Treść orzeczenia III K 148/24 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

III K 148/24 - wyrok Sąd Okręgowy we Wrocławiu z 2025-10-20

Sygn. akt III K 148/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 października 2025 r.

8.Sąd Okręgowy we Wrocławiu III Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Tomasz Kaszyca

Ławnicy: Hanna Sokoła, Janina Strusiewicz

Protokolant: Dominika Warszawska

przy udziale Prokuratora Pawła Muchy

po rozpoznaniu w dniach: 4 lipca, 8 sierpnia, 30 września, 28 listopada 2024r., 27 stycznia, 6 marca, 17 kwietnia, 26 maja, 21 lipca, 25 sierpnia i 6 października 2025r.

sprawy:

1. K. W. (W.). PESEL (...). syna I. i H. z domu K., urodzonego (...) w O.,

oskarżonego o to, że:

I. w okresie od 1 stycznia 2018 roku do 8 maja 2022 roku, we W., W. i innych miejscowościach, kierował zorganizowaną grupą przestępczą, w której skład wchodziła także W. W. (2) oraz D. W., mającej na celu w ramach podziału ról popełnianie przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, poprzez nakłanianie kobiet do uprawiania prostytucji i ułatwianie ustalonym kobietom uprawiania prostytucji, a następnie czerpanie z tego procederu korzyści majątkowych.

tj. o czyn z art. 258 § 3 k.k.

II. w okresie od 1 stycznia 2018 roku do 8 maja 2022 roku, roku we W., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której wchodzili W. W. (2) i D. W., czyniąc sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu, nakłaniali kobiety do uprawiania prostytucji poprzez umieszczanie ogłoszeń oferujących możliwość uprawniania tego procederu, ułatwiali uprawianie prostytucji innym osobom, w tym K. K. (1), A. P., M. W., B. P., S. B. (1), O. B. oraz innym nieustalonym kobietom, w ten sposób, ustalali zasady na jakich wyżej wymienione świadczyły usługi seksualne oraz zasady rozliczania się z pieniędzy zarabianych na uprawianiu prostytucji, ułatwiali uprawianie prostytucji w ten sposób, że organizowali i nadzorowali świadczenie usług seksualnych przez kobiety, w szczególności poprzez udostępnianie wynajmowanych i opłacanych przez siebie w tym celu mieszkań, organizowanie sesji fotograficznych, w celu uzyskania niezbędnych do zamieszczenia ogłoszeń oferujących usługi seksualne w Internecie fotografii, udostępnianie fotografii innych osób do tych ogłoszeń, zamieszczanie i opłacanie ogłoszeń, zapewniając telefony komórkowe i karty SIM w celu umawiania się z klientami, a także środki higieniczne i prezerwatywy, a następnie czerpali z uprawiania prostytucji przez te kobiety korzyści majątkowe, w kwotach po co najmniej 100 zł za każdą wykonaną usługę

2.1.tj. o czyn z art. 204 § 1 i 2k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k.. w zw. z art. 12 §1 k.k.

III. w okresie od 9 maja 2022 roku, do 8 maja 2023 roku, we W., W. i innych miejscowościach, kierował zorganizowaną grupą przestępczą, w której skład wchodziła także W. W. (2) oraz D. W., mającej na celu w ramach podziału ról popełnianie przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, poprzez nakłanianie kobiet do uprawiania prostytucji i ułatwianie ustalonym kobietom uprawiania prostytucji, a następnie czerpanie z tego procederu korzyści majątkowych,

9.tj. o czyn z art. 258 § 3 k.k.

IV. w okresie od 9 maja 2022 roku, do 8 maja 2023 roku, we W., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której wchodzili W. W. (2) i D. W., czyniąc sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu, nakłaniali kobiety do uprawiania prostytucji poprzez umieszczanie ogłoszeń oferujących możliwość uprawniania tego procederu, ułatwiali uprawianie prostytucji innym osobom, w tym K. K. (1), A. P., M. W., B. P., S. B. (2), O. B. oraz innym nieustalonym kobietom, w ten sposób, ustalali zasady na jakich wyżej wymienione świadczyły usługi seksualne oraz zasady rozliczania się z pieniędzy zarabianych na uprawianiu prostytucji, ułatwiali uprawianie prostytucji w ten sposób, że organizowali i nadzorowali świadczenie usług seksualnych przez kobiety, w szczególności poprzez udostępnianie wynajmowanych i opłacanych przez siebie w tym celu mieszkań, organizowanie sesji fotograficznych, w celu uzyskania niezbędnych do zamieszczenia ogłoszeń oferujących usługi seksualne w Internecie fotografii, udostępnianie fotografii innych osób do tych ogłoszeń, zamieszczanie i opłacanie ogłoszeń, zapewniając telefony komórkowe i karty S1M w celu umawiania się z klientami, a także środki higieniczne i prezerwatywy, a następnie czerpali z uprawiania prostytucji przez te kobiety korzyści majątkowe, w kwotach po co najmniej 100 zł za każdą wykonaną usługę,

10.tj. o czyn z art. 204 § 1 i 2k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k.. w zw. z art. 12 §1 k.k.

2. D. W. (W.), PESEL (...), syna K. i W. z domu R., urodzonego (...) w W.,

4.1.oskarżonego o to, że:

V. w okresie od 30 grudnia 2018 roku do 8 maja 2022 roku we W.. W. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w której skład wchodziła także W. W. (2) oraz K. W., mającej na celu w ramach podziału ról popełnianie przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, poprzez nakłanianie kobiet do uprawiania prostytucji i ułatwianie ustalonym kobietom uprawiania prostytucji, a następnie czerpanie z tego procederu korzyści majątkowych.

tj. o czyn z art. 258 §1 k.k.

VI. w okresie od 30 grudnia 2018 roku do 8 maja 2022 roku we W., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której wchodzili W. W. (2) i K. W., czyniąc sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu, nakłaniali kobiety do uprawiania prostytucji poprzez umieszczanie ogłoszeń oferujących możliwość uprawniania tego procederu, ułatwiali uprawianie prostytucji innym osobom, w tym K. K. (1), A. P., M. W.. B. P., S. B. (2), O. B. oraz innym nieustalonym kobietom, w ten sposób, ustalali zasady na jakich wyżej wymienione świadczyły usługi seksualne oraz zasady rozliczania się z pieniędzy zarabianych na uprawianiu prostytucji, ułatwiali uprawianie prostytucji w ten sposób, że organizowali i nadzorowali świadczenie usług seksualnych przez kobiety, w szczególności poprzez udostępnianie wynajmowanych i opłacanych przez siebie w tym celu mieszkań, organizowanie sesji fotograficznych, w celu uzyskania niezbędnych do zamieszczenia ogłoszeń oferujących usługi seksualne w Internecie fotografii, udostępnianie fotografii innych osób do tych ogłoszeń, zamieszczanie i opłacanie ogłoszeń, zapewniając telefony komórkowe i karty SIM w celu umawiania się z klientami, a także środki higieniczne i prezerwatywy, a następnie czerpali z uprawiania prostytucji przez te kobiety korzyści majątkowe, w kwotach po co najmniej 100 zł za każdą wykonaną usługę,

4.2.tj. o czyn z art. 204 § 1 i 2k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k.. w zw. z art. 12 §1 k.k.

VII. w dniu 8 maja 2023 roku w W. posiadał bez wymaganego zezwolenia amunicję w postaci: naboju kal. 12 mm produkcji włoskiej przeznaczony do broni gładkolufowej zaelaborowany ładunkiem śrutu, naboju kal. 7, 62 mm x 54R. produkcji polskiej 1953 roku, naboju pośredni kal. 7.62 mm X 39 mm wz 43 produkcji polskiej z 1966 roku oraz naboju pośredniego tzw. „ślepego’' kal. 7. 62 X 39 mm wz 43 produkcji polskiej z 1965 roku,

tj. o czyn z art. 263 §2 k.k.

VIII. w okresie od 9 maja 2022 roku do 8 maja 2023 roku, we W., W. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w której skład wchodziła także W. W. (2) oraz K. W., mającej na celu w ramach podziału ról popełnianie przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, poprzez nakłanianie kobiet do uprawiania prostytucji i ułatwianie ustalonym kobietom uprawiania prostytucji, a następnie czerpanie z tego procederu korzyści majątkowych,

11.tj. o czyn z art. 258 §1 k.k.

IX. w okresie od 9 maja 2022 roku do 8 maja 2023 roku, we W., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której wchodzili W. W. (2) i K. W., czyniąc sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu, nakłaniali kobiety do uprawiania prostytucji poprzez umieszczanie ogłoszeń oferujących możliwość uprawniania tego procederu, ułatwiali uprawianie prostytucji innym osobom, w tym K. K. (1), A. P., M. W., B. P., S. B. (2), O. B. oraz innym nieustalonym kobietom, w ten sposób, ustalali zasady na jakich wyżej wymienione świadczyły usługi seksualne oraz zasady rozliczania się z pieniędzy zarabianych na uprawianiu prostytucji, ułatwiali uprawianie prostytucji w ten sposób, że organizowali i nadzorowali świadczenie usług seksualnych przez kobiety, w szczególności poprzez udostępnianie wynajmowanych i opłacanych przez siebie w tym celu mieszkań, organizowanie sesji fotograficznych, w celu uzyskania niezbędnych do zamieszczenia ogłoszeń oferujących usługi seksualne w Internecie fotografii, udostępnianie fotografii innych osób do tych ogłoszeń, zamieszczanie i opłacanie ogłoszeń, zapewniając telefony komórkowe i karty SIM w celu umawiania się z klientami, a także środki higieniczne i prezerwatywy, a następnie czerpali z uprawiania prostytucji przez te kobiety korzyści majątkowe, w kwotach po co najmniej 100 zł za każdą wykonaną usługę,

12.tj. o czyn z art. 204 § 1 i 2k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k.. w zw. z art. 12 §1 k.k.

3. W. W. (2) z domu R., PESEL (...). córki J. i S. z domu L., urodzoną (...) w B.,

6.1.oskarżonej o to, że:

X. w okresie od 1 stycznia 2018 roku do 8 maja 2022 roku we W.. W. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w której skład wchodził także D. W. oraz K. W., mającej na celu w ramach podziału ról popełnianie przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, poprzez nakłanianie kobiet do uprawiania prostytucji i ułatwianie ustalonym kobietom uprawiania prostytucji, a następnie czerpanie z tego procederu korzyści majątkowych.

6.2.tj. o czyn z art. 258 §1 k.k.

XI. w okresie od 1 stycznia 2018 roku do 8 maja 2022 roku we W., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której wchodzili D. W. i K. W., czyniąc sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu, nakłaniali kobiety do uprawiania prostytucji poprzez umieszczanie ogłoszeń oferujących możliwość uprawniania tego procederu, ułatwiali uprawianie prostytucji innym osobom, w tym K. K. (1). A. P., M. W.. B. P., S. B. (2). O. B. oraz innym nieustalonym kobietom, w ten sposób, ustalali zasady na jakich wyżej wymienione świadczyły usługi seksualne oraz zasady rozliczania się z pieniędzy zarabianych na uprawianiu prostytucji, ułatwiali uprawianie prostytucji w ten sposób, że organizowali i nadzorowali świadczenie usług seksualnych przez kobiety, w szczególności poprzez udostępnianie wynajmowanych i opłacanych przez siebie w tym celu mieszkań, organizowanie sesji fotograficznych, w celu uzyskania niezbędnych do zamieszczenia ogłoszeń oferujących usługi seksualne w Internecie fotografii, udostępnianie fotografii innych osób do tych ogłoszeń, zamieszczanie i opłacanie ogłoszeń, zapewniając telefony komórkowe i karty SIM w celu umawiania się z klientami, a także środki higieniczne i prezerwatywy, a następnie czerpali z uprawiania prostytucji przez te kobiety korzyści majątkowe, w kwotach po co najmniej 100 zł za każdą wykonaną usługę,

6.3.tj. o czyn z art. 204 § 1 i 2k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k.. w zw. z art. 12 §1 k.k.

XII. w okresie od 9 maja 2022 roku do 8 maja 2023 roku, we W., W. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w której skład wchodził także D. W. oraz K. W., mającej na celu w ramach podziału ról popełnianie przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, poprzez nakłanianie kobiet do uprawiania prostytucji i ułatwianie ustalonym kobietom uprawiania prostytucji, a następnie czerpanie z tego procederu korzyści majątkowych,

13.tj. o czyn z art. 258 §1 k.k.

XIII. w okresie od 9 maja 2022 roku, do 8 maja 2023 roku, we W., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której wchodzili D. W. i K. W., czyniąc sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu, nakłaniali kobiety do uprawiania prostytucji poprzez umieszczanie ogłoszeń oferujących możliwość uprawniania tego procederu, ułatwiali uprawianie prostytucji innym osobom, w tym K. K. (1), A. P., M. W., B. P., S. B. (2), O. B. oraz innym nieustalonym kobietom, w ten sposób, ustalali zasady na jakich wyżej wymienione świadczyły usługi seksualne oraz zasady rozliczania się z pieniędzy zarabianych na uprawianiu prostytucji, ułatwiali uprawianie prostytucji w ten sposób, że organizowali i nadzorowali świadczenie usług seksualnych przez kobiety, w szczególności poprzez udostępnianie wynajmowanych i opłacanych przez siebie w tym celu mieszkań, organizowanie sesji fotograficznych, w celu uzyskania niezbędnych do zamieszczenia ogłoszeń oferujących usługi seksualne w Internecie fotografii, udostępnianie fotografii innych osób do tych ogłoszeń, zamieszczanie i opłacanie ogłoszeń, zapewniając telefony komórkowe i karty SIM w celu umawiania się z klientami, a także środki higieniczne i prezerwatywy, a następnie czerpali z uprawiania prostytucji przez te kobiety korzyści majątkowe, w kwotach po co najmniej 100 zł za każdą wykonaną usługę,

14.tj. o czyn z art. 204 § 1 i 2k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k.. w zw. z art. 12 §1 k.k.

15.*******

I. uznaje oskarżonego K. W. za winnego tego, że w okresie od stycznia 2019 roku do 8 maja 2023 roku, we W., W. i innych miejscowościach, kierował zorganizowaną grupą przestępczą, w której skład wchodziła także W. W. (2) oraz D. W., mającej na celu w ramach podziału ról popełnianie przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, poprzez nakłanianie kobiet do uprawiania prostytucji i ułatwianie ustalonym kobietom uprawiania prostytucji, a następnie czerpanie z tego procederu korzyści majątkowych., tj. czynu z art. 258 § 3 k.k. i za to na podstawie art. 258§3 k.k. wymierza mu karę roku pozbawienia wolności;

II. na podstawie art. 43a§3 k.k., w związku z popełnieniem czynu opisanego w pkt. I. części dyspozytywnej wyroku, orzeka wobec oskarżonego K. W. świadczenie pieniężne w wysokości 10.000zł (dziesięć tysięcy) na rzecz (...);

III. uznaje oskarżonego K. W. za winnego tego, że w okresie od stycznia 2019 roku do 8 maja 2023 roku, roku we W., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której wchodzili W. W. (2) i D. W., czyniąc sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu, nakłaniali kobiety do uprawiania prostytucji poprzez umieszczanie ogłoszeń oferujących możliwość uprawniania tego procederu, ułatwiali uprawianie prostytucji innym osobom, w tym M. L., O. G., S. B. (2), E. K., M. H., K. K. (1), K. P., A. P. oraz innym nieustalonym kobietom, w ten sposób, że ustalali zasady na jakich wyżej wymienione świadczyły usługi seksualne oraz zasady rozliczania się z pieniędzy zarabianych na uprawianiu prostytucji, ułatwiali uprawianie prostytucji w ten sposób, że organizowali i nadzorowali świadczenie usług seksualnych przez kobiety, w szczególności poprzez udostępnianie wynajmowanych i opłacanych przez siebie w tym celu mieszkań, organizowanie sesji fotograficznych, w celu uzyskania niezbędnych do zamieszczenia ogłoszeń oferujących usługi seksualne w Internecie fotografii, udostępnianie fotografii innych osób do tych ogłoszeń, zamieszczanie i opłacanie ogłoszeń, zapewniając telefony komórkowe i karty SIM w celu umawiania się z klientami, a także środki higieniczne i prezerwatywy, a następnie czerpali z uprawiania prostytucji przez te kobiety korzyści majątkowe, tj. czynu z art. 204 § 1 i 2k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. i za to na podstawie art. 204§1 i 2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 57b k.k. wymierza mu karę roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33§2 k.k. grzywnę w liczbie 400 (czterystu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę po 50zł (pięćdziesiąt);

IV. uznaje oskarżonego D. W. za winnego tego, że w okresie od stycznia 2019 roku do 8 maja 2023 roku we W., W. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez K. W., w której skład wchodziła także W. W. (2), mającej na celu w ramach podziału ról popełnianie przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, poprzez nakłanianie kobiet do uprawiania prostytucji i ułatwianie ustalonym kobietom uprawiania prostytucji, a następnie czerpanie z tego procederu korzyści majątkowych, tj. o czyn z art. 258 §1 k.k. i za to na podstawie art. 258§1 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

V. na podstawie art. 43a§2 k.k., w związku z popełnieniem czynu opisanego w pkt. IV. części dyspozytywnej wyroku, orzeka wobec oskarżonego D. W. świadczenie pieniężne w wysokości 5.000zł (pięć tysięcy) na rzecz (...);

VI. uznaje oskarżonego D. W. za winnego tego, że w okresie od stycznia 2019 roku do 8 maja 2023 roku we W. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, którą kierował K. W., w skład której wchodziła także W. W. (2), czyniąc sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu, nakłaniali kobiety do uprawiania prostytucji poprzez umieszczanie ogłoszeń oferujących możliwość uprawniania tego procederu, ułatwiali uprawianie prostytucji innym osobom, w tym M. L., O. G., S. B. (2), E. K., M. H., K. K. (1), K. P., A. P. oraz innym nieustalonym kobietom, w ten sposób, że ustalali zasady na jakich wyżej wymienione świadczyły usługi seksualne oraz zasady rozliczania się z pieniędzy zarabianych na uprawianiu prostytucji, ułatwiali uprawianie prostytucji w ten sposób, że organizowali i nadzorowali świadczenie usług seksualnych przez kobiety, w szczególności poprzez udostępnianie wynajmowanych i opłacanych przez siebie w tym celu mieszkań, organizowanie sesji fotograficznych, w celu uzyskania niezbędnych do zamieszczenia ogłoszeń oferujących usługi seksualne w Internecie fotografii, udostępnianie fotografii innych osób do tych ogłoszeń, zamieszczanie i opłacanie ogłoszeń, zapewniając telefony komórkowe i karty SIM w celu umawiania się z klientami, a także środki higieniczne i prezerwatywy, a następnie czerpali z uprawiania prostytucji przez te kobiety korzyści majątkowe, tj. czynu z art. 204 § 1 i 2k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. i za to na podstawie art. 204§1 i 2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 57b k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33§2 k.k. grzywnę w liczbie 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę po 50zł (pięćdziesiąt);

VII. uznaje oskarżonego D. W. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. VII. części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 263§2 k.k. i za to na podstawie art. 263§2 k.k. przy zastosowaniu art. 37a§1 k.k. wymierza mu karę grzywny w liczbie 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę po 50zł (pięćdziesiąt);

VIII. na podstawie art. 43a§2 k.k., w związku z popełnieniem czynu z art. 263§2 k.k., orzeka wobec oskarżonego D. W. świadczenie pieniężne w wysokości 5.000zł (pięć tysięcy) na rzecz (...);

IX. uznaje oskarżoną W. W. (2) za winną tego, że w okresie od stycznia 2019 roku do 8 maja 2023 roku we W., W. i innych miejscowościach, brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez K. W., w której skład wchodził także D. W., mającej na celu w ramach podziału ról popełnianie przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, poprzez nakłanianie kobiet do uprawiania prostytucji i ułatwianie ustalonym kobietom uprawiania prostytucji, a następnie czerpanie z tego procederu korzyści majątkowych, tj. czynu z art. 258 §1 k.k. i za to na podstawie art. 258§1 k.k. wymierza jej karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

X. na podstawie art. 43a§2 k.k., w związku z popełnieniem czynu opisanego w pkt. IX. części dyspozytywnej wyroku, orzeka wobec oskarżonej W. W. (2) świadczenie pieniężne w wysokości 5.000zł (pięć tysięcy) na rzecz (...);

XI. uznaje oskarżoną W. W. (2) za winną tego, że w okresie od stycznia 2019 roku do 8 maja 2023 roku we W. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, którą kierował K. W., w skład której wchodził także D. W., czyniąc sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu, nakłaniali kobiety do uprawiania prostytucji poprzez umieszczanie ogłoszeń oferujących możliwość uprawniania tego procederu, ułatwiali uprawianie prostytucji innym osobom, w tym M. L., O. G., S. B. (2), E. K., M. H., K. K. (1), K. P., A. P. oraz innym nieustalonym kobietom, w ten sposób, że ustalali zasady na jakich wyżej wymienione świadczyły usługi seksualne oraz zasady rozliczania się z pieniędzy zarabianych na uprawianiu prostytucji, ułatwiali uprawianie prostytucji w ten sposób, że organizowali i nadzorowali świadczenie usług seksualnych przez kobiety, w szczególności poprzez udostępnianie wynajmowanych i opłacanych przez siebie w tym celu mieszkań, organizowanie sesji fotograficznych, w celu uzyskania niezbędnych do zamieszczenia ogłoszeń oferujących usługi seksualne w Internecie fotografii, udostępnianie fotografii innych osób do tych ogłoszeń, zamieszczanie i opłacanie ogłoszeń, zapewniając telefony komórkowe i karty SIM w celu umawiania się z klientami, a także środki higieniczne i prezerwatywy, a następnie czerpali z uprawiania prostytucji przez te kobiety korzyści majątkowe, tj. czynu z art. 204 § 1 i 2k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. i za to na podstawie art. 204§1 i 2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 57b k.k. wymierza jej karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33§2 k.k. grzywnę w liczbie 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę po 50zł (pięćdziesiąt);

XII. na podstawie art. 85§1 k.k. w zw. z art. 86§1 i 2 k.k. wymierzone powyżej oskarżonym kary łączy i wymierza im kary łączne:

⚫: K. W. roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
⚫: D. W. 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 175 (stu siedemdziesięciu pięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę po 50zł (pięćdziesiąt),
⚫: W. W. (2) 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XIII. na podstawie art. 69§1 i 2 k.k. w zw. z art. 70§1 k.k. wykonanie orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonym: D. W. oraz W. W. (2) na okres po 2 (dwa) lata próby i w tym okresie na podstawie art. 73§2 k.k. oddaje tych oskarżonych pod dozór kuratora sądowego;

XIV. na podstawie art. 72§1 pkt. k.k. oskarżonych D. W. i W. W. (2) zobowiązuje do pisemnego informowania Sądu co 6 miesięcy co do przebiegu okresu próby;

XV. na podstawie art. 44§1 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa przedmiotów ujętych w wykazie dowodów rzeczowych: Drz: 376-379/24 na k. 4497-4500 i zarządza ich pozostawienie w aktach sprawy;

XVI. na podstawie art. 44§1 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa przedmiotów ujętych w wykazie dowodów rzeczowych: Drz: 305-324/24 na k. 4497-4500, Drz 326-339/24 na k. 4502-4503, Drz 340-356/24 na k. 4504-4505;

XVII. na podstawie art. 44§1 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa czterech sztuk amunicji ujętych w wykazie dowodów rzeczowych: Drz: 325-324/24 na k. 4501 pod poz. 1 i zarządza ich zniszczenie;

XVIII. na podstawie art. 230§2 kpk zwraca oskarżonemu K. W. banknoty o łącznej wartości 160 EURO, stanowiące depozyt wartościowy Drz (...) ( (...)) ujęty na k. 4499 pod poz. 37;

XIX. na podstawie art. 230§2 kpk zwraca oskarżonej W. W. (2) banknoty o łącznej wartości 7 USD, stanowiących depozyt wartościowy Drz (...) ( (...)) ujęty na k. 4500 pod poz. 38;

XX. na podstawie art. 45§1 k.k. orzeka wobec oskarżonych: K. W., D. W. i W. W. (2) w związku z popełnieniem przestępstwa z art. 204§1 i 2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k.: przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości 3700zł, stanowiącej depozyt wartościowy Drz (...) ( (...)) ujęty na k. 1500 pod poz. 39 oraz przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości po 172.100zł (sto siedemdziesiąt dwa tysiące sto) od każdego z oskarżonych;

XXI. na podstawie art. 63§1 k.k. zalicza oskarżonym okres ich zatrzymania i tymczasowego aresztowania:

⚫: K. W. od dnia 8 maja 2023r. godzina 15:35 do dnia 3 listopada 2023r. godzina 14:05 na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności,
⚫: D. W. od dnia 8 maja 2023r. godzina 15:05 do dnia 17 lipca 2023r. godzina 15:20 na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny,
⚫: W. W. (2) od dnia 8 maja 2023r. godzina 15:05 do dnia 17 lipca 2023r. godzina 15:00 na poczet orzeczonej kary grzywny, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny;

XXII. zasądza od Skarbu Państwa (kasa tut. Sądu) na rzecz r.pr. A. R. kwotę 5166zł (w tym podatek VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonej W. W. (2);

XXIII. zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów postępowania, w tym i opłaty w sprawie.

Hanna Sokoła Tomasz Kaszyca Janina Strusiewicz

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 148/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

K. W.

D. W.

W. W. (2)

Czyny wskazane w pkt I, III, IV, VI, IX, XI części dyspozytywnej wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

7.Wydział Kryminalny Komendy Wojewódzkiej Policji w trakcie czynności operacyjnych wszedł w posiadanie informacji o ogłoszeniu, zamieszczonym na portalu „(...)”. Z treści ogłoszenia wynikało, że osoba je zamieszczająca werbuje kobiety do pracy w charakterze prostytutek.

9.W związku z podejrzeniem, iż na terenie W. działa zorganizowana grupa przestępcza zajmująca się prowadzeniem tzw. „mieszkaniówek” (lokali mieszkalnych, gdzie kobiety mogą świadczyć usługi seksualne) oraz czerpiąca korzyści majątkowe z tego procederu, Komenda Wojewódzka Policji we W. prowadziła kontrolę operacyjną o kryptonimie (...).

11.W toku wskazanej kontroli, na podstawie zgromadzonych materiałów operacyjnych ustalono, że przedmiotową działalnością zajmowali się K. W., jego żona W. W. (2) oraz ich syn D. W.. Faktyczny nadzór nad całą prowadzoną działalnością grupy sprawował K. W..

13.Celem organizowania świadczenia usług seksualnych przez zatrudniane kobiety, członkowie rodziny W. wynajmowali mieszkania:

-: w okresie od przełomu roku 2018 i 2019 do września 2019 r. mieszkanie przy ul. (...) we W.,
-: w styczniu 2019 r. mieszkanie przy ul. (...) we W.
-: w okresie od dnia 10 września 2019 r. do dnia 12 lutego 2023 r. dwupokojowe mieszkanie przy ul. (...) we W., na dane K. W.
-: w okresie od 14 listopada 2019 r. do maja 2023 r. mieszkanie przy ul. (...) we W., na dane W. W. (2),
-: w okresie od kwietnia do września 2020 r. mieszkanie przy ul. (...) we W., na dane D. W.,
-: w okresie od 14 maja 2021 r. do 31 maja 2023 r. dwupokojowe mieszkanie przy ul. (...) we W., na dane K. W.,

15.W celu kontroli liczby klientów, w mieszkaniach zainstalowane były kamery, rejestrujące wchodzące i wychodzące osoby. W tym samym celu pracownice zobowiązane były również do wysyłania K. W. wiadomości sms lub za pośrednictwem komunikatora WhatsApp. Zgodnie z ustalonym przez K. W. kodem, o którym informowano zatrudniane kobiety, miały one wysyłać oskarżonemu wiadomość o treści “1”, kiedy klient przychodził do mieszkania, a następnie o treści “2”, kiedy wychodził po wykonanej usłudze. Wiadomość o treści “9” oznaczała z kolei rozliczenie za poprzedzającą tę cyfrę klientów.

17.W każdym z wynajmowanych przez oskarżonych mieszkań, prostytucję uprawiało jednocześnie kilka kobiet. Niektóre z nich mieszkały w lokalach na stałe, inne jedynie wykorzystywały poszczególne pokoje do świadczenia usług seksualnych, po uprzednim ustaleniu warunków współpracy z K. W..

19.Decyzję o wynajęciu poszczególnych mieszkań podejmował K. W.. Oskarżony był odpowiedzialny za pilnowanie organizacji „miejsc pracy” w poszczególnych lokalach, zaś synowi D. W. zlecał regulowanie opłat tytułem czynszu najmu za poszczególne lokale.

21.Oskarżony K. W. przeprowadzał rozmowy „rekrutacyjne”, w których zainteresowanym kobietom przedstawiał warunki współpracy. W ramach prowadzonej działalności był on również wyłącznym decydentem co do nawiązywania współpracy z poszczególnymi kobietami. Ustalenia w tym zakresie podejmowane były ustnie.

23.Kobiety zainteresowane współpracą kontaktowały się z zamieszczonym w ogłoszeniach numerem telefonu, którym posługiwał się wyłącznie K. W., który jako jedyny spośród oskarżonych prowadził rozmowy z potencjalnymi pracownicami i podejmował decyzje co do nawiązania współpracy z wybranymi kobietami.

25.Oskarżony organizował ponadto prostytutkom sesje fotograficzne, w trakcie których osobiście wykonywał współpracującym z nim kobietom zdjęcia. W niektórych przypadkach odzież, w którą stylizowane były pracownice, należała do W. W. (2). Uzyskane w ten sposób zdjęcia pracownice wykorzystywały przy zamieszczaniu anonsów erotycznych w internecie. Kobietom przekazywane były również fotografie innych osób, w celu dołączenia ich do tworzonych ogłoszeń.

27.K. W. decydował w jaki sposób korzystano z wynajmowanych mieszkań, kontrolował liczbę przyjętych klientów i rozliczał uzyskane przez pracownice seksualne korzyści majątkowe, osobiście odbierając gotówkę w ramach umówionej części zysku. Oskarżony był nadto odpowiedzialny za rozwiązywanie sytuacji konfliktowych w wynajmowanych mieszkaniach oraz ustalał podział zadań między sobą, żoną i synem, wydając w tym zakresie W. i D. W. konkretne polecenia.

29.K. W. zapewniał kobietom uprawiającym prostytucję telefony komórkowe i karty SIM, dzięki którym mogły kontaktować się z klientami oraz zasilał je środkami pieniężnymi. Oskarżony zamawiał również dla współpracujących kobiet prezerwatywy, lubrykanty, ręczniki oraz środki czystości do sprzątania poszczególnych mieszkań.

31.D. W. był odpowiedzialny za wszystkie aspekty funkcjonowania grupy, które związane były z korzystaniem z komputera, a w szczególności zarządzał – zgodnie z wytycznymi ojca – ogłoszeniami internetowymi na portalach „(...)” i „(...), a także „(...)”, „(...)”. Pierwsza grupa ogłoszeń, zamieszczona na „neutralnych” portalach była skierowana do kobiet i zawierała ofertę podjęcia współpracy, której przedmiotem miało być świadczenie usług seksualnych w mieszkaniach wynajmowanych przez oskarżonych. W treści ogłoszeń oskarżeni deklarowali wsparcie organizacyjne dla kobiet, które za ich namową miały podjąć się prostytucji. Dodatkowo, po podjęciu przez K. W. decyzji o nawiązaniu współpracy z daną kobietą, D. W. zamieszczał na portalach tematycznych – erotycznych - ogłoszenia oferujące świadczenie konkretnych usług seksualnych przez tę pracownicę, w anonsie wykorzystując również wykonane przez ojca fotografie.

33.Zadaniem D. W. była również naprawa sprzętu elektronicznego w wynajmowanych mieszkaniach oraz techniczna obsługa zamontowanych w nich kamer monitoringu. Oskarżony zajmował się również doładowywaniem telefonów, z których korzystały zatrudnione przez grupę kobiety, dokonywaniem płatności za wynajmowane mieszkania, zakupem przez internet prezerwatyw i środków czystości, a dodatkowo – na polecenie rodziców - doładowywanie środków na kartach telefonów, których numery były zamieszczane jako kontaktowe w zamieszczanych w internecie ogłoszeniach. W celu regulowania opisanych wyżej płatności, D. W. początkowo korzystał z rachunku bankowego K. W., a w późniejszym czasie – kiedy prowadzony interes prosperował - należności uiszczał z wpłacanych na własny rachunek bankowy, na bieżąco, środków pochodzących z uprawiania prostytucji przez zatrudniane kobiety.

35.W. W. (2) w ramach uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej była odpowiedzialna za kupowanie telefonów komórkowych oraz kart SIM, rejestrowanie ich na swoje dane oraz przypisywanie numerów telefonów poszczególnym pracownicom.

37.Oskarżona prowadziła ewidencję zatrudnianych kobiet i przyporządkowanych do nich numerów telefonów, które podawane były również jako numery kontaktowe, oraz fotografii w poszczególnych anonsach internetowych. W. W. (2) przesyłała wskazane wyżej informacje synowi, który następnie wykorzystywał je przy zamieszczaniu w Internecie ogłoszeń. Oskarżona kontrolowała również stan środków na poszczególnych telefonach komórkowych i informowała D. W., które z nich wymagają doładowania.

39.Incydentalnie W. W. (2) sprzątała wynajmowane mieszkania.

41.Do zadań W. W. (2) należało również rozliczanie korzyści majątkowych, uzyskanych od poszczególnych pracownic, oskarżona kilkukrotnie odebrała również w lokalach zarobioną gotówkę, chociaż co do zasady należało to do obowiązków K. W..

43.W związku z prowadzoną działalnością oskarżeni K. W., D. W. i W. W. (2) posługiwali się numerami telefonów odpowiednio (...), (...) oraz (...). Wszystkie trzy numery zarejestrowane były na firmę PPHU “K.” W. W. (2).

45.Powyższe bumery telefonów były powiązane z użytkownikiem portalu (...) o (...), który w okresie od 20 lutego 2019 r. do 28 czerwca 2022 r. zamieścił 125 ogłoszeń.

47.Przy wykorzystaniu zarejestrowanych na oskarżonych numerów telefonów umieszczono również 17 ogłoszeń na portalu „(...)”, przy czym tytuły tych ogłoszeń jednoznacznie wskazywały na to, że ich przedmiotem jest świadczenie usług seksualnych („Chwila rozkoszy”, „Kochanka ze snu”, „Niezapomniane spotkanie” i inne). Kolejne 13 ogłoszeń na wskazanym portalu było powiązane z telefonami zarejestrowanymi na K. K. (1), N. D. i B. P.. Treść ogłoszeń wskazywała na powiązanie wszystkich ogłoszeń ze sobą.

49.W ramach prowadzonej działalności oskarżeni nakłaniali kobiety do uprawiania prostytucji, ułatwiali im świadczenie usług seksualnych oraz czerpali z tego korzyści majątkowe.

51.W okresie działalności zorganizowanej grupy składającej się z członków rodziny W., w zarządzanych przez oskarżonych “mieszkaniówkach” usługi seksualne świadczyły:

52.- K. K. (1) (obecnie K.), współpracująca z oskarżonymi od lutego 2022 r. przez około 11 miesięcy, z przerwami,

53.- N. G.,

54.- M. L., od połowy grudnia 2022 r. do 8 maja 2023 r.,

55.- E. K., współpracująca z oskarżonymi od lutego 2019 r. do lutego 2023 r.

56.- M. W., współpracująca z oskarżonymi od sierpnia 2022 r. przez około dwa tygodnie,

57.- B. P.,

58.- S. B. (2), współpracująca z oskarżonymi około miesiąc,

59.- O. B. (obywatelka M.),

60.- A. P. (obywatelka U., od wielu lat w P.), współpracująca z oskarżonymi przez okres około 6-7 miesięcy w 2022 r.

61.- K. P. (obywatelka U.), współpracująca z oskarżonymi od czerwca 2022 r. do maja 2023 r.

62.- O. G. (pochodzenia u., od wielu lat w P., posiada p. obywatelstwo), współpracująca z oskarżonymi około dwa tygodnie,

63.oraz kobiety posługujące się imionami J. i O., których bliższych danych w toku postępowania nie ustalono.

65.Zgodnie z ustalonymi przez K. W. zasadami, zatrudnione kobiety w początkowym okresie współpracy w zamian za wynajęcie pokoju do świadczenia usług seksualnych płaciły kwotę 200 zł za dzień. W późniejszym okresie prostytutki miały przekazywać na rzecz grupy połowę kwoty uzyskanej od każdego obsłużonego klienta, jednak nie mniej niż 100 zł. Gotówka podejmowana była osobiście przez K. W., kilkukrotnie przez W. W. (2). Oskarżeni odbierali pieniądze osobiście lub prosili o zostawienie ich w umówionym miejscu, średnio raz w tygodniu, a następnie pozostawiali je we własnym mieszkaniu, w szkatułce, do której swobodny dostęp mieli wszyscy członkowie rodziny, do ich dyspozycji.

67.W powyższych okresach współpracy oskarżeni otrzymali od zatrudnianych kobiet kwoty w wysokości: od M. L. nie mniej niż 7400 zł, od O. G. nie mniej niż 800 zł, od S. B. (2) kwotę szacowaną przez świadka na około kilku tysięcy złotych, od E. K. kwotę szacowaną przez świadka na około 7500 zł miesięcznie, od M. H. kwotę nie mniejszą niż 2800 zł, od K. K. (1) kwotę szacowaną przez świadka na około 2500 miesięcznie, od A. P. kwotę nie mniejszą iż 2000 zł miesięcznie.

69.Z tytułu prowadzenia działalności opodatkowanej zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych K. W. osiągnął przychody:

-: w roku 2019 – 168.769,08 zł
-: w roku 2020 – 199.968,83 zł
-: w roku 2021 – 339.249,72 zł

71.Urząd Skarbowy w W. nie posiadał danych za lata 2022 i 2023.

73.W. W. (2) w 2020 r. osiągnęła dochód w wysokości 6.670,08 zł. Za pozostałe lata działalności zorganizowanej grupy brak było danych w Urzędzie Skarbowym w W..

75.Urząd Skarbowy w W. nie posiadał również jakichkolwiek danych o dochodach osiągniętych w latach 2019-2023 przez D. W..

76.Na rachunku bankowym K. W. o nr (...) w latach 2018-2023 zarejestrowano wpływy na łączną kwotę 1.609.638,27 zł, przy łącznej kwocie obciążeń 1.611.168 ,35 zł. Rachunek bankowy zarejestrowany na W. W. (2) nr (...) został w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 1 czerwca 2023 r. zasilony kwotą 114.255,99 zł, a przy łącznej kwocie obciążeń 107.705,17 zł. Rachunek bankowy o numerze (...), należący do D. W., w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 1 czerwca 2023 r. został zasilony kwotą łącznie 993.510,01 zł, przy obciążeniach na kwotę 993.566,93 zł.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego K. W.

k. 773-774

k. 781

k. 1025-1031

k. 4555-4557

k. 4685

k. 4764-4766

k. 4768v

akta sprawy

III K 245/24

k. 4638-4639

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego D. W.

k. 745-751

k. 790

k. 989-994

k. 4543-4545

k. 4685v

k. 4766v-4767

k. 4768v

akta sprawy

III K 245/24

k. 4646-4647

Częściowo wyjaśnienia oskarżonej W. W. (2)

k. 759-763

k. 785

k. 995-1003

k. 4549-4551

k. 4686

k. 4767v-4768

akta sprawy

III K 245/24

k. 4642-4643

Komunikat zbiorczy nr 1 z dnia 19.10.2022 r. J-WR-II-pf- (...) (...)

k. 15-35

Komunikat zbiorczy nr 2 z dnia 25.10.2022 r. J-WR-II-pf- (...) (...)

k. 36-49

Komunikat zbiorczy nr 3 z dnia 03.11.2022 r. J-WR-II-pf- (...) (...)

k. 50-106

Komunikat zbiorczy nr 4 z dnia 22.11.2022 r. J-WR-II-pf- (...) (...)

k. 107-148

Komunikat zbiorczy nr 5 z dnia 30.11.2022 r. J-WR-II-pf- (...) (...)

k. 149-176

Komunikat zbiorczy nr 6 z dnia 07.12.2022 r. J-WR-II-pf- (...) (...)

k. 177-186

Komunikat zbiorczy nr 7 z dnia 10.12.2022 r. J-WR-II-pf- (...) (...)

k. 189-264

Komunikat zbiorczy nr 8 z dnia 29.12.2022 r. J-WR-II-pf- (...) (...)

k. 265-387

Płyty DVD z materiałami z kontroli operacyjnej kryptonim (...) nr rej. (...)/22

k. 388-389

(...) uzyskane od operatorów telekomunikacyjnych

k. 439

k. 577

k. 591

k. 801

Zrzuty ekranu ogłoszeń zamieszczonych na portalach „(...)”, „(...)” i „(...)”

k. 442-533

k. 611

Raport z analizy kryminalnej wraz z płytą DVD

k. 612-618

Protokół przeszukania mieszkania przy ul. (...) w W.

k. 632-641

Protokół przeszukania biura przy ul. (...) w W.

k. 642-643

Protokół przeszukania mieszkania przy ul. (...) we W.

k. 647-652

Protokół oględzin mieszkania przy ul. (...) we W.

k. 653-656

Zeznania świadka M. L.

k. 657-661

k. 4835-4836

Zeznania świadka O. G.

k. 664-665

k. 4847-4848

Zeznania świadka N. G.

k. 668-670

Protokół przeszukania mieszkania przy ul. (...) we W.

k. 677-680

k. 801-803

Protokół oględzin mieszkania przy ul. (...) we W.

k. 681-686

k. 687-691

Zeznania świadka S. B. (2)

k. 692-695

k. 4811-4812

Protokół oględzin teczki koloru czarnego oznaczonej jako pakiet nr 14

k. 711-712

Informacje uzyskane z (...) sp. z o.o.

k. 829-843

Protokół zatrzymania rzeczy od Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.

k. 846-848

Informacje uzyskane z Urzędu Skarbowego w W. dot. (...) sp. z o.o.

k. 849-853

Zeznania świadka M. J.

k. 894-897

k. 4780v-- (...)

Zeznania świadka R. P.

k. 900-904

k. 4780

Zeznania świadka M. S.

k. 907-920

k. 4779

Informacje uzyskane z (...) z siedzibą w S.

k. 938

Informacje uzyskane z (...) S. P.

k. 940-943

Umowa najmu mieszkania przy ul. (...), uzyskana od (...) sp. z o.o.

k. 1008-1019

Zeznania świadka M. G.

k. 1088-1090

k. 4786-4787

Zeznania świadka E. K.

k. 1095-1099

k. 4813-4814

Zeznania świadka M. H.-W.

k. 1105-1108

k. 4810-4811

Zeznania świadka K. K. (1) (obecnie K.)

k. 1114-1118

k. 4811-4812

Zeznania świadka A. P.

k. 1124-1127

k. 4812-4813

Zestawienie operacji na rachunkach bankowych należących do K. W., D. W. i W. W. (2)

k. 1136-1137

Opinia biegłego z zakresu informatyki

k. 1138-4287

Sprawozdanie z analizy (...)-22.Ak.18-2023 wraz z płytą DVD

k. 4374-4411

Zeznania świadka P. R.

k. 4413-4415

Zeznania świadka K. P.

k. 4419-4421

k. 4787v-4788

Protokół oględzin notesu koloru czarnego

k. 4427-4434

Protokół oględzin dokumentów wystawionych na dane R. P. zabezpieczonych w toku przeszukania mieszkania przy ul. (...) w W.

k. 4435-4448

Protokół oględzin dokumentów dot. innych lokali zabezpieczonych w toku przeszukania mieszkania przy ul. (...) w W.

k. 4449-4455

Protokół oględzin kalendarza koloru różowego zabezpieczonego w toku przeszukania mieszkania przy ul. (...) w W.

k. 4456-4457

Protokół oględzin odręcznych zapisków oraz dokumentów w niebieskiej teczce zabezpieczonych w toku przeszukania mieszkania przy ul. (...) w W.

k. 4458-4484

Protokół oględzin zeszytu formatu A4 zabezpieczonego w toku przeszukania mieszkania przy ul. (...) w W.

k. 4485-4496

Zeznania świadka T. B.

k. 4856-4857

Teczka nr (...) (...)

(...) niejawne

7.W. W. (2) w przeszłości leczyła się psychiatrycznie z powodu depresji. Dwukrotnie, w krótkim odstępie czasu, podejmowała próby samobójcze w 2019 r.

9.Tempore criminis oskarżona nie miała zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia zarzucanych jej czynów i pokierowania swoim postępowaniem. W aktualnym stanie psychicznym może brać udział w toczącym się postępowaniu, stawać przed Sądem i jest zdolna do samodzielnej i rozsądnej obrony.

Opinia sądowo-psychiatryczna dot. W. W. (2)

k. 945-948

7.K. W. choruje na otyłość spowodowaną nadmierną podażą energii, u oskarżonego stwierdzono również szereg schorzeń kardiologicznych oraz stłuszczenie wątroby. Schorzenia powyższe nie stanowią przeszkody do brania przez oskarżonego udziału w toczącym się postępowaniu karnym.

Opinia sądowo-lekarska dot. K. W.

k. 4756

7.K. W. w momencie założenia grupy miał (...). Jest (...) W. W. (2), mają razem jedno dziecko – D. W.. Oskarżony posiada wykształcenie podstawowe. W przeszłości prowadził legalną działalność gospodarczą, która jednak nie prosperowała, obecnie nie pracuje, nie pobiera żadnych świadczeń socjalnych ani rentowych, pozostaje na utrzymaniu matki, która oddaje rodzinie całą swoją emeryturę.

9.D. W. ma obecnie (...), jest kawalerem. Ma wykształcenie średnie ogólnokształcące. Prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą – firmę produkującą sztuczne skały, z której uzyskuje dochód w wysokości ok. 15.000 zł miesięcznie.

11.W. W. (2) w chwili rozpoczęcia działania zorganizowanej grupy przestępczej miała (...). Jest żoną K. W., z którym ma jednego syna. Oskarżona posiada wykształcenie zawodowe, obecnie nigdzie nie pracuje, jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy w W. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku z tego tytułu. Nie uzyskuje żadnych świadczeń socjalnych ani rentowych, pozostaje na utrzymaniu teściowej.

Dane osobopoznawcze dot. K. W.

Kwestionariusz wywiadu środowiskowego dot. K. W.

k. 603-609

k. 4723

akta sprawy

III K 245/24

k. 4662

Dane osobopoznawcze dot. D. W.

Kwestionariusz wywiadu środowiskowego dot. D. W.

k. 596-597

k. 4726

akta sprawy

III K 245/24

k. 4661

Dane osobopoznawcze dot. W. W. (2)

Kwestionariusz wywiadu środowiskowego dot. W. W. (2)

k. 598-602

k. 4728

akta sprawy

III K 245/24

k. 4663

7.Oskarżeni nie byli dotychczas karani.

Dane o karalności dot. D. W.

k. 592

k. 4570

akta sprawy

III K 245/24

k. 4658

Dane o karalności dot. W. W. (2)

k. 593

k. 4569

akta sprawy

III K 245/24

k. 4659

Dane o karalności dot. K. W.

k. 594

k. 4571

akta sprawy

III K 245/24

k. 4660

1.1.2.

D. W.

Czyn wskazany w punkcie VII. części dyspozytywnej wyroku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

7.W dniu 8 maja 2023 r. dokonano przeszukania mieszkania oskarżonych przy ul. (...) w W.. W pokoju należącym do D. W. ujawniono cztery sztuki amunicji.

9.Biegły z zakresu badań broni i balistyki stwierdził, że przesłane do badań przedmioty to: nabój kaliber 12 mm produkcji włoskiej przeznaczony do broni gładkolufowej, zaelborowany ładunkiem śrutu, nabój karabinowy kaliber 7,62 mm x 54 R produkcji polskiej z 1953 r., nabój pośredni kaliber 7,62 mm x 39 mm wz 43 produkcji polskiej z 1966 r. oraz nabój “ślepy” kaliber 7,62 x 39 mm wz 43 produkcji polskiej z 1965 r., a nadto wskazane przedmioty są amunicją do broni palnej i ich posiadanie podlega regulacji na gruncie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

11.Wymaganego przez przepisy powyższej ustawy zezwolenia na posiadanie broni i amunicji oskarżony D. W. nie posiada.

Opinia biegłego z zakresu badań broni i balistyki

k. 855-861

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego K. W.

Sąd uwzględnił wyjaśnienia oskarżonego wyłącznie w zakresie, w jakim korespondowały one z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym – w pozostałej części oceniając je jako niewiarygodne i wynikające z przyjętej taktyki procesowej. Ocena wiarygodności relacji oskarżonego wymagała przez Sąd ostrożności, co wynikało z faktu, iż składane przez K. W. depozycje były wewnętrznie niespójne i zmieniały się w toku postępowania, zarówno w zakresie oświadczenia o przyznaniu się do winy i sprawstwa, jak i dalszej treści wyjaśnień.

Sąd jako wiarygodne uwzględnił zatem tę część wyjaśnień, w których K. W. przyznał się do zarzuconych mu czynów i złożył wyjaśnienia zbieżne z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Oskarżony potwierdził, że wynajmował mieszkania we W., a następnie świadomie udostępniał je chętnym kobietom celem świadczenia w nich usług seksualnych. K. W. twierdził przy tym, iż uzyskiwana z tego zapłata nie stanowiła korzyści majątkowej z nierządu współpracujących z nim kobiet, lecz zapłatę za wynajem pokoi.

Oskarżony potwierdził również, że kontrolował liczbę klientów przyjmowanych przez współpracujące z nim kobiety poprzez wysyłanie mu wiadomości zgodnie z przyjętym kodem, a nadto potwierdził, że członkowie rodziny W. kupowali dla kobiet kupowane prezerwatywy, telefony i karty SIM. K. W. potwierdzał również, że w imieniu kobiet zamieszczał w sieci anonse erotyczne.

W trakcie przesłuchania w dniu 17 lipca 2023 r. K. W. dokładnie opisał prowadzoną przez całą rodzinę działalność, przyznając również, że sprawował kierowniczą rolę w całym procederze i o wszystkim samodzielnie decydował. Wskazany wyżej fragment wyjaśnień K. W. był zgodny z ustaleniami faktycznymi oraz innymi dowodami, wobec czego Sąd dał mu wiarę.

W trakcie przesłuchania przed Sądem oskarżony podtrzymał przyznanie się do winy i złożył obszerne wyjaśnienia, w których wskazał, że do podjęcia przestępczego procederu skłoniły go problemy finansowe, wynikłe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego D. W.

Sąd uwzględnił wyjaśnienia oskarżonego w znacznym zakresie, choć nie całkowicie – co wynikało z faktu, iż zmieniał on zdanie co do przyznania się do zarzuconych mu czynów, a przy tym składał obszerne wyjaśnienia, w których w sposób zbieżny z pozostałymi dowodami w sprawie opisywał szczegółowo okoliczności prowadzonej przez rodzinę działalności przestępczej, potwierdzając również, że to K. W. był inicjatorem tego procederu. D. W. opisał szczegółowo podział ról i zadań między sobą a rodzicami, potwierdzając tym samym ustalenia co do struktury zorganizowanej grupy przestępczej, a także jednoznacznie wskazywał, iż rodzinna działalność polegała na prowadzeniu „mieszkaniówek” i zatrudnianiu werbowanych przez internet kobiet jako prostytutek.

W trakcie rozprawy D. W. przyznał się do zarzuconych mu czynów, co w kontekście całokształtu materiału dowodowego Sąd ocenił za wiarygodne. Oskarżony formalnie odmówił składania dalszych wyjaśnień, jednak podczas odczytywania protokołów jego wcześniejszych przesłuchań, ustosunkowywał się do nich, uzupełniając również zawarte w nich informacje.

Jako powód uczestniczenia w przestępczym procederze D. W. wskazał wpływ ojca, który miał zlecać mu zadania związane z prowadzeniem “mieszkaniówek”, kiedy oskarżony był jeszcze nastolatkiem. Jak wskazał D. W., rodzina znajdowała się w złej sytuacji finansowej, a czerpanie zysków z cudzej prostytucji miało stanowić sposób na zasilenie rodzinnego budżetu. Zgodnie z twierdzeniami oskarżonego, przez założeniem agencji towarzyskich rodziny niejednokrotnie nie było stać na podstawowe zakupy, takie jak żywność. Powyższe twierdzenia oskarżonego korelują z zeznaniami jego partnerki, M. J. oraz kuzynki, M. G..

Sąd nie miał również zastrzeżeń co do wiarygodności oskarżonego w zakresie jego wyjaśnień złożonych odnośnie do zarzuconego mu czynu z art. 263 §2 k.k. Oskarżony wskazał bowiem, że amunicję znalazł w piwnicy jako nastolatek, schował ją do pudełka i zapomniał o niej. Nie było zdaniem Sądu podstaw do uznania powyższej relacji za niewiarygodną, niemniej jednak nie miała ona wpływu na karalność czynu przypisanego oskarżonemu, albowiem był on świadom charakteru odnalezionych przedmiotów.

Wyjaśnienia oskarżonej W. W. (2)

Sąd uwzględnił wyjaśnienia W. W. (2) jako zasadniczo wiarygodne, albowiem odzwierciedlały one ustalenia poczynione w oparciu o pozostałe dowody zgromadzone w sprawie, a nadto były szczegółowe i konkretne. Oskarżona przyznała się do popełnienia zarzuconych jej czynów, podtrzymując swoje stanowisko w tym zakresie również w trakcie przesłuchania na rozprawie, a także opisała szczegóły prowadzonego przez rodzinę przestępczego procederu. W szczególności W. W. (2) potwierdzała, że na własne nazwisko wynajęła mieszkanie przy ul. (...) we W. oraz rejestrowała telefony komórkowe, jednak uczyniła to na polecenie K. W., który kierował działaniami pozostałych członków rodziny i faktycznie decydował o funkcjonowaniu grupy.

Podobne jak syn, przed Sądem W. W. (2) formalnie oświadczyła, że odmawia składania wyjaśnień, jednak w trakcie odczytywania jej treści wcześniejszych depozycji ustosunkowywała się do nich, odpowiadając na pytania Sądu i obrońców, jak również samodzielnie, spontanicznie odnosząc się do okoliczności sprawy. Wprawdzie zdaniem Sądu oskarżona bagatelizowała zarówno prowadzony przestępczy proceder, jak i swoją rolę w nim, natomiast czyniła to nie poprzez podawanie nieprawdy, lecz sposób wypowiedzi na temat stwierdzonych w toku postępowania okoliczności. Zdaniem Sądu powyższa postawa wynika z przyjętej przez oskarżonej taktyki procesowej, może również wynikać z naturalnego mechanizmu umniejszania swojej winie, jednak nie rzutuje na ocenę wiarygodności jej relacji.

Jako powód podjęcia się działalności, stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania, oskarżona podała duże trudności finansowe wynikające z długów w związku z fiaskiem legalnej działalności gospodarczej założonej w przeszłości przez K. W.. Okoliczności te podawali również pozostali oskarżeni, zostały one również potwierdzone przez świadków M. J. i M. G..

Komunikaty zbiorczy nr 1-8 z dni:

19.10.2022 r.

25.10.2022 r.

03.11.2022 r.

22.11.2022 r.

30.11.2022 r.

07.12.2022 r.

10.12.2022 r

29.12.2022 r.

Płyty DVD z materiałami z kontroli operacyjnej kryptonim (...) nr rej. (...)/22

Brak podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności wskazanego dowodu. Wskazać jednocześnie należy, iż wymienione materiały stanowią jeden z najbardziej istotnych dowodów w sprawie, albowiem na początkowym etapie postępowania stanowiły jedno z głównych źródeł informacji na temat przestępczego procederu oskarżonych, a nadto pozwoliły na poczynienie ustaleń, kierunkujących dalszy rozwój śledztwa.

W trakcie kontroli operacyjnej utrwalono szereg rozmów, których treść była jednoznacznie związana z przestępczą działalnością oskarżonych. Postępowanie karne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w oparciu o materiały operacyjne, których lwią część stanowiły właśnie te pochodzące ze wskazanej kontroli operacyjnej. Z kolei kontrola, prowadzona przez funkcjonariuszy KWP we W., została zainicjowana za skutek zamieszczonych w internecie ogłoszeń, werbujących kobiety do pracy w charakterze prostytutek. Utrwalone rozmowy prowadzone były spontanicznie, a przez to Sąd stwierdził, iż przekazywane w ich trakcie informacje odnośnie prowadzenia agencji towarzyskich przez członków rodziny W. – były wiarygodne. W okresie kontroli operacyjnej rozmówcy nie mieli świadomości, że ich rozmowy i wiadomości są rejestrowane, a przez to brak podstaw do przyjęcia, aby mieli świadomie modyfikować ich treść przez pryzmat potencjalnie grożącej im odpowiedzialności karnej.

Wskazany dowód koresponduje z ustaleniami poczynionymi w oparciu o inne zgromadzone w sprawie dowody, w tym między innymi wyjaśnienia samych oskarżonych, którzy przyznali się do popełnienia zarzuconych im czynów. Treść rozmów była nadto zbieżna z relacjami zatrudnianych w „mieszkaniówkach” kobiet.

Materiały uzyskane od operatorów telekomunikacyjnych

Brak podstaw do kwestionowania prawdziwości
i wiarygodności dowodu.

Zrzuty ekranu ogłoszeń zamieszczonych na portalach „(...)”, „(...)” i „(...)”

Brak podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności dowodów. Zgromadzone wydruki dotyczą ogłoszeń zamieszczanych w sieci przez D. W., działającego na zlecenie K. W., przy czym z uwagi na to, że oskarżeni w ramach swojej przestępczej działalności posługiwali się różnymi numerami telefonów, w tym rejestrowanymi na dane osób trzecich (zatrudnianych kobiet) – treść ogłoszeń samodzielnie nie była wystarczająca do potwierdzenia tożsamości ich autora. Z uwagi jednak na pojawiające się we wskazanych anonsach, powtarzające się numery telefonów, możliwe było ustalenie, które z ogłoszeń zamieszczanych na wskazanych portalach są ze sobą powiązane. Z treści wskazanych anonsów, ich tytułów, tagów oraz umieszczonych w nich fotografii ponad wszelką wątpliwość wynikało, iż dotyczą one świadczenia odpłatnych usług seksualnych.

Wskazane dowody Sąd ocenił przez pryzmat zgromadzonej w sprawie dokumentacji pozyskanej od operatorów telekomunikacyjnych oraz obszernej opinii biegłego z zakresu informatyki, co umożliwiło potwierdzenie, że istotnie ogłoszenia dotyczące zatrudnienia w charakterze prostytutek oraz anonse erotyczne były zamieszczane przez oskarżonych w ramach ich przestępczej działalności. Jednocześnie wydruki ze wskazanych portali, na których utrwalono treść zamieszczonych ogłoszeń, korespondowały z depozycjami przesłuchanych w sprawie osób, w tym zatrudnionych jako prostytutki kobiet oraz D. W., który w ramach ustalonego z rodzicami podziału ról zajmował się obsługą wskazanych portali.

Raport z analizy kryminalnej wraz z płytą DVD

Sprawozdanie z analizy 3047-22.Ak.18-2023 wraz z płytą DVD

Dowody nie budzą zastrzeżeń Sądu.

Przedmiotem analiz było sprawdzenie wzajemnych powiązań pomiędzy poszczególnymi numerami telefonów, wykonywanych z nich połączeń, a także ustalenie miejsc ich logowań do masztów (...). Analizę przeprowadzono na podstawie danych retencyjnych uzyskanych od operatorów komunikacyjnych. W kolejnym sprawozdaniu analizowane dane uzupełniono ponadto o przepływy finansowe między członkami rodziny W. oraz porównano je z dochodami deklarowanymi w Urzędzie Skarbowym.

Brak było podstaw do uznania wskazanych dowodów za niewiarygodne, albowiem korespondowały one z ustaleniami poczynionymi w oparciu o materiały z kontroli operacyjnej, zeznaniami świadków oraz dokumentacją bankową i skarbową.

Protokół przeszukania mieszkania przy ul. (...) w W.

Protokół przeszukania biura przy ul. (...) w W.

Protokół przeszukania mieszkania przy ul. (...) we W.

Protokół oględzin mieszkania przy ul. (...) we W.

Protokół przeszukania mieszkania przy ul. (...) we W.

Protokół oględzin mieszkania przy ul. (...) we W.

Protokół oględzin teczki koloru czarnego oznaczonej jako pakiet nr 14

Protokół oględzin notesu koloru czarnego

Protokół oględzin dokumentów wystawionych na dane R. P., dokumentów dot. innych lokali, kalendarza koloru różowego, odręcznych zapisków oraz dokumentów w niebieskiej teczce, zeszytu formatu A4 zabezpieczonego w toku przeszukania mieszkania przy ul. (...) w W.

Brak było podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności dowodów w postaci protokołów z wymienionych czynności przeszukania i oględzin lokali, albowiem czynności te były celowe i uzasadnione, zaś sposób ich przeprowadzenia - prawidłowy i zgodny z adekwatnymi normami proceduralnymi, a nadto prawidłowość i zasadność wskazanych czynności nie została zakwestionowana w toku postępowania.

W toku oględzin wymienionych mieszkań ujawniono przedmioty, które wprawdzie nie zostały zabezpieczone jako dowody w sprawie, ale zarazem jednoznacznie świadczyły o tym, iż w lokalach były świadczone usługi seksualne – m.in. prezerwatywy i lubrykanty wyeksponowane na stoliku nocnym.

Sąd miał zarazem na względzie, że w toku przeprowadzonych przeszukań zabezpieczono szereg należących do oskarżonych nośników elektronicznych, które następnie zostały zbadane przez biegłego z zakresu informatyki, a nadto – że na ujawnionych w toku opiniowania nośnikach ujawniono pliki i dane wskazujące na bezpośredni związek oskarżonych K., W. i D. W. z zarzuconymi im przestępstwami.

W szczególności Sąd miał na uwadze, iż w toku przeszukania pokoju D. W. w rodzinnym mieszkaniu w W. zabezpieczono cztery sztuki amunicji różnego typu i kalibru, na której posiadanie oskarżony nie posiadał zezwolenia.

Nie było również podstaw do kwestionowania dowodów w postaci protokołów oględzin przedmiotów, zabezpieczonych w lokalach wynajmowanych przez oskarżonych na potrzeby przestępczej działalności. Ujawnione i zabezpieczone dokumenty miały bezpośredni związek z zarzuconymi oskarżonym czynami, albowiem dokumentowały zatrudnianie kobiet w charakterze prostytutek oraz czerpanie przez członków rodziny W. korzyści majątkowych z tego procederu.

Zeznania świadków: M. L.,

O. G.,

N. G.,

S. B. (2),

E. K.,

M. H.-W.,

K. K. (1) (obecnie K.),

K. P.

Sąd dał wiarę zeznaniom wymienionych świadków – kobiet, które świadczyły odpłatne usługi seksualne, będąc zatrudnionymi w różnych okresach czasu u oskarżonych K., D. i W. W. (2). Sąd miał przy tym na uwadze, iż składane przez świadków zeznania były raczej oszczędne, a nadto początkowo część z nich potwierdziła jedynie fakt wynajmowania lokali od K. W., co zdaniem Sądu wynikało z obawy świadków przez ewentualnymi konsekwencjami uprawianego procederu oraz wstydem przed odbiorem tych okoliczności przez opinię społeczną. Zeznania te były jednak konkretne, a finalnie wszystkie wymienione kobiety potwierdziły zarówno fakt wynajęcia pokoju lub mieszkania od oskarżonych jak i świadczenie w tych lokalach usług seksualnych, z których część zysku była oskarżonym oddawana, wobec czego nie było podstaw, aby odmówić wskazanym świadkom wiarygodności.

Przesłuchane kobiety zrelacjonowały to, w jakich okolicznościach nawiązały współpracę z oskarżonymi, jakie były warunki dotyczące sposobu, czasu i miejsca wykonywania pracy, wynagrodzenia, rozliczania się. Kobiety opisywały też wzajemne relacje panujące wśród osób pracujących dla oskarżonych, a także wskazywały jakie role w strukturze grupy pełnili poszczególni członkowie rodziny W., za co byli odpowiedzialni w związku z prowadzoną działalnością i w jakich kwestiach z kim należało się kontaktować. W szczególności na podstawie zeznań wskazanych świadków ustalono, że to K. W. pełnił w strukturze grupy rolę kierowniczą, a nadto jako jej przywódca podejmował wszelkie istotne z perspektywy prowadzonej działalności decyzje, w tym odnośnie nawiązania zatrudnienia z poszczególnymi osobami.

Kobiety wskazywały, że podjęły się świadczenia usług seksualnych dobrowolnie, jednak wpływ na ich decyzję miało natknięcie się w internecie na ogłoszenie, zamieszczone przez rodzinę W.. Co więcej, jak wynikało z zeznań przesłuchanych w sprawie P., z uwagi na słabą znajomość języka polskiego i konieczność udzielania im pomocy w sprawach urzędowym, były one w znacznie większym stopniu uzależnione od współpracy z K. W., który zdawał sobie z tego sprawę i traktował je bardziej surowo, ani zatrudniane rodaczki.

Zeznania wskazanych kobiet posłużyły nadto Sądowi do czynienia ustaleń co do okresu zatrudnienia poszczególnych kobiet w „mieszkaniówkach” prowadzonych przez oskarżonych oraz zarobkach, jakie osiągały dzięki świadczeniu usług seksualnych. Kobiety wskazywały również, jaką część zapłaconej przez klienta ceny przekazywały na rzecz oskarżonych. Nie ubiegło uwadze Sądu, że spośród przesłuchanych kobiet część nie była w pełni świadoma tego, że poprzez pobieranie od nich zapłaty za udostępnianie lokali i zapewnienie zaplecza organizacyjno-technicznego, oskarżeni popełniają przestępstwo. Świadkowie wskazywali, że zarobione na usługach seksualnych pieniądze przekazywali rodzinie W. w zamian za wynajem mieszkań lub pokojów, traktując powyższą zapłatę jako naturalną w zaistniałym stanie rzeczy.

Zeznania wymienionych świadków korespondowały ze sobą oraz z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, wzajemnie się uzupełniały, w ocenie Sądu były zgodne z prawdą, a wszelkie stwierdzone w ich treści, drobne rozbieżności wynikały jedynie z odmiennego sposobu zapamiętania opisywanych okoliczności i nie stanową podstawy do uznania zeznań wymienionych świadków za nieszczere. Sąd miał zarazem na uwadze, iż w kontekście świadczonych usług seksualnych kobiety posługiwały się pseudonimami, również w kontaktach z pozostałymi prostytutkami, stąd zeznając o sobie nawzajem posługiwały się również tymi fikcyjnymi imionami, co jednak również nie wpływa na ocenę ich wiarygodności. W trakcie rozprawy poszczególne kobiety rozpoznawały jednak inne, przesłuchiwane w charakterze świadka pracownice i potwierdzały okoliczności nawiązania znajomości.

Częściowo zeznania świadka A. P.

Sąd ocenił zeznania świadka przez pryzmat pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów, albowiem ich treść zmieniła się w toku prowadzonego postępowania i przez to były one nie tylko sprzeczne wewnętrznie, ale również częściowo rozbieżne z twierdzeniami innych przesłuchanych w sprawie świadków.

Mając powyższe na uwadze, Sąd jako wiarygodną uwzględnił relację przedstawioną przez świadka na etapie postępowania przygotowawczego, albowiem korelowała ona z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. W ówczesnych zeznaniach świadek potwierdziła nawiązanie współpracy z K. W. oraz świadczenie usług seksualnych, z których zarobek częściowo przekazywała oskarżonemu w zamian za wynajem pokoju. W trakcie rozprawy świadek zaprzeczyła, aby parała się prostytucją i stwierdziła, że wprawdzie wynajęła lokal od K. W., jednak było to zwyczajne mieszkanie, w którym ani świadek, ani nikt inny nie świadczył usług seksualnych. Ta wersja wydarzeń, jako sprzeczna z pozostałym materiałem dowodowym, została przez Sąd uznana za niewiarygodną.

Informacje uzyskane z (...) sp. z o.o.

Brak zastrzeżeń co do wiarygodności dowodu. Na podstawie wskazanego dokumentu ustalono, że w ramach prowadzonej przez zorganizowaną grupę przestępczą działalności, z konta Allegro zarejestrowanego na D. W. dokonywano zakupów do „mieszkaniówek” – kupując prezerwatywy, rękawice lateksowe, oliwki. Przedmioty taki zostały kolejno ujawnione w toku przeszukania wynajmowanych przez rodzinę W. lokali.

Protokół zatrzymania rzeczy od Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.

Informacje uzyskane z Urzędu Skarbowego w W. dot. (...) sp. z o.o.

Zestawienie operacji na rachunkach bankowych należących do K. W., D. W. i W. W. (2)

Dowody nie budziły zastrzeżeń Sądu.

Na podstawie wskazanej dokumentacji skarbowej ustalono dochody wykazywane w poszczególnych latach przez oskarżonych, co w zestawieniu z zabezpieczonymi danymi bankowymi pozwoliło na ustalenie, iż uzyskiwane przez W. i D. W. faktyczne wpływy na rachunkach bankowych nie wynikały z osiągania legalnego dochodu, zaś w przypadku K. W. - nie korelowały z zarobkami wynikającymi z prowadzonej działalności gospodarczej.

Zeznania świadka M. J.

Sąd, pomimo romantycznego związku świadka z oskarżonym D. W., uznał jej zeznania za wiarygodne. Kobieta w sposób szczegółowy opisała relacje między poszczególnymi członkami rodziny W., między innymi apodyktyczną osobowość K. W. oraz jego dominację nad pozostałymi członkami rodziny. Świadek nie posiadała szczegółowej wiedzy odnośnie przestępnego procederu rodziny W. – zgodnie z jej wiedzą, wynajmowane mieszkania miały być podnajmowane krótkoterminowo osobom przyjeżdżającym w celach zarobkowych, świadek nie wiedziała jednak, że osobami tymi są kobiety świadczące w lokalach usługi seksualne. O szczegółach działalności zorganizowanej grupy przestępczej - rodziny W. - świadek dowiedziała się w trakcie prowadzonego postępowania i nie posiadała w tym zakresie żadnych własnych informacji oraz samodzielnych spostrzeżeń, co Sąd miał na uwadze dokonując oceny jej zeznań.

Zeznania świadków:

R. P.

M. S.

P. R.

Brak było podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań świadków, którzy byli właścicielami mieszkań, wynajmowanych przez członków rodziny W. celem prowadzenia swojej przestępczej działalności.

R. P. potwierdził, że był właścicielem mieszkania przy ul. (...) we W., M. S. potwierdził, że był właścicielem mieszkania przy ul. (...) we W., a P. R. potwierdził, że wraz z żoną są właścicielami mieszkania przy ul. (...) we W..

O faktycznym wykorzystaniu mieszkań do świadczenia w nich usług seksualnych świadkowie nie miał jednak żadnej wiedzy, gdyż podczas osobistego spotkania z K., D. i W. W. (2), oskarżeni twierdzili, że chcą wynająć mieszkanie, aby samodzielnie tam zamieszkać, co nie wzbudziło wówczas podejrzeń świadków.

R. P. wskazał, że w trakcie trwania umowy najmu kilkukrotnie pojawił się w mieszkaniu w związku z drobnymi naprawami, jednak były to spotkania umówione wcześniej. Również wówczas nic nie wzbudziło jego wątpliwości co do faktycznego celu wynajęcia lokalu przez K. W.. Również M. S. potwierdził, że w okresie trwania umowy jeden raz pojawił się w mieszkaniu z umówioną wcześniej wizytą kontrolną, jednak również nie ujawnił w nim niczego niepokojącego. P. R. wskazał, że jedyną kwestią budzącą jego zdziwienie w okresie najmu były wysokie rachunki za prąd, a poza tym nie dopatrzył się w kontaktach z lokatorami nic niepokojącego.

Informacje uzyskane z (...) z siedzibą w S.

Brak podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności dowodu.

Informacje uzyskane z (...) S. P.

Brak podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności dowodu.

Umowa najmu mieszkania przy ul. (...), uzyskana od (...) sp. z o.o.

Sąd nie miał wątpliwości co do prawdziwości i wiarygodności dowodu.

(...) sp. z o.o. została upoważniona do zarządzania lokalem przy ul. (...) we W. przez jego właściciela, T. W.. W ramach udzielonego pełnomocnictwa podmiot ten zawarł umowę najmu
z K. W..

W toku prowadzonego postępowania karnego żadna ze stron nie kwestionowała autentyczności wskazanego dokumentu, a wobec tego brak było podstaw do uznania go za niewiarygodny, zwłaszcza że okoliczność wynajęcia przedmiotowego mieszkania przez K. W. wynikała również z innych dowodów w sprawie.

Zeznania świadka M. G.

Pomimo relacji rodzinnej, łączącej świadka z oskarżonymi (świadek jest siostrzenicą W. W. (2)), Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności jej zeznań złożonych w sprawie. Niemniej jednak, podobnie jak w przypadku M. J., wiedza świadka na temat okoliczności objętych przedmiotem postępowania była ograniczona, a przez to zeznania M. G. miały charakter drugorzędny jeżeli chodzi o ustalenia w zakresie stanu faktycznego. Świadek potwierdziła jednak podawaną przez K. W. okoliczność problemów finansowych, w jakich rodzina znalazła się w związku z prowadzoną, legalną działalnością gospodarczą.

Opinia biegłego z zakresu informatyki

Brak było powodów do nieuwzględnienia opinii biegłego z zakresu informatyki śledczej, albowiem została ona opracowana przez uprawnioną do tego, wyspecjalizowaną osobę, zaś jej treść nie budzi zastrzeżeń Sądu. Opinia jest bardzo obszerna, a przy tym szczegółowa, jasna i kompletna.

Biegłemu sporządzającemu opinię przekazano całość nośników i urządzeń elektronicznych zabezpieczonych w toku postępowania, co umożliwiało ich kompleksową. Opinię sporządzono w celu ujawnienia na wskazanych nośnikach plików i danych, mogących mieć przedmiotowy i podmiotowy związek z prowadzonym postępowaniem. Analizie poddano wszystkie dane technologicznie możliwe do uzyskania w momencie sporządzania opinii, zgodnie z przyjętą metodyką pracy w obszarze informatyki śledczej, z wykorzystaniem licencjonowanego oprogramowania.

W toku przeprowadzonej analizy na zabezpieczonych nośnikach biegły ujawnił liczne pliki zawierające słowa, frazi i obrazy mające związek z przedmiotem niniejszej sprawy – wiadomości i połączenia, wymieniane z kobietami świadczącymi usługi seksualne, ich fotografie, w tym nagie lub stylizowane na erotyczne,

Zeznania świadka T. B.

Wiarygodność zeznań świadka nie budziła wątpliwości Sądu. Świadek w sposób jednoznaczny opisał, w jaki sposób jako funkcjonariusz policji przeprowadza czynność przesłuchania świadków oraz potwierdził autentyczność sporządzonego przez siebie protokołu przesłuchania A. P.. Świadek wskazał wprawdzie, że nie pamięta szczegółów tej czynności procesowej, jednak wykluczył, aby mógł manipulować treścią depozycji przesłuchiwanej osoby. Funkcjonariusz potwierdził, że przesłuchanie A. P. mogło zostać przeprowadzone w samochodzie, gdzie posiada sprzęt umożliwiający sporządzenie i wydrukowanie protokołu. Okoliczności sprawy nie dały podstaw, aby kwestionować prawdomówność świadka, mimo odmiennych twierdzeń A. P..

Teczka nr (...) (...)

Brak wątpliwości co do wiarygodności i prawdziwości dowodu.

Opinia sądowo-psychiatryczna dot. W. W. (2)

Brak podstaw do kwestionowania konkluzji przedstawionej w sporządzonej przez uprawnionych specjalistów, a w swej treści szczegółowej, zrozumiałej i pełnej opinii sądowo-psychiatrycznej.

Na podstawie analizy dokumentów z akt sprawy, dokumentacji medycznej oraz osobistego badania W. W. (2) opiniujący w sprawie biegli nie stwierdzili, u oskarżonej choroby psychicznej obecnie oraz tempore criminis, a także nie stwierdzili upośledzenia umysłowego. Biegli wykluczyli występowanie u oskarżonej innych zakłóceń czynności psychicznych, mogące mieć wpływ na ocenę jej poczytalności w niniejszej sprawie, stwierdzając zarazem, że podawane przez W. W. (2) leczenie psychiatryczne z powodu uwarunkowanych trudną sytuacją zaburzeń nerwicowych nie ma żadnego znaczenia w postępowaniu.

Opinia sądowo-lekarska dot. K. W.

Brak podstaw do kwestionowania konkluzji przedstawionej w sporządzonej przez uprawnionego specjalistę, a w swej treści szczegółowej, zrozumiałej i pełnej opinii sądowo-medycznej. Pomimo występowania u oskarżonego K. W. szeregu schorzeń, biegły stwierdził, że nie mają one znaczenia orzeczniczego w sprawie – nie stoją na przeszkodzie jego uczestnictwu w prowadzonym postępowaniu karnym.

Dane osobopoznawcze

Brak podstaw do kwestionowania wiarygodności i prawdziwości dowodu.

Kwestionariusze wywiadu środowiskowego

Brak podstaw do kwestionowania wiarygodności i prawdziwości dowodu.

Dane o karalności

Brak podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności dowodu.

Opinia biegłego z zakresu badań broni i balistyki

Brak podstaw do kwestionowania konkluzji przedstawionej w sporządzonej przez uprawnionego specjalistę, a w swej treści szczegółowej, zrozumiałej i pełnej opinii z zakresu badań broni i balistyki. Z treści opinii jednoznacznie wynika, że przedmioty zabezpieczone w pokoju D. W. są amunicją do broni palnej i ich posiadanie podlega regulacji na gruncie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Częściowo wyjaśnienia K. W.

Oceny wiarygodności zeznań K. W. Sąd dokonał z dużą dozą ostrożności krytycznie, albowiem twierdzenia oskarżonego były wewnętrznie niespójne, a zarazem sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym relacjami współoskarżonych oraz świadków – kobiet świadczących usługi seksualne w „mieszkaniówkach”. Wobec powyższego, Sąd rozgraniczył te twierdzenia K. W., które korespondowały z ustalonym w sprawie stanem faktycznym (uznając je za wiarygodne), od tych, które zdaniem Sądu wynikały z przyjętej przez oskarżonego taktyki procesowej, obliczonej na zminimalizowanie grożącej mu odpowiedzialności karnej.

W pierwszej kolejności Sąd nie uwzględnił tego, że oskarżony zaprzeczał, aby ujawniony w toku postępowania proceder był realizowany w ramach działalności składającej się z członków jego rodziny zorganizowanej grupy przestępczej.

Kolejno Sąd nie uznał za wiarygodne tych twierdzeń K. W., w których kwestionował on czerpanie korzyści z uprawiania prostytucji przez współpracujące z nim kobiety. Z relacji oskarżonego wynikało bowiem, że jego zdaniem otrzymywane przez niego środki nie stanowiły zysków z nierządu, lecz zapłatę za wynajem pokoi. Oskarżony był jednak w pełni świadom, jakiego rodzaju działalność jest prowadzona w wynajmowanych przez niego mieszkaniach, a wręcz – co ustalono na podstawie pozostałego materiału dowodowego – sam był jej pomysłodawcą i inicjatorem, zajmował się również werbowaniem kobiet do współpracy. W tym kontekście twierdzenia oskarżonego Sąd uznał za sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nie było bowiem żadnych racjonalnych podstaw do uznania, aby przekazywane K. W. pieniądze pochodziły z innego źródła, aniżeli ze świadczenia przez kobiety usług seksualnych – w tym właśnie charakterze były przez oskarżonego zatrudniane. Nadto krytycznie Sąd podszedł do twierdzeń oskarżonego, który odnosząc się kodu służącego kontrolowanie liczby klientów wskazał, że miało to na celu jedynie ustalanie wysokości należności za wynajem pokoi. Zdaniem Sądu nie polegały również na prawdzie twierdzenia oskarżonego, zgodnie z którymi jego relacja z prostytuującymi się kobietami polegała na „pomocy” im, usługi seksualne świadczyły z własnej inicjatywy a oskarżony jedynie biernie to akceptował, zaś wszelkie zakupy (w tym prezerwatywy) kupował dla wymienionych kobiet bo były biedne, wstydliwe i nie wszystkie posługiwały się językiem polskim.

Z perspektywy całokształtu ustaleń faktycznych w sprawie, Sąd ocenił powyższe twierdzenia oskarżonego K. W. jako niewiarygodne, albowiem były one sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wewnętrznie niespójne. W ocenie Sądu przytoczone wyżej depozycje oskarżonego stanowiły przyjętą przez niego linię obrony, ukierunkowaną na zminimalizowanie grożącej mu odpowiedzialności karnej.

Częściowo wyjaśnienia D. W.

Sąd uznał wyjaśnienia D. W. za niewiarygodne w tej części, w jakiej jego twierdzenia były sprzeczne z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi – w zakresie nieprzyznania się przez oskarżonego do zarzuconych mu czynów. Sąd potraktował powyższe oświadczenie jako przejaw przyjętej taktyki procesowej, w szczególności w kontekście faktu, iż D. W. pomimo negowania swojego sprawstwa i winy, złożył wyjaśnienia, w których szczegółowo opisał przestępczy proceder prowadzony przez całą rodzinę. Treść wyjaśnień D. W. była zatem sprzeczna z jego oświadczeniem co do sprawstwa i winy, i w tym zakresie wskazane oświadczenie Sąd odrzucił jako niewiarygodne, mając również na uwadze, iż w trakcie rozprawy postawa oskarżonego zmieniła się i przyznał się on do popełnienia zarzuconych mu czynów.

Protokół przeszukania osoby D. W.

(k. 628-631)

Nie kwestionując prawdziwości i wiarygodności wskazanego dowodu, Sąd stwierdził jednak, iż w żaden sposób nie był on przydatny do czynienia ustaleń w niniejszej sprawie. W trakcie przeszukania osoby D. W. nie ujawniono przy oskarżonym żadnych przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie, a wobec tego – protokół z tej czynności również zdaniem Sądu nie stanowi istotnego dowodu w niniejszym postępowaniu.

Zeznania świadka F. B.

( k. 703-710)

Nie kwestionując prawdziwości i wiarygodności zeznań świadka, Sąd stwierdził jednak, iż dowód ten nie był przydatny do czynienia ustaleń w niniejszej sprawie. Wskazana kobieta od marca 2023 r. wynajmowała od R. P. mieszkanie przy ul. (...) we W.. Lokal ten był przez oskarżonych wykorzystywany jako „mieszkaniówka” do 12 lutego 2023 r., a zatem jeszcze przez okresem, w którym świadek w nim zamieszkała. W toku przesłuchania kobieta zeznała, że nie posiada żadnej wiedzy na temat osób, które wynajmowały lokal przed nią oraz tego, w jaki sposób lokal był wykorzystywany. Na potwierdzenie swoich zeznań świadek okazała również zawartą z R. P. umowę najmu mieszkania, zawartą w dniu 17 lutego 2023 r. W związku z powyższym, świadek nie przekazała w swoich zeznaniach żadnych informacji istotnych z perspektywy przedmiotu niniejszego postępowania.

Częściowo zeznania świadka A. P.

Sąd odrzucił tę część zeznań, złożonych przez świadka na etapie postępowania jurysdykcyjnego, w któej kobieta zaprzeczyła nawiązaniu współpracy polegającej na świadczeniu usług seksualnych i wskazała, że wynajęła od K. W. lokal w celu zamieszkania w nim. Z uwagi na rozbieżność zarówno z wcześniejszymi depozycjami, jak i zeznaniami innych przesłuchanych w sprawie osób, ta wersja wydarzeń została uznana za niewiarygodną.

Przed Sądem świadek zaprzeczyła wcześniejszym zeznaniom i wskazała, że zostały one wpisane do protokołu przez przesłuchującego ją w samochodzie policjanta, jednak jego treść nie była zgodna z treścią jej relacji. Przesłuchany na tę okoliczność świadek T. B. potwierdził, że mógł przesłuchać kobietę w samochodzie i tam sporządzić i wydrukować protokół, gdyż posiada odpowiedni do tego celu sprzęt, jednak z pewnością nie zapisywał w nim treści odmiennych, aniżeli podawane przez przesłuchiwaną osobę.

Sąd uznał zatem, iż podawana przez świadka w toku rozprawy wersja wydarzeń nie polega na prawdzie i jako taka nie zasługuje na wiarę.

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I., III.

IV., VI., VII.

IX., XI.

K. W.

D. W.

W. W. (2)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Wina i sprawstwo K. W., D. W. i W. W. (2) w zakresie zarzuconych im czynów nie budziła wątpliwości Sądu. Przypisanych im przestępstw oskarżeni dopuścili się umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. W odniesieniu do oskarżonych K. i D. W. nie zaistniały w toku postępowania wątpliwości co do ich poczytalności tempore criminis. Wobec uzasadnionej wątpliwości co do poczytalności W. W. (2) w chwili popełnienia zarzuconych jej czynów, w toku postępowania uzyskano opinię biegłych psychiatrów, którzy stwierdzili, że w stosunku do oskarżonej nie zachodzą przesłanki z art. 31 §1 lub 2 k.k.

Analiza całokształtu ustalonych w sprawie okoliczności doprowadziła Sąd do przyjęcia, iż działanie oskarżonych D. i W. W. (2) realizowało znamiona udziału w zorganizowanej grupy przestępczej. Jednocześnie zgromadzony materiał dowodowy jasno wskazywał, iż dominującą rolę w strukturze wskazanej grupy pełnił K. W., który nie tylko był inicjatorem podjęcia przestępczego procederu, ale również - w późniejszym czasem – jedynym decydentem co do szczegółów jego funkcjonowania, wobec czego temu oskarżonemu przypisano przestępstwo kierowania zorganizowaną grupą przestępczą. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie fakt działania oskarżonych D. i W. W. (2) w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, założonej i koordynowanej przez K. W. jest bezsporny.

Art. 258 §1 i §3 k.k. penalizują odpowiednio branie udziału oraz kierowanie zorganizowaną grupą albo związkiem, mającymi na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. Przedmiotem ochrony przywołanego przepisu jest porządek publiczny i bezpieczeństwo państwa oraz obywateli, albowiem tworzenie zorganizowanych grup i związków przestępczych stanowi dla tych wartości istotne zagrożenie. Czynność sprawcza przestępstwa “brania udziału” w grupie polega na przynależności do niej, akceptowaniu rządzących nią zasad oraz wykonywaniu poleceń i zadań, wskazanych przez osoby stojące odpowiednio wyżej w hierarchii, w tym również dzielenie łupów pochodzących z przestępstwa. “Kierowanie” zorganizowaną grupą w sposób oczywisty odnosi się do stania na czele jej struktur, podejmowania decyzji co do jej funkcjonowania, koordynowania działań pozostałych jej członków. Kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą polega również na wydawaniu poleceń jej członkom, których wykonanie wynika bądź z dobrowolnego podporządkowania się autorytetowi kierującego, bądź jest poparte określonymi sankcjami w przypadku nieposłuszeństwa.

Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie poglądem, zorganizowaną grupę przestępczą tworzą co najmniej trzy osoby, których celem jest popełnienie przestępstw, przy czym stanowi ona zjawisko bardziej zaawansowane aniżeli „zwykłe” współsprawstwo – zorganizowana grupa cechuje się pewną strukturą, uporządkowaniem, występowaniem określonych ról. Zorganizowana grupa przestępcza to ugrupowanie posiadające trwałą strukturę pionową (z wyodrębnionym ośrodkiem decyzyjnym) albo poziomą (bez wyodrębnienia ośrodka decyzyjnego), wykazujące odrębności od zasad przyjętych w danym społeczeństwie i nie identyfikujące się z nimi, o więziach psychologicznych łączących poszczególne jednostki, świadomie zmierzające do realizacji zamierzonego celu jakim jest popełnienie czynu zabronionego. Znamiona czynu z art. 258 §1 k.k. składają się zatem z trzech elementów – liczebności, sposobu funkcjonowania oraz celu.

Jak ustalono w toku niniejszego postępowania grupa, której założenie i nadzorowanie przypisano K. W., a w ramach której popełnione zostały czyny przypisane w niniejszej sprawie również pozostałym oskarżonym, przez cały okres trwania przestępczego procederu składała się z trojga członków rodziny W.. Powyższe w sposób oczywisty realizuje znamię odnoszące się do liczebności zorganizowanej grupy przestępczej. W sprawie w sposób jednoznaczny wykazano również, iż podstawowym celem istnienia przedmiotowej grupy, łączącym jej członków było wspólne popełnianie przestępstw, polegających na czerpaniu korzyści z prostytucji zatrudnianych w tym celu kobiet. Przesłuchani w toku postępowania świadkowie jednoznacznie wskazywali, że na czele zorganizowanej struktury stał K. W., zaś współpracowali z nim również jego syn D. oraz żona W.. Współpracujące z zorganizowaną grupą kobiety konsekwentnie potwierdzały, że to K. W. kierował działaniami pozostałych członków swojej rodziny oraz był osobą decyzyjną co do szczegółów procederu. Również materiały z kontroli operacyjnej oraz analizy kryminalnej, opierającej się m.in. na danych telekomunikacyjnych jednoznacznie potwierdziły kierowniczą rolę K. W. w opisanym procederze. To ten oskarżony podejmował decyzję o zatrudnieniu poszczególnych kobiet, udostępniał im mieszkania, a następnie pobierał opłaty za świadczone przez nie usługi seksualne. K. W. wskazywał, w jaki sposób kobiety mają informować go o klientach, często upominał się o kontakt, niejednokrotnie pytał kobiet ilu klientów obsłużyły danego dnia, wskazywał ile powinny „żądać” od klientów za godzinę, za całą noc lub za wyjazd do hotelu. Zatrudniane kobiety często zwracały się do niego słowem „szefie”. Zdarzały się również sytuacje, kiedy K. W. sugerował zatrudnionym kobietom, że z racji bycia ich „szefem”, musi sprawdzić jakość świadczonych przez nich usług, chociaż z zabezpieczonego materiału nie wynika jednoznacznie, czy do takich sytuacji faktycznie doszło. Również przesłuchani w sprawie świadkowie potwierdzali, że to K. W. pełnił w przestępczym procederze pierwszoplanową rolę.

Co zaś tyczy się znamienia „zorganizowania” - w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie wskazał, że przez wymagane ustawą „zorganizowanie” grupy rozumie się, że grupa taka funkcjonuje zgodnie z pewnymi ustalonymi regułami i ma wewnętrzną strukturę, zatem poszczególni jej członkowie pełnią określone funkcje bądź role. Świadczy to o wewnętrznym uporządkowaniu grupy, stałości reguł jej funkcjonowania, a więc form zorganizowania, w przeciwieństwie do grupy osób choćby i stale popełniających wspólnie podobne przestępstwa, ale wymieniających się rolami w zależności od zaistniałych zmiennych sytuacji. Istnienie koleżeńskich powiązań pomiędzy członkami grupy nie sprzeciwia się zorganizowaniu w grupę przestępczą. Podobnie brak mechanizmów wymuszających posłuszeństwo członków grupy, a nawet brak kierownictwa grupy nie wyklucza możliwości uznania grupy przestępczej za zorganizowaną. Zorganizowana grupa przestępcza może funkcjonować na zasadzie dobrowolnego udziału w niej członków. Motywy, którymi kierują się poszczególne osoby przystępujące do grupy przestępczej, nie mają znaczenia dla bytu zorganizowanej grupy przestępczej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 16.02.2012 r., II AKa 252/11, KZS 2012/3, poz. 42). Działanie w zorganizowanej grupie przestępczej to coś znacznie więcej niż współsprawstwo czy „luźna” grupa osób zamierzających popełnić przestępstwo. W pojęciu zorganizowania tkwią warunki podstawowej wewnętrznej struktury organizacyjnej (choćby z niskim stopniem uporządkowania), pewna trwałość, więzy organizacyjne w ramach wspólnego porozumienia, planowanie przestępstw, akceptacja celów, trwałość zaspokojenia potrzeb grupy, gromadzenie narzędzi popełniania przestępstw, wyszukiwanie miejsc dla przechowywania łupu, rozprowadzanie go, podział ról, skoordynowany sposób działania, powiązania socjologiczno-psychologiczne między członkami. Kierowanie grupą jako funkcja władcza polega na określaniu kierunków działania, wydawaniu poleceń, koordynowaniu działalności uczestników grupy (w ten sposób Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z 7.12.2000 r., II AKa 184/00, KZS 2001/1, poz. 26; podobnie Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 24.01.2001 r., II AKa 240/01, Prok. i Pr. 2004/4, poz. 20; zob. też wyrok SA w Katowicach z 8.12.2005 r., II AKa 68/05, oraz wyrok SA w Łodzi z 22.09.2014 r., II AKa 131/14, LEX nr 1544828 - za W. Wróbel, A. Zoll. Kodeks karny. Cześć szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. 212-277d w: eLex). Działanie w zorganizowanej grupie przestępczej to coś znacznie więcej niż współsprawstwo czy „luźna” grupa osób zamierzających popełnić przestępstwo. W pojęciu zorganizowania tkwią warunki podstawowej wewnętrznej struktury organizacyjnej (choćby z niskim stopniem uporządkowania), pewna trwałość, więzy organizacyjne w ramach wspólnego porozumienia, planowanie przestępstw, akceptacja celów, trwałość zaspokojenia potrzeb grupy, gromadzenie narzędzi popełniania przestępstw, wyszukiwanie miejsc dla przechowywania łupu, rozprowadzanie go, podział ról, skoordynowany sposób działania, powiązania socjologiczno-psychologiczne między członkami. Kierowanie grupą jako funkcja władcza polega na określaniu kierunków działania, wydawaniu poleceń, koordynowaniu działalności uczestników grupy (w ten sposób Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z 7.12.2000 r., II AKa 184/00, KZS 2001/1, poz. 26; podobnie Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 24.01.2001 r., II AKa 240/01, Prok. i Pr. 2004/4, poz. 20; zob. też wyrok SA w Katowicach z 8.12.2005 r., II AKa 68/05, oraz wyrok SA w Łodzi z 22.09.2014 r., II AKa 131/14, LEX nr 1544828 - za W. Wróbel, A. Zoll. Kodeks karny. Cześć szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. 212-277d w: eLex).

Na gruncie niniejszej sprawy w sposób niebudzący wątpliwości ustalono, że oskarżeni działali w sposób skoordynowany i ukierunkowany na cel, jakim było uzyskiwanie korzyści majątkowych ze świadczenia usług seksualnych przez inne kobiety. Jednocześnie, pomimo subiektywnie postrzeganej, pozornej swobody działania, w kontekście prowadzenia agencji towarzyskich oskarżeni funkcjonowali w ramach hierarchicznej struktury, stworzonej i zarządzanej przez K. W..

Oskarżeni musieli skoordynować swoje działania, w dążeniu do osiągnięcia wspólnego, zakładanego celu, jakim było nakłanianie kobiet do świadczenia usług seksualnych celem osiągnięcia przez rodzinę W. zysku. Dodatkowo podział zadań, wykorzystujący w najlepszym stopniu umiejętności poszczególnych członków rodziny (np. scedowanie wszelkich kwestii związanych z techniczną obsługą komputera i innych urządzeń elektronicznych na D. W.) miał zoptymalizować funkcjonowanie grupy, a przez to wpłynąć na usprawnienie pracy prostytutek, co z kolei maksymalizowało korzyści majątkowe oskarżonych. Z przeprowadzonych dowodów i opisanego stanu faktycznego, wynika hierarchia i struktura zorganizowanej grupy przestępczej, podział obowiązków i obraz zależności między poszczególnymi członkami. Nie dało się również zdaniem Sądu nie zauważyć, iż bardzo konkretny podział ról i zadań między poszczególnymi oskarżonymi, koordynacja własnych działań oraz ich wzajemne powiązania, nie miał nic wspólnego z wiążącymi ich, ścisłymi relacjami rodzinnymi. Abstrahując od naturalnej, zażyłości między poszczególnymi członkami rodziny W., na gruncie niniejszej sprawy Sąd zauważył bowiem, iż w zakresie prowadzonej działalności – relacje te odzwierciedlały „profesjonalny” podział obowiązków, kompetencji i zadań, skorelowany z rolą pełnioną w strukturze grupy. W okresie funkcjonowania grupy, życie codzienne oskarżonych również podporządkowane było jej działalności.

Pod pojęciem prostytucji rozumie się proceder, polegający na zaspokajaniu potrzeb seksualnych innych osób poprzez zaangażowanie w to własnego ciała, w zamian za określoną korzyść, w szczególności finansową. Kryterium dodatkowym uznania danego zachowania za prostytucję jest brak zaangażowania uczuciowego oraz zasadniczy brak możliwości doboru partnera, tzn. świadczenie usług każdemu, kto za to zapłaci. Zjawisko prostytucji na gruncie polskiego ustawodawstwa nie jest penalizowane, niemniej jednak na gruncie przepis art. 204 k.k. zabronione pod groźbą kary są tzw. przestępstwa okołoprostytucyjne, polegające na eksploatacji prostytucji przez osobę inną, aniżeli samodzielnie świadcząca daną usługę seksualną. Przepis ten wyróżnia trzy zabronione zachowania – stręczycielstwo (nakłanianie inną osobę do nierządu), kuplerstwo (ułatwianie innej osobie nierządu) oraz sutenerstwo (czerpanie korzyści z cudzego nierządu). Co istotne, przepis art. 204 §2 k.k. (sutenerstwo) nie wymaga, aby sprawca przedmiotowego przestępstwa ową korzyść majątkową czerpał dla siebie – choć w niniejszej sprawie tak właśnie było, gdyż ze świadczenia usług seksualnych przez zatrudniane kobiety korzyści majątkowe czerpali wszyscy troje oskarżeni.

Stręczycielstwo to każde uzewnętrznione zachowanie sprawcy, zmierzające do osiągnięcia wpływu na procesy decyzyjne innych osób, w przypadku przedmiotowego przepisu do świadczenia przez te osoby odpłatnych usług seksualnych. Pod kątem pojęciowym przestępstwo to można porównać do podżegania (art. 18 §1 k.k.), z jedną istotną różnicą - podżegacz ma na celu wywołać u innej osoby zamiar popełnienia czynu zabronionego, natomiast prostytucja – jak już uprzednio wskazano – nie jest na gruncie polskiego ustawodawstwa karalna. Przestępstwo stręczycielstwa jest zatem szczególnym czynem zabronionym, polegającym na wzbudzeniu u innej osoby zamiaru zachowania się, które samo w sobie nie jest karalne. Jednocześnie, wobec wprowadzenia do kodeksu karnego przestępstwa z art. 203 k.k. (przymuszanie do prostytucji), na gruncie przepisu art. 204 §1 k.k. karalne są jedynie środki perswazji intelektualnej. Kuplerstwo to podejmowanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wszelkich czynności, które obiektywnie są w stanie stworzyć sprzyjające warunki do uprawiania prostytucji. Przedmiotowo są to czynności odpowiadające pomocnictwu, uregulowanemu w art. 18 §3 k.k., z różnicą co do braku penalizacji prostytucji, o której Sąd wspomniał powyżej.

Przepisy art. 204 k.k. chronią obyczajność w sferze seksualnej, która się sprzeciwia wszelkim formom eksploatacji prostytucji przez inne osoby w drodze czerpania korzyści majątkowych z jej uprawiania. Sutenerstwo może polegać na „czystym” pasożytowaniu na pracy określonej prostytutki lub określonych prostytutek w postaci życia na ich koszt lub odbierania im części zarobionych pieniędzy albo na świadczeniu pewnych usług na ich rzecz w zamian za otrzymywane korzyści majątkowe, co do zasady niewspółmiernie wysokie do wartości świadczonych usług z własnej strony (np. w postaci ochrony). Przestępstwo sutenerstwa należy do przestępstw materialnych. Jego skutkiem jest czerpanie korzyści majątkowych, co oznacza, że przestępstwo to jest dokonane dopiero wówczas, gdy sprawca uzyskał takie korzyści (dla siebie lub kogo innego – zob. art. 115 § 4 k.k. i wyrok SA we Wrocławiu z 16.02.2012 r., II AKa 15/12, LEX nr 1120035). Użyte w art. 204 § 2 k.k. znamię czynnościowo – skutkowe w postaci „czerpania” korzyści majątkowych (znamię korzyści jest w §2 też użyte w liczbie mnogiej, a nie pojedynczej) wskazuje, że przestępstwo sutenerstwa ma charakter wieloczynowy i nie stanowi wyczerpania jego znamion jednokrotne uzyskanie korzyści majątkowej z cudzego procederu prostytucyjnego (por. w tej kwestii wyrok SN z 5.02.2009 r., II KK 251/08 oraz wyrok SA w Rzeszowie z 14.02.2013 r., II AKa 115/12, LEX nr 1289560). Sutenerstwo jest występkiem umyślnym, ale nie kierunkowym. Osiąganie korzyści przez sutenera nie musi być celem jego działalności, a korzyści mogą mu być udzielane mniej lub bardziej dobrowolnie. Może być ono popełnione z zamiarem zarówno bezpośrednim, jak i ewentualnym. Wszystkie typy przestępstw i ich odmiany ujęte w art. 204 k.k. są przestępstwami powszechnymi (ogólnosprawczymi), których sprawcą może być każdy człowiek. (por. Konarska – Wrzosek Violetta, red. Kodeks karny. Komentarz – wyd. III – LEX).

Dowody zgromadzone w toku niniejszego postępowania, a w tym w szczególności materiały z kontroli operacyjnej, analiza kryminalna, opinia biegłego z zakresu informatyki oraz zeznania świadków - współpracujących z oskarżonymi kobiet, jak również wyjaśnienia złożone przez samych oskarżonych i uznane przez Sąd za wiarygodne, jednoznacznie wskazują na to, że K. W., D. W. i W. W. (2) dopuścili się zarzuconych im czynów zabronionych. Sąd stwierdził zatem, iż oskarżeni działali w ramach założonej przez siebie zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu, w ramach przyjętego podziału ról, popełnianie przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, polegających na nakłanianiu kobiet do uprawiania prostytucji i ułatwianie ustalonym i nieustalonym kobietom tego procederu, a nadto czerpanie z niego korzyści majątkowych. Stopień zorganizowania działania oskarżonych wskazuje zarazem na to, iż wykroczyli oni poza granice “zwykłego” współsprawstwa. Wymienione wyżej dowody z dokumentów wzajemnie uzupełniały się z depozycjami przesłuchanych w sprawie świadków, w szczególności kobiet, z których prostytucji K., D. i W. W. (2) czerpali korzyści majątkowe. Szczegółowe wyjaśnienia oskarżonych również potwierdziły wskazany proceder. Na podstawie całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności stwierdzić należało, że oskarżeni mieli pełną świadomość tego, że mieszkania są wynajmowane i opłacane w celu umożliwienia kobietom uprawiania prostytucji, a następnie czerpania z tego procederu korzyści majątkowych. Realizacja powyższego planu była z kolei możliwa dzięki zamieszczaniu w internecie ogłoszeń, za pomocą których werbowano zainteresowane pracą kobiety.

Materiał dowodowy pozwala nadto na stwierdzenie, że z przestępstw popełnianych w ramach opisanej zorganizowanej grupy przestępczej, oskarżeni uczynili sobie stałe źródło dochodu. Świadczą o tym zgromadzone dane z Urzędu Skarbowego w W. oraz dokumentacja bankowa. W okresie funkcjonowania grupy jedynym źródłem dochodów D. W., niemal wyłącznym źródłem dochodu W. W. (2) oraz zasadniczym źródłem dochodu K. W. była opisana przestępcza działalność.

Dla prawnokarnej oceny działań oskarżonych nie miało przy tym znaczenia, że K. W. jako „szef” dawał zatrudnianym kobietom subiektywnie rozumianą swobodę w zakresie organizowania własnej pracy, co polegać miało przede wszystkim na tym, że zatrudniały się one z własnej woli i miały możliwość zrezygnowania z pracy w dowolnym wybranym przez siebie momencie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wszystkie wprowadzone przez rodzinę W. zasady (zapisywanie ilości klientów, wysyłanie wiadomości sms, monitorowanie wynajmowanych mieszkań) nie tylko były oskarżonym znane, ale również bezpośrednio ich dotyczyły - W. W. (2) była odpowiedzialna m.in. za prowadzenie ewidencji klientów, zaś D. W. zajmował się obsługą techniczną zamontowanych w mieszkaniach kamer. Każdy z oskarżonych był świadom tego, że podlegają K. W., który działał w sposób metodyczny i zorganizowany, podejmując decyzje co do grupy kobiet świadczących odpłatne usługi seksualne, a nadto z pracy tych kobiet wszyscy członkowie rodziny W. czerpali dochód.

W niniejszej sprawie nie ulegało zatem wątpliwości, że oskarżeni K. W., D. W. oraz W. W. (2) swoim zachowaniem, podejmowanym w okresie prowadzenia mieszkaniowych agencji towarzyskich, wyczerpali znamiona czynów z art. 258 §1 k.k. (W. W. (2) i D. W.) oraz §3 k.k. (K. W.), a także z art. 204 §1 i 2 k.k. Dodatkowo, z uwagi na fakt, iż przypisane oskarżonym czyny z art. 204 §1 i 2 k.k. zostały popełnione w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, a nadto z ich popełnienia oskarżeni uczynili sobie stałe źródło dochodu, w kwalifikacji prawnej uwzględniono również art. 65 §1 k.k.

W związku z ujawnieniem w dniu 4 lipca 2024 r. przez Prokuratora nie dającej się konwalidować w trybie art. 105 k.p.k. omyłki w akcie oskarżenia oraz w postanowieniach o przedstawieniu zarzutów podejrzanym D., W. i K. W., w zakresie objętego zarzutami przedstawionymi podejrzanym co do roku (zarzuty obejmowały omyłkowo okres do dnia 8 maja 2022 r. zamiast 8 maja 2023 r. – daty zatrzymania podejrzanych, a tym samym daty zakończenia działalności przestępczej) – celem konwalidowania wskazanej pomyłki do Sądu Okręgowego, już po rozpoczęciu przewodu sądowego w niniejszej sprawie, Prokuratura Okręgowa we Wrocławiu skierowała ponowny akt oskarżenia, obejmujący okres uprzednio omyłkowo ominięty w treści zarzutu. Sprawę zarejestrowano w niniejszym Sądzie pod sygnaturą III K 245/24. Z uwagi na tożsamy zakres przedmiotowo-podmiotowy sprawy oraz oparcie nowego aktu oskarżenia o ten sam materiał dowodowy, postępowanie III K 245/24 połączono do niniejszej sprawy, celem łącznego rozpoznania. Z tej przyczyny, wydając wyrok w niniejszej sprawie Sąd przyjął prawidłowy okres działania sprawców, wynikający z dwóch przedstawionych im, analogicznych zarzutów i w tym zakresie przypisał im po jednym czynie zabronionym.

Co zaś tyczy się czynu z art. 263 §2 k.k., którego popełnienie przypisano D. W., wskazać należy, iż jest to przestępstwo polegające na nielegalnym posiadaniu przedmiotów, których posiadanie regulowane jest na gruncie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Przestępstwo to ma charakter trwały, a jego bieg rozpoczyna się z chwilą wejścia w posiadanie bez zezwolenia broni palnej lub amunicji (tak: wyrok SN z 13.06.1995 r., WR 95/95, Prok i Pr. 1995/11-12, poz. 4). Mając na uwadze treść opinii biegłego z zakresu broni i balistyki, nie budzi wątpliwości, że zachowanie D. W., polegające na posiadaniu czterech sztuk amunicji, wypełniło znamiona wskazanego czynu zabronionego. Nie miała przy tym żadnego znaczenia podawana przez oskarżonego okoliczność, iż wskazane przedmioty znalazł w piwnicy wśród pamiątek rodzinnych, a następnie o nich zapomniał, albowiem charakter odnalezionych przedmiotów był dla oskarżonego oczywisty.

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

K. W.

III.

Oskarżony K. W. w zakresie przypisanych mu czynów działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Nie stwierdzono okoliczności wyłączających winę bądź bezprawność przypisanych oskarżonemu czynów.

Sąd uznał zatem K. W. za winnego zarzuconych mu czynów z art. 258 §3 k.k. oraz z art. 204 §1 i 2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. i za wskazane przestępstwa wymierzył mu odpowiednio:

- karę 1 roku pozbawienia wolności;

- stosując art. 57b k.k., karę 1 roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 §2 k.k. grzywnę 400 stawek po 50 zł;

Wymierzając oskarżonemu powyższe kary Sąd miał na względzie wszystkie dyrektywy ich wymiaru, a w szczególności te zawarte w art. 53 k.k. Sąd wymierzył kary według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynów oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (por. postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2011 r., III KK 335/10, LEX nr 736755).

Ustalając wymiar kary Sąd miał na względzie jako okoliczności obciążające:

- wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu,

- popełnienie przestępstwa z premedytacją,

- godzenie w tak istotne dobro chronione prawem jak obyczajnośc i wolność seksualna; sfera ta, jako szczególnie delikatna, wymaga wyjątkowej ochrony prawnej, uwzględniającej swobodę ekspresji seksualnej ale jednocześnie ukierunkowanej na zwalczanie wszelkich form eksploatacji prostytucji przez inne osoby w drodze czerpania korzyści majątkowych z jej uprawiania,

- postawę oskarżonego, obojętność na negatywne skutki swojego działania i wpływ na los pozostałych członków rodziny, którzy oskarżony zwerbował do swojego przestępczego procederu

Sąd wziął pod uwagę fakt, że oskarżony działał w sposób wysoce zorganiowany, skoordynowany z pozostałymi członkami rodziny, a zarazem w strukturze grupy pełnił rolę przywódczą. Przy ustaleniu wymiaru kary Sąd miał także na uwadze postać zamiaru K. W. oraz jego motywację. Oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim, z motywacji, która nie znajduje akceptacji społecznej – była nią bowiem chęć szybkiego i łatwego zysku ze sprzedawania swojego ciała przez inne osoby.

W toku rozprawy K. W. bagatelizował swoje sprawstwo, umniejszając również swojej roli w przestępczym procederze, nie wyraził żalu ani skruchy w związku z popełnionym czynem.

W przekonaniu Sądu kary jednostkowe pozbawienia wolności w orzeczonych wymiarach spełnią stawiane im cele wychowawcze oraz prewencyjne, tak względem oskarżonego jak i reszty społeczeństwa. W ocenie Sądu uświadomią one oskarżonemu naganność jego zachowania oraz zapobiegną ponownemu naruszaniu porządku prawnego.

Jednocześnie, z uwagi na przyjęcie iż oskarżony dopuścił się zarzuconegu mu czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, na zasadzie art. 33 §2 k.k. Sąd orzekł wobec K. W., obok kary pozbawienia wolności, również karę grzywny we wskazanym wymiarze.

K. W.

II.

Na podstawie art. 43a §3 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz (...) w wysokości 10.000 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 43a §3 k.k. orzeczenie takie, w związku ze skazaniem oskarżonego za czyn z art. 258 §3 k.k., jest obligatoryjne, zaś jego wysokość wynosi nie mniej niż 10.000 zł.

D. W.

IV.

VI.

VII.

IV.

VI.

VII.

Oskarżony D. W. w zakresie przypisanych mu czynów działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Nie stwierdzono okoliczności wyłączających winę bądź bezprawność przypisanych oskarżonemu czynów.

Sąd uznał zatem D. W. za winnego zarzuconych mu czynów z art. 258 §1 k.k., z art. 204 §1 i 2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. oraz z art. 263 §2 k.k. i za wskazane przestępstwa wymierzył mu odpowiednio:

- karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;

- stosując art. 57b k.k., karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 §2 k.k. grzywnę 150 stawek po 50 zł,

- przy zastosowaniu art. 37a §1 k.k. karę grzywny 50 stawek po 50 zł;

Ustalając wymiar kary Sąd miał na względzie jako okoliczności obciążające:

- wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu,

Jako okoliczności łagodzące Sąd przyjął:

- młody wiek oskarżonego,

- sposób życia przed popełnionym czynem,

- drugorzędną rolę D. W. w przestępczym procederze,

Sąd wziął pod uwagę fakt, że oskarżony działał w sposób zorganiowany, skoordynowany z pozostałymi członkami rodziny, a zarazem w strukturze grupy podlegał pod oskarżonego K. W. i nie był osobą w żaden sposób decyzyjną. Przy ustaleniu wymiaru kary Sąd miał także na uwadze postać zamiaru D. W. oraz jego motywację.

W toku postępowania D. W. nie bagatelizował swojego sprawstwa, nie umniejszał swojej roli w przestępczym procederze, wyraził żal i skruchę w związku z popełnionym czynem.

Za trzeci z przypisanych oskarżonemu czynów, tj. nielegalne posiadanie czterech sztuk amunicji, na zasadzie art. 37a §1 k.k. wobec D. W. orzeczono karę grzywny. Czyn z art. 263 §2 k.k. jest zagrożony karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniały zdaniem Sądu wymierzenia D. W. za wskazane przestępstwo kary pozbawienia wolności surowszej od roku. Wobec tego, zdaniem Sądu, zaktualizowały się ustawowe przesłanki zastąpienia kary pozbawienia wolności karą grzywny, albowiem jednocześnie wobec D. W. orzeczono obligatoryjny środek kompensacyjny (świadczenie pieniężne) oraz przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa.

D. W.

IV.

Na podstawie art. 43a §2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego D. W. świadczenie pieniężne na rzecz (...) w wysokości 5.000 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 43a §2 k.k. orzeczenie takie, w związku ze skazaniem oskarżonego za czyn z art. 258 §1 k.k., jest obligatoryjne, zaś jego wysokość wynosi nie mniej niż 5.000 zł.

D. W.

VIII.

VII.

Na podstawie art. 43a §2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego D. W. świadczenie pieniężne na rzecz (...) w wysokości 5.000 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 43a §2 k.k. orzeczenie takie, w związku ze skazaniem oskarżonego za czyn z art. 263 §2 k.k., jest obligatoryjne, zaś jego wysokość wynosi nie mniej niż 5.000 zł.

W. W. (2)

IX.

XI.

IX.

XI.

Oskarżona W. W. (2) w zakresie przypisanych jej czynów działała umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Nie stwierdzono okoliczności wyłączających winę bądź bezprawność przypisanych oskarżonej czynów. W szczególności w toku postępowania, na podstawie opinii biegłych psychiatrów nie stwierdzono, aby z uwagi na występujące u niej w przeszłości zaburzenia nerwicowe W. W. (2) tempore criminis miała zniesioną lub w znacznym stopniu ograniczoną możliwość rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Oskarżona w pełni zdawała sobie sprawę z bezprawności przedsiębranego działania.

Sąd uznał zatem W. W. (2) za winną zarzuconych mu czynów z art. 258 §1 k.k. oraz z art. 204 §1 i 2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. i za wskazane przestępstwa wymierzył odpowiednio:

- karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;

- stosując art. 57b k.k., karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 §2 k.k. grzywnę 150 stawek po 50 zł,

Wymierzając oskarżonej powyższe kary Sąd miał na względzie wszystkie dyrektywy ich wymiaru, a w szczególności te zawarte w art. 53 k.k. Sąd wymierzył kary według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynów oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (por. postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2011 r., III KK 335/10, LEX nr 736755).

Ustalając wymiar kary Sąd miał na względzie jako okoliczności obciążające:

- wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu,

Jako okoliczności łagodzące Sąd przyjął:

- sposób życia przed popełnionym czynem,

- marginalną rolę W. W. (2) w przestępczym procederze, co ustalono nie tylko w oparciu o wyjaśnienia oskarżonej, ale również zeznania świadków,

Sąd wziął pod uwagę fakt, że oskarżona działała w sposób zorganiowany, skoordynowany z pozostałymi członkami rodziny, a zarazem w strukturze grupy podlegała pod oskarżonego K. W. i nie była osobą w żaden sposób decyzyjną. Przy ustaleniu wymiaru kary Sąd miał także na uwadze postać zamiaru W. W. (2) oraz jej motywację.

W toku postępowania W. W. (2) nie bagatelizowała swojego sprawstwa, nie umniejszała swojej roli w przestępczym procederze, wyraziła żal i skruchę w związku z popełnionym czynem.

W przekonaniu Sądu kary jednostkowe pozbawienia wolności w orzeczonych wymiarach spełnią stawiane im cele wychowawcze oraz prewencyjne, tak względem oskarżonej jak i reszty społeczeństwa. W ocenie Sądu uświadomią one oskarżonej naganność jej zachowania oraz zapobiegną ponownemu naruszaniu porządku prawnego

W. W. (2)

IX.

Na podstawie art. 43a §2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonej W. W. (2) świadczenie pieniężne na rzecz (...) w wysokości 5.000 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 43a §2 k.k. orzeczenie takie, w związku ze skazaniem oskarżonej za czyn z art. 258 §1 k.k., jest obligatoryjne, zaś jego wysokość wynosi nie mniej niż 5.000 zł.

K. W.

D. W.

W. W. (2)

XII.

III.

IV.

VI.

VII.

IX.

XI.

Wymierzając oskarżonym kary łączne pozbawienia wolności Sąd zastosował zasadę asperacji, bacząc przy tym, aby wymierzone kary spełniały swoje cele wychowawcze i prewencyjne. W ocenie Sądu kary łączne ukształtowane tak, jak uczyniono to w wyroku, stanowią trafną reakcję karną na popełnione przez oskarżone przestępstwa.

Przy wybieraniu zasady łączenia kar Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki do ich pełnej kumulacji – ukształtowana w ten sposób kara stanowiłaby w ocenie Sądu dolegliwość przekraczającą potrzeby resocjalizacyjne. Z drugiej zaś strony wobec żadnej z oskarżonych nie zachodziły według Sądu podstawy do pełnej absorpcji kary. Orzeczenie kary łącznej w wysokości odpowiadającej wyższej z podlegającej łączeniu kar prowadziłoby w zasadzie do bezkarności za drugi przypisany oskarżonym czyn. Fakt ten mógłby spowodować zarówno u oskarżonych jak i w odczuciu społecznym przekonanie o nieponoszeniu konsekwencji popełnienia przestępstwa. Stąd też, stosując zasadę asperacji, Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonych kary pozbawienia wolności i orzekł:

- wobec K. W. karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

- wobec D. W. karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wymiarze 175 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości pojedynczej stawki na kwotę 50 zł,

- wobec W. W. (2) karę łączną 9 miesięcy pozbawienia wolności ,

uznając, że tak ukształtowane kary będą stanowiła adekwatną reakcję karną względem oskarżonych, a jednocześnie uczynią one zadość względom prewencji indywidualnej i generalnej.

D. W.

W. W. (2)

XIII.

XIV.

IV.

VI.

VII.

IX.

XI.

Na podstawie art. 69 §1 i 2 k.k. oraz art. 70 §1 k.k. Sąd podjął decyzję o warunkowym zawieszeniu kar łącznych pozbawienia wolności, orzeczonych wobec oskarżonych D. W. i W. W. (2) na okres próby po 2 lata, a nadto na podstawie art. 72 §1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonych do informowania Sądu o przebiegu próby co 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku. Na podstawie art. 73 §2 k.k. w okresie próby Sąd oddał oskarżonych pod dozór kuratora.

K. W.

D. W.

W. W. (2)

XV.

III.

IV.

VI.

VII.

IX.

XI.

Na podstawie art. 44 §1 k.k. orzeczono przepadek dowodów rzeczowych Drz 376-379/24, ujętych w wykazie Drz nr I/139/23/P (k. 4497-4500) poprzez pozostawienie ich w aktach sprawy.

K. W.

D. W.

W. W. (2)

XVI.

III.

IV.

VI.

VII.

IX.

XI.

Na podstawie art. 44 §1 k.k. orzeczono przepadek dowodów rzeczowych Drz 305-324/24, ujętych w wykazie Drz nr I/139/23/P (k. 4497-4500), nr Drz 326-339/24 (k. 4502-4503) oraz Drz nr 340-356/24 (k. 4504-4505) na rzecz Skarbu Państwa

D. W.

XVII.

VII.

Na podstawie art. 44 §1 k.k. orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci czterech sztuk amunicji ujętych w wykazie dowodów rzeczowych pod nr Drz 325-324/24 (k. 4501), zarządzając ich zniszczenie.

K. W.

W. W. (2)

XVIII.

XIX.

III.

IX.

XI.

Na podstawie art. 230 §2 k.p.k. zarządzono zwrot oskarżonym depozytów wartościowych – środków pieniężnych w walucie USD i EUR, uznając wskazane przedmioty za zbędne dla prowadzonego postępowania.

K. W.

W. W. (2)

D. W.

XX.

III.

IV.

VI.

VII.

IX.

XI.

Na podstawie art. 45 §1 k.k. wobec oskarżonych orzeczono przepadek korzyści majątkowej, jaką osiągnęli z popełnienia przypisanego im czynu z art. 204 §1 i 2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k., w postaci zabezpieczonej w trakcie przeszukania mieszkania gotówki w kwocie 3700 zł, stanowiącej depozyt wartościowy Drz (...) ( (...)), a także przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionych przestępstw, ustalając jej wysokość na kwotę 172.100 zł od każdego z oskarżonych.

Ustalenia w tym zakresie Sąd poczynił w oparciu o materiały z analizy kryminalnej i opinii biegłego z zakresu informatyki oraz zeznania przesłuchanych w sprawie kobiet, które wskazywały, jakie stawki obowiązywały od klientów i ilu klientów średnio dziennie korzystało z usług „mieszkaniówek”. Na podstawie powyższych dowodów Sąd ustalił minimalną wysokość korzyści, jaką z przestępnego procederu mogli uzyskać oskarżeni w inkryminowanym okresie. Również sami oskarżeni D. i W. W. (2) szacowali, jakie miesięczne zarobki byli w stanie osiągnąć na prowadzonej wspólnie z K. W. działalności. D. W. wskazał, że mogła być to kwota 20.000 zł miesięcznie, W. W. (2) wskazała na kwotę około 19-20.000 złotych miesięcznie, przy czym bywało też około 10.000zł miesięcznie. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego w sprawie Sąd przyjął zatem, iż osiągana przez oskarżonych miesięcznie kwota korzyści z prostytucji świadczonej przez zatrudniane kobiety wynosiła nie mniej niż 10.000 zł i następnie ustalił wysokość przepadku w oparciu o wskazaną kwotę oraz czasookres przestępnego procederu oskarżonych.

5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

K. W.

XXI.

III.

Zgodnie z zasadą obligatoryjnego zaliczenia na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie , na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej wobec K. W. kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu dotychczasowy okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w niniejszej sprawie, tj. od dnia 08.05.2023 godz. 15:35 do dnia 03.11.2023 r. godz. 14:05

D. W.

XXI.

IV.

VI.

VII.

Zgodnie z zasadą obligatoryjnego zaliczenia na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie , na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej wobec D. W. kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu dotychczasowy okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania w niniejszej sprawie, tj. od dnia 08.05.2023 r. godz. 15:05 do dnia 17.07.2023 r. godz. 15:20

W. W. (2)

XXI.

IX.

XI.

Zgodnie z zasadą obligatoryjnego zaliczenia na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie , na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej wobec W. W. (2) kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono oskarżonej dotychczasowy okres jej zatrzymania i tymczasowego aresztowania w niniejszej sprawie, tj. od dnia 08.05.2023 r. godz. 15:05 do dnia 17.07.2023 r. godz. 15:00

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Wskutek analizy okoliczności niniejszej sprawy, Sąd wyeliminował z podstawy prawnej skazania przepis art. 72 pkt 2 Ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom U. w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, zaostrzające odpowiedzialność karną w stosunku do sprawców, którzy popełnili w czasie trwania konfliktu zbrojnego na terytorium U. przestępstwo, o którym mowa w art. 204 §1 i 2 k.k., ustalając iż za czyn taki sąd orzeka karę pozbawienia wolności w wysokości od lat 5 do 15.

Jak słusznie zauwazył Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, „przywołany wyżej przepis został poddany słusznej krytyce w doktrynie i uznany za przejaw „populizmu penalnego". Wskazywano, że: „władze, zamiast podjąć działania prewencyjne i ochronne, zdecydowały się na najłatwiejsze rozwiązanie - zmienili przepisy prawa karnego, podwyższając kary za wymienione w art. 72 czyny. Złapanie potencjalnych sprawców pozostawili poza zasięgiem swoich prac oraz działań. Można zatem powiedzieć, że wprowadzone przepisy mają na celu udawanie zajmowania się przeciwdziałaniem tym poważnym przestępstwom, mają więc one charakter więcej niż pozorny". (Ustawa o pomocy obywatelom U. w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. Komentarz. Klaus Witold Antoni (red.)). Omawiany przepis, zapewne - bo w uzasadnieniu projektu ustawy brak odniesienia do powyższej kwestii - miał służyć odstraszaniu potencjalnych sprawców wymienionych w przepisie przestępstw, mogących być popełnianych na obywatelach U., których klika milionów uciekło do (...) w 2022r. przed wojną wywołaną przez Federację Rosyjską. Tyle tylko, że nie wynika to z brzmienia przepisu. Sąd Apelacyjny podziela sformułowane w doktrynie wątpliwości interpretacyjne dotyczące sformułowania „Skazując sprawcę, który w czasie trwania konfliktu zbrojnego na terytorium Ukrainy popełnił przestępstwo (...)". Jak trafnie zauważył W. K. jest ono bowiem na tyle ogólnie sformułowane, że nie wiadomo, kogo ma to rozwinięcie dotyczyć. Można by założyć, że ustawodawcy chodziło o sprawców, którzy popełnili jedno z wymienionych przestępstw na terytorium Ukrainy w trakcie trwania konfliktu zbrojnego lub też wobec osób, które uciekły z Ukrainy w wyniku tego konfliktu. Jednak treść art. 5 k.k. każę wyłączyć z jego zakresu czyny popełnione na terytorium Ukrainy. Dodatkowo wykładnia językowa tego przepisu nakazuje objąć nim wszystkie osoby, które na terenie Polski popełniły któryś z wymienionych czynów po 24.02.2022 r„ niezależnie od narodowości osób pokrzywdzonych, których to przestępstwo dotknęło. Innymi słowy, czasowo - aż do zakończenia konfliktu zbrojnego w Ukrainie - ustawodawca zmienił wysokość wymiaru kar za wybrane przestępstwa dla wszystkich ich sprawców, podwyższając je w drakoński i dość dowolny sposób, bez żadnego racjonalnego uzasadnienia odnośnie do potrzeb zmiany granic karania - przede wszystkim podniesienia dolnej granicy kary. (Ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. Komentarz. Klaus Witold Antoni (red.)).

Omawiana regulacja jest sprzeczna z zasadą stabilności prawa. Nie można zaakceptować zmiany zasad odpowiedzialności karnej na zasadzie „wrzutki ustawowej" bez jakiegokolwiek racjonalnego powodu. Omawiany przepis narusza tym samym zasady demokratycznego państwa prawnego, zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (art. 2 Konstytucji).” (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 12.07.2023 r. sygn. II AKa 214/23)

Nie sposób odpowiedzieć też na pytanie, jak obywatelom U. pomóc miałoby surowsze skazanie oskarżonych K., D. i W. W. (2) za popełnione przestępstwo – na kanwie którego prostytuujących się kobiet nie sposób, zgodnie z wykładnią przepisu art. 204 k.k., uznać za pokrzywdzone. Inkryminowane zdarzenie nie ma ponadto jakiegokolwiek, choćby najmniejszego, związku z Ukrainą, Federacją Rosyjską i trwającą między tymi państwami wojną.

Jak również wynika z przytoczonego rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, „z zasady demokratycznego państwa prawnego wywodzone są zasady prawidłowej (przyzwoitej) legislacji, które nakazują, aby przepisy formułowane były w sposób poprawny, jasny i precyzyjny, zwłaszcza wówczas, gdy dotyczą praw i wolności jednostki (zob. TK - K 7/99, K 24/00). Przepis niejasny i nieprecyzyjny rodzi u jego adresatów niepewność co do zakresu ich praw i obowiązków, a organom, które go stosują, daje zbyt dużą swobodę i możliwość zastępowania prawodawcy w zakresie przesądzania tych kwestii, które uregulował on w sposób niejasny i nieprecyzyjny. Ustawodawca nie może poprzez niejasne formułowanie tekstu przepisów pozostawiać organom, które mają je stosować, nadmiernej swobody przy ustalaniu zakresu ograniczeń konstytucyjnych wolności i praw jednostki. Założenie to określane jest mianem zasady określoności ustawowej ingerencji w sferę konstytucyjnych wolności i praw jednostki. Przekroczenie pewnego poziomu niejasności przepisów prawnych może stanowić samoistną przesłankę stwierdzenia ich niezgodności z zasadą państwa prawnego (zob. TK - K 6/02). Dla oceny zgodności sformułowania określonego przepisu prawa z wymaganiami poprawnej legislacji istotne są przy tym trzy założenia: 1) każdy przepis ograniczający konstytucyjne wolności lub prawa winien być sformułowany w sposób pozwalający jednoznacznie ustalić, kto i w jakiej sytuacji podlega ograniczeniom; 2) przepis ten powinien być na tyle precyzyjny, aby zapewniona była jego jednolita wykładnia i stosowanie; 3) przepis taki powinien być tak ujęty, aby zakres jego zastosowania obejmował tylko te sytuacje, w których działający racjonalnie ustawodawca istotnie zamierzał wprowadzić regulację ograniczającą korzystanie z konstytucyjnych wolności i praw (zob. TK - K 33/00). (…) Tymczasem w niniejszej sprawie wątpliwości interpretacyjne budzi zakres obowiązywania omawianego przepisu. Jego wykładnia językowa, prowadząca do przekonania, że obostrzeniem objęto wszystkie wypadki popełnienia wymienionych w przepisie przestępstw, jest nie do pogodzenia z założeniem racjonalności ustawodawcy.”

Również dalsze, przytoczone w cytowanym orzeczeniu argumenty Sąd Okręgowy we Wrocławiu w pełni podzielił i przyjął za własne i uznał, iż. analizowany przepis nie może stanowić normatywnej podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Orzeczenie wydane z uwzględnieniem omawianej normy byłoby sprzeczne z zasadami słuszności prawa i sprawiedliwego rozstrzygnięcia.

Jak również trafnie zauważył Sąd Okręgowy Warszawa-Praga (wyrok z dnia 28.04.2025 r., sygn. VI Ka 499/24) oraz Sąd Rejonowy w Kaliszu (wyrok z dnia 25 października 2024r., sygn. II K 258/23), przyjęcie odmiennego poglądu – a zatem uznanie, iż art. 72 ustawy o pomocy Obywatelom U., w zakresie wymiaru kary, stanowi lex specialis względem przepisów kodeksu karnego, jest sprzeczny zarówno z zasadami wykładni systemowej, jak i celowościowej. W przeciwnym razie należałoby bowiem przyjąć, że art. 72 ustawy obejmuje swoim zakresem wszystkie sytuacje, wszystkich sprawców i pokrzywdzonych przestępstwami wymienionymi w tym przepisie. Należy przyjąć, że gdyby taki był cel ustawodawcy – zmieniłby on raczej przepisy kodeksu karnego, a tak się nie stało. Po drugie, wykładnia celowościowa, mająca w omawianym przypadku kluczowe znaczenie, przemawia za tym, że zaostrzenie odpowiedzialności karnej dotyczy wyłącznie tych obywateli U., którzy ze względu na konflikt zbrojny schronili się w P. i przez to stali się bardziej podatni na czyny zabronione wykorzystujące ich trudną sytuację. Tymczasem, jak wynika z poczynionych ustaleń, współrpacujące z oskarżonymi kobiety pochodzenia u. przebywają w P. od wielu lat, ich przyjazd do kraju nie miał nic wspólnego z konfliktem zbrojnym, a dodatkowo O. G. posiada również p. obywatelstwo. Jedynie K. P. przyjechała do (...) po wybuchu pełnoskalowej agresji wobec U.. Należy jednakże zauważyć, iż jak wynika z jej zeznań, w pełni samodzielnie podjęłą decyzję o prostytuowaniu się, porzucając uprzednio wykonywane zajęcie w postaci sprzątania. Uznała bowiem, że ten sposób zarobkowania będzie dla niej korzystny, nie sposób więc uznać, iż w tym postępowaniu miałaby być w jakikolwiek sposób pokrzywdzona.

Co więcej, zgodnie z ugruntowanym w doktrynie stanowiskiem, przedmiotem ochrony art. 204 k.k. jest obyczajowość. Nie można zatem przyjmować, że osoba prostytuująca się jest pokrzywdzoną w rozumieniu tego przepisu, a w konsekwencji nienależna, niegodziwa korzyść majątkowa osiągnięta przez sprawców wskazanego czynu – nie jest szkodą majątkową w rozumieniu cywilnoprawnym, poniesioną przez osobę uprawiającą prostytucję. Nie jest wobec tego możliwe dokonanie zwrotu kwoty, jaką taki sprawca pozyskał z uprawiania prostytucji nie dlatego, że prostytucja jest nielegalna, ale dlatego, że wykluczone jest, aby szkodę osoby świadczącej usługi seksualne utożsamiać z kwotą, jaką utraciła na skutek zachowania oskarżonego, który zawłaszczył zarobione przez nią pieniądze. (tak: wyrok SA w Szczecinie z 12.02.2020 r., II AKa 263/19, OSASz 2020/1, poz. 137).

7. KOsztY procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

XXII.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzenia r.pr. A. R. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej W. W. (2) z urzędu znajdowało swoje oparcie w przepisach art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k., art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze i § 17 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 5 i § 20 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 maja 2024 r. (Dz.U.2024.763) w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

XXIII.

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu znajdowało swoje oparcie w przepisie art. 626 § 1 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Analiza sytuacji materialnej i osobistej trojga oskarżonych doprowadziła Sąd do przekonania, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zwolnienia ich z obowiązku poniesienia kosztów i opłaty.

8. Podpis

Dodano: 25 listopada 2025, Opublikował(a): Patrycja Świtoń
Podmiot udostępniający informację: Sąd Okręgowy we Wrocławiu
Osoba, która wytworzyła informację: sędzia Tomasz Kaszyca, Hanna Sokoła , Janina Strusiewicz
Data wytworzenia informacji: 20 października 2025