Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 stycznia 2026 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Katarzyna Grabek

Ławnicy: Dorota Kędzierska, Marek Chmara

Protokolant: Milena Duławska

po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2026 roku we Wrocławiu

na rozprawie

sprawy z powództwa X. J.

przeciwko (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G.

o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

III.  orzeka, że nieuiszczone koszty sądowe ponosi Skarb Państwa.

Sygnatura akt IV P 2013/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 8 października 2024. (data nadania w placówce pocztowej) powód X. J., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata, wniósł o zasądzenie od strony pozwanej (...) sp. z o.o. w G. odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę w kwocie 14 000,00 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając swoje powództwo powód podniósł, że pozostawał zatrudniony u strony pozwanej na stanowisku starszego kierownika ds. kluczowych klientów w wymiarze pełnego etatu. Jako miejsce wykonywania pracy wskazano w umowie o pracę G., jednakże od początku powód świadczył pracę w formie zdalnej. W dniu 17 września 2024 r. powód odebrał przesyłkę pocztową z dokumentem datowanym na 13 września 2024 r. z rozwiązaniem umowy o pracę zawartej na czas określony bez zachowania okresu wypowiedzenia. W treści wskazano, że pozwana rozwiązuje z powodem umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony, bez zachowania okresu wypowiedzenia z uwagi na nieobecność powoda w pracy spowodowaną długotrwałą chorobą trwającą nieprzerwanie od dnia 29 listopada 2023 r. Powód podniósł, że oświadczenie pracodawcy zawierało szereg błędów, w tym nieprawidłowe oznaczenie umowy – w tytule bowiem podano, że rozwiązanie dotyczy umowy o pracę na czas określony. Poza tym, osoba podpisująca dokument nie przedłożyła stosownego pełnomocnictwa bądź innego umocowania do takiej czynności. W ocenie powoda zawarta w oświadczeniu pracodawcy przyczyna była nierzeczywista. Strona pozwana nie wypełniła obowiązku wykazania, że w dniu rozwiązania umowy o pracę powód był niezdolny do pracy. Nie miała ona wiedzy na temat przyczyny jego nieobecności w pracy, nie dołożyła należytej staranności w celu jej sprawdzenia i nie podjęła żadnych prób kontaktu w celu wyjaśnienia przyczyny nieobecności. W sytuacji długotrwałej nieobecności pracodawca nie wystąpił do pracownika o zaświadczenie lekarskie lub inne dokumenty, które mogłyby wyjaśnić sytuację. Co istotne, pracodawca nie zapewnił pracownikowi możliwości przedstawienia swojej wersji wydarzeń przez podjęciem decyzji o rozwiązaniu umowy o pracę.

W odpowiedzi na pozew (...) sp. z o.o. w G. wniosła o oddalenie powództwa w całości z uwagi na brak legitymacji procesowej biernej, gdyż powództwo zostało skierowane przeciwko podmiotowi, który nie pozostawał pracodawcą powoda oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska (...) sp. z o.o. w G. wskazała, że powód w przeszłości był zatrudniony przez nią na stanowisku starszego kierownika ds. kluczowych klientów w okresie od dnia 1 września 2021 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. na podstawie szeregu umów o pracę tymczasową. Współpraca między stronami zakończyła się z dniem 31 grudnia 2022 r. Niezrozumiałym dla (...) sp. z o.o. w G. było wskazanie jej jako strony pozwanej w sytuacji, w której wprost z umowy o pracę z dnia 30 grudnia 2022 r. załączonej do pozwu przez powoda wynikało, że powód świadczył pracę na rzecz innego pracodawcy. Informacja o ostatnim pracodawcy powoda zawarta została także w szeregu kolejnych dokumentów dołączonych do pozwu. Na żadnym z nich nie widniała spółka (...) sp. z o.o. W świetle powyższego (...) sp. z o.o. w G. nie pozostawała stroną stosunku pracy powoda w spornym okresie, nie dokonała także złożenia oświadczenia o rozwiązaniu tego stosunku i nie była właściwym podmiotem, przeciwko któremu winno zostać skierowane powództwo. Powód reprezentowany zaś był od początku postępowania przez profesjonalnego pełnomocnika, zaznajomionego z dokumentacją dotyczącą zatrudnienia powoda, która jednoznacznie wskazywała, że (...) sp. z o.o. nie była podmiotem biernie legitymowanym w niniejszej sprawie.

Pismem z dnia 17 grudnia 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej) powód wystąpił o wezwanie do udziału w sprawie w charakterze strony pozwanej (...) sp. z o.o. w G. jako faktycznego pracodawcy powoda w miejsce dotychczas pozwanego (...) sp. z o.o. w G..

Postanowieniem z dnia 25 lutego 2025 r. tut. Sąd wezwał na podstawie art. 194 § 1 k.p.c. do udziału w sprawie w charakterze pozwanego (...) sp. z o.o. w G..

W odpowiedzi na pozew strona pozwana (...) sp. z o.o. w G. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska strona pozwana wskazała, że powód był u niej zatrudniony od dnia 1 stycznia 2023 r. do 17 września 2024 r. na podstawie umowy o pracę z dnia 30 grudnia 2022 r. na stanowisku starszego kierownika ds. kluczowych klientów. Od dnia 28 września 2023 r. do dnia 11 października 2023 r., a następnie od dnia 29 listopada 2023 r. do dnia 15 maja 2024 r. powód przebywał na zwolnieniu lekarskim i pobierał z tego tytułu zasiłek chorobowy. Po wyczerpaniu okresu zasiłkowego powód wystąpił do ZUS o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego. Na mocy decyzji organu rentowego powodowi przyznano świadczenie rehabilitacyjne na okres od dnia 15 maja 2024 r. do dnia 12 sierpnia 2024 r. oraz od dnia 13 sierpnia 2024 r. do dnia 11 września 2024 r. Już z powyższych decyzji ZUS wynikało, że powód pobierał świadczenie rehabilitacyjne przez okres 120 dni, tj. przez 4 miesiące, po wyczerpaniu okresu zasiłkowego. W związku z powyższym w dniu 13 września 2024 r. strona pozwana rozwiązała łączącą ją z powodem umowę o pracę wskazując jako przyczynę długotrwałą chorobę trwającą nieprzerwanie od dnia 29 listopada 2023 r., tj. obejmującą cały okres zasiłkowy oraz okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego nawet przez więcej niż pierwsze 3 miesiące. Oświadczenie o rozwiązaniu umowy zostało przez powoda odebrane w dniu 17 września 2024 r. i z tym dniem doszło do zakończenia stosunku zatrudnienia. Strona pozwana wyjaśniła, że oświadczenie pracodawcy zostało podpisane przez K. J., osobę upoważnioną do reprezentowania pracodawcy w sprawach z zakresu prawa pracy. Kolejno decyzją ZUS z dnia 8 listopada 2024 r. powodowi po raz kolejny przedłużono prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres - od dnia 12 września 2024 r. do dnia 10 listopada 2024 r. W konsekwencji powód od dnia 29 listopada 2023 r. co najmniej do dnia 10 listopada 2024 r., a więc przez okres niemal 12 miesięcy, pobierał zasiłek chorobowy i kolejno świadczenie rehabilitacyjne w związku z istniejącą w tym okresie niezdolnością do pracy. Strona pozwana podkreśliła, że do dnia rozwiązania z powodem stosunku pracy nie stawił się on do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności. W ocenie pracodawcy dla niniejszej sprawy nie miała znaczenia okoliczność, że powód w momencie sporządzania pozwu był w trakcie postępowania o przedłużenie świadczenia rehabilitacyjnego, albowiem okres ochronny wyznaczony przez przepisy prawa pracy, a tym samym uprawniający stronę pozwaną do wypowiedzenia umowy o pracę upłynął powodowi już w dniu 15 sierpnia 2024 r., a powód nie stawił się do pracy w związku z ustaniem przyczyn nieobecności.

Postanowieniem z dnia 19 maja 2025 r. tut. Sąd zwolnił na podstawie art. 194 § 2 k.p.c. z udziału w sprawie w charakterze strony pozwanej (...) sp. z o.o. w G..

W dalszych pismach procesowych strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Powód był zatrudniony na podstawie umowy o pracę tymczasową w (...) sp. z o.o. w G. na rzecz pracodawcy użytkownika (...) sp. z o.o. w okresie od dnia 1 września 2021 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierownika ds. kluczowych klientów (senior key account manager).

Dowód: zaświadczenie z dn. 04.11.2024 r., k. 43.

W dniu 30 grudnia 2022 r. powód zawarł z (...) sp. z o.o. w G. umowę o pracę na czas nieokreślony, na podstawie której został zatrudniony na stanowisku starszego kierownika ds. kluczowych klientów (senior key account manager) w pełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzeniem w wysokości 14 000,00 zł brutto.

Jako miejsce pracy powoda wskazano w umowie G., jednak powód mieszka we G. i przez cały okres zatrudnienia świadczył pracę zdalnie z domu.

W trakcie zatrudnienia powód nie należał do organizacji związkowej zrzeszającej pracowników.

Dowód: umowa o pracę na czas nieokreślony z dn. 30.12.2022 r., k. 10; informacja o dodatkowych warunkach zatrudnienia z dn. 30.12.2022 r., k. 11, przesłuchanie powoda X. J., e-protokół rozprawy z dn. 01.08.2025 r., protokół skrócony k. 197-198.

Powód pozostawał niezdolny do pracy z powodu choroby i przebywał na zwolnieniach lekarskich w następujących okresach:

- od dnia 28 września do dnia 11 października 2023 r., nr stat. choroby (...)

- od dnia 29 listopada do dnia 1 grudnia 2023 r., nr stat. choroby J02,

- od dnia 1 grudnia do dnia 15 grudnia 2023 r., nr stat. choroby (...),

- od dnia 16 grudnia 2023 r. do dnia 7 stycznia 2024 r., nr stat. choroby (...),

- od dnia 8 stycznia do dnia 4 lutego 2024 r., nr stat. choroby (...),

- od dnia 5 lutego do dnia 1 marca 2024 r., nr stat. choroby F32,

- od dnia 2 marca do dnia 31 marca 2024 r., nr stat. choroby (...),

- od dnia 1 kwietnia do dnia 30 kwietnia 2024 r., nr stat. choroby (...),

- od dnia 1 maja do dnia 19 maja 2024 r., nr stat. choroby (...),

- od dnia 20 maja 2024 r. do dnia 17 czerwca 2024 r., nr stat. choroby F32,

- od dnia 18 czerwca do dnia 16 lipca 2024 r., nr stat. choroby F32.

Okres zasiłkowy wynoszący 182 dni upłynął powodowi z dniem 14 maja 2024 r., powód otrzymał wynagrodzenie chorobowe oraz zasiłek chorobowy za cały ten okres.

Decyzją z dnia 15 lipca 2024 r. organ rentowy przyznał powodowi prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia 15 maja do dnia 12 sierpnia 2024 r., a następnie decyzją z dnia 23 sierpnia 2024 r. – na okres od dnia 13 sierpnia do dnia 11 września 2024 r.

Dowód: zestawienie zaświadczeń wybranego ubezpieczonego z dn. 11.06.2025 r., k. 171, zaświadczenie o stanie zdrowia z dn. 10.09.2024 r., k. 17-18; pismo z dn. 17.06.2025 r., k. 185,

decyzja ZUS z dn. 15.07.2024 r., k. 13-14, 172-173; decyzja ZUS z dn. 23.08.2024 r., k. 15-16, 174-175, przesłuchanie powoda X. J., e-protokół rozprawy z dn. 01.08.2025 r., protokół skrócony k. 197 -198.

W okresie 11-13 września 2024 r. powód przebywał w szpitalu na oddziale chirurgii ogólnej i małoinwazyjnej z pododdziałem chirurgii metabolicznej i pododdziałem chirurgii endokrynologicznej, gdzie przeszedł zabieg plastyki przepukliny pępkowej.

Dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego, k. 19-21; przesłuchanie powoda X. J., e-protokół rozprawy z dn. 01.08.2025 r., protokół skrócony k. 197-198.

Ostatni kontakt powoda z pracodawcą miał miejsce w czerwcu 2024 r. i nie dotyczył on zgłoszenia powrotu do pracy.

Dowód: przesłuchanie powoda X. J., e-protokół rozprawy z dn. 01.08.2025 r., protokół skrócony k. 197-198.

Oświadczeniem z dnia 13 września 2024 r. (...) sp. z o.o. w G. rozwiązała łączącą ją z powodem umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Jako przyczynę wskazano nieobecność powoda w pracy spowodowaną długotrwałą chorobą trwającą nieprzerwanie od dnia 29 listopada 2023 r. Powód został pouczony o prawie wniesienia odwołania do sądu pracy.

Powyższe oświadczenie pracodawcy zostało podpisane przez K. J., upoważnioną przez członka zarządu spółki do dokonywania czynności związanych z prowadzeniem bieżących spraw spółki, w tym do dokonywania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy.

Oświadczenie pracodawcy zostało doręczone powodowi w dniu 17 września 2024 r.

Dowód: rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z dn. 13.09.2024 r., k. 12, 203-204 wraz z potwierdzeniem odbioru; pełnomocnictwo z dn. 01.02.2024 r., k. 133; świadectwo pracy z dn. 04.10.2024 r., k. 137; przesłuchanie powoda X. J., e-protokół rozprawy z dn. 01.08.2025 r., protokół skrócony k. 197 -198.

W okresie 2-23 października 2024 r. powód miał odbyć leczenie w sanatorium uzdrowiskowym.

Decyzją z dnia 8 listopada 2024 r. organ rentowy przyznał powodowi prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia 12 września 2024 r. do dnia 10 listopada 2024 r.

Dowód: pismo z dn. 24.07.2024 r., k. 22; decyzja ZUS z dn. 08.11.2024 r., k. 134 -135, 176 -177, pismo z dn. 17.06.2025 r., k. 185, zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach z ubezpieczenia społecznego, k. 170.

Średnie miesięczne wynagrodzenie powoda za ostatnie 3 miesiące liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 14 000,00 zł brutto.

Dowód: zaświadczenie z dn. 31.10.2024 r., k. 207.

Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił na podstawie zaoferowanych przez strony postępowania dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, jak również dowody pozyskane przez Sąd z urzędu z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, stanowiących dowody w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron.

Sąd dokonał ustaleń również w oparciu o dowód z przesłuchania stron, z ograniczeniem do przesłuchania powoda, który ocenił jako wiarygodny i który potwierdził ustalenia dokonane w oparciu o dowody z dokumentów.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje.

Powództwo jako bezzasadne podlegało oddaleniu.

W niniejszej sprawie powód X. J. domagał się zasądzenia od strony pozwanej (...) sp. z o.o. w G. odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę w kwocie 14 000,00 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty. Z kolei strona pozwana wnosiła o oddalenie powództwa w całości.

Materialnoprawną podstawą dochodzonego przez powoda roszczenia był art. 56 § 1 k.p., zgodnie z którym pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy. Jak zaś wynika z art. 58 k.p., odszkodowanie, o którym mowa w art. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.

Rozstrzygając zasadność dochodzonego przez powoda roszczenia w pierwszej kolejności należało ustalić, czy pracodawca dokonując rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia uczynił to w sposób prawidłowy, a więc czy rozwiązanie spełniało wymogi formalne. Powód zarzucał bowiem, że osoba podpisująca dokument nie przedłożyła stosownego pełnomocnictwa bądź innego umocowania do dokonania takiej czynności.

Sąd zważył w pierwszej kolejności, że strona pozwana dochowała wszelkich przewidzianych prawem wymogów formalnych rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia bez winy pracownika. Oświadczenie pracodawcy zostało złożone w formie pisemnej, do czego zobowiązuje art. 30 § 3 k.p., ponadto, w zgodzie z art. 30 § 4 k.p., wskazana została przyczyna uzasadniająca rozwiązanie umowy. Oświadczenie pracodawcy zawierało także pouczenie o przysługującym powodowi prawie odwołania do sądu pracy. Nie zachodziły również w przypadku powoda negatywne przesłanki rozwiązania umowy o pracę w opisanym trybie, które ustawodawca przewidział w art. 53 § 2 i § 3 k.p.

Wbrew twierdzeniom powoda oświadczenie pracodawcy zostało podpisane przez uprawnioną do tego osobę, posiadającą stosowne pełnomocnictwo do dokonywania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy. Swój podpis złożyła bowiem pod nim K. J. posiadająca pełnomocnictwo udzielone przez członka zarządu O. W. do dokonywania czynności związanych z prowadzeniem bieżących spraw spółki, w tym do dokonywania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy. Jak wynika zaś z rejestru przedsiębiorców KRS, do reprezentowania spółki uprawniony jest każdy z członków zarządu samodzielnie. Wspomniana osoba posiadała zatem stosowne pełnomocnictwo do dokonania ww. czynności.

Ubocznie Sąd wskazuje, że dla formalnej prawidłowości złożonego oświadczenia pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę nie miało znaczenia omyłkowe wskazanie, że dotyczy ono umowy o pracę na czas określony. W treści pisma wskazano bowiem już prawidłowo, że rozwiązanie umowy o pracę dotyczy umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony. Skoro strony sporu łączyła tylko jedna umowa o pracę zawarta na czas nieokreślony, to powód nie powinien mieć wątpliwości, jakiej umowy dotyczyło oświadczenie o jej rozwiązaniu. Błędne wskazanie w tytule pisma umowy o pracę na czas określony należało uznać tylko i wyłącznie za omyłkę, a nie uchybienie mające wpływ na wadliwość oświadczenia pracodawcy.

Zgodnie z dyspozycją art. 30 § 4 k.p. pracodawca składając pracownikowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia powinien w jego treści wskazać rzeczywistą i konkretną przyczynę uzasadniającą to rozwiązanie.

W ocenie Sądu kryterium konkretności przyczyny rozwiązania umowy o pracę zostało przez pracodawcę spełnione. Z treści oświadczenia z dnia 13 września 2024 r. wprost i jednoznacznie wynikało, że przyczyną rozwiązania z powodem umowy o pracę była jego nieobecność w pracy spowodowana długotrwałą chorobą trwająca nieprzerwanie od dnia 29 listopada 2023 r.

W oświadczeniu pracodawca wskazał nie tylko przyczynę konkretną, ale również prawdziwą i uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę.

Zgodnie z art. 53 § 1 k.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia: 1) jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa: a) dłużej niż 3 miesiące – gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 6 miesięcy, b) dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące – gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową; 2) w razie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1, trwającej dłużej niż 1 miesiąc.

Z powołanego przepisu wynika, że w okresie pobierania wynagrodzenia, a następnie zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące z tytułu niezdolności do pracy z powodu choroby, pracownik jest chroniony przed rozwiązaniem z nim umowy. Pracodawca nie może w tym okresie ani wypowiedzieć pracownikowi umowy o pracę (art. 41 k.p.) ani rozwiązać umowy bez wypowiedzenia w trybie art. 53 § 1 k.p. Ochrona ta ma charakter bezwzględny. Decyzje określające okres pobierania zasiłku chorobowego, a następnie świadczenia rehabilitacyjnego są dla pracodawcy wiążące i wymienione w nich okresy są okresami ochronnymi, w których pracodawca nie może rozwiązać umowy z pracownikiem. Rozwiązanie umowy o pracę może nastąpić dopiero po zaprzestaniu pobierania zasiłku chorobowego, ewentualnie również świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące, jeżeli pracownik nie stawi się do pracy z powodu dalszego trwania choroby.

Przyczyną podjęcia decyzji o rozwiązaniu umowy o pracę nie może być zatem jedynie fakt upływu określonych terminów pobierania wynagrodzenia za pracę z powodu niezdolności do niej, a następnie zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego, ale również to, aby niezdolność do pracy trwała dłużej niż wymienione okresy. Reasumując, aby można było rozwiązać umowę o pracę w trybie art. 53 k.p. powinny zostać spełnione dwie przesłanki: musi upłynąć wskazany okres ochronny, a niezdolność pracownika do pracy musi trwać dalej.

Niezasadnie wskazywano w pozwie, iż zawarta w oświadczeniu pracodawcy przyczyna była nierzeczywista. W przypadku powoda obie opisane powyżej przesłanki rozwiązania umowy o pracę w trybie art. 53 k.p. zostały spełnione.

Jak wynikało ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, powód pozostawał zatrudniony u strony pozwanej ponad 6 miesięcy, a jego niezdolność do pracy z powodu choroby trwała nieprzerwanie od dnia 29 listopada 2023 r., z tym że okres zasiłkowy rozpoczął się od niezdolności do pracy trwającej od 28 września 2023 r. do 11 października 2023 r. Z dniem 14 maja 2024 r. powód wykorzystał pełen okres zasiłkowy wynoszący 182 dni. Następnie, Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał mu świadczenie rehabilitacyjne na okres od dnia 15 maja 2024 r. do dnia 12 sierpnia 2024 r. oraz od dnia 13 sierpnia 2024 r. do dnia 11 września 2024 r. i od dnia 12 września 2024 r. do dnia 10 listopada 2024 r. Łącznie zatem powód korzystał przez 182 dni z zasiłku chorobowego oraz przez 6 miesięcy ze świadczenia rehabilitacyjnego.

Decyzją z dnia 15 lipca 2024 r. organ rentowy przyznał powodowi prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia 15 maja do dnia 12 sierpnia 2024 r., a następnie decyzją z dnia 23 sierpnia 2024 r. – na okres od dnia 13 sierpnia do dnia 11 września 2024 r. Obie decyzje zostały przesłane do wiadomości pracodawcy

Biorąc powyższe pod uwagę, strona pozwana miała prawo rozwiązać z powodem umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia, na podstawie art. 53 § 1 pkt 1b k.p., tj. z powodu niezdolności powoda do pracy na skutek choroby trwającej dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące, bowiem w dniu złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy, tj. w dniu 17 września 2024 r. powód nie był już objęty tzw. okresem ochronnym, w którym pracodawca nie mógłby rozwiązać z nim umowy o pracę.

Zatem okres ochronny dotyczący świadczenia rehabilitacyjnego (3 miesiące) minął już sierpniu i strona pozwana już wtedy mogła rozwiązać z powodem umowę o pracę. Poza tym do dnia złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, powód niewątpliwie nie stawił się do pracy „w związku z ustaniem przyczyny nieobecności”, był bowiem nadal niezdolny do pracy, co niewątpliwie wynika z ustaleń dokonanych w sprawie i w zasadzie nie było kwestionowane przez powoda.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego (w tym powołanym w uzasadnieniu pozwu) wyrażany jest pogląd, że rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 53 § 1 k.p. jest bezprawne w przypadku, gdy pracownik nie stawił się do pracy co prawda bezpośrednio po upływie okresu ochronnego, ale z innych przyczyn niż utrzymująca się niezdolność do pracy. Jeżeli nieobecność ta jest nieusprawiedliwiona, pracodawca może rozwiązać umowę o pracę na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Oznacza to tyle, że składając oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę na podstawie art. 53 § 1 k.p. bez wiedzy o przyczynie niestawienia się pracownika do pracy, pracodawca naraża się na ryzyko działania niezgodnego z prawem i ponoszenia związanych z tym skutków, gdyby w postępowaniu wszczętym odwołaniem pracownika od rozwiązania umowy o pracę w rozważanym trybie okazało się, że przyczyna jego nieobecności była inna niż dalsza niezdolność do pracy (por. wyrok z dnia 17 lipca 2009 r., I PK 43/09, LEX nr 529759 i powołane w nim orzeczenia). Taka sytuacja nie wystąpiła jednak w niniejszej sprawie. Pracodawca miał uzasadnione przesłanki do przyjęcia, że powód jest nadal nieobecny w pracy z powodu przedłużającej się niezdolności do pracy na skutek choroby, co zostało następnie potwierdzone kolejną decyzją o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego.

Nie można również zgodzić się z twierdzeniami wskazanymi w replice na odpowiedź na pozew, że strona pozwana nie mogła rozwiązać umowy o pracę z powodem z uwagi na jego trwającą niezdolność do pracy. W ocenie Sądu taka interpretacja byłaby niezgodna z ratio legis przepisów art. 53 k.p. Analizowana regulacja jest powiązana z art. 41 k.p., zgodnie z którym pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę w czasie urlopu pracownika, a także w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, jeżeli nie upłynął jeszcze okres uprawniający do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. "Inna usprawiedliwiona nieobecność" najczęściej spowodowana jest chorobą pracownika. Limity czasowe przewidziane w art. 53 k.p. są okresem ochronnym usprawiedliwionej nieobecności w pracy w rozumieniu art. 41 k.p. Kiedy absencja przekroczy limity czasowe określone w art. 53 § 1 k.p., wówczas podmiot zatrudniający uzyskuje kompetencję do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Ta szczególna podstawa rozwiązania umowy o pracę konstytuuje prawo pracodawcy do zwolnienia pracownika w razie przedłużającej się absencji, nawet jeżeli nie można zarzucić mu nagannego zachowania oraz do zatrudnienia w jego miejsce innej osoby. Przepis ten chroni uzasadnione interesy pracodawcy, który ma prawo oczekiwać od pracownika świadczenia pracy. Ustawodawca przewidział przy tym w art. 53 § 5 k.p., że pracodawca powinien w miarę możliwości ponownie zatrudnić pracownika, który w okresie 6 miesięcy od rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, z przyczyn wymienionych w art. 53 § 1 i 2 k.p., zgłosi swój powrót do pracy niezwłocznie po ustaniu tych przyczyn. Z art. 20 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa wynika, że art. 53 § 5 k.p. stosuje się odpowiednio do pracownika pobierającego świadczenie rehabilitacyjne, jeżeli zgłosi on swój powrót do pracodawcy niezwłocznie po wyczerpaniu tego świadczenia, choćby nastąpiło to po upływie 6 miesięcy od rozwiązania stosunku pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłuższy niż 12 miesięcy. W takim przypadku możliwość dochodzenia roszczenia o nawiązanie stosunku pracy nie jest zatem ograniczona półrocznym terminem, który wynika z kodeksu pracy. Cytowane przepisy łagodzą skutki rozwiązania umowy o pracę w analizowanym trybie dla pracowników znajdujących się w analogicznej sytuacji jak powód, który pomimo upływu okresu ochronnego z art. 53 § 1 pkt 1 b k.p. nadal pobierał świadczenie rehabilitacyjne.

W świetle powyższego, rozwiązanie z powodem umowy o pracę nie było nieuzasadnione, nie było też dotknięte wadą prawną. Zawarta w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę przyczyna okazała się rzeczywista, prawdziwa i uzasadniona. Tym samym żądanie powoda o zasądzenia na jego rzecz odszkodowania podlegało oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I sentencji wyroku oddalił powództwo w całości.

Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w punkcie II sentencji wyroku, Sąd oparł na treści przepisu art. 98 k.p.c. uwzględniając w tym zakresie fakt, iż powództwo zostało w całości oddalone i to stronę pozwaną należało uznać za stronę wygrywającą, zaś na koszty poniesione przez nią złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 360,00 zł, ustalone zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. O odsetkach od kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

W punkcie III sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach sądowych na podstawie art. 98 k.p.c. oraz art. 113 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W toku postępowania powód był zwolniony od obowiązku ponoszenia wydatków na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy. Żądanie pozwu podlegało w całości oddaleniu, w związku z czym nie budzi wątpliwości, iż powód jest stroną, która - w rozumieniu art. 98 k.p.c. - proces przegrała, co winno uzasadniać obciążenie go kosztami postępowania w zakresie kosztów sądowych. Z dyspozycji art. 113 cytowanej ustawy wynika jednak, iż nie istnieją podstawy do obciążenia kosztami strony zwolnionej od kosztów postępowania, która proces przegrała. Obciążenie strony pozwanej kosztami sądowymi byłoby z kolei sprzeczne z zasadami słuszności.