Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 370/24

Uzasadnienie dotyczy całości wyroku

1.USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1

M. G. (1)

Czyny opisane w pkt 1a, 2a-j, VIII, 4a (XIII) wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Czyny opisane w pkt 2a-j

1. W dniu 08.01.2021 r. w L. ul. (...) oskarżony M. G. (1) rozpoczął działalność gospodarczą pod firmą (...) handel detaliczny, przedsiębiorstwo wielobranżowe, którą zakończył z dniem 11.07.2022 r. W ramach tej działalności wystawiał w serwisie (...).pl oferty handlowe sprzedaży różnych produktów, pobierał należne kwoty a następnie nie wywiązywał się z zawartej umowy i nie dostarczał tworu w ogóle lub też nie realizował całości zamówienia. Następnie realizując Program Ochrony Kupujących (...).pl (...). z o.o. zwracała kupującym wyszczególnione w transakcjach kwoty, w wyniku czego łączna szkoda w/w spółki wyniosła 115.161,92 zł.

2. W dniu 11.03.2021 r. M. G. (1) doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem użytkownika portalu (...).pl (...), który zakupił zestawy klocków (...). Jednak po przesłaniu zapłaty w kwotach: 9075zł, 7371 zł, 8109,80 zł oskarżony w/w towaru nie dostarczył.

3. W dniu 16.03.2021 r. M. G. (1) doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem użytkownika portalu (...).pl (...). Wystawił na sprzedaż M. (...) B. kamper 3w1 a następnie po uzyskaniu zapłaty w kwocie 332,98 zł, zakupionego towaru nie dostarczył.

4. W dniu 12.03.2021 r. oskarżony doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem użytkownika portalu (...).pl (...) (z d. C.). Wystawił na sprzedaż produkt M. (...) B. kamper 3w1 a następnie po uzyskaniu zapłaty w kwocie 332,98 zł zakupionego towaru nie dostarczył.

5. W dniach 6.03.2021 r. w L. oskarżony doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem użytkownika portalu (...).pl (...). Wystawił na sprzedaż zestawy klocków (...) a następnie po uzyskaniu zapłaty w łącznej kwocie 56.803,25 zł zakupionego towaru nie dostarczył.

6 W dniu 15.03.2021 r. M. G. (1) doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem użytkownika portalu (...).pl (...). Wystawił na sprzedaż zestawy klocków (...) a następnie po uzyskaniu zapłaty w kwocie 212 zł zakupionego towaru nie dostarczył.

7. W dniu 11.03.2021 r. w L. M. G. (1) doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem użytkownika portalu (...).pl (...). Wystawił na sprzedaż zestawy klocków L. J. W. oraz D. a następnie po uzyskaniu zapłaty w kwotach: 9100 zł, 9100zł, 7000 zł, 7000 zł zakupionego towaru nie dostarczył.

8. W dniu 17.03.2021 r. oskarżony doprowadził

do niekorzystnego rozporządzenia mieniem użytkownika portalu (...).pl (...). Wystawił na sprzedaż lalkę B. D. D. a następnie po uzyskaniu zapłaty w kwocie 78,98 zł zakupionego towaru nie dostarczył.

9. W dniu 8.03.2021 r. oskarżony doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem użytkownika portalu (...).pl (...). Wystawił na sprzedaż zestawy klocków (...) a następnie po uzyskaniu zapłaty w kwocie 323,98 zł zakupionego towaru nie dostarczył.

10. W dniu 4.04.2021 r. M. G. (1) doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem użytkownika portalu (...).pl (...). Wystawił na sprzedaż zestawy klocków (...) a następnie po uzyskaniu zapłaty w kwocie 108,98 zł zakupionego towaru nie dostarczył.

11. W dniu 7.03.2021 r. M. G. (1) doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem użytkownika portalu (...).pl (...). Wystawił na sprzedaż zestawy klocków (...) a następnie po uzyskaniu zapłaty w kwocie 509,99 zł zakupionego towaru nie dostarczył.

Czyn opisany w pkt VIII

12. W dniu 10.03.2021 r. K. N. skorzystała z ofert M. G. (1) i złożyła zamówienie na M. (...) B. kamper 3w1 za kwotę 332,98 zł, jednak zakupionego towaru nie otrzymała. Po kontakcie z oskarżony zaoferował on zwrot pieniędzy lub realizację umowy ale z opóźnieniem. Kupująca zdecydował się na odstąpienie od umowy sprzedaży i zwrot wpłaconej ceny. Ostatecznie w dniu 23.04.2021 r. oskarżony wpłacił na konto K. N. 330 zł, zaś pozostałą części, tj. 2,98 zł spłaciła spółka (...).

Czyn opisany w pkt 1a

13. R. G. (1) na mocy umowy leasingowej z (...) S.A. z dnia 17.09.2019 r. był posiadaczem samochodu osobowego marki B. (...) nr rej. (...), numer identyfikacyjny (...). W dniu 10.03.2021 r. pojazd ten udostępnił M. S. (1), który następnie w dniu 11.03.2021 r. w L. podpisał umowę wynajmu w/w samochodu M. G. (1). Umowa został zawarta pomiędzy firmą (...) a firmą (...) na okres 12 miesięcy, tj. od 11.03.2021 r. do 10.03.2022 r. W tym okresie oskarżony płacił regularnie ustalony czynsz w wysokości 2000 zł brutto, dlatego M. S. (1) zgodził się na przedłużenie umowy wynajmu na kolejne miesiące. Wówczas zaczęły się problemy z terminowa spłatą czynszu i ostatecznie w lipcu 2022 r. M. G. (1) nie dokonywał żadnych wpłat, jak również nie było z nim kontaktu.

14. W listopadzie 2022 r. M. S. (1) zażądał zwrotu B., co jednak nie nastąpiło, ponieważ oskarżony oznajmił, że tego samochodu już nie ma. Nie udało się zlokalizować przedmiotowego pojazdu, przyjęto przypuszczenie, że zniszczono moduł (...), w dniu 22.05.2023 r. była jedynie nadal aktywna (...) karta sim, która nie była przypisana do żadnego użytkownika.

Czyn opisany w pkt XIII (4a)

15. W dniu 08.03.2021 r. w W. oskarżony w ramach prowadzonej działalności zawarł z (...) S.A. z/s w W. umowę dzierżawy (...): M1/13/256 GB/8GB wszystkie kolory o wartości 6364,04 zł brutto oraz (...) (...) + (...) S. (...) o wartości 8299 zł brutto na okres 12 miesięcy, z miesięcznym czynszem łącznie w wysokości 638 zł netto.

16. M. G. (1) nie regulował czynszu, dlatego też pismem z dnia 06.11.2021 r. R. rozwiązał w/w umowę w trybie natychmiastowym oraz wezwał do zwrotu przedmiotów dzierżawy do dnia 11.01.2021 r. Mimo prawidłowego doręczenia, oskarżony korespondencję dobrał w dniu 08.10.2021 r., nie zwrócił ani M. ani też (...) (...) + (...) S. (...).

- dokumentacja złożona przez M. S.

- notatka urzędowa

- dokumentacja złożona przez R. G.

- pismo (...) z załącznikami

- dokumentacja złożona przez użytkowników portalu (...)

- pismo O.

- pismo (...)

- zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z załącznikami

- pismo (...)

zeznania świadków

- A. O.

- M. S.

- R. G.

- P. J.

- K. Ż.

- A. C.

- M. K.

- T. K.

- K. N.

- D. M.

- L. L.

- D. W.

- K. S.

- B. J.

- O. P.

-T. S.

- M. R.

- E. C.

- mail D. W.

k.7-10, 12-14, 16-17

k.43, 45, 121, 124, 777

k.64-92, 97-110, 126-131

k.218, 223-272, 442-487

k.305, 311-331, 340-342, 367-372, 386-398, 406, 424, 523-539

k.594-596

k.600-610

k.719-754, 781-784

k.830-840

k.980, 759

k.980, 2

k.980-981, 55

k.981, 93-94

k.1043, 308

k.1043-1044, 115-116

k.1044, 360

k.1046, 333

k.1079-1080, 380

k.1080, 420

k.1084, 348

k.1084-1085, 32

k.1085, 412

k.1107-1108, 428

k.1108, 520

k.1108, 440-441

k.374

k.297

k. 1100

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1

M. G. (1)

Czyny opisane w pkt 1a, 2a-j, 4a (XIII) wyroku.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1. Oskarżony nie dopuścił się oszustwa na szkodę kupujących w ramach portalu (...).pl.

2. Oskarżony nie przywłaszczył przedmiotów, które otrzymał w ramach umowy dzierżawy z (...) S.A.

3. Oskarżony nie przywłaszczył przekazanemu mu w ramach umowy wynajmu samochodu marki B..

wyjaśnienia oskarżonego

k.575, 789, 155

1.OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

13 – 14

zeznania świadków:

M. S.

R. G.

P. J.

A. C.

D. W.

Sąd dał wiarę zeznaniom M. S. (1), R. G. (3), D. W. (2) oraz P. J. (2) i A. C. (2) albowiem są one spójne i znajdują potwierdzenie w dołączonej dokumentacji. Istotne jest to, że świadkowie nie wyolbrzymiali roli oskarżonego ponad jego rzeczywiste działanie. M. S. oraz R. G. (3) przyznali, że początkowo współpraca układał się dobrze dlatego zdecydowali się na jej przedłużenie. M. S. (1) nie miał żadnych wątpliwości, że w listopadzie 2022 r. udało mu się skontaktować z M. G. (1) i wówczas osobiście wezwał go do zwrotu samochodu oraz uregulowania zaległości w zakresie miesięcznych opłat za jego wypożyczenie. Jednak oskarżony oświadczył, że tego samochodu już nie ma, a to komu go przekazał miał podać jedynie Policji. Fakt, że M. S. (1) poszukiwał w/w B. potwierdził P. J. (2) oraz A. C. (2), którzy byli rozpytywani o oskarżonego.

Z kolei D. W. (2) potwierdziła, że umowa leasingowa została zawarta pomiędzy (...) oraz (...) R. G. (1), a przedmiot umowy to w/w samochód B. i R. G. (1) nie informował leasingodawcy o wypożyczeniu pojazdu.

1 - 11

zeznania świadków:

E. L.

K. Ż.

T. K.

L. L.

M. K.

M. R.

K. S.

D. M.

B. J.

T. S.

O. P.

Świadkowie E. L. (2), K. Ż. (2), T. K. (2), L. L., M. K. (2), M. R. (2), K. S. (2), D. M. (2), B. J. (2), O. P. (2) zeznali, że skorzystali z ofert sprzedaży przedmiotów wystawionych przez oskarżonego na portalu (...).pl. (...) zapłaceniu ustalonej ceny nie otrzymali zamówionego towaru, jak również nie otrzymali zwrotu wpłaconej kwoty.

Z kolei T. S. potwierdził, że całości szkody powstałej na sutek działania oskarżonego została naprawiona w ramach Programu Ochrony Kupującego przez spółkę (...).

15 - 16

zeznania świadka

A. O.

A. O. (2) zeznawała rzeczowo oraz w oparciu o posiadaną dokumentację, dlatego w cenie sądu jej zeznania są w pełni wiarygodne. Świadek opisała warunki jakie strona musi spełnić aby podpisać umowę dzierżawy z R. (...) oraz dlaczego doszło do wypowiedzenia umowy z M. G. (1).

12

zeznania świadka

K. N.

Sąd w całości dał wiarę zeznaniom K. N. ponieważ brak jest jakichkolwiek okoliczności, które rzutowałyby negatywie na jej wiarygodność. Znajdują one potwierdzenie także w dokumentacji przesłanej przez spółkę (...).

1 – 16

dowody nieosobowe wymienione tabeli 1.1

Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia ujawnionych w sprawie pozostałych dowodów nieosobowych, nie była przedmiotem zarzutów stron, ani też nie wzbudziła wątpliwości sądu. Zostały one sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, z tych też względów sąd w całości uznał te dowody za w pełni wiarygodne.

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1 – 3

wyjaśnienia oskarżonego

Zdaniem sądu, M. G. (1) poprzez nieprzyznanie się do popełnienia zarzucanych mu czynów, chciał jedynie wyelimować swojego sprawstwa. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na to, że gdyby przyjąć, że oskarżony nie dopuścił się oszustw ani też przywłaszczenia powierzonych mu rzeczy, wówczas należałoby by przyjąć zupełnie nielogiczny opis przedmiotowych zdarzeń. Czyli, że wystawiając do sprzedaży towar na platformie (...), wiedząc że nie może zrealizować transakcji, to nie działał z zamiarem oszustwa, mimo że ostatecznie nie zwrócił pobranych kwot, które łącznie wyniosły 115.161,92 zł, czyli o taką kwotę bezpodstawnie się wzbogacił. Zwłaszcza, że nie była to jednostkowa sytuacja, która mogła zaskoczyć M. G. (1), że nagle powstały bliżej nieustalone przez sąd problemu z realizacją transakcji. Przeczy temu fakt, że do tych transakcji dochodziło w okresie od 04.03.2021 r. do 17.03.2021 r., czyli oskarżony miał wystraczająca dużo czasu aby wycofać ofertę z portalu a jednak tego nie uczynił.

Podobny mechanizm działania M. G. (1) przyjął w odniesieniu do przywłaszczonego samochodu oraz sprzętu komputerowego, czyli braku wywiązania się z przyjętego zobowiązania w ramach podpisanych umów. W tym przypadku sytuacja jest oczywista, ponieważ oskarżony nie kwestionował, że rzeczy objęte w/w umowami zostały mu wydana, a więc wszedł w ich posiadanie, jak również nie ma wątpliwości, że później nie zostały one zwrócone właścicielom.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

1.3.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1a, 4a (XIII)

2 a-j

M. G. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Czyny opisane w pkt 1a, 4a (XIII)

Kwalifikowanym typem przywłaszczenia, czyli sprzeniewierzenie, określone jest w § 2 przepisu art. 284 kk i polega na przywłaszczeniu rzeczy (ale nie prawa majątkowego) powierzonej sprawcy. Z kolei powierzenie jest to przekazanie władztwa nad rzeczą z zastrzeżeniem obowiązku jej późniejszego zwrotu. Powierzenie może nastąpić z prawem do używania lub użytkowania rzeczy bądź bez tego prawa ( Górniok [w:] Górniok i in., t. 2, s. 401). W szczególności jest powierzona rzecz oddana w komis lub dla wykonania jej kopii (wyrok SN z 26.08.1981 r., Rw 254/81, OSNPG 1982/12, poz. 159), a także rzecz użyczona (Górniok, Pleńska, Przestępstwa, s. 413; Marek, Oczkowski [w:] System, t. 9, s. 105). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie dwa razy, ponieważ przejmując samochód B. oraz M. i (...) (...) + (...) S. (...), oskarżony dopuścił się dwóch występków z art. 284 § 2 kk. W przypadku przestępstwa z art. 284 kk koniecznym jest wykazanie, że M. G. (1) nie wydając powierzonego mu samochód B. oraz w/w przedmiotów realizował zamiar tzw. animus rem sibi habendi, tj. zamiar zatrzymania tego pojazdu i sprzętu komputerowego dla siebie albo innej osoby, bez żadnego tytułu prawnego lub ekwiwalentu. Tym samym, przyjęcie odpowiedzialności karnej za przywłaszczenia tych rzeczy nie jest uzależnione od ustalenia, czy oskarżony uczynił to z zamiarem powiększenia swojego majątku, czy też przekazał je dalej innej nieustalonej osobie, ale od tego, że uczynił to kosztem majątku obu pokrzywdzonych i nie rekompensując im w żadne sposób utraty samochodu oraz M. i (...) (...) + (...) S. (...). Istotne jest to, że do przywłaszczenia doszło odpowiednio w listopadzie 2022 r., kiedy to M. S. (1) osobiście poinformował oskarżonego o wypowiedzeniu umowy i zażądał zwrotu samochodu oraz w dniu 11.10.2021 r., czyli zgodnie z datą wyznaczoną przez R. (...) na zwrot rzeczy będących przedmiotem wypowiedzianej umowy dzierżawy. Natomiast oficjalnie pokrzywdzeni złożyli zawiadomienie o przestępstwie dopiero w dniu 03.01.2023 r. przez M. S. (1) oraz w dniu 16.06.2023 r. przez pełnomocnika R. (...), czyli było wystarczająco dużo czasu na załatwienie tej sprawy przez obie strony i dojście do porozumienia. M. S. (1) był na tyle zdeterminowani aby ustalić co stało się z przedmiotowym pojazdem, że niejako na własną rękę go poszukiwała, co pośrednio potwierdził M. M., zeznając, że był pytany, czy to on mógł go kupić.

Jeśli zaś chodzi o wypowiedzenie umowy przez R. (...), pisemne wypowiedzenie wraz z żądaniem zwrotu przedmiotów dzierżawy (k.734-735), oskarżony odebrał w dniu 08.10.2021 r. (k.737) i od tego czasu nie kontaktował się z pokrzywdzoną spółką ani też nie zwrócił powierzonych mu przedmiotów. Potwierdziła to w swoich zeznaniach A. O. (2).

Generalnie oceniając zachowanie oskarżonego, na podstawie wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków, pojawia się jeden wspólny motyw, że unikał on kontaktu z pokrzywdzonymi, nie reagował na wezwania zapłaty, czy też zwrotu wydanych mu przedmiotów. M. S. (1) wprost zeznał, że tylko dzięki jego determinacji udało mu się ostatecznie w listopadzie 2022 r. skontaktować z M. G. (2), ale był to kontakt jednorazowy. Potwierdza to pośrednio korespondencja jaką prowadzili za pośrednictwem wiadomości sms-owych (k.64-70). Świadek zeznał także, że rozpytując o oskarżonego dowiedział się, że ma on problemy finansowe, problem z hazardem i „podejrzewam, że ten samochód oddał gdzieś pod zastaw” (k.2). Takie ustalenia pośrednio potwierdza fakt, że nie udało się ustalić miejsca przechowywania pojazdu przy wykorzystani nadajnika, co uzasadnia wniosek, że moduł GPS został zniszczony (k.124).

M. G. (1) był już wcześniej wielokrotnie prawomocnie skazywany, w tym także za przestępstwo przeciwko mieniu, czyli z art. 286 § 1 kk, na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie sygn. akt II K 290/16, którą odbył w okresie od 31.10.2018 r. do 28.06.2019 r. (k.871-872). Tym samym, należało przyjąć, że popełniając kolejne podobne występki, w ciągu dwóch lat i 4 miesięcy oraz trzech lat od zakończenia w/w kary, oskarżony działał w warunkach recydywy (art. 64 § 1 kk).

Czyny opisane w pkt 2 a-j

Czynność sprawcza oszustwa realizującego znamiona występku z art. 286 § 1 kk polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym. Doprowadzenie należy tu rozumieć jako wywołanie niekorzystnej dla pokrzywdzonego decyzji rozporządzającej w odniesieniu do jego mienia ( Oczkowski, Oszustwo, s. 9 i n.; Oczkowski [w:] System, t. 9 s. 128 i n.). Z tym, że zachodzi ono tylko wtedy, kiedy sprawca działał w określony sposób, mianowicie wprowadzając w błąd, wyzyskując błąd lub wyzyskując niezdolność pokrzywdzonego do należytego pojmowania przedsiębranego działania ( por. Kardas, O wzajemnych relacjach, s. 20). Zgodnie z utartym poglądem Sądu Najwyższego wprowadzenie w błąd może mieć postać zarówno działania (np. sprawca przedstawia pokrzywdzonemu nieprawdziwe informacje dotyczące transakcji, za którą ma otrzymać od niego wynagrodzenie), jak i zaniechania (np. sprawca zataja przed pokrzywdzonym istotne informacje dotyczące obciążeń własnego majątku czy wady prawnej przedmiotu transakcji). Opisane sposoby działania sprawcy muszą poprzedzać niekorzystne rozporządzenie mieniem przez pokrzywdzonego, stąd też istotnym znamieniem oszustwa jest związek przyczynowy między wprowadzeniem w błąd czy wyzyskaniem błędu a niekorzystnym rozporządzeniem mieniem ( por. wyrok SN z 19.07.2007 r., V KK 384/06, LEX nr 299205). Błąd w postaci fałszywego wyobrażenia o rzeczywistości stanowi zatem w tym przypadku konsekwencję zachowania sprawcy ( tak wyrok SA w Rzeszowie z 28.12.2017 r., II AKa 91/17, LEX nr 2687754). W tym miejscu należy również podjeść, że dla bytu przestępstwa z art. 286 § 1 kk okoliczność, że pokrzywdzony mógł błędu uniknąć czy też nie zachował należytej ostrożności nie jest istotna. Dla zaistnienia tego przestępstwa wystarczające jest ustalenie, że pokrzywdzony nie zawarłby umowy, gdyby wiedział o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia go w błąd przez sprawcę.

W niniejszej sprawie M. G. (1) wprowadził pokrzywdzonych w błąd przez wywołanie u nich wyobrażenia o istniejącej rzeczywistości, która była w istocie inna niż on to przedstawiał. Wystawiał na sprzedaż produkty L. czy też M., których faktycznie nie posiadał, przyjmował zapłatę za towar, którego nie przesłał ani też nie zwrócił kwoty pobranej tytułem zapłaty. Oskarżony zwodził swoich klientów obiecując przesłanie zakupionego towaru ale z opóźnieniem, powołując się na trudności z kontrahentami, problemy z transportem albo że zwróci otrzymaną kwotę ale ostatecznie żadnej z tych obietnic nie spełnił i nie było już z nim kontaktu. Potwierdza to treść dołączonej korespondencji z M. G. (1), gdzie podnoszono nie tylko, że brak jest realizacji umowy sprzedaży, ale że wcześniej oskarżony przesyłał niekompletne zamówienia i do tego bez faktury (k.451-458).

Winy oskarżonego nie eliminuje także fakt, że w pojedynczych wypadkach przesłał część zamówienia, ponieważ gdyby faktycznie przyjąć jego tłumaczenie, że sam ma problemy ze swoimi kontrahentami, czyli były to zdarzenia od niego niezależne, to przecież nie był żadnego racjonalnego powodu tłumaczącego braku zwrotu przesłanych mu kwot tytułem zapłaty.

Istotne znaczenie przy ocenie zamiaru oskarżonego mają zeznania A. C. (2), który stwierdził, że słyszał, że „M. G. (1) miał problemy z hazardem”, że „napożyczał pieniądze od osób prywatnych (…) po czym zapadł się pod ziemię i nie wiem gdzie w tej chwili przebywa” (k.115).

W ocenie sądu powyższych ustaleń nie podważa także fakt, że jak zeznał T. S., to w listopadzie 2022 r. oskarżony zgłosił się do (...) z propozycją rozłożenia na raty powstałego zobowiązania. Propozycja ta nie została jednak przyjęta, ponieważ nie podał skąd będzie miał pieniądze na spłatę tychże rat. Świadek wprost stwierdził, że M. G. (1) „jedynie prosił o odblokowanie kont, bo wtedy miałby pieniądze, chciał dalej sprzedawać na tym koncie” (k.1108).

M. G. (1) był już wcześniej wielokrotnie prawomocnie skazywany, w tym także za przestępstwo przeciwko mieniu, czyli z art. 286 § 1 kk, na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, wyrokiem Sądu Rejonowego w Legionowie sygn. akt II K 290/16, którą odbył w okresie od 31.10.2018 r. do 28.06.2019 r. (k.871-872). Tym samym, należało przyjąć, że popełniając kolejne podobne występki, w ciągu prawie dwóch lat od zakończenia w/w kary, oskarżony działał w warunkach recydywy (art. 64 § 1 kk).

Jednocześnie sąd przyjął, że oskarżony działał w ramach ciągu przestępstw, czyli popełnił w/w przestępstwa w krótkich odstępach czasu, zanim zapadł wyrok, choćby nieprawomocny, co do któregokolwiek z nich. Dodatkowo M. G. (1) działa z wykorzystanie takiej samej sposobności, co zostało już wyżej opisane, a nadto zachodzi także tożsamość przepisu stanowiącego podstawę wymiaru kary za każde ze zbiegających się przestępstw, tj. art. 286 § 1 kk.

☐

1.4.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

------------

----------------

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

--------------------------------------------

☐

1.5.  Warunkowe umorzenie postępowania

-----------

------------------

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

---------------------------------------

☐

1.6.  Umorzenie postępowania

----------------

----------------

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

-----------------

☐

1.7.  Uniewinnienie

3

M. G. (1)

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Sąd nie ustalił żadnych wiarygodnych dowodów, które potwierdziłyby zarzut stawiany M. G. (1) w zakresie oszustwa opisanego w pkt VIII wyroku. W przypadku przestępstwa z art. 286 § 1 kk koniecznym jest wykazanie, że w dniu 10.03.2021 r. oskarżony wystawiając na sprzedaż zestawy klocków (...) działał od razu z zamiarem wprowadzenia w błąd, czyli powiększenia swojego majątku kosztem majątku K. N.. Tym czasem, wprawdzie M. G. (1) nie przesłał pokrzywdzonej zakupionego przez nią towary, ale po interwencji kupującej obiecał zwrot pełnej kwoty pobranej tytułem ceny, co ostatecznie częściowo uczynił w dniu 23.04.2021 r. zwracając 330 zł. Nie była to pełna kwota i pozostałe 2,80 zł zwróciła spółka (...).

Z tych też powodów, w świetle poczynionych przez sąd ustaleń, sprawstwo M. G. (1) w tym zakresie nie zostało udowodnione, a konsekwencją domniemania niewinności jest zasada in dubio pro reo. Wprawdzie nakaz ten odnosi się jedynie do takich wątpliwości, które nie dają się usunąć, jednakże w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek jednoznacznych dowodów, które podważyłyby wyjaśnienia oskarżonego, a tylko takie dowody mogą stanowić podstawę do odtworzenia stanu faktycznego. Sąd nie może się opierać na hipotezach, choćby były jak najbardziej logiczne i mogły stanowić pewne wytłumaczenie zaistniałych zdarzeń, jeśli nie znajduje to poparcia w dowodach. Zwłaszcza, że prokurator przyjął, że oskarżony miał się dopuścić oszustwa wyłącznie co do kwoty 2,80 zł, czyli w zakresie w jakim zwrot ceny pokryła spółka (...).

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

M. G. (1)

1, 2, 4

1a, 2j, 4a, 5

4b

1a

W ocenie sądu, odnosząc się do dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk oraz w art. 91 § 1 kk należało wymierzyć M. G. (1) jednostkowe kary pozbawienia wolności w wysokości 9 miesięcy, 3 lat, 7 miesięcy oraz jak karę łączną 3 lata i 10 miesięcy pozbawienia wolności, czyli praktycznie w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Jest to kara adekwatna do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości w/w czynów. Zwłaszcza, że kara powinna również spełnić swe cele zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, tj. uświadomić oskarżonemu, że nie ma przyzwolenia i społecznej akceptacji na wyżej opisane zachowania.

Okoliczności obciążające to dotychczasowa karalności oskarżonego, czyli łącznie siedmiokrotne skazanie i to wyłącznie za występek z art. 286 § 1 kk. To jednak nie doprowadziło do zmiany postępowania oskarżonego, który ponownie dopuścił się oszustwa oraz przywłaszczenia działając przy tym w warunkach recydywy. Ponadto wysokość szkody, sposób działania oskarżonego z wykorzystaniem powszechnie dostępnej platformy internetowej determinują wyskoki stopień społecznej szkodliwości.

Sąd nie stwierdził żadnych okoliczności łagodzących, ponieważ M. G. (1) nie przyznał się, jak również nie wyraził żadnej skruchy.

Jednocześnie sąd zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody w całości, zgodnie z wnioskiem pokrzywdzonej spółki i zapłaty na jej rzecz kwoty 14.663,04 zł, pokrywającej się z wyceną zapisaną w umowie dzierżawy.

Na podstawie dostarczonej dokumentacji trudno było ustalić ostateczną wysokość szkody, zwłaszcza że umowa leasingowa wygasła z dniem 12.05.2023 r. Strony, tj. (...) S.A. oraz R. G. (1) miały podpisać ugodę do czego jednak nie doszło i obecnie R. G. (1) według leasingodawcy zalega z jedną ratą wynikającą z w/w ugody (k.1100). Z tego też powodu, uwzględniając wartość przywłaszczonego samochodu, zasadzono na rzecz R. G. (1) 25.000 zł, uwzględniając jego wniosek w części. Pozostałą kwotę pokrzywdzony powinien dochodzić w procesie cywilnym, w którym będzie można ustalić wysokość całości szkody z rozdzieleniem na obie strony w/w umowy.

1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

---

--------

----------

---------------------

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd nie orzekł naprawnienia szkody na rzecz spółki (...), ponieważ jej wierzytelności została sprzedawana spółce zewnętrznej i obecnie (...) nie zgłasza żadnych roszczeń wobec oskarżonego.

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6

Uwzględniając sytuację materialną M. G. (1), który deklaruje, że obecnie prowadzone jest wobec niego postępowanie w przedmiocie ogłoszenia upadłości konsumenckiej, został on zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i obciążono nimi Skarb Państwa. Jednocześnie wobec ustanowienia obrońcy z urzędu na wniosek oskarżonego, zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. B. 840 zł plus podatek VAT, tytułem wynagrodzenia.

1.1Podpis