Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 maja 2023r.

Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Maja Snopczyńska

Protokolant: Alicja Gibas

po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2023r. w Świdnicy

spraw z powództwa L. B.

przeciwko E. R.

o odszkodowanie

I.  powództwo oddala;

II.  zasądza od powoda L. B. na rzecz pozwanej E. R. kwotę 180,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE

Powód L. B. wniósł o zasądzenie od pozwanej E. R. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą (...) E. R. kwoty 2.100,00 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy oraz kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał, że pracował u pozwanej na podstawie umowy o pracę; w dniu 27 września 2021 roku pracodawca rozwiązał z powodem stosunek pracy na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 kp bez zachowania okresu wypowiedzenia; powód nie zgadza się z podanymi przyczynami rozwiązania umowy o pracę.

W odpowiedzi na pozew pozwana E. R. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą (...) E. R. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że rozwiązanie umowy o pracę było uzasadnione i odniosła się do zarzutów powoda.

W TOKU POSTĘPOWANIA SĄD USTALIŁ

NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY:

Powód był pracownikiem pozwanej na podstawie umowy o pracę od 21 stycznia 2019 roku na stanowisku tynkarz maszynowy w ¼ wymiarze czasu pracy na czas nieokreślony.

Pismem z dnia 27 września 2021 roku strona pozwana rozwiązała umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy trwającej od dnia 27 września 2021 roku.

Powód pismem z dnia 8 października 2021 roku zaproponował pozwanej rozwiązanie umowy o pracę na mocy porozumienia stron jako termin wskazując 8 października 2021r.

Dowód: akta osobowe (w załączeniu)

W dniu 27 września 2021 roku powód nie przyszedł do pracy na budowie w P., nie poinformował o swojej nieobecności pracodawcy, jedynie przekazał współpracownikowi M. K., że nie przyjdzie do pracy i poprosił o wykonanie za powoda prac wykończeniowych zaplanowanych na budowie. Ponieważ zbliżał się termin oddania budowy, a także z uwagi na to, że pozwana i jej mąż A. A. (1) byli zaprzyjaźnieni z powodem – mąż pozwanej zadzwonił do powoda zapytać co się dzieje. Powód odpowiedział, że bolą go plecy, w czasie rozmowy pokłócili się. Pozwana przygotowała pismo o rozwiązaniu umowy. W tym samym dniu pozwana i jej mąż pojechali do L., gdzie mieszkał powód, celem wyjaśnienia sytuacji dlaczego powód porzucił pracę. Po krótkiej rozmowie strony się pokłóciły i pozwana wręczyła powodowi pismo o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Powód odmówił podpisania pisma.

Dowód: zeznania świadków A. A. k. 51-57

M. K. k. 66-71

powoda L. B. e-protokół k.88-89 płyta k.91 (częściowo)

pozwanej E. R. e-protokół k. 89 płyta k. 91

Średnie miesięczne wynagrodzenie powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 700,14 zł brutto.

Bezsporne

W TAK USTALONYM STANIE FAKTYCZNYM

SĄD ZWAŻYŁ:

Powództwo było bezzasadne.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w oparciu o zeznania świadków A. A., M. K. i stron (powoda częściowo), jak również dokumenty zgromadzone w aktach sprawy. Sąd dał wiarę powyższym dowodom w takim zakresie w jakim każdy z nich stanowił podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie.

Strony łączyła umowa o pracę. Powód zatrudniony był u pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez strony postępowania. Pismem z dnia 27 września 2021 roku rozwiązano umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia.

Podstawę prawną roszczenia powoda stanowił przepis art. 56 § 1 zd. Pierwsze kp zgodnie z którym, pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. Rozstrzygając zasadność dochodzonego roszczenia, należało zatem ustalić, czy pozwana dokonując rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia na zasadzie art. 52 § 1 pkt 1 kp uczyniła to w sposób prawidłowy, a więc spełniało ono wymogi formalne, a podana przyczyna wypowiedzenia była rzeczywista i prawdziwa. W myśl z art. 52 § 1 pkt 1 kp pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Cytowany przepis nie zawiera katalogu określającego, choćby przykładowo, na czym polega ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych przez pracownika. Z jego treści oraz z wieloletniego doświadczenia orzeczniczego wynika jednak, że nie każde naruszenie przez pracownika obowiązków może stanowić podstawę rozwiązania z nim umowy w tym trybie – musi to być naruszenie podstawowego obowiązku, zaś powaga tego naruszenia rozumiana musi być jako znaczny stopień winy pracownika. Rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 kp, jako nadzwyczajny sposób rozwiązania stosunku pracy, powinno być stosowane przez pracodawcę wyjątkowo i z ostrożnością. Musi być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które w zakresie winy pracownika polegają na jego złej woli lub rażącym niedbalstwie (por. wyrok SN z 2 czerwca 1997 r., I PKN 193/97, OSNAPiUS 1998/9/269) .

Natomiast zgodnie z art. 30 § 4 kp w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca rozwiązanie umowy o pracę. Przyczyna powinna być konkretna, rzeczywista i prawdziwa, którą można było zakwalifikować jako ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych. Powyżej cytowany artykuł 52 kp określa, iż pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez niego podstawowych obowiązków pracowniczych. Wynika stąd wprost - co znajduje potwierdzenie w ustalonym orzecznictwie sądowym - że w tym przepisie są dwie przesłanki dopuszczalności rozwiązania umowy o pracę: naruszenie podstawowego obowiązku i powaga tego naruszenia, rozumiana jako znaczny stopień winy pracownika. W razie rozwiązania umowy o pracę na podstawie art. 52 § 1 kp, ocena rodzaju i stopnia winy pracownika powinna być dokonana w stosunku do naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, jak i z uwzględnieniem zagrożenia lub naruszenia interesów pracodawcy. W przedmiotowej sprawie ciężar dowodu w zakresie wykazania prawdziwości wskazanych przyczyn spoczywał na pozwanej.

Bezspornym było, iż powód w dniu 27 września 2021 roku nie stawił się do pracy. Powód podnosił, że w tym dniu rozbolał go kręgosłup o czym poinformował A. A., zaś pozwana – że powód nie przyszedł do pracy i nie poinformował o przyczynie nieobecności. W tym dniu powód miał wykonywać prace poprawkowe w budowanej szeregówce w P.. Z zeznań świadka A. A. (męża pozwanej) oraz pozwanej wynika, że pozwanej zależało na wykonaniu tych prac, ponieważ zbliżał się termin odbioru. Świadek M. K. zeznał, że w tym dniu powód zadzwonił do niego i powiedział, że nie przyjdzie do pracy z powodu bólu kręgosłupa i żeby wykonał poprawki za niego, wcześniej zostawił auta służbowe, z którego zawsze korzystał i już nie wrócił do pracy.

Z zeznań świadka A. A. i pozwanej wynika, że po uzyskaniu informacji, że powód nie stawił się do pracy mąż pozwanej zadzwonił do powoda i został poinformowany, że powoda boli kręgosłup i nie przyjdzie do pracy. Ponieważ strony łączył nie tylko stosunek pracy, ale także przyjaźń, pozwana wraz z mężem pojechali do L. gdzie mieszkał powód, aby wyjaśnić sytuację. Pozwana podejrzewała, że powód porzucił pracę bo znalazł inną (co sugerował drugi pracownik M. K.) i przed wyjazdem przygotowała pismo o rozwiązaniu umowy; w czasie rozmowy pozwana i powód pokłócili się, pozwana wręczyła powodowi pismo o rozwiązaniu umowy o pracę, którego powód nie podpisał. Zeznania te są spójne i logiczne oraz nakazują uznać, że powodowi w dniu 27 września 2021 roku wręczono pismo o rozwiązaniu umowy o pracę. Nie są natomiast wiarygodne zeznania powoda, że pozwana nie była u niego w dniu 27 września 2021 roku i nie wręczyła pisma rozwiązującego umowę o pracę. Pamiętać należy, że powód 27 wrzenia 2021 roku nie stawił się w pracy, nie usprawiedliwił nieobecności, nie złożył wniosku o urlop czy też nie poszedł do lekarza, aby uzyskać zwolnienie lekarskie. Jak zeznał powód ciągle bolał go kręgosłup, myślał, że mu przejdzie, dzwonił i informował o tym pana A., ale mijały 2-3 tygodnie i nie przechodziło. Brak po stronie powoda podjęcia jakichkolwiek czynności związanych z usprawiedliwieniem nieobecności uprawdopodobnia twierdzenia pozwanej, że powodowi wręczono pismo o rozwiązaniu umowy o pracę i powód odmówił podpisania tego pisma. Tylko bowiem świadomość powoda, że umowa jest rozwiązana tłumaczy brak podjęcia jakichkolwiek czynności przez powoda związanych z usprawiedliwieniem tej nieobecności, choćby zwolnienia lekarskiego.

Powód niejako w odpowiedzi na wizytę pozwanej pismem z dnia 8 października 2021 roku zaproponował pozwanej rozwiązanie umowy o pracę na mocy porozumienia stron jako termin wskazując 8 października 2021r. Natomiast powód wyjaśnił w zeznaniach, że miał dosyć terroryzowania telefonami przez A. A. z pytaniem kiedy wróci do pracy i podjął decyzję o rozwiązaniu umowy i wysłał pismo z propozycją porozumienia stron, na które nie otrzymał odpowiedzi. Wskazać należy, że takie zeznania nie są logiczne – kiedy pracownik nie rozwiązuje umowy o pracę bez wypowiedzenia tylko składa pracodawcy propozycję rozwiązania umowy za porozumieniem stron - to do czasu uzyskania odpowiedzi - powinien stawiać się w pracy i wykonywać swoje obowiązki; ponadto wysyłając pocztą pismo z 8 października 2021 roku z proponowaną datą rozwiązania stosunku pracy właśnie 8 października 2021 roku nie ma możliwości, aby pracodawca zapoznał się z tym pismem i wyraził zgodę na rozwiązanie umowy w tym samym dniu. Skoro celem powoda byłoby rozwiązanie stosunku pracy w dniu 8 października 2021 roku na mocy porozumieniem stron to powinien pojechać do pracy, zaproponować pozwanej rozwiązanie umowy o prace i w oczekiwaniu na odpowiedź przystąpić do wykonywania obowiązków, natomiast jeżeli pismo powód wysłał pocztą to do chwili otrzymania odpowiedzi powinien pracować zgodnie z umową o pracę. Jedynym wytłumaczeniem tego, że powód wysłał pismo i nie stawił sie do pracy było wcześniejsze otrzymanie pisma o rozwiązaniu umowy o pracę, zaś pismo to było propozycją zmiany sposobu rozwiązania stosunku pracy.

Ponadto wskazać należy, że świadectwo pracy zostało wystawione w dniu 30 września 2021 roku, zaś pozwana zeznała, że czekała, aż powód przyjdzie po świadectwo bo chciała z nim wyjaśnić sytuację porzucenia pracy, w szczególności z uwagi na przyjacielskie relacje. Natomiast powód nie pamiętał dokładnie co było w przesyłce – zeznawał, że świadectwo pracy i dyscyplinarka, świadectwo pracy i wezwanie do zapłaty, a później, że świadectwo pracy, wezwanie do zapłaty i pismo o dyscyplinarce.

Powyższe nakazuje uznać, że w dniu 27 września 2021 roku pozwana wręczyła powodowi pismo o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że powód naruszył podstawowe obowiązki pracownicze, gdyż nie stawił się w dniu 27 września 2021 roku do pracy ani nie usprawiedliwił swojej nieobecności, co uzasadnia rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 kp.

Mając powyższe na uwadze na mocy powołanych przepisów powództwo oddalono.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 98 § 1 kpc mając na względzie wynik procesu i koszty poniesione przez pozwaną (180 zł wynagrodzenia pełnomocnika wynikające z §9 pkt.1 ppkt.1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 X 2015r w sprawie opłat za czynności adwokackie).