Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 grudnia 2014r.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział I Cywilny

w składzie następującym :

Przewodniczący SSO Anna Stańczyk

Protokolant Irmina Szawica

po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014r. we Wrocławiu

sprawy z powództwa W. K.

przeciwko (...) S.A. w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego, (...) S.A. w W., na rzecz powoda W. K. kwotę 10.000 zł. ( dziesięć tysięcy złotych ) z ustawowymi odsetkami od dnia 04.07.2013r. ;

II.  oddala dalej idące powództwo;

III.  nie obciąża powoda kosztami procesu na rzecz strony pozwanej.

I C 770/14

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 20 stycznia 2014r. powód W. K. domagał się od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. zapłaty:

-tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę kwoty 65.000,00 zł oraz

- odszkodowania z tytułu znacznego pogorszenia się sytuacji życiowej w kwocie 20.000,00 zł

z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 4 lipca 2013r. do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu podał, że w dniu (...). na drodze nr (...), gmina O., doszło do wypadku komunikacyjnego. Kierujący samochodem ciężarowym marki D., o nr. Rej. (...)wraz z naczepą o nr rej. (...), P. H., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował należytej ostrożności podczas prowadzenia pojazdu na łuku drogi, w wyniku czego zjechał na przeciwny pas ruchu, doprowadzając do przewrócenia się kierowanego przez siebie pojazdu na lewy bok, gdzie naczepa pojazdu spadła na pojazd marki S. (...)o nr rej. (...), którego kierującą była żona powoda M. K. (1).

W wyniku doznanych obrażeń poniosła śmierć na miejscu zdarzenia. Pojazd sprawcy wypadku ubezpieczony był w chwili zdarzenia od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego.

W dniu 3 czerwca 2013r. powód zgłosił pozwanemu szkodę powstałą w związku z tragiczną śmiercią żony. Decyzją z dnia 1 lipca 2013r. strona pozwana przyjęła odpowiedzialność za zdarzenie w całości i wypłaciła powodowi kwoty

- 10.00 zł tytułem odszkodowania z art. 446 § 3 k.c. ;

- 35.000 zł tytułem zadośćuczynienia z art. 446 § 4 k.c. oraz

- 450 zł odszkodowania tytułem zwrotu poniesionych kosztów pogrzebu wg rachunku.

Powód nie zgodził się ze stanowiskiem strony pozwanej. Uważa, iż decyzja pozwanego jest dla niego krzywdząca. Śmierć żony powoda jest stratą, z jaką do końca życia nie będzie w stanie się pogodzić.

M. i W. K. zawarli związek małżeński 22 sierpnia 2009r. Natomiast wypadek, na skutek którego śmierć poniosła M. K. (1) wydarzył się, gdy powód i jego żona dopiero wkraczali we wspólne życie. Mieli przed sobą wiele wspólnych planów, a wśród nich między innymi budowę domu. W momencie śmierci M. K. (1) wszystkie marzenia małżonków zostały przekreślone. Do dzisiaj powód nie jest w stanie pogodzić się z sytuacją, jaka go spotkała, szczególnie podczas uroczystości rodzinnych i świąt, gdy nieobecność ukochanej jest najbardziej odczuwalna. Cierpienia psychiczne i ból po stracie żony są tak ogromne, iż będą one towarzyszyć powodowi do końca życia. Codzienne życie powoda w sferze emocjonalnej uległo drastycznej zmianie. Powód odczuwa krzywdę zarówno bezpośrednio-nagła utrata najbliższej osoby, jak i pośrednio- żałoba rodzinna, trauma, osłabienie energii życiowej. Krzywda doznana przez powoda w pełni uzasadnia wysokość żądanego w pozwie zadośćuczynienia.

Na skutek śmierci żony doszło również do pogorszenia sytuacji materialnej powoda.

Przed wypadkiem powód wraz z żoną i teściami prowadzili wspólne gospodarstwo domowe. W tym czasie, żona powoda zatrudniona była w gimnazjum w M. na ½ etatu, w Zespole Szkół (...) w B., a wcześniej w Zespole (...) w J. i spółce (...). Studiowała również zaocznie filologię angielską. Z uzyskiwanych dochodów opłacała między innymi rachunki związane z eksploatacją domu oraz zakup produktów żywnościowych. Obecnie jedynym dochodem powoda jest wynagrodzenie za pracę w charakterze magazyniera-sprzedawcy, które wynosi około 1.570,00 zł netto miesięcznie. Z wynagrodzenia tego powód musi zapewnić sobie i rodzinie środki utrzymania. Wciąż spłaca też zaciągnięty wraz z żoną kredyt konsumpcyjny, który pozwolił małżonkom na sfinansowanie wesela. Miesięczna rata tego zobowiązania wynosiła 400,00zł.

Powód liczył, że po ukończeniu studiów jego żona będzie mogła podjąć pracę w pełnym wymiarze, najprawdopodobniej z większym wynagrodzeniem. Chęć podwyższenia swoich kwalifikacji zawodowych przez zmarłą oraz kontynuowanie edukacji motywowała powoda w zakresie jego starań o ukończenie szkoły średniej. Powód ukończył liceum dla dorosłych.

Po śmierci żony powód musiał opuścić mieszkanie teściów i wrócić do rodzinnego domu, co również spowodowało znaczne zmiany w jego dotychczasowym życiu.

W związku z powyższym, sytuacja materialna powoda uległa znacznemu pogorszeniu.

Powód domaga się również odsetek ustawowych za opóźnienie w płatności, liczonych od 30 dnia po dniu, w którym przesłane zostało do pozwanego pismo zawierające żądanie wypłaty roszczenia wraz z dokumentacją potwierdzającą jego zgodność. Strona pozwana potwierdziła przyjęcie złożonego zawiadomienia w tym samym dniu. Pozwany pozostawał więc w zwłoce z wypłatą roszczenia od 31 dnia po przesłaniu zawiadomienia.

Strona pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasadzenie od powoda na rzecz strony pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Pozwany uznał swoją odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia (...)., w której śmierć poniosła M. K. (1)i wypłacił powodowi, mając na uwadze okoliczności sprawy i zebrane dowody, kwoty: 10.000 zł tytułem odszkodowania, 35.000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz 450 zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów pogrzebu według przedstawionego przez powoda rachunku.

Zdaniem pozwanego powód nie udowodnił pogorszenia swojej sytuacji materialnej w stopniu uzasadniającym przyznanie odszkodowania w wyższej wysokości. Z pisemnych wyjaśnień I. B.- matki zmarłej wynika, iż zmarła żona powoda nosiła się z zamiarem złożenia pozwu rozwodowego, powód nie łożył też na utrzymanie żony.

Powód nie wykazał takiej szkody moralnej, która uzasadniałaby żądaną kwotę tytułem zadośćuczynienia. Powód nie wykazał również rozstroju zdrowia, natomiast smutek i żal po śmierci osoby najbliższej trwa co najmniej rok.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

M. K. (1) urodziła się (...), była żoną W. K.. W dniu (...)., w wieku 25 lat zginęła w wypadku drogowego. Wypadek miał miejsce na odcinku drogi nr (...), o godz. 15:05, poza obszarem zabudowanym pomiędzy B.a J., gm. O.. Kierujący samochodem ciężarowym marki D.o nr rej. (...)wraz naczepą o nr rej. (...)jadąc od miejscowości B.w kierunku J., na łuku drogi zjechał na przeciwległy pas ruchu przewracając się na lewy bok, gdzie naczepa spadła na samochód osobowy marki S. (...)o nr rej. (...), którego kierująca jechała z przeciwnego kierunku. W wyniku zdarzeni pojazdy przemieściły się do przydrożnego rowu. Kierującym samochodem ciężarowym był P. H.. (bezsporne, notatka urzędowa z wypadku drogowego z dnia 4.10.2011r., k. 20-21 a.s.).

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Oławie II Wydziału Karnego z dnia 3 lipca 2012r. P. H. został uznany za winnym .

dowód: wyrok Sadu Rejonowego w Oławie z dnia 3.07.2012r., sygn.akt II K 138/12

-akta szkodowe.

Przyczyną wypadku była nadmierna i niedozwolona prędkość-około 90 km/h- pojazdu prowadzonego przez P. H..

dowód: opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej z dnia 07.02.2013r. sporządzona w postępowaniu odwoławczym –akta szkodowe.

Zmarła M. K. (1) w dniu 22 sierpnia 2009r. zawarła związek małżeński z W. K.. Ze związku tego nie mieli dzieci. M. K. (1) była dobrą żoną, była osobą czułą, wyrozumiałą, życzliwą. Miała dobre kontakty zarówno z własną rodziną jak i z rodziną męża. Zmarła planowała wybudowanie domu, chciała mieć dziecko. Jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego narzeczeni zaciągnęli kredyt konsumpcyjny w kwocie 16.000 zł , z przeznaczeniem na pokrycie kosztów wesela. Rata kredyty wyniosła 400 zł miesięcznie. Kredyt na dzień śmierci M. K. (1) nie był jeszcze spłacony.

W roku 2011r. M. K. (1) pracowała w Zespole (...) w J., w Zespole Szkół (...) w B. oraz w Gimnazjum w M. na ½ etatu. Tylko z tytułu zatrudnienia w Zespole (...) w J. M. K. otrzymywała średnio wynagrodzenie w wysokości 1494,00 zł miesięcznie Natomiast wynagrodzenie uzyskane przez zmarłą w Zespole Szkół (...) w B. wynosiło za miesiąc wrzesień 2011r. 660,00 zł brutto i za miesiąc październik 2011r. 568,00 zł brutto. W okresie tym powód wraz z Żona zamieszkiwali w jej domu rodzinnym, zajmując jeden z czterech pokoi. Koszty utrzymania dzielone były po połowie. Powód nie znał wysokości ponoszonych kosztów utrzymania, sprawami finansowymi zajmowała się jego żona.

Z uzyskiwanych przez M. K. (1) dochodów opłacane były rachunki związane z eksploatacją domu oraz zakup produktów żywnościowych. Spłacała również zaciągniętą wraz z powodem pożyczkę w wysokości 400 zł miesięcznie. Powód w roku 2011 przez jakiś czas zatrudniony był w charakterze magazyniera-sprzedawcy, otrzymywał wynagrodzenie miesięczne w wysokości około 1.570 zł netto. W dacie wypadku pracował dorywczo. Rata kredytu wyniosła 400 zł.

W trakcie małżeństwa powód często zmieniał miejsca zatrudnienia.

Od początku 2010r. przez półtora roku, powód pracował jako piekarz w firmie (...), na pełny etat. Osiągał wynagrodzenie w wysokości 1.800 zł brutto. W dacie śmierci żony pracował dorywczo na budowie przez 2-3 miesiące. W tym czasie mieszkali wspólnie w domu I. B.- matki zmarłej M. K. (1).

Po pogrzebie przeprowadził się do domu rodzinnego. Nie myślał o tym jak będzie żył dalej. Wspierali go koledzy i koleżanki z pracy. Nie korzystał z pomocy psychologicznej. Nie przyjmował też leków uspakajających. Po śmierci żony przebywał przez dwa tygodnie na urlopie bezpłatnym, po dwóch miesiącach od śmierci żony zmienił pracę. Podjął pracę jako piekarz. Grób żony odwiedzał dwa razy w miesiącu..

W 2013r. ukończy, rozpoczętą jeszcze w czasie trwania pierwszego małżeństwa, szkołę średnią- zaoczne Liceum Ogólnokształcące w B.. Od śmierci M. K. (1) podejmuje okresowe zatrudnienia. W dacie 24.06.2013r. nie pracował od tygodnia, nie był też zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy. Wcześniej pracował w Skupie (...) w B., na ½ etatu. Otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 820 zł netto. Przed pracą w Skupie (...) nie pracował przez okres ośmiu miesięcy. W tym czasie był zarejestrowany w PUP w N..

Drugą żonę poznał w sierpniu, półtora roku po śmierci pierwszej żony. Kolejny związek małżeński zawarł 31 grudnia 2013r. Z małżeństwa tego w lipcu (...) urodziła się córka. Obecna żona powoda nie pracuje, opiekuje się dzieckiem.

Z tytułu pogrzebu powód poniósł koszt w wysokości 450 zł. Dnia 26 kwietnia 2013r. dokonał zakupu nagrobka o wartości 3.700,00 zł.

dowód: - rozliczenie umowy k. 39-40,

- (...) k. 41- 45

-, informacja o dochodach M. K., k. 46-48 a.s.,

- umowa kredytu k. 49-51

- informacja o dochodach k. 52-55,

- zeznania św. L. K., k. 93-95 .

- zeznania św. I. B., k. 111-113

- zeznania powoda k. 96-97

- akta szkodowe

Decyzją z dnia 1 lipca 2013r. pozwany przyznał powodowi odszkodowanie za pogorszenie sytuacji życiowej w kwocie 10.000,00 zł, zadośćuczynienie w kwocie 35.000,00 zł oraz tytułem poniesionych kosztów pogrzebu 450 zł.

dowód: decyzja z dnia 1.07.2013r., k. 62 akt szkodowych.

Sąd zważył, co następuje:

Na wstępie wypada wskazać, że w zakresie podstaw prawnych odpowiedzialności za szkodę komunikacyjną, posiadacz pojazdu ponosi odpowiedzialność za skutki wypadku na podstawie art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 § 1 k.c., natomiast pozwany, jako ubezpieczyciel posiadacza pojazdu odpowiada w granicach jego odpowiedzialności na podstawie art. 822 k.c.

Uprawniony do odszkodowania ubezpieczeniowego w związku ze zdarzeniem objętym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej może jednak dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (art. 822 § 4 k.c.). Ponieważ zatem zasada odpowiedzialności pozwanego nie była sporna, z tych też względów nie ma potrzeby pogłębiania rozważań w tej kwestii.

Odnosząc się do żądania przez powoda zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 65.000,00 zł, należy stwierdzić, że jego podstawę stanowi przepis art. 446 § 4 k.c. Zgodnie z treścią tego przepisu Sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Przy czym na ogólnych zasadach odpowiedzialność pozwanego w zakresie zadośćuczynienia nie może jednak wykraczać poza ramy normatywne wyznaczone przez przepis art. 361 § 1 k.c. Zgodnie bowiem z jego treścią zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

W literaturze i orzecznictwie słusznie podkreśla się, że w świetle 446 § 4 k.c. przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego ma na celu zrekompensować krzywdę za naruszenie prawa do życia w rodzinie i ból spowodowany utratą najbliższej osoby. Naruszenie prawa do życia w rodzinie stanowi dalece większą dolegliwość psychiczną dla członka rodziny zmarłego niż w przypadku innych dóbr, a jej skutki rozciągają się na całe życie osób bliskich. W przypadku zaś gdy uprawniony z art. 446 § 4 k.c. stał się osobą samotną, a z uwagi na wiek nie może już założyć rodziny, utrata osoby bliskiej ma zawsze charakter szczególny. Krąg osób uprawnionych do zadośćuczynienia jest w omawianym przypadku taki sam, jak w art. 446 § 3 k.c. Uprawnionymi do żądania kompensaty są wyłącznie członkowie rodziny zmarłego, przy czym muszą być to najbliżsi członkowie tej rodziny. Jest to węższy krąg podmiotów niż osoby bliskie, bo ograniczony do członków rodziny.

Roszczenie najbliższych członków rodziny zmarłego o przyznanie stosownego zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawie art. 446 § 4 k.c., które zmierza do zaspokojenia szkody niematerialnej, jest rodzajowo i normatywnie odmienne od roszczenia o przyznanie stosownego odszkodowania z art. 446 § 3 k.c., które wymaga wykazania szkody majątkowej polegającej na znacznym pogorszeniu sytuacji życiowej najbliższych członków rodziny poszkodowanego, który zmarł wskutek wynikłego z czynu niedozwolonego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowa. Ponieważ celem zadośćuczynienia pieniężnego jest złagodzenie cierpień fizycznych i psychicznych – dlatego zadośćuczynienie obejmuje wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne, zarówno już doznane, jak i te, które wystąpią w przyszłości. Dlatego w orzecznictwie przyjęto, że zadośćuczynienie winno mieć charakter całościowy i obejmować zarówno cierpienia fizyczne i psychiczne już doznane, czas ich trwania, jak i te, które zapewne wystąpią w przyszłości, a więc prognozy na przyszłość. Przy czym na pojęcie krzywdy składają się nie tylko trwałe, lecz także przemijające zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu, polegające na znoszeniu cierpień psychicznych.

Jeżeli zaś chodzi o wysokość zadośćuczynienia, po pierwsze należy wskazać, że suma „odpowiednia" w rozumieniu art. 446 § 4 k.c. (podobnie jak art. 445 § 1 k.c.) nie oznacza sumy dowolnej, określonej wyłącznie według uznania sądu, a jej prawidłowe ustalenie wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności, mogących mieć w danym przypadku znaczenie. Nadto zarówno okoliczności wpływające na wysokość zadośćuczynienia, jak i kryteria ich oceny powinny być rozważane indywidualnie w związku z konkretną osobą pokrzywdzonego.

Po drugie, uznaje się, że subiektywny charakter krzywdy powoduje, że przydatność kierowania się przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia sumami zasądzonymi z tego tytułu w innych przypadkach jest ograniczona. Jednakże ta przesłanka nie jest całkowicie pozbawiona znaczenia, pozwala bowiem ocenić, czy na tle innych podobnych przypadków zadośćuczynienie nie jest nadmiernie , wygórowane.

Po trzecie, ustalając wysokość zadośćuczynienia, pamiętać należy, że ma ono mieć charakter kompensacyjny, a więc przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. Wysokość przyznawanej kwoty zadośćuczynienia tak powinna być ukształtowana, by stanowić „ekwiwalent wycierpianego bólu". Kwota zadośćuczynienia ma być więc pochodną wielkości doznanej krzywdy. Z drugiej strony orzecznictwo wskazuje, że uwzględniając przy ustalaniu zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę potrzebę utrzymania wysokości zadośćuczynienia w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, nie można podważać kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia. Nie może jednak zarazem kwota zadośćuczynienia stanowić źródła wzbogacenia, a jedynym kryterium dla oceny wysokości zasądzonego zadośćuczynienia jest rozmiar krzywdy powoda.

Mając powyższe na uwadze, oceniając twierdzenia powoda zawarte w uzasadnieniu pozwu oraz zgromadzony materiał dowodowy, należy uznać, że zadośćuczynienie przyznane i wypłacone powodowi przez pozwanego było niewystarczające. Wprawdzie małżeństwo powoda z M. K. (1) trwało niewiele ponad dwa lata, to jednak nie można nie zauważyć, że śmierć osoby bliskiej jest ciężkim przeżyciem. W niniejszej sprawie ważne są przede wszystkim szczególne okoliczności jak nagłość zdarzenia i jego szczególnie dramatyczny przebieg. Nie można też nie zauważyć, w sytuacji nagłości zdarzenia, w wyniku którego powód utracił żonę, iż z uwagi na jej wiek, powód nie musiał jeszcze liczyć się z tym, że takie zdarzenie jest realne i może nadejść w najbliższych latach.. Dlatego zdarzenie to spowodowało nagłą drastyczną zmianę w życiu powoda.

Sąd wziął pod uwagę również fakt, iż powód jest osobą stosunkowo młodą i pomimo traumatycznych przeżyć związanych z utratą żony, zawarł w niedługim czasie, tj. w grudniu 2013r. kolejny związek małżeński, z którego w lipcu 2014r. urodziła mu się córka. Nie można zatem uznać iż stopień zażyłości, bliskości i wspólności jakie zachodziły pomiędzy powodem a zmarłą ani też rozmiar cierpień spowodowanych śmiercią M. K. (1), uzasadniały przyznanie zadośćuczynienia w wyższej wysokości.

Reasumując zatem Sąd doszedł do przekonania, że dodatkowa kwota 5.000 zł, wraz z kwotą 35.000 zł wypłaconą przez pozwanego, stanowi odpowiednią wysokość zadośćuczynienia.

Jeżeli natomiast chodzi o żądanie powoda w zakresie odszkodowania, należy stwierdzić, że podstawę tego roszczenia stanowi cytowany wyżej art. 446 § 3 k.c. Zgodnie z jego treścią, Sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego stosowne odszkodowanie, jeżeli wskutek jego śmierci nastąpiło znaczne pogorszenie ich sytuacji życiowej. Przy czym analiza przedmiotowego żądania wymaga również uwzględnieniem cytowanego wyżej art. 361 § 1 k.c.

W literaturze i orzecznictwie trafnie podkreśla się, że wprowadzenie do polskiego systemu prawnego regulacji z art. 446 § 4 k.c. wyłączyło potrzebę przyjmowanej uprzednio interpretacji art. 446 § 3 k.c., polegającej na uwzględnieniu w ramach odszkodowania zasądzanego z tytułu istotnego pogorszenia sytuacji życiowej także elementów szkody niemajątkowej. Niemniej jednak pogorszenie sytuacji życiowej, o którym mowa w art. 446 § 3 k.c., polega nie tylko na pogorszeniu obecnej sytuacji materialnej, ale obejmuje także przyszłe szkody majątkowe, często nieuchwytne lub trudne do obliczenia, prowadzące do znacznego pogorszenia sytuacji życiowej osoby najbliższej. Pogorszenia sytuacji życiowej, o którym mowa w art. 446 § 3 k.c. nie można jednak sprowadzać do prostego zmniejszenia dochodów lub zwiększenia wydatków najbliższych członków rodziny zmarłego. Pojęcie to ma sens o wiele szerszy. Szkody majątkowe prowadzące do znacznego pogorszenia bieżącej lub przyszłej sytuacji życiowej osoby najbliższej zmarłemu są często nieuchwytne lub trudne do obliczenia. Często wynikają z obniżenia aktywności życiowej i ujemnego wpływu śmierci osoby bliskiej na psychikę i stan somatyczny, co niekoniecznie przejawia się w konkretnej chorobie.

Jak wykazało postępowanie dowodowe śmierć żony powoda nie zmniejszyła jego aktywności na dłużej niż 2 tygodnie, kiedy to przebywał na urlopie bezpłatnym. Potem jak sam zeznał, koledzy i koleżanki zabierali go na różne wyjścia , aktywizowali go.

Przepis art. 446 § 3 k.c. służy możliwości częściowego choćby zrekompensowania szczególnej postaci uszczerbku, którym jest znaczne pogorszenie sytuacji życiowej (a nie naprawieniu klasycznej szkody majątkowej), powstałego w następstwie tragicznego zdarzenia, którym jest śmierć najbliższego członka rodziny wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Dlatego sformułowanie w art. 446 § 3 k.c. o "znacznym pogorszeniu sytuacji życiowej" nadaje odszkodowaniu z tego przepisu charakter szczególny. Chodzi tu wprawdzie o szkodę o charakterze majątkowym, jednak najczęściej ściśle powiązaną i przeplatającą się z uszczerbkiem o charakterze niemajątkowym, a więc o szkodę często trudną do uchwycenia i ścisłego matematycznie zmierzenia, którą zazwyczaj wywołuje śmierć najbliższego członka rodziny. Taki szczególny charakter szkody rekompensowanej "stosownym", a nie "należnym" odszkodowaniem oznacza w konsekwencji potrzebę daleko idącej indywidualizacji zakresu świadczeń przysługujących na podstawie art. 446 § 2 i 3 k.c.

Sąd, mając na uwadze powyższe spostrzeżenia oraz ustalony stan faktyczny, uznał, że kwota odszkodowania wypłacona powodowi przez pozwanego w wysokości 10.000 zł jest minimalne zaniżona i winna wynosić 15.000 zł. Wymaga bowiem podkreślenia, iż powód jako człowiek młody, stosunkowo szybko zorganizował sobie życie na nowo co w sposób jednoznaczny wskazuje, iż odnalazł się w nowej rzeczywistości całkiem dobrze. Sąd miał jednak na względzie, że to powodowi pozostała do spłacenia wzięta wspólnie z M. K. (1) pożyczka na wesele. Stąd też choć niewielką ale jednak Sąd zasądził kwotę 5000 zł. jako odszkodowanie za istotne pogorszenie sytuacji życiowej powoda. Nie zasądził większej kwoty bowiem uznał, iż trudno ocenić pogorszenie sytuacji życiowej w kontekście jej zmiany dokonanej przez samego powoda tj. zawarcia nowego związku małżeńskiego i urodzenia się dziecka z nowego związku. Sytuacja materialna powoda uległa bowiem istotnej zmianie dopiero właśnie po zwarciu drugiego związku małżeńskiego. Kolejna żona , w związku z podjętą opieką nad dzieckiem, pozostaje bez zatrudnienia. Również powód zmienia często miejsce zatrudnienia, albo pozostaje bez zatrudnienia na kilka miesięcy. Przyczyną takiej sytuacji są jednak wyłącznie decyzje powoda nie mające nic wspólnego ze śmiercią M. K. (1). Dlatego też Sąd w pozostałym zakresie Sąd powództwo oddalił.

Odsetki ustawowe od zasądzonej kwoty zadośćuczynienia i odszkodowania należało zasądzić, od dnia 4 lipca 2013r. W przedmiotowej sprawie powód zgłosił pozwanemu swoje żądanie pismem z dnia 3 czerwca 2013r., doręczonym pozwanemu tego samego dnia, domagając się :

- 70.000,00 zł tytułem odszkodowania (art. 446 § 3 k.c.),

-150.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia (art. 446 § 4 k.c.). Ponieważ pozwany nie uwzględnił żądania powoda w pełnej wysokości, Sąd uznał za uzasadnione przyznanie należności z tytułu ustawowych odsetek od dnia 4 lipca 2013r., tj. od dnia, w którym pozwany dokonał wypłaty uznanego przez niego odszkodowania i zadośćuczynienia.

Jeżeli chodzi o rozstrzygnięcie o kosztach procesu pomiędzy stronami, to Sąd uwzględniając wynik procesu oparł się na regule art. 100 k.p.c. uznając za uzasadnione nie obciążać powoda kosztami procesu na rzecz strony pozwanej. Uznał bowiem, iż przemawiają za tym szczególne okoliczności sprawy oraz occenny charakter roszczenia.

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji.