Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

7 kwietnia 2025 r.

Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie

VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie: Przewodnicząca: sędzia (del.) Magdalena Pytel

po rozpoznaniu 7 kwietnia 2025 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym

sprawy J. F.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

z udziałem zainteresowanego płatnika (...) sp. z o. o. z siedzibą w W.

o zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego

na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie

z 9 stycznia 2024 r. w sprawie VI U 207/23

oddala apelację.

VII Ua 11/24

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 9 stycznia 2024 r., w sprawie sygn. akt. VI U 207/23 J. F. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziałowi w W. z udziałem zainteresowanego (...) Spółka z o. o. w W. o zasiłek chorobowy zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał J. F. prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100 % podstawy wymiaru za okres od 26 sierpnia 2022 r. do 23 września 2022 r.

Sąd Rejonowy ustalił, że J. F. była zatrudniona na stanowisku pielęgniarki w (...) Szpitalu (...). Dzień przed zdarzeniem odwołująca powróciła do pracy po długotrwałym zwolnieniu lekarskim z przyczyn psychiatrycznych. Tego dnia (24 sierpnia 2022 r.) dostała zadanie udania się wraz z kierowcą celem sporządzenia wywiadu oraz po wózek dla pacjenta. Pracę zaczęła o godz. 7:30. Do zdarzenia powodującego uraz doszło około godz. 9:00. Po wykonaniu swoich obowiązków skontaktowała się z kierowcą karetki, który na nią czekał. Odwołująca chciała jak najszybciej dotrzeć do kierowcy, szybko biegła korytarzem i przewróciła się. Nie pamięta całego zdarzenia i tego czy się potknęła. Najprawdopodobniej upadła i dlatego straciła świadomość. Została przewieziona do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego. Została następnie odesłana do lekarza rodzinnego, który wystawił jej zwolnienie do 16 września 2022 r. (zeznania odwołującej k. 39 - 40 oraz e - protokół).

J. F. trafiła na Izbę Przyjęć o 10:11. W wywiadzie podano: zasłabnięcie połączone z upadkiem na podłoże, po którym za chwilę odzyskała świadomość, doznała urazu kończyn górnych (łokieć), kolano, żebra po stronie lewej. Nie było bólu w klatce piersiowej, nie było urazu głowy. Nie miała w przeszłości podobnych incydentów. Jako choroby przewlekłe odnotowano: cukrzyca leczona insuliną; niedoczynność tarczycy, depresja. Pacjentka zmierzyła poziom glukozy we krwi własnym glukometrem - 222 mg/dl. Skierowano ją do SOR celem dalszej diagnostyki, gdzie wykonano RTG klatki piersiowej i żeber. Rozpoznano stłuczenie klatki piersiowej (karta informacyjna Izby Przyjęć k. 19; karta informacyjna SOR k. 18).

Odwołującej nie zdarzały się wcześniej omdlenia. Jest chora na cukrzycę, jednak jest pod opieką diabetologa (zeznania odwołującej k. 39 - 40 oraz e - protokół).

W protokole Nr (...) r. ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy ustalono, że przyczyną zewnętrzną wypadku był niefortunny odruch pracownika - nieskoordynowane poruszanie się powodujące potknięcie na gładkiej powierzchni. Zdarzenie zakwalifikowano jako wypadek przy pracy. Jako wnioski i środki profilaktyczne wskazano, że omówiono z poszkodowaną przyczynę wypadku, zalecono większą ostrożność przy wykonywaniu rutynowych czynności oraz uczestnictwo w najbliższym szkoleniu w zakresie BHP (protokół ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy k. 12 - 16).

Decyzją z 21 lutego 2023 r., znak (...), po rozpoznaniu wniosku odmówiono J. F. prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy. W uzasadnieniu podano, że z dokumentacji medycznej wynika, że zdarzenie, jakiemu uległa 24 sierpnia 2022 r. nie zostało spowodowane przyczyną zewnętrzną. Przyczyną zdarzenia było zasłabnięcie połączone z upadkiem na podłoże. Decyzja nie została zaskarżona (decyzja w aktach ZUS; bezsporne).

Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, w szczególności dokumentacji medycznej znajdującej się tak w aktach ZUS jak i złożonej przez ubezpieczoną. Sąd dał wiarę zeznaniom odwołującej, że nie pamięta całego zdarzenia i tego czy się potknęła. Jak zeznała, najprawdopodobniej upadła i dlatego straciła świadomość. W ocenie Sądu Rejonowego była to wersja wiarygodna, mając na uwadze, że w przeszłości ubezpieczona nie miała epizodów z omdleniami. Dodatkowo Sąd Rejonowy wziął po uwagę, że do zdarzenia doszło na początku dnia pracy około 9:00 rano, a ubezpieczona rozpoczęła pracę o 7:30, co oznaczało, że nie była przemęczona. Szybko szła, czy wręcz biegła i w tych okolicznościach niefortunny, nieskoordynowany ruch mógł spowodować upadek. W ocenie Sądu ewentualne dopuszczenie dowodu z opinii biegłego nie spowodowałoby zaprzeczenia tej wersji zdarzeń.

Sąd Rejonowy zważył, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodującą uraz lub śmierć, która nastąpiła w związku z pracą podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych, podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia, w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy, a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy. Zaś w myśl art. 8 ust. 2 ustawy wypadkowej zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje od pierwszego dnia niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy. Zgodnie z art. 9 przysługuje w wysokości 100% podstawy wymiaru.

Sąd Rejonowy podkreślił, że w niniejszej sprawie sporne było przede wszystkim czy zdarzenie z 24 sierpnia 2022 r. zostało wywołane przyczyną zewnętrzną w rozumieniu art. 3 ustawy wypadkowej. Przyczyna zewnętrzna charakteryzuje się tym, że pochodzi spoza organizmu człowieka i powinna wypływać ze sfery zagrożenia, jakie stwarza praca, a więc z takich okoliczności, które powstały w związku ze statusem pracownika, w przeciwnym razie zdarzenie nie nabierze charakteru wypadku przy pracy. Przyczyna zewnętrzna wywołuje nagłe zdarzenie, które jest zdarzeniem nieplanowanym, losowym, w niniejszym przypadku upadek. Zdaniem Sądu Rejonowego w okolicznościach sprawy odwołująca wykonując swoje obowiązki służbowe szybko się przemieszczała, biegła, co spowodowało poślizgnięcie się lub potknięcie. Jest to wiarygodna wersja wydarzeń z 24 sierpnia 2022 r. Skoro straciła przytomność, to może nie pamiętać dokładnie szczegółów, odnośnie do tego, co się zdarzyło w tym danym momencie. Sąd Rejonowy dodał, że utrata przytomności oczywiście mogła być spowodowana również upadkiem, a nie odwrotnie. Natomiast potknięcie się czy poślizgnięcie nawet na gładkiej powierzchni również należy kwalifikować jako przyczynę zewnętrzną, która spowodowała upadek i w konsekwencji uraz.

W dalszej części rozważań Sąd Rejonowy odniósł się do niezaskarżenia przez odwołującą decyzji z 21 lutego 2023 r., znak (...), odmawiającej jej prawa do jednorazowego odszkodowania i wskazał, że odmowa odwołującej prawa do jednorazowego odszkodowania nie uniemożliwia sądowi ubezpieczeń społecznych rozstrzygania kwestii uznania konkretnego zdarzenia za wypadek przy pracy przy rozpoznawaniu odwołania od innej decyzji organu rentowego, na podstawie której odmówił on uprawnionemu prawa do innego świadczenia z ubezpieczeń wypadkowych (wyrok Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie z 23 listopada 2017 r., VII Ua 75/17, Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych).

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 47714 § 2 KPC Sąd zmienił zaskarżoną decyzję (wyrok Sądu Rejonowego – k. 43, uzasadnienie wyroku – k. 47 - 50).

Apelację od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 9 stycznia 2024 r., sygn. akt VI U 207/23 wywiódł Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1.  naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 227 KPC poprzez niewyjaśnienie wszystkich faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie oraz brak ustalenia czy zdarzenie z 24 sierpnia 2022 r. w wyniku którego J. F. stała się niezdolna do pracy w okresie od 26 sierpnia 2022 r. do 23 września 2022 r. mogło zostać wywołane inną niż przyczyna zewnętrzna przyczyną związaną z rozpoznanym u ubezpieczonej schorzeniem, a tym samym ograniczenie się do uznania, że zeznania Ubezpieczonej pozostające w sprzeczności ze zgromadzoną w aktach sprawy dokumentacją medyczną stanowią wystarczającą podstawę do nabycia prawa do zasiłku chorobowego wysokości 100 % podstawy wymiaru z tytułu wypadku przy pracy,

2.  naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 227 KPC poprzez niewyjaśnienie wszystkich faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie oraz brak ustalenia czy zdarzenie z 24 sierpnia 2022 r. zostało spowodowane tym samym schorzeniem, w wyniku którego J. F. uległa podobnemu wypadkowi również 12 maja 2016 r. oraz doznała podobnych urazów,

3.  naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 KPC poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w wyniku czego Sąd ustalił, że ubezpieczona J. F. uległa wypadkowi, który został uznany za wypadek przy pracy, a w konsekwencji ustalenie, że ubezpieczona spełnia warunki niezbędne do nabycia prawa do zasiłku chorobowego za okres od 26 sierpnia 2022 r. do 23 września 2022 r. w wysokości 100 % podstawy wymiaru z tytułu wypadku przy pracy,

4.  naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych oraz art. 11 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa w zw. z przepisami art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 9 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, a w konsekwencji ustalenie, że ubezpieczona spełnia warunki niezbędne do nabycia prawa do zasiłku chorobowego za okres od 26 sierpnia 2022 r. do 23 września 2022 r. w wysokości 100 % podstawy wymiaru z tytułu wypadku przy pracy, jakiemu J. F. uległa 24 sierpnia 2022 r.

W związku z powyższym, na podstawie art. 368 § 1 pkt 5 KPC w związku z art. 386 § 1 KPC Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania, ewentualnie o uchylenie wyroku na podstawie art. 386 § 4 KPC i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu apelacji podniesiono, że Sąd I Instancji niezasadnie przypisał decydujący walor dowodowy zeznaniom Ubezpieczonej, a jako nieistotne uznał dowody z dokumentów dołączonych do akt sprawy, w wyniku czego uznał, że przyczyna zewnętrzna zdarzenia z 24 sierpnia 2022 r. przyczyniła się do powstania stwierdzonych u J. F. urazów. Sąd uznał za wystarczające dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, że Ubezpieczona nie pamięta przebiegu zdarzenia oraz przyczyny potknięcia i upadku, a z tego wywiódł wniosek, że do upadku i utraty świadomości doszło w wyniku wskazanego w protokole ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy Nr (...) niefortunnego odruchu pracownika - nieskoordynowanego poruszania się powodującego potknięcie na gładkiej powierzchni. Organ rentowy podniósł, że zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja medyczna wskazuje, że do podobnego zdarzenia wbrew twierdzeniom J. F. doszło wcześniej 12 maja 2016 r., gdy podczas wykonywania obowiązków służbowych doznała podobnych urazów w wyniku podobnego w przebiegu zdarzenia. Z karty informacyjnej szpitalnego oddziału ratunkowego Szpitala (...) wynika, że J. F. w wyniku potknięcia się doznała urazu głowy połączonego z utratą przytomności. Następnie Ubezpieczona zgłaszała objawy w postaci nudności, zawrotów głowy, zaburzeń widzenia oraz zaburzeń równowagi.

Sąd I Instancji wskazany wyżej fakt w całości pominął, pomimo tego, że ustalenie podobnego przebiegu zdarzenia oraz doznanych w jego wyniku podobnych urazów, pozwala ustalić, że powtarzające się epizody upadków i omdleń pozostają wyłącznym skutkiem rozpoznanych i potwierdzonych u J. F. zmian chorobowych. Skoro bowiem wbrew twierdzeniom samej Ubezpieczonej w okresie wcześniejszym uległa podobnemu wypadkowi, zdarzenie z 24 sierpnia 2022 r. mogło zostać spowodowane wyłącznie zmianami chorobowymi o charakterze przewlekłym w postaci cukrzycy leczonej insuliną, niedoczynności tarczycy lub depresji.

Organ rentowy wskazał, że Sąd I instancji pominął ustalenie czy zdarzenie z 24 sierpnia 2022 r. wypełnia definicję wypadku przy pracy określoną w przepisach art. 3 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznych z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Ponadto powinien był ustalić, że bez czynnika zewnętrznego nie doszłoby do szkodliwego skutku. Zdaniem organu rentowego przyczyną zdarzenia z 24 sierpnia 2022 r. były wyłącznie procesy chorobowe o charakterze przewlekłym w postaci cukrzycy leczonej insuliną, niedoczynności tarczycy i depresji, w wyniku których, nastąpiła samoistna utrata przytomności pozostająca bez związku z jakąkolwiek przyczyną zewnętrzną zdarzenia. Sąd I Instancji natomiast nie wyjaśnił istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności związanych z powtarzającymi się epizodami utraty przytomności, które mogły być spowodowane wyłącznie samoistnymi zmianami chorobowymi. Zdaniem organu rentowego, z uwagi na to, że Ubezpieczona w spornym okresie była leczona przede wszystkim z powodu różnych schorzeń o podłożu autoimmunologicznym, za nieuprawnione należy uznać stanowisko Sądu I Instancji, że doznała urazów w postaci urazu kończyn górnych, kolana i żebra po stronie lewej w wyniku zdarzenia wywołanego przyczyną zewnętrzną (k. 51).

W odpowiedzi J. F. wniosła o oddalenie apelacji, a w uzasadnieniu stanowiska wskazała, że jej zeznania oraz dokumentacja medyczna stanowią wszechstronnie zgromadzone dowody w sprawie. Zanegowała twierdzenia organu rentowego, co do tego, że doznaje powtarzających się epizodów omdleń i upadków oraz wniosek, że są one skutkiem zmian chorobowych i dodała, że lekarz medycyny pracy nie stwierdził przeciwskazań do wykonywania przez nią pracy (odpowiedź na apelację – k. 66).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja organu rentowego nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wskazania wymaga, że rozpoznanie sprawy w analizowanym przypadku nastąpiło na posiedzeniu niejawnym. Taką możliwość daje art. 148 1 § 1 KPC, który przewiduje, że sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, Sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. W przedmiotowej sprawie okoliczności faktyczne nie były sporne, a strony nie wniosły o przeprowadzenie rozprawy. W tych okolicznościach Sąd na podstawie powołanego przepisu ocenił, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, co w konsekwencji pozwoliło na rozpoznanie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia na posiedzeniu niejawnym.

Ponadto, Sąd Okręgowy stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku organu rentowego sformułowanego w apelacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W myśl obowiązujących przepisów z zakresu postępowania cywilnego może to nastąpić jedynie w razie stwierdzenia nieważności postępowania (art. 386 § 2 KPC), bądź w wypadku nie rozpoznania istoty sprawy, lub też, gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości (art. 386 § 4 KPC).

W dalszej kolejności, nim Sąd uzasadni stanowisko co do meritum, wskazać należy, że w myśl art. 378 § 1 KPC Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji. Tym samym w granicach zaskarżenia sąd odwoławczy jest uprawniony do merytorycznego rozpoznania sprawy. Oznacza to, że może dokonywać własnych ustaleń faktycznych prowadząc lub ponawiając dowody albo poprzestając na materiale zebranym w I instancji (art. 381 i 382 KPC). Do przyjętych ustaleń faktycznych może zastosować właściwe przepisy prawa materialnego niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji, będąc ewentualnie związanym oceną prawną lub uchwałą Sądu Najwyższego (art. 386 § 6, art. 398 20 i 390 § 2 KPC).

Nadto Sąd odwoławczy nie jest związany przedstawionymi w apelacji zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go jedynie zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego (uchwała Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, postanowienie Sądu Najwyższego z 16 czerwca 2004 r., I CZ 40/04, wyrok Sądu Najwyższego z 6 czerwca 2007 r., II PK 318/06). Te natomiast, na gruncie rozpoznawanej sprawy, wskazywały na niekompletność ustaleń Sądu I instancji, co do tego czy zdarzenie z 24 sierpnia 2022 r. mogło zostać spowodowane wyłącznie zmianami chorobowymi ubezpieczonej. Tak więc Sąd Okręgowy był uprawniony do poczynienia własnych wszechstronnych ustaleń w tym przedmiocie, zarówno przy uwzględnieniu twierdzeń stron, jak i wszelkich niezbędnych dowodów.

Istota sporu sprowadzała się w sprawie do ustalenia czy zdarzenie z 24 sierpnia 2022 r. było wypadkiem przy pracy. Zasadnie Sąd Rejonowy przywołał definicję wypadku przy pracy i wskazał na jej elementy, których łączne spełnienie daje możliwość uznania zdarzenia za wypadek o takim charakterze. Zatem, w ślad za Sądem Rejonowym należy wskazać, iż wypadkiem przy pracy jest zdarzenie nagłe wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uraz lub śmierć oraz pozostające w związku z pracą. Nagłość zdarzenia oraz to, iż doszło do niego w czasie wykonywania przez ubezpieczoną obowiązków zawodowych pozostawały w sprawie bezsporne. Organ rentowy odmawiając przyznania J. F. zasiłku chorobowego kwestionował przyczynę zewnętrzną.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych w treści apelacji podkreślał m. in., że Sąd I instancji za nieistotny uznał fakt, iż w wyniku dokonanego samodzielnie przez ubezpieczoną pomiaru poziomu glukozy we krwi własnym glukometrem uzyskała ona wynik 222 mg/dl oraz odstąpił od ustalenia czy taki poziom glukozy mógł wywołać skutek w postaci samoistnego omdlenia bez związku z inną zewnętrzną przyczyną spornego zdarzenia. W ocenie Sądu Okręgowego twierdzenia organu rentowego we wskazanym wyżej zakresie, a tym samym zarzut naruszenia art. 227 KPC i art. 233 § 1 KPC należało ocenić jako słuszne, ponieważ Sąd I instancji pomijając wskazaną okoliczność zaniechał dążenia do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i poprzestał jedynie na obdarzeniu przymiotem wiarygodności twierdzeń J. F., podczas gdy w sprawie zachodziła potrzeba pozyskania wiadomości specjalnych.

Wobec tego, uznając konieczność uzupełnienia materiału dowodowego Sąd Okręgowy, dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu diabetologii (bez badania) na okoliczność ustalenia czy poziom glukozy zmierzony własnym glukometrem przez J. F. wskazujący na wynik 222 mg/dl 24 sierpnia 2022 r. mógł mieć wpływ lub mógł spowodować upadek wskazany w odwołaniu (k. 70).

W opinii z 6 czerwca 2024 r. biegła sądowa z zakresu diabetologii dr n. med. E. R. po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną J. F. dotyczącą okoliczności zasłabnięcia z krótkotrwałą utratą przytomności i uznała, że glikemia 222 mg nie miała wpływu i nie mogła spowodować nagłej utraty przytomności u opiniowanej (k. 74).

Sąd Okręgowy podzielił wnioski opinii, uznając, że nie ma podstaw by kwestionować jej rzetelność i fachowość, a nadto żadna ze stron nie zgłosiła wobec niej zastrzeżeń.

Apelacja okazała się zatem niezasadna. Brak jest w sprawie podstaw do kwestionowania ustaleń postępowania powypadkowego, w tym w zakresie uznania istnienia związku zdarzenia z pracą i uznania go za wypadek przy pracy. Zdaniem Sądu Okręgowego przeprowadzone na etapie postępowania odwoławczego uzupełniające postępowanie dowodowe w sposób jednoznaczny wykazało, że uraz J. F. został spowodowany przyczyną zewnętrzną, ponieważ – co wynika z opinii biegłej diabetolog – nie przyczyniło się do niego schorzenie diabetologiczne ubezpieczonej.

W tym miejscu należy przypomnieć, iż zgodnie z treścią przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2189) za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą, podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych. W świetle wspomnianej wyżej definicji oraz mając na względzie ustalony w sprawie stan faktyczny, w tym przede wszystkim opinię biegłego Sąd Okręgowy uznał, iż zdarzenie z 24 sierpnia 2022 r. było wypadkiem przy pracy w rozumieniu ww. ustawy.

W niniejszej sprawie zastosowanie więc miały przepisy ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, a w szczególności jej art. 6 ust 1 pkt 1, który stanowi, iż ubezpieczonemu, którego niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem przy pracy, przysługuje zasiłek chorobowy. Zgodnie z brzmieniem art. 9 ust 1 i 2 tej ustawy, zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego przysługują w wysokości 100% podstawy wymiaru kwoty będącej podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie wypadkowe.

W ocenie Sądu Okręgowego, zarzuty organu rentowego przedstawione w apelacji nie znalazły potwierdzenia w postępowaniu przed Sądem II instancji i należało ocenić, że zasadnie Sąd I instancji zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał J. F. prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100 % podstawy wymiaru za okres od 26 sierpnia 2022 r. do 23 września 2022 r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 KPC oddalił apelację.

SSR (del.) Magdalena Pytel