Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 października 2025 r.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: sędzia Anna Kliś-Marciniak

po rozpoznaniu w dniu 27 października 2025 roku w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 148 ¹ § 1 k.p.c.

sprawy z powództwa A. K.

przeciwko Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego w W.

o nagrodę jubileuszową

1.  zasądza od pozwanej Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego w W. na rzecz powoda A. K. kwotę 28.539,99 złotych (dwadzieścia osiem tysięcy pięćset trzydzieści dziewięć złotych 99/100) tytułem nagrody jubileuszowej wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 08 listopada 2024 r. do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.700,00 złotych (dwa tysiące siedemset złotych 00/100) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty;

3.  nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa -Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w W. kwotę 1.427,00 zł (tysiąc czterysta dwadzieścia siedem złotych 00/100) tytułem opłaty od pozwu, od której powód był ustawowo zwolniony;

4.  wyrokowi w punkcie pierwszym nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda tj. do kwoty 12 895,32 zł. (dwanaście tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt pięć złotych 32/100).

Sygn. akt VI P 115/25

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 08 listopada 2024 roku A. K. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego w W. kwoty 28.539.99 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty tytułem nagrody jubileuszowej, a także zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że na dzień zatrudnienia u pozwanego, tj. na 01 czerwca 2023 roku jego staż pracy wynosił 29 lat, 7 miesięcy i 23 dni. W związku z tym 30-letni staż pracy osiągnął w dniu 7 października 2023 roku, a okres 12 – miesięcznego stażu pracy u pozwanego upłynął 01 czerwca 2024 roku.

(pozew k.1-4)

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym w dniu 22 stycznia 2025 roku Sąd nakazał, aby strona pozwana zapłaciła na rzecz powoda kwotę dochodzoną pozwem.

(nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym – k. 45)

Spółdzielnia Budownictwa Mieszkaniowego w W. w sprzeciwie od nakazu zapłaty 18 lutego 2025 roku wniosła o oddalenie powództwa w całości, a także zasądzenie na swoją rzecz od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany wskazał, że zgodnie z § 22 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy (zwany także ZUZP) pracownikom zatrudnionym, którzy przepracowali co najmniej 12 miesięcy w Spółdzielni, za wieloletnią pracę przysługuje nagroda jubileuszowa. Warunek ten musi być spełniony łącznie z upływem określonego stażu pracy i muszą one wystąpić łącznie na dzień nabycia prawa do nagrody. Według pozwanego powód na dzień upływu 30 lat pracy nie był zatrudniony w Spółdzielni przez okres 12 miesięcy, wobec czego nagroda mu nie przysługuje.

(sprzeciw od nakazu zapłaty k. 52-54)

Stanowiska stron pozostały niezmienne do zakończenia postępowania.

Sąd ustalił, co następuje:

A. K. był zatrudniony w Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego w W. w okresie od 01 czerwca 2023 roku do 31 marca 2025 roku, na stanowisku kierownik działu (...). Miesięczne wynagrodzenie brutto powoda obliczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 12.895,32 złotych.

(bezsporne, ponadto: zaświadczenie- k. 77, umowa o pracę- k. 78)

Powód na dzień 1 czerwca 2023 roku posiadał łączny staż pracy w wymiarze 29 lat 7 miesięcy i 23 dni. 7 października 2023 roku osiągnął 30-letni staż pracy, 1 czerwca 2024 roku minął okres roku pracy u pozwanego. Powód w dniu 09 lipca 2024 roku złożył do pozwanego pracodawcy wniosek o wypłatę nagrody jubileuszowej. W odpowiedzi otrzymał informację, że nie przysługuje mu prawo do nagrody jubileuszowej, ponieważ na dzień osiągniecia stażu pracy- w przypadku powoda 30 lat, nie spełnił warunku przepracowania 12 miesięcy w Spółdzielni.

Zgodnie z § 22 ust 1 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy obowiązującym od dnia 07 lipca 2023 roku pracownikom zatrudnionym, którzy przepracowali co najmniej 12 miesięcy w spółdzielni, za wieloletnią pracę przysługuje nagroda jubileuszowa- w przypadku powoda 225% podstawy wymiaru. W myśl ust. 3 Układu podstawą wymiaru nagrody jubileuszowej jest jednomiesięczne wynagrodzenie przysługujące pracownikowi w dniu nabycia prawa do nagrody. Wysokość wynagrodzenia oblicza się zgodnie z zasadami obowiązującymi przy wyliczaniu wynagrodzenia urlopowego.

Pozwany nie wypłacił powodowi wnioskowanej nagrody jubileuszowej, stojąc na stanowisku, że warunkiem nabycia prawa do jej wypłaty jest osiągniecie określonego stażu pracy po przepracowaniu 12 miesięcy, czyli wymagany staż pracy musi zostać osiągnięty po upływie 12- miesięcznego okresu zatrudnienia u pozwanego.

Protokołem dodatkowym nr 1/U/2024 z dnia 30 sierpnia 2024 roku powyższy § 22 został zmieniony przez pozwanego wraz z Komisją Zakładową (...) Związku Zawodowego (...) w (...) w W., poprzez dodanie ustępu 1a w brzmieniu: nagroda jubileuszowa przysługuje pracownikowi pod warunkiem, że w dniu osiągnięcia wymaganego stażu pracy przepracował co najmniej 12 miesięcy u pracodawcy – protokół zaczął obowiązywać od 02 października 2024r.

Powód w dniu 27 lutego 2025 roku złożył wypowiedzenie umowy o pracę z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia.

(pismo z 12.06.2023r.- k. 90, wniosek- k. 109, pismo z 28.08.2024r. -k. 110, wypowiedzenie- k. 120, świadectwo pracy -k. 118-119, Zakładowy Układ z 25.05.2023r. – k. 13-18v, protokół dodatkowy nr 1/U/2024- k. 19-22)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy złożonych przez strony postępowania. Sąd uznał powyższe dokumenty za wiarygodne w całości, albowiem ich treść wzajemnie się uzupełniała i tworzyła spójny obraz stanu faktycznego. Co istotne, żadna ze stron postępowania nie zakwestionowała skutecznie autentyczności ani treści złożonych dokumentów.

Biorąc pod uwagę stanowiska procesowe stron, które ograniczyły się do interpretacji prawa w oparciu o zgromadzoną dokumentację, Sąd uznał, że stan faktyczny jest dostatecznie wyjaśniony. W ocenie Sądu nie zachodziła potrzeba także uzupełnienia materiału dowodowego z urzędu.

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie sądu powództwo, jako zasadne podlegało uwzględnieniu w całości.

Powód A. K. domagał się zasądzenia od pracodawcy – Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego w W. na jego rzecz nagrody jubileuszowej w wysokości 28.539,99 zł wraz z odsetkami w wysokości ustawowej za opóźnienie liczonymi od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. Dochodzona kwota stanowi 225% miesięcznego wynagrodzenia powoda, obliczonego zgodnie z zasadami obowiązującymi przy wyliczaniu urlopu wypoczynkowego, co odpowiadało stawce nagrody jubileuszowej za 30-letni staż pracy przewidzianej w Zakładowym Układzie Zbiorowym Pracy ( (...)). Strona pozwana wnosiła o oddalenie powództwa w całości, nie kwestionując jednak wysokości dochodzonego roszczenia, a jedynie samą zasadę jego przyznania.

Stosownie do art. 77 ¹ k.p., warunki wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą ustalają układy zbiorowe pracy. Nagroda jubileuszowa nie jest powszechnym (należnym wszystkim pracownikom) świadczeniem ze stosunku pracy. Choć w judykaturze przyznaje się jej cechy wynagrodzenia, nie zmienia to jej charakteru jako świadczenia ze stosunku pracy należnego tylko w takim kształcie, jaki przewidują przepisy prawa pracy, odnoszące się do danej grupy pracowników. Nagrody jubileuszowe przewidziane są zazwyczaj w ustawach szczególnych, układach zbiorowych pracy lub regulaminach wynagradzania. W tych źródłach prawa pracy niezależnie regulowane są zasady nabycia prawa do nagrody, jej wysokość oraz ewentualne zaliczanie okresów zatrudnienia u innych pracodawców do stażu pracy uprawniającego do nabycia prawa do nagrody.

Postanowienia zakładowego układu zbiorowego pracy, podlegają sądowej wykładni przy zastosowaniu wszystkich jej reguł, przy czym podstawowe znaczenie ma wykładnia językowa. Przy wykładni należy uwzględnić wszystkie części zbiorowego układu pracy, bez względu na nadaną im nazwę; ma zatem moc regulowania normatywnego również ta część układu, która została nazwana załącznikiem lub protokołem dodatkowym (postanowienie SN z 6.06.2023 r., II PSK 146/22 wyrok z dnia 9 listopada 2022 r., I PSKP 91/21 (LEX nr 3546271)).

Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2011 r. (II PK 150/10), zgodnie z którym nagroda jubileuszowa jest świadczeniem należącym do szeroko pojmowanego wynagrodzenia za pracę. Istotne jest, iż regulamin wynagradzania (art. 77 ² k.p.) i układ zbiorowy pracy (art. 240 k.p.) są aktami normatywnymi (art. 9 k.p.) i do ich interpretacji należy wykorzystywać metody wykładni aktów normatywnych, w tym przede wszystkim wykładnię językową (postanowienie SN z 6.06.2023 r., II PSK 146/22).

W przedmiotowej sprawie istota problemu sprowadzała się do interpretacji zapisu § 22 (...):„ Pracownikom zatrudnionym, którzy przepracowali co najmniej 12 miesięcy w spółdzielni, za wieloletnia pracę przysługuje nagroda jubileuszowa… pkt d 30 lat pracy-225% podstawy wymiaru ”. Spór dotyczył tego, czy warunkiem otrzymania nagrody jest wystąpienie tych warunków łącznie na dzień nabycia nagrody, czyli na dzień upływu określonego stażu pracy (w przypadku powoda 30 lat), z jednoczesnym co najmniej 12-miesięcznym okresem zatrudnienia u pozwanego. Strona pozwana argumentowała, że brak kumulatywnego spełnienia obu przesłanek w jednym momencie wyklucza prawo do świadczenia.

Literalne brzmienie § 22 (...) w dacie nabycia prawa przez powoda nie zawierało kategorycznego zapisu, że warunki te muszą zbiec się w tej samej chwili. W ocenie Sądu zapis ten jest jednoznaczny. Warunek 12-miesięcznego stażu zakładowego należało interpretować jako ogólną przesłankę podmiotową uprawniającą do kręgu uprawnionych. Nabycie prawa i jego wymagalność następowało z chwilą spełnienia ostatniego z warunków. Tę interpretację potwierdza analiza zachowania stron układu zbiorowego. Wprowadzenie Protokołu Dodatkowego z dnia 30 sierpnia 2024 roku (obowiązującego od 2 października 2024 r.), który dodał ust. 1a w brzmieniu: „nagroda jubileuszowa przysługuje pracownikowi pod warunkiem, że w dniu osiągnięcia wymaganego stażu pracy przepracował co najmniej 12 miesięcy u pracodawcy", świadczy o tym, że pozwana Spółdzielnia miała świadomość nieprecyzyjności poprzedniego zapisu.

Zmiana (...) nastąpiła już po złożeniu przez powoda wniosku o przyznanie nagrody jubileuszowej. Pozwany tłumaczył to kwestią doprecyzowania treści zapisów, tak aby konieczność spełnienia łącznie dwóch warunków nie była więcej kwestionowana i aby na tym tle nie było wątpliwości interpretacyjnych. Zmiana zaczęła obowiązywać dopiero od dnia 02 października 2024 roku. Oznacza to, że w chwili złożenia przez powoda wniosku o wypłatę nagrody jubileuszowej (tj. 09 lipca 2024 roku) obowiązywał (...) z 25 maja 2023 roku (obowiązujący od 07 lipca 2023 roku). Zgodnie z zasadą niedziałania prawa wstecz ( lex retro non agit), do oceny prawa powoda zastosowanie miały przepisy obowiązujące w chwili, kiedy to prawo powstało.

Należy również stanowczo podkreślić, iż stanowisko pozwanego należy ocenić również bardzo krytycznie w odniesieniu do obowiązujących w polskim prawie pracy dwóch fundamentalnych zasad, które mają tu zastosowanie:

1.  Zasada uprzywilejowania pracownika (art. 18 § 1 KP): Postanowienia układów zbiorowych pracy nie mogą być mniej korzystne dla pracowników niż przepisy Kodeksu pracy oraz innych ustaw i aktów wykonawczych

2.  Zasada automatyzmu in dubio pro operario (art. 18 § 2 Kodeksu pracy): "Postanowienia umów o pracę i innych aktów, na których podstawie powstaje stosunek pracy, mniej korzystne dla pracownika niż przepisy prawa pracy są nieważne; zamiast nich stosuje się odpowiednie przepisy prawa pracy." Choć przepis ten wprost odnosi się do kolizji z ustawą, Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że z ogólnych zasad prawa pracy (jak art. 8 KP) wynika dyrektywa interpretowania niejasnych postanowień regulaminów czy układów zbiorowych na korzyść pracownika.

Mając na uwadze powyższe, Sąd po rozpoznaniu sprawy ustalił, że powód spełnił wszystkie przesłanki nabycia prawa do nagrody jubileuszowej wynikające z obowiązujących u pozwanego przepisów płacowych. Zgodnie z obowiązującym u pozwanego Zakładowym Układem Zbiorowym Pracy, od dnia 07 lipca 2023 roku, powód nabył prawo do nagrody jubileuszowej z chwilą osiągnięcia wymaganego stażu pracy, oraz przepracowania u pozwanego co najmniej 12 miesięcy.

Z uwagi na spełnienie ww. warunków do przyznania nagrody jubileuszowej za 30 lat pracy, w przypadku powoda, podstawą będzie jednomiesięczne wynagrodzenie przysługujące pracownikowi w dniu nabycia prawa do nagrody, obliczone zgodnie z zasadami obowiązującymi przy wyliczeniu wynagrodzenia urlopowego. Z tego też względu należna na rzecz powoda jest kwota 28.539,99 zł (225% podstawy wymiaru) tytułem nagrody jubileuszowej za 30 lat pracy. Mając na względzie powyższe orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023, poz. 1964) zasądzając kwotę 2.700 zł jako 75% z kwoty 3.600 zł (§ 2 ust. 5 rozporządzenia cytowanego wyżej).

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Wobec powyższego, w związku z tym, że pozwany był stroną jedynie przegrywająca, Sąd nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie kwotę 1.427,00 zł tytułem opłaty od pozwu, od której powód był ustawowo zwolniony.

O rygorze natychmiastowej wykonalności Sąd orzekł w punkcie 4 na podstawie art. 477 ² § 1 k.p.c., zgodnie, z którym Sąd, zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy z urzędu nadaje wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia powodowego pracownika, tj. co do kwoty 12.895,32 zł.

Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Zarządzenie
1. (...)