2023 r.,

- 4.732,94 zł w dniu 10 stycznia 2023 r. za grudzień 2023 r.,

- 4.732,94 zł w dniu 9 lutego 2023 r. za styczeń 2023 r.,

- 4.300,72 zł w dniu 13 marca 2023 r. za luty 2023 r.,

- 4.732,94 zł w dniu 21 kwietnia 2023 r. za marzec 2023 r.,

- 4.589,20 zł w dniu 10 maja 2023 r. za kwiecień 2023 r.,

- 4.732,94 zł w dniu 9 czerwca 2023 r. za maj 2023 r.

Ubezpieczonej po dniu 9 czerwca 2023 r. pracodawca nie wypłacił żadnych kwot tytułem zasiłku macierzyńskiego.

Łączna kwota brutto świadczeń z tytułu zasiłku macierzyńskiego za okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 maja 2023 r. wykazanych przez pracodawcę ubezpieczonej w dokumentach rozliczeniowych (...) wyniosła 29.800,68 zł.

Pracodawca w informacji o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 za rok 2023 wykazał kwotę przychodu w wysokości 29.800,68 zł, a zatem bez zasiłku macierzyńskiego za okres od dnia 1 czerwca 2023 roku, gdyż zasiłku macierzyńskiego za ten okres ubezpieczonej nie wypłacił.

Ubezpieczonej nie został wypłacony przez pracodawcę zasiłek macierzyński za okres od 1 czerwca 2023 r.

Dowód: dokumenty (...) za okres od 01/2023 do 06/2023 – akta organu rentowego,

dokumenty (...) za okres od 01/2023 do 06/2023 – akta organu rentowego,

wyciąg z rachunku bankowego ubezpieczonej w (...) S.A. za okres od 01.10.2022 r. do 03.09.2024 r., (k. 39-67),

PIT-11 informacja o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za rok 2023, (k. 81),

przesłuchanie ubezpieczonej D. V. na rozprawie w dn. 19.11.2025 r., (k. 97v.).

W związku z brakiem wypłaty zasiłku macierzyńskiego za urlop rodzicielski przez pracodawcę ubezpieczona złożyła wniosek o przejęcie wypłaty świadczenia przez organ rentowy.

W dniu 17 listopada 2023 r. została wyrażona zgoda na przejęcie wypłaty zasiłku macierzyńskiego przez W. Oddziału (...).

Decyzją z dnia 6 marca 2024 r. znak: (...) organ rentowy przyznał ubezpieczonej prawo do wypłaty zasiłku macierzyńskiego za okres od 1 września 2023 r. do 17 października 2023 r.

Organ rentowy dokonał wypłaty zasiłku macierzyńskiego dla ubezpieczonej za miesiąc wrzesień oraz październik 2023 r. przyjmując jako podstawę wymiaru wynagrodzenie minimalne za pracę.

dowod:

decyzja znak: (...) z dn. 06.03.2024 r. – akta organu rentowego,

przesłuchanie ubezpieczonej D. V. na rozprawie w dn. 19.11.2025 r., (k. 97v.).

Wynagrodzenie za pracę lub otrzymywane świadczenia z tytułu niezdolności do pracy czy zasiłku macierzyńskiego ubezpieczonej w okresie wypłacania ich przez (...) S.A. z siedzibą we I. nie ulegało zmianom.

Dowód: dokumenty (...) za okres od 01/2020 do 12/2020 – akta organu rentowego,

dokumenty (...) za okres od 02/2022 do 12/2022 – akta organu rentowego,

dokumenty (...) za okres od 02/2022 do 12/2022 – akta organu rentowego.

Stawka dzienna zasiłku macierzyńskiego należnego ubezpieczonej winna wynosić 163,74 zł.

Ubezpieczona winna otrzymać zasiłek macierzyński w kwocie:

- za okres od 1 czerwca 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. w kwocie 4.912,20 zł,

- za okres od 1 lipca 2023 r. do 31 lipca 2023 r. w kwocie 5.075,94 zł,

- za okres od 1 sierpnia 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r. w kwocie 5.075,94 zł,

- za okres od 1 września 2023 r. do 30 września 2023 r. w kwocie 4.912,20 zł,

- za okres od 1 października 2023 r. do 17 października 2023 r. w kwocie 2.783,58 zł.

Okoliczności bezsporne.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Postępowanie w zakresie w jakim odwołująca się w sposób dorozumiany skutecznie cofnęła odwołanie należało umorzyć, natomiast w pozostałym zakresie odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie odwołująca się D. V. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego ostatecznie domagała się zmiany decyzji (...) Oddział we I. z dnia 6 marca 2024 r. znak: (...) poprzez przyznanie jej prawa do zasiłku macierzyńskiego za okres od 1 czerwca 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. w kwocie 4.912,20 zł, za okres od 1 lipca 2023 r. do 31 lipca 2023 r. w kwocie 5.075,94 zł, za okres od 1 sierpnia 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r. w kwocie 5.075,94 zł, za okres od 1 września 2023 r. do 30 września 2023 r. w kwocie 4.912,20 zł oraz za okres od 1 października 2023 r. do 17 października 2023 r. w kwocie 2.783,58 zł.

Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania w całości.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony oraz znajdujące się w aktach organu rentowego, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243(2) k.p.c., których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Ponadto, Sąd dopuścił dowód z przesłuchania odwołującej się. Zeznaniom tym Sąd dał wiarę w całości, albowiem te były spójne, logiczne i korespondowały z dowodami z dokumentów znajdującymi się w aktach sprawy i aktach organu rentowego.

Nadto Sąd pominął dowód z dokumentów potwierdzających wypłatę zasiłków macierzyńskich odwołującej się w latach 2022–2023 przez pracodawcę, albowiem wniosek dowodowy w tym zakresie został skutecznie cofnięty przez stronę.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2025 r., poz. 501 t.j.; dalej zwaną ustawą zasiłkową), świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350 t.j.; dalej zwaną ustawą systemową), zwanym dalej "ubezpieczonymi".

Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy zasiłkowej, świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa obejmują zasiłek macierzyński.

Dalej, w myśl art. 29 ust. 1 pkt. 1 ustawy zasiłkowej, zasiłek macierzyński przysługuje ubezpieczonej, która w okresie ubezpieczenia chorobowego albo w okresie urlopu wychowawczego urodziła dziecko. Zasiłek macierzyński przysługuje przez okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres dodatkowego urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego lub okres dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, z zastrzeżeniem ust. 6.

Zasady ustalania podstawy wymiaru zasiłków przysługujących ubezpieczonym nie będącym pracownikami reguluje rozdział 9 ustawy.

Zasadniczo, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy zasiłkowej, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu niebędącemu pracownikiem stanowi przeciętny miesięczny przychód za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Natomiast jak stanowi ust. 2, przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu niebędącemu pracownikiem stosuje się odpowiednio przepisy art. 36 ust. 2-4, art. 38 ust. 1, art. 42, art. 43 i art. 46, z zastrzeżeniem art. 48a-50.

Wedle art. 49 ust. 1 ustawy zasiłkowej, jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem pełnego miesiąca kalendarzowego ubezpieczenia chorobowego, podstawę wymiaru zasiłku stanowi:

1) najniższa miesięczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe za miesiąc, w którym powstało prawo do zasiłku, po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt 4 - dla ubezpieczonych, dla których określono najniższą podstawę wymiaru składek;

2) kwota przychodu określona w umowie przypadająca za miesiąc, w którym powstało prawo do zasiłku, po odliczeniach, o których mowa w art. 3 pkt 4, a jeżeli kwota ta w umowie nie została określona, kwota przeciętnego miesięcznego przychodu innych ubezpieczonych, z którymi płatnik składek zawarł takie same lub podobne umowy - dla ubezpieczonych wykonujących pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia.

3) przeciętny miesięczny przychód innych członków spółdzielni za miesiąc, w którym powstało prawo do zasiłku - dla ubezpieczonych będących członkami rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych;

4) przeciętny miesięczny przychód osób wykonujących pracę nakładczą na rzecz danego płatnika składek za miesiąc, w którym powstało prawo do zasiłku - dla osób wykonujących pracę nakładczą.

Stosownie do art. 50 ust. 1 i 2 ustawy zasiłkowej, jeżeli w okresie, o którym mowa w art. 48 lub art. 48a, przychód ubezpieczonego niebędącego pracownikiem uległ zmniejszeniu wskutek niewykonywania pracy lub działalności w okresie pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, opiekuńczego, świadczenia rehabilitacyjnego albo odbywania ćwiczeń wojskowych, przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego:

1) wyłącza się przychód za miesiące, w których ubezpieczony wykonywał pracę lub działalność przez mniej niż połowę miesiąca;

2) przyjmuje się przychód za miesiące, w których ubezpieczony wykonywał pracę lub działalność przez co najmniej połowę miesiąca.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, przychód ubezpieczonego w każdym miesiącu uległ zmniejszeniu z przyczyn wymienionych w ust. 1, przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przyjmuje się przychód za wszystkie miesiące.

Ustawowa definicja przychodu została określona w art. 3 pkt 4 ustawy zasiłkowej. Przychód oznacza kwotę stanowiącą podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe ubezpieczonego niebędącego pracownikiem, po odliczeniu kwoty odpowiadającej 13,71% podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie chorobowe.

Idąc dalej zgodnie z art. 2 ust. 3 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy systemowej wypłacalność świadczeń z ubezpieczeń społecznych gwarantowana jest przez państwo. Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 sierpnia 1993 r., sygn. akt II UZP 20/93 skoro podmiot, któremu powierzone zostały określone prawa w zakresie ubezpieczeń społecznych, nie wywiązuje się z wykonania tych praw, logiczną konsekwencją przytoczonych wyżej przepisów i charakteru świadczeń z ubezpieczenia społecznego oraz obowiązków (...) jest wypłata określonego świadczenia, w tym wypadku zasiłku chorobowego przez organ rentowy (LEX nr 13311).

W uzasadnionych zatem przypadkach Dyrektor Oddziału (...) może podjąć decyzję o przejęciu przez oddział wypłaty świadczenia od płatnika składek. Podjęcie decyzji powinno być poprzedzone przeprowadzeniem wnikliwego postepowania wyjaśniającego pozwalającego na ocenę możliwości finansowych płatnika składek oraz na ustalenie stanu faktycznego w szczególności okresów, za które świadczenie nie zostało wypłacone.

W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, iż odwołującej się przysługiwało prawo do zasiłku macierzyńskiego. Niewątpliwym było również, że pracodawca odwołującej się – (...) S.A. z siedzibą we I. – uchybił obowiązkowi wypłaty świadczenia, co skutkowało złożeniem przez odwołującą się wniosku o przejęcie wypłaty przez organ rentowy. W dniu 17 listopada 2023 r. Dyrektor Oddziału (...) we I. wyraził zgodę na przejęcie wypłaty zasiłku macierzyńskiego. Co więcej bezsporne było, że organ rentowy przyznał odwołującej się prawo do zasiłku macierzyńskiego za okres od 1 września 2023 r. do 17 października 2023 r. przy zastosowaniu podstawy wymiaru świadczenia w wysokości wynagrodzenia minimalnego za pracę. Istota sporu sprowadzała się zatem do ustalenia okresu, za jaki świadczenie winno zostać przyznane, oraz do określenia prawidłowej podstawy jego wymiaru.

Organ rentowy podnosił, iż pracodawca odwołującej się wykazał w dokumentach rozliczeniowych dokonanie wypłaty zasiłku macierzyńskiego za okres od 1 czerwca 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r., zatem za ten okres odwołująca się nie miała prawa do ww. świadczenia, Natomiast wobec braku przedłożenia przez płatnika składek wymaganego zaświadczenia na druku (...) (...) – organ przyjął jako podstawę wymiaru świadczenia wynagrodzenie minimalne za pracę.

Odwołująca się natomiast konsekwentnie wskazywała, iż nie otrzymała od pracodawcy zasiłku macierzyńskiego za okres od 1 czerwca 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r., a organ rentowy dysponował dokumentacją pozwalającą na ustalenie rzeczywistej wysokości podstawy wymiaru świadczenia, wyższej aniżeli wynagrodzenie minimalne.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do okresu za jaki odwołującej się winno być przyznane prawo do zasiłku macierzyńskiego.

W ocenie Sądu, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, nie budzi wątpliwości, iż pracodawca odwołującej się – spółka (...) S.A. z siedzibą we I. – nie zrealizował obowiązku wypłaty świadczeń z tytułu zasiłku macierzyńskiego za okres od dnia 1 czerwca 2023 r. do dnia 31 sierpnia 2023 r., pomimo formalnego wykazania ich wypłaty w dokumentach rozliczeniowych przekazanych do (...).

Odwołująca się w toku całego postępowania konsekwentnie podnosiła, iż świadczenia za wskazany okres nie zostały jej faktycznie wypłacone, co potwierdziła również w trakcie przesłuchania przed Sądem. Z analizy przedłożonego przez odwołującą się wyciągu z rachunku bankowego prowadzonego w (...) S.A. za okres od dnia 1 października 2022 r. do dnia 3 września 2024 r. jednoznacznie wynika, iż ostatni przelew dokonany przez pracodawcę miał miejsce w dniu 9 czerwca 2023 r. i dotyczył wypłaty świadczenia za maj 2023 r. Po tej dacie na rachunek odwołującej się nie wpłynęły żadne środki z tytułu zasiłku macierzyńskiego, co jednoznacznie przeczy twierdzeniom pracodawcy o dokonaniu wypłat w kolejnych miesiącach.

Ponadto, w informacji PIT‑11 za rok 2023 pracodawca wykazał przychód w wysokości 29.800,68 zł. Kwota ta odpowiada wartości świadczeń faktycznie wypłaconych odwołującej się do dnia 31 maja 2023 r. i pozostaje w pełnej zgodności z historią wpływów na rachunek bankowy oraz dokumentami (...) dotyczącymi wysokości zasiłku macierzyńskiego brutto. Gdyby pracodawca rzeczywiście wypłacił świadczenia za okres od czerwca do sierpnia 2023 r., kwota przychodu wykazana w PIT‑11 winna wynosić 44.864,76 zł. Brak takiego wykazania jednoznacznie potwierdza, iż świadczenia za sporny okres nie zostały wypłacone.

Sąd zważył, iż dokumenty rozliczeniowe płatnika składek ((...), (...)) stanowią istotny dowód w sprawach dotyczących świadczeń z ubezpieczenia społecznego, jednakże – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego – nie mają one charakteru dokumentów urzędowych i podlegają ocenie według zasad ogólnych przewidzianych w art. 233 § 1 k.p.c. Oznacza to, że Sąd nie jest związany treścią tych dokumentów i może odmówić im waloru wiarygodności, jeżeli pozostają w sprzeczności z innymi dowodami o większej mocy dowodowej.

W niniejszej sprawie dokumenty rozliczeniowe płatnika, wskazujące na rzekome dokonanie wypłat za czerwiec–sierpień 2023 r., pozostają w oczywistej sprzeczności z dokumentacją bankową oraz podatkową , które jednoznacznie dowodzą braku faktycznych transferów środków. Wobec tego Sąd uznał, iż dokumenty rozliczeniowe płatnika nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu faktycznego i nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia, że świadczenia zostały wypłacone.

W konsekwencji ustaleń faktycznych Sąd stwierdził, iż odwołująca się nie otrzymała od pracodawcy żadnych świadczeń z tytułu zasiłku macierzyńskiego za okres od dnia 1 czerwca 2023 r. do dnia 31 sierpnia 2023 r. Skoro pracodawca uchybił obowiązkowi wypłaty świadczeń, obowiązek ten – zgodnie z art. 2 ust. 3 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych – przechodzi na Zakład Ubezpieczeń Społecznych jako organ realizujący zadania z zakresu ubezpieczeń społecznych. Państwo gwarantuje bowiem wypłacalność świadczeń z ubezpieczenia społecznego, a organ rentowy zobowiązany jest do urzeczywistnienia tej gwarancji w sytuacji, gdy płatnik składek nie realizuje swoich obowiązków.

W tym stanie rzeczy organ rentowy, wypełniając ustawowy obowiązek, winien przyznać odwołującej się prawo do zasiłku macierzyńskiego również za okres od dnia 1 czerwca 2023 r. do dnia 31 sierpnia 2023 r., a nie jedynie za wrzesień i część października 2023 r., jak uczyniono w zaskarżonej decyzji.

Dalej odnosząc się do kwestii dotyczącej ustalenia podstawy wymiaru zasiłku macierzyńskiego.

W tym miejscu należy wskazać, iż wbrew twierdzeniom organu rentowego, w ocenie Sądu organ ten dysponował dokumentacją pozwalającą na ustalenie rzeczywistej podstawy wymiaru zasiłku macierzyńskiego, a nie jedynie na przyjęcie minimalnego wynagrodzenia za pracę jako podstawy.

Podstawę wymiaru zasiłku macierzyńskiego dla pracownika ustala się analogicznie jak podstawę wymiaru zasiłku chorobowego, tj. na podstawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia wypłaconego za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Ratio legis tego przepisu polega na tym, aby wysokość świadczenia odpowiadała rzeczywistym zarobkom ubezpieczonego, a tym samym rekompensowała faktyczną stratę wynikającą z wystąpienia ryzyka ubezpieczeniowego.

Jedyną sytuacją, w której ustawodawca przewidział odmienny sposób ustalenia podstawy wymiaru, jest zmiana wymiaru czasu pracy pracownika. Wówczas, zgodnie z art. 40 ustawy zasiłkowej, podstawę wymiaru zasiłku ustala się w oparciu o wynagrodzenie za pełne miesiące ubezpieczenia przypadające po zmianie etatu, a przed miesiącem powstania niezdolności do pracy.

Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 4 czerwca 2024 r. (LEX nr 3722755), art. 40 ustawy zasiłkowej zawiera normę szczególną wobec art. 36 i 37 tej ustawy, regulującą sposób obliczania podstawy wymiaru zasiłku w przypadku zmiany wymiaru czasu pracy. Natomiast art. 43 ustawy zasiłkowej odnosi się do sytuacji, w których podstawy wymiaru świadczenia nie oblicza się na nowo, gdyż między okresami pobierania zasiłków – zarówno tego samego rodzaju, jak i innego rodzaju – nie wystąpiła przerwa albo przerwa była krótsza niż miesiąc kalendarzowy. Przepisy te nie mają wspólnych zakresów zastosowania i nie zachodzi między nimi stosunek lex specialis do lex generalis.

Z powyższego wynika zatem, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 40 ustawy zasiłkowej, albowiem odwołująca się nie zmieniła wymiaru czasu pracy, a jej stosunek pracy pozostawał nieprzerwany. Podstawę wymiaru zasiłku należało ustalić zgodnie z art. 36 ustawy zasiłkowej, tj. w oparciu o przeciętne miesięczne wynagrodzenie rzeczywiście wypłacone w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc powstania ryzyka ubezpieczeniowego.

Organ rentowy, dysponując dokumentacją rozliczeniową płatnika składek i historii wypłat świadczeń, miał pełną możliwość ustalenia rzeczywistej podstawy wymiaru zasiłku macierzyńskiego. Przyjęcie minimalnego wynagrodzenia za pracę jako podstawy wymiaru świadczenia było zatem nieuzasadnione i pozostawało w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa oraz celem ustawy zasiłkowej, jakim jest zapewnienie ubezpieczonemu rekompensaty odpowiadającej jego faktycznym zarobkom.

Dalej należy wskazać, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd stwierdził, iż zarobki odwołującej się nie ulegały wahaniom na przestrzeni kilku lat poprzedzających sporny okres, co jednoznacznie wskazuje na stabilność jej wynagrodzenia i pozwalało na ustalenie podstawy wymiaru zasiłku macierzyńskiego w oparciu o przepisy ustawy zasiłkowej oraz ustawy systemowej . W konsekwencji istniała realna i obiektywna możliwość oparcia się na danych zgromadzonych przez organ rentowy, bez konieczności przyjmowania minimalnego wynagrodzenia za pracę jako podstawy wymiaru świadczenia.

Sąd podkreśla, iż samo nieprzedłożenie przez pracodawcę odwołującej się zaświadczenia płatnika składek na druku Z‑3 nie mogło przesądzać o przyjęciu podstawy wymiaru zasiłku w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zaświadczenie Z‑3 stanowi jedynie dokument pomocniczy, którego celem jest ułatwienie organowi rentowemu ustalenia wysokości świadczenia. Nie jest ono jednak jedynym źródłem informacji, a jego brak nie może prowadzić do ograniczenia praw ubezpieczonego. Organ rentowy, jako instytucja prowadząca konta płatników składek oraz indywidualne konta ubezpieczonych, dysponuje pełnym wglądem w ich sytuację ubezpieczeniową. W szczególności posiada dane o wysokości składek odprowadzanych przez pracodawcę oraz informacje o wynagrodzeniach stanowiących podstawę wymiaru składek.

W sytuacji, gdy pracodawca – będący płatnikiem składek – uchybił obowiązkowi wypłaty świadczeń i nie przedłożył wymaganej dokumentacji, organ rentowy nie powinien przerzucać konsekwencji tego zaniechania na ubezpieczonego. Takie działanie prowadziłoby do naruszenia zasady ochrony praw ubezpieczonych oraz zasady gwarancji wypłacalności świadczeń z ubezpieczeń społecznych. Ewentualna niemożność uzyskania zaświadczenia Z‑3 przez organ rentowy nie może rzutować na realizację prawa ubezpieczonego do zasiłku macierzyńskiego, gdyż prawo to wynika bezpośrednio z ustawy i nie jest uzależnione od dopełnienia obowiązków przez pracodawcę.

Znamienne pozostaje również to, iż organ rentowy, po zapoznaniu się z modyfikacją odwołania złożoną przez odwołującą się, w której wskazała ona konkretne kwoty należne jej tytułem zasiłku macierzyńskiego, nie zakwestionował tych wyliczeń. Przeciwnie – organ przedstawił model kalkulacji podstawy wymiaru świadczenia tożsamy z tym, który został wskazany przez ubezpieczoną. Oznacza to, że organ rentowy był w stanie ustalić właściwą podstawę wymiaru świadczenia w toku postępowania sądowego, a skoro w sprawie nie ujawniono żadnych nowych dowodów ani okoliczności w tym zakresie, należało przyjąć, iż organ rentowy mógł również dokonać takiego ustalenia przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, iż nie zachodziła konieczność przyjęcia minimalnego wynagrodzenia za pracę jako podstawy wymiaru zasiłku macierzyńskiego. Organ rentowy miał pełną możliwość ustalenia rzeczywistej podstawy wymiaru świadczenia, odpowiadającej faktycznym zarobkom odwołującej się, a jego zaniechanie w tym zakresie skutkowało wydaniem decyzji naruszającej przepisy ustawy zasiłkowej.

W konsekwencji powyższego odwołanie również i w tym zakresie podlegało uwzględnieniu. Sąd uznał, iż organ rentowy zobowiązany był do ustalenia podstawy wymiaru zasiłku macierzyńskiego w oparciu o rzeczywiste wynagrodzenie odwołującej się, a nie w oparciu o minimalne wynagrodzenie za pracę. Takie rozstrzygnięcie zapewnia zgodność z obowiązującymi przepisami prawa, urzeczywistnia zasadę ochrony macierzyństwa oraz eliminuje skutki zaniechań pracodawcy, które nie mogą obciążać odwołującej się.

Na marginesie Sąd podkreśla, iż prowadzenie dalszego postępowania dowodowego w zakresie uzyskania od pracodawcy odwołującej się – (...) S.A. z siedzibą we I. – dokumentów potwierdzających wypłatę zasiłków macierzyńskich w latach 2022–2023 stało się bezprzedmiotowe wobec skutecznego cofnięcia wniosku dowodowego w tym zakresie przez odwołującą się na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r. Cofnięcie wniosku dowodowego, jako czynność procesowa strony, wywołało skutek w postaci rezygnacji z przeprowadzenia wskazanego dowodu, co obligowało Sąd do jego pominięcia zgodnie z zasadą dyspozycyjności postępowania cywilnego.

Nadmienić należy, iż w dniu 13 listopada 2025 r. do Sądu wpłynęła za pośrednictwem poczty elektronicznej odpowiedź pracodawcy na zobowiązanie Sądu. Pismo to nie zostało jednak skutecznie złożone i nie wywołało skutków prawnych, które ustawa wiąże ze złożeniem pisma procesowego. Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt III CZ 427/22, dopóki ustawodawca nie przewidzi szerszej drogi wnoszenia pism procesowych uwzględniającej rozwój technologii, przesłanie pisma do sądu drogą mailową czy też za pośrednictwem platformy ePUAP nie wywołuje skutków procesowych i nie obliguje sądu do podejmowania czynności faktycznych (np. wydrukowania załącznika do wiadomości e‑mail) ani procesowych (np. wezwania do podpisania wydruku czy usunięcia braków formalnych (LEX nr 3558924).

Oryginał pisma pracodawcy przesłany za pośrednictwem operatora pocztowego wpłynął do Sądu dopiero po zamknięciu rozprawy, co czyniło go bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Nadto samo pismo nie zawierało żadnych nowych okoliczności faktycznych, które mogłyby uzasadniać otwarcie rozprawy na nowo. Pracodawca w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu wskazał między innymi, iż rachunki bankowe, z których dokonywano wypłat wynagrodzeń pracowników, zostały zamknięte, co miało uniemożliwiać weryfikację przelewów. Sąd zauważa jednak, iż zgodnie z doświadczeniem życiowym oraz praktyką bankową istnieje możliwość uzyskania wyciągów z rachunku bankowego jeszcze przez okres pięciu lat od jego zamknięcia. Tym samym twierdzenia pracodawcy nie mogły zostać uznane za wystarczające dla podważenia ustaleń poczynionych w sprawie.

W konsekwencji należy stwierdzić, iż pismo pracodawcy – zarówno przesłane drogą elektroniczną, jak i w formie papierowej – nie miało wpływu na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy, zgodnie z art. 316 § 1 k.p.c., a treść pisma pracodawcy nie mogła zmienić oceny dowodów ani ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku umorzył postępowanie w zakresie, w jakim odwołanie zostało w sposób dorozumiany skutecznie cofnięte w wyniku modyfikacji żądania dokonanej przez odwołującą się.

Podkreślić należy, iż co do zasady cofnięcie odwołania powinno być dokonane w sposób wyraźny i jednoznaczny, albowiem stanowi czynność procesową o istotnych skutkach prawnych. Niemniej jednak Sąd, dokonując analizy zachowania odwołującej się po zgłoszonej przez nią modyfikacji odwołania, a także uwzględniając jej stanowisko potwierdzone na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r., doszedł do przekonania, iż odwołująca się jednoznacznie zrezygnowała z pierwotnie ukształtowanego żądania, obejmującego kwestionowanie decyzji organu rentowego w szerszym zakresie. W ocenie Sądu, taka rezygnacja – choć niewyrażona wprost – miała charakter dorozumiany, lecz skuteczny, gdyż wynikała z jednoznacznych czynności procesowych strony oraz z jej zachowania w toku postępowania. W konsekwencji uzasadnione było umorzenie postępowania w tym zakresie.

Na podstawie przepisu art. 477(14) § 2 k.p.c., Sąd w punkcie II. sentencji wyroku zmienił decyzję (...) Oddział we I. z dnia 6 marca 2024 r. znak: (...) w ten sposób, że przyznał odwołującej się D. V. prawo do zasiłku macierzyńskiego za okres od 1 czerwca 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. w kwocie 4.912,20 zł, za okres od 1 lipca 2023 r. do 31 lipca 2023 r. w kwocie 5.075,94 zł, za okres od 1 sierpnia 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r. w kwocie 5.075,94 zł, za okres od 1 września 2023 r. do 30 września 2023 r. w kwocie 4.912,20 zł oraz za okres od 1 października 2023 r. do 17 października 2023 r. w kwocie 2.783,58 zł.

Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego zawarte w punkcie III. sentencji wyroku Sąd oparł na treści art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu. Wysokość kosztów ustanowienia pełnomocnika w sprawach przez odwołującą się – jako stronę wygrywającą proces - wynika z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023r. poz. 1935 t.j.). Koszty te wynoszą 360,00 zł. Orzeczenie o odsetkach od kosztów zastępstwa procesowego oparto na treści art. 98 § 1(1) k.p.c. Również w zakresie, w jakim umorzono postępowanie w sprawie należy uznać ubezpieczoną za wygrywającą proces, gdyż modyfikacja odwołania miała nieznaczny zakres.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie IV. sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.