Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 lipca 2017 r.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: SSO Włodzimierz Czechowicz

Sędziowie: SO Renata Gąsior

SO Zbigniew Szczuka (spr.)

Protokolant: sekretarz sądowy Urszula Kalinowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2017 r. w Warszawie

sprawy z powództwa G. R.

przeciwko (...) Sp. z o.o z siedzibą w W.

o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika

na skutek apelacji wniesionej przez obie strony

od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 marca 2012 r., sygn.
VI P 515/10

1.  oddala obie apelacje,

2.  znosi wzajemnie między stronami koszty zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.

SSO Renata Gąsior SSO Włodzimierz Czechowicz SSO Zbigniew Szczuka

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 marca 2012 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe
w Warszawie, VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie z powództwa powoda G. R. przeciwko pozwanemu (...) Sp. z o.o. z siedzibą
w W. o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia w punkcie 1 zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 94449,47 złotych tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 października 2011 r. do dnia zapłaty, zaś w pozostałej części powództwo oddalił, w punkcie 2 wyrokowi w punkcie
1 nadał rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 13818,32 złotych oraz w punkcie
3 zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 6178,80 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1440,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
( k. 393 a. s.).

Sąd Rejonowy ustalił, że powód G. R. był zatrudniony w pozwanej spółce (...) początkowo na podstawie umowy o pracę z dnia 1 października 2007 r.
na okres próbny na stanowisku zastępcy dyrektora do spraw handlowych, a następnie
na podstawie umowy o pracę z dnia 27 grudnia 2007 r. na czas określony do dnia 31 marca 2008 r. na stanowisku dyrektora biura handlowego. Powyższa umowa została rozwiązana
za porozumieniem stron z dniem 29 lutego 2008 r. Na podstawie umowy z dnia 11 marca 2008 r. powód został zatrudniony w pozwanej spółce na czas nieokreślony na stanowisku dyrektora biura handlowego, począwszy od dnia 1 marca 2008 r. W dniu 15 maja 2008 r. Rada Nadzorcza pozwanej spółki powołała powoda na stanowisko Prezesa Zarządu Spółki.
W dniu 30 czerwca 2008 r. pozwana spółka reprezentowana przez Przewodniczącego Rady Nadzorczej zawarła z powodem umowę o pracę nazwaną „aneksem do umowy o pracę”.
W art. 10 ust 1 strony postanowiły, iż aneks ten wchodzi w życie z dniem podpisania, z mocą obowiązującą od dnia 11 marca 2008 r. oraz, że z dniem jego wejścia w życie rozwiązaniu ulega umowa z dnia 11 marca 2008 r. zawarta między powodem a pozwaną spółką.
Sąd Rejonowy przytoczył po krótce artykuły aneksu do umowy. W art. I ust. 3 w/w umowy wskazano, że „obowiązki swe Pan G. R. wykonywać powinien zgodnie
z powszechnie obowiązującym prawem, postanowieniami Aktu Założycielskiego Spółki
i uchwałami jej władz oraz innymi przepisami wewnętrznymi Spółki, z najwyższą starannością ocenianą przy uwzględnieniu charakteru i zakresu działalności Spółki oraz zwyczajów powszechnie respektowanych w obrocie gospodarczym, zachowaniem całkowitej lojalności wobec Spółki i troski o interesy materialne i niematerialne Spółki i jej udziałowców”.
W art. III ust. 2 w/w umowy wskazano, że „po ustąpieniu z funkcji Prezesa Zarządu Spółki, Pan G. R. przekaże protokolarnie Radzie Nadzorczej wszelkie będące w jego dyspozycji dokumenty oraz ważne materiały i opracowania, uzyskane lub sporządzone
w związku z wykonywaniem przezeń przewidzianych w niniejszej umowie obowiązków.”
W art. VIII ust. 2 w/w umowy wskazano, że: „odwołanie Pana G. R. z funkcji Prezesa Zarządu Spółki w trakcie kadencji, jak również złożenie przez niego rezygnacji
z funkcji Prezesa Zarządu Spółki w trakcie kadencji, stanowi podstawę rozwiązania umowy
z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia”. W art. VIII ust. 5 w/w umowy wskazano, że: „umowa może być rozwiązana bez wypowiedzenia w przypadkach określonych w Kodeksie pracy”. W art. VIII ust. 6 w/w umowy wskazano, że: „w razie odwołania Pana G. R. z funkcji Prezesa Zarządu Spółki przed upływem kadencji lub rozwiązania umowy z innych przyczyn niż określone w ust. 5, Panu G. R. przysługuje odszkodowanie w wysokości równej dwunastokrotności miesięcznego wynagrodzenia, obowiązującego w miesiącu poprzedzającym, w którym podjęto uchwałę o odwołaniu
z funkcji Członka Zarządu”. Pozwana spółka działała na podstawie umowy spółki
z ograniczoną odpowiedzialnością. W § 17 ust. 1 i 2 pkt i) umowy spółki stwierdzono,
że: uchwały Zarządu wymagają wszystkie sprawy przekraczające zakres zwykłych czynności Spółki. Uchwały zarządu wymagają, w szczególności zbywanie i nabywanie składników aktywów trwałych o wartości równej lub przekraczającej równowartość 5.000 EUR (pięć tysięcy euro) w złotych polskich z zastrzeżeniem postanowień § 23 ust. 3 pkt 1 i 2
oraz § 29 ust. 1 pkt 22, 23, 24 i 25. W § 23 ust. 3 pkt 2) umowy spółki stwierdzono, że:
do kompetencji Rady Nadzorczej należy udzielanie Zarządowi zgody na nabycie składników aktywów trwałych o wartości równej lub przekraczającej 100000,00 złotych, a nie przekraczającej 250000,00 złotych z zastrzeżeniem pkt 1 niniejszego ustępu oraz
z zastrzeżeniem § 29 ust. 1 pkt 22. W § 29 ust. 1 pkt 23) umowy spółki stwierdzono, że
„ do kompetencji Zgromadzenia Wspólników należy w szczególności: zbycie składników aktywów trwałych o wartości równej lub przekraczającej 100000,00 złotych.

W pozwanej spółce obowiązywał też „Regulamin zamawiania i nabywania towarów
i usług oraz zbywania zbędnych składników majątku w spółce (...) Sp. z o.o.” Ustalono w nim min. zasady zbywania zbędnych składników majątku. W § 10 w/w regulaminu stwierdzono, że „ decyzje w sprawie zbywania zbędnych składników majątku Spółki podejmuje Zarząd Spółki”. W § 11 w/w regulaminu stwierdzono, że ,, zbędne składniki majątku Spółki mogą być zbywane na rzecz osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w/w sprzęt może zostać sprzedany
po wartości rynkowej, ustalonej na podstawie ogólnie dostępnych źródeł (Internet, wycena przez biegłego, giełda itp.), od której zostanie udzielony rabat. W § 12 w/w regulaminu stwierdzono, że: ,, umowę sprzedaży zawiera Zarząd Spółki lub ustanowiony pełnomocnik, będący pracownikiem Spółki”. W pozwanej spółce obowiązywał również Regulamin Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. W myśl § 4 ust. 1 tego regulaminu „ środkami Funduszu administruje Prezes Zarządu Spółki”.

Ponadto Sąd I instancji ustalił, że w dniu 23 czerwca 2010 r. odbyło się posiedzenie Rady Nadzorczej (...) Sp. z o.o. Przedmiotem posiedzenia było min. poinformowanie o aktualnej sytuacji finansowej spółki oraz omówienie działań podjętych przez Zarząd w celu poprawy sytuacji ekonomicznej Spółki. Na posiedzeniu tym, G. R. poinformował, że wobec braku zamówień na świadczone usługi, Zarząd Spółki podjął decyzję o dopasowaniu funkcjonowania Spółki do gwałtowanie pogarszających się warunków makroekonomicznych. W dalszej części obrad nad powyższym punktem powód wskazał,
iż Zarząd podjął decyzję o zmianie struktury zatrudnienia poprzez zmniejszenie zatrudnienia i nowy podział zadań. Ponadto powód wskazał na redukcję wydatków na cele socjalne
i reprezentację poprzez wprowadzenie limitów dla służbowych telefonów komórkowych
a także działania ograniczające koszty użytkowania samochodów służbowych.
Na posiedzeniu tym Rada Nadzorcza zaleciła Zarządowi Spółki optymalizację kosztów. Spośród 13 samochodów osobowych, którymi dysponowała pozwana spółka, 6 z nich stanowiły samochody używane na podstawie umowy leasingu. W związku z trudną sytuacją finansową pozwanej spółki, powód wykonując zalecenie Rady Nadzorczej dotyczące optymalizacji kosztów, za jej aprobatą, wyrażoną na w/w posiedzeniu, podjął decyzję
w zakresie pozbycia się aut leasingowanych. Kontynuowanie umów leasingu wiązało się bowiem z koniecznością zapłaty rat leasingowych, na co spółka nie miała pieniędzy. Uchybienie w płatności rat wiązało się z możliwością odstąpienia leasingodawcy od umowy, odebraniem przedmiotu leasingu i koniecznością zapłaty przez spółkę odszkodowania. Celem uniknięcia powyższego, powód podjął decyzję odnośnie zakończenia umów leasingu poprzez odkupienie od leasingodawcy w/w samochodów a następnie ich sprzedanie przez spółkę.
W dniu 4 sierpnia 2010 r. G. R. dokonał transakcji finansowych polegających
na odkupieniu od firmy (...) S.A. z siedzibą w W. świadczącej usługi leasingowe na rzecz (...) Sp. z o.o. sześciu samochodów osobowych:

1.  N. (...), nr rej. (...), rok produkcji 2007, koszt zakupu od (...) S.A. – 122,00 złotych brutto;

2.  K. (...), nr rej. (...), rok produkcji 2007, koszt zakupu od (...) S.A. – 9458,14 złotych brutto;

3.  K. (...), nr rej. (...), rok produkcji 2007, koszt zakupu od (...) S.A. – 9458,14 złotych brutto;

4.  K. (...), nr rej. (...), rok produkcji 2007, koszt zakupu od (...) S.A. – 9458,14 złotych brutto;

5.  K. (...), nr rej. (...), rok produkcji 2007, koszt odkupu od (...) S.A. – 9458,14 złotych brutto;

6.  K. (...), nr rej. (...), rok produkcji 2007, koszt odkupu od (...) S.A. – 9458,14 złotych brutto.

W dniu odkupienia samochodów od firmy leasingowej tj. 4 sierpnia 2010 r., powód jako Prezes Zarządu pozwanej dokonał sprzedaży powyższych samochodów firmie
(...), przy czym N. (...) został sprzedany za kwotę 40000,00 złotych brutto, zaś każdy z samochodów K. (...) za kwoty po 9500,01 złotych brutto.
W dniu 5 sierpnia 2010 r. na zlecenie (...), rzeczoznawca J. S. udokumentował dokonaną przez siebie wycenę powyższych pojazdów z uwzględnieniem ich stanu technicznego. Po przeprowadzeniu oględzin pojazdów, rzeczoznawca wystawił ocenę techniczną każdemu pojazdowi wskazując jego wartość: N. (...), nr rej. (...), rok produkcji 2007, wyceniony na około 40000,00 złotych brutto, K. (...), nr rej. (...), rok produkcji 2007, wyceniona na około 12000,00 złotych brutto, K. (...), nr rej. (...), rok produkcji 2007, wyceniona na około 9000,00 złotych brutto, K. (...),
nr rej. (...), rok produkcji 2007, wyceniona na około 11000,00 złotych brutto,
K. (...), nr rej. (...), rok produkcji 2007, wyceniona na około 10000,00 złotych brutto, K. (...), nr rej. (...), rok produkcji 2007, wyceniona na około 9000,00 złotych brutto. W dniu 5 sierpnia 2010 r. Rada Nadzorcza (...) Sp. z o.o. podjęła uchwałę Nr (...) o odwołaniu z tym dniem G. R. z funkcji Prezesa Zarządu oraz ze składu Zarządu (...) Sp. z o.o. Tego samego dnia złożono powodowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia, wskazując iż upłynie on w dniu 28 lutego 2010 r. Jako przyczynę wskazano odwołanie z funkcji Prezesa Zarządu. Powód został zobowiązany do zwrotu
do dnia 5 sierpnia 2010 r. udostępnionego mu samochodu. Ponadto został zobowiązany
do wykorzystania w okresie wypowiedzenia przysługującego mu urlopu, po czym zostanie zwolniony z obowiązku świadczenia pracy z zastrzeżeniem, że jest zobowiązany
do udzielenia wyjaśnień lub informacji związanych z pełnioną w Zarządzie Spółki funkcją Prezesa Zarządu. W dniu 5 sierpnia 2010 r. powód dokonał przelewu środków pieniężnych
w kwocie 20000,00 złotych z konta funduszu socjalnego na rachunek obrotowy spółki. Operację tą wykonał celem zwrócenia środków na konto obrotowe, z którego wcześniej dokonał płatności dotyczących świadczeń socjalnych takich, jak np. udzielane pożyczki
czy zakupy biletów do teatru dla pracowników. W dniu 9 sierpnia 2010 r. G. R. stawił się w siedzibie spółki na wezwanie nowego Prezesa Zarządu K. K., w celu dokonania przelewów bankowych, do których posiadał aktywny podpis elektroniczny. Powód stawił się mimo, iż korzystał wówczas z urlopu wypoczynkowego, z którego nie został odwołany. Podczas tego spotkania powód nie był wzywany do zwrotu jakichkolwiek dokumentów. Wezwanie takie nie zostało wystosowane również w formie pisemnej. Następnie Prezes Zarządu K. K. wezwał powoda do siedziby pozwanej na dzień
6 września 2010 r. W tym dniu wręczył on powodowi rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Jako przyczynę rozwiązania umowy
w trybie natychmiastowym wskazano ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych sumiennego i starannego wykonywania pracy oraz dbania o dobro zakładu pracy, a w szczególności:

1. doprowadzenia w dniu 5 sierpnia 2010 r. do sprzedaży za rażąco niską cenę:

- pięciu samochodów marki K. (...) rok produkcji 2007, użytkowanych w Spółce
od 2007 r. na podstawie umowy leasingu;

- jednego samochodu marki N. (...), rok produkcji 2007, użytkowanego w Spółce
od 2007 r. na podstawie umowy leasingu,

stanowiących własność Spółki od dnia 4 sierpnia 2010 r., tj. od daty doprowadzenia przez powoda do przeniesienia ich własności na Spółkę na warunkach określonych w umowie leasingowej, przeznaczając na ten cel w dniu 4 sierpnia 2010 r. środki pieniężne w gotówce. Zarzucono, iż samochody zostały sprzedane z naruszeniem przepisów umowy spółki, tj. § 29 ust. 1 pkt 19, bez zachowania formy uchwały Zarządu oraz bez wymaganej uchwały Rady Nadzorczej. Pozwana wskazała ponadto, iż w ten sposób powód rażąco naruszył również swój obowiązek pracowniczy określony w art. VIII ust. 6 umowy o pracę zatytułowanej „aneks do umowy o pracę” z dnia 30 czerwca 2008 r. W ocenie pozwanej doprowadzając
do sprzedaży powyższego mienia pracodawcy za cenę drastycznie odbiegającą od jego wartości, powód wyrządził Spółce znaczną szkodę w mieniu, o rozmiarach szacowanych
na około 150000,00 złotych. Ponadto zarzucono powodowi, iż w dniu 5 sierpnia 2010 r. dokonał on jednoosobowo przelewu w wysokości 20000,00 złotych z rachunku socjalnego Spółki na rachunek obrotowy, naruszając powszechnie obowiązujące przepisy prawa oraz rażąco naruszając podstawowy obowiązek pracowniczy określonego w art. VIII ust. 6 umowy
o pracę zatytułowanej „aneks do umowy o pracę” z dnia 30 czerwca 2008 r. A także, iż nie dokonał protokolarnego przekazania Radzie Nadzorczej wszelkich posiadanych dokumentów, materiałów i opracowań (...) Sp. z o.o., celowo rażąco naruszając swój podstawowy obowiązek pracowniczy, ustalony i sprecyzowany w umowie o pracę zatytułowanej „aneks do umowy o pracę” z dnia 30 czerwca 2008 r. Średnie miesięczne wynagrodzenie powoda z ostatnich trzech miesięcy pracy wynosiło 13818,32 złotych brutto.

Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił na podstawie powołanych dowodów
z dokumentów, akt osobowych powoda, a także częściowo zeznań powoda G. R. oraz częściowo przesłuchanego w charakterze strony pozwanej – prezesa zarządu spółki (...) – K. K.. Dowody z dokumentów na podstawie, których dokonano ustaleń faktycznych nie budziły wątpliwości Sądu I instancji co do autentyczności. Sąd Rejonowy dał wiarę zeznaniom powoda w zakresie okoliczności bezspornych i tych, które zostały potwierdzone innymi dowodami. Odmówił im przymiotu wiarygodności
w zakresie, w którym powód twierdził, iż dokonał zakupu pięciu samochodów marki K. (...)po cenie stanowiącej 1% wartości pojazdu z dnia, w którym rozpoczynała się umowa leasingu. Twierdzeniom powoda w tym zakresie przeczą wprost zawarte w aktach niniejszej sprawy kserokopie faktur VAT wystawionych przez zbywcę pojazdów, firmę (...) S.A. Wartość pierwotna samochodów została określona na kwotę 50000,00 złotych, a 1% od tej sumy stanowi kwota 500,00 złotych. Tymczasem z faktur wynika, ze samochody zostały odkupione za kwotę ponad 9000,00 złotych. Również zeznaniom K. K. przesłuchanego za stronę pozwaną Sąd Rejonowy dał wiarę w zakresie, w jakim dotyczyły one okoliczności bezspornych oraz zostały potwierdzone innymi dowodami. Sąd I instancji odmówił wiarygodności jego zeznaniom w zakresie, w jakim wskazywał on, iż wartość samochodów sprzedanych przez powoda była dużo wyższa, od tej którą uzyskano
ze sprzedaży oraz w zakresie w jakim podniósł on, iż powód dokonując przelewu z konta funduszu socjalnego na konto obrotowe spółki naruszył przepisy prawa. Powyższe twierdzenia K. K., jako osoby zainteresowanej wynikiem niniejszego postępowania, nie zostały potwierdzone innymi dowodami, np. w zakresie danych (...), na które powoływał się określając rzeczywistą wartości pojazdów. Pozwany nie wskazał też jakie przepisy naruszył powód dokonując kwestionowanego przelewu i w tym stanie rzeczy twierdzenie to nie mogło być przyjęte jako podstawa do dokonania ustaleń faktycznych.

Sąd Rejonowy zważył, że powództwo G. R. o zapłatę należnego mu odszkodowania tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia zasługuje na uwzględnienie co do zasady. Pozwany rozwiązując z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia zachował wymogi formalne przewidziane w art. 30 § 3
i 4 k.p. Okoliczności tej powód nie kwestionował. W sprawie nie ujawniły się okoliczności, które podważałyby twierdzenia pozwanego co do terminu, w jakim powziął on wiedzę odnośnie sprzedaży przez powoda samochodów oraz odnośnie przelania środków z rachunku obrotowego na rachunek funduszu socjalnego. Powód kwestionował prawidłowość dokonanej przez pozwanego oceny zarzucanych mu zachowań jako ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy,
nie sposób w ocenie Sądu Rejonowego stwierdzić, by powód podejmując inkryminowane zachowania działał z zamiarem naruszenia słusznego interesu spółki, działając na jej niekorzyść ze szkodą dla jej interesów. Pozwany nie dostarczył dowodów pozwalających
na stwierdzenie, iż wskazana przez niego przyczyna rozwiązania umowy o pracę była przejawem ciężkiego naruszenia jego podstawowych obowiązków pracowniczych
w rozumieniu art. 52 § 1 pkt. 1 k.p. Pozwany zarzucając powodowi dokonanie sprzedaży przedmiotowych samochodów za rażąco niska cenę, w wyniku czego spółka miała ponieść stratę rzędu 150000,00 złotych, nie przedstawił dowodów wskazujących na rzeczywistą wartość tych pojazdów. Wskazania K. K., iż wartość tych pojazdów została oszacowana na podstawie danych (...), nie zostały potwierdzone jakimkolwiek obiektywnym dowodem. Skoro nie przedstawiono dowodów dotyczących rzeczywistej wartości tych pojazdów, trudno zasadnie twierdzić, że powód sprzedając je, wyrządził spółce szkodę rzędu 150000,00 złotych. Podjęcie i zrealizowanie przez powoda decyzji o sprzedaży tych pojazdów nie było determinowane chęcią działania na szkodę spółki. Przeciwnie,
w ocenie Sądu I instancji materiał dowodowy wykazał, że powód podejmując te czynności, działał z zamiarem realizacji zaleceń Rady Nadzorczej odnośnie optymalizacji kosztów.
Jak wynika z zeznań K. K., zmniejszenie kosztów miało nastąpić min. poprzez ograniczenie liczby samochodów pozostających w dyspozycji spółki. Oprócz
sześciu przedmiotowych samochodów leasingowanych, spółka posiadała jeszcze siedem innych pojazdów. Ta liczba aut przewyższała potrzeby spółki. Utrzymanie takiej ilości pojazdów wiązałoby się z koniecznością ponoszenia kosztów związanych z ich utrzymaniem. Kontynuowanie umów leasingu powodowałoby konieczność uiszczania kolejnych rat leasingowych, na które jak wskazał powód, a pozwany tego nie kwestionował, spółka nie miała środków. Treść umowy leasingu potwierdza wskazania powoda, że zaniechanie płatności rat mogło skutkować odstąpieniem leasingodawcy od umowy, odebraniem przedmiotu leasingu i koniecznością zapłaty przez spółkę odszkodowania . W przypadku ziszczenia się powyższego, spółka nie tylko zostałaby pozbawiona leasingowanych samochodów, ale również musiałaby zapłacić odszkodowanie. W tym stanie rzeczy nie sposób czynić powodowi zarzutu, iż skorzystał on z możliwości odkupienia przedmiotowych pojazdów na warunkach określonych w umowie leasingu, gdyż dalsze kontynuowanie umowy skutkowałoby koniecznością uiszczania kolejnych rat, na co spółka nie miała pieniędzy.
W ocenie Sądu Rejonowego nie sposób twierdzić, że powód dokonując w tych okolicznościach faktycznych sprzedaży w/w samochodów, działał z zamiarem wyrządzenia spółce szkody. Zachowanie to może być interpretowane jako przejaw troski o interesy spółki podjęte w celu uchronienia jej od ujemnych konsekwencji finansowych, jakie mogły zaistnieć w przypadku niewykonania umowy leasingu. W tym stanie rzeczy, odmiennej oceny nie może uzasadniać fakt sprzedaży samochodów marki K. za cenę zbliżoną do tej, za jaką zostały odkupione od leasingodawcy. Ustalenia faktyczne wskazują bowiem, że spółka wprawdzie nie zarobiła na tych samochodach, ale w konsekwencji takiego działania powoda być może została uchroniona od ujemnych konsekwencji, jakie mogłyby wyniknąć
z niewykonania umowy leasingu. Samochód marki N. (...) został odkupiony za kwotę 122,00 złotych, zaś sprzedany za 40000,00 złotych. W sprawie brak jest dowodów, które potwierdzałyby wskazania pozwanego, że powód dokonał transakcji sprzedaży samochodów „w pośpiechu”. Do transakcji doszło dzień przed odwołaniem powoda z zarządu, co jednak nie mogło potwierdzać powyższej tezy pozwanego, zwłaszcza, że powód zaprzeczył, aby wiedział o zamiarze odwołania go z zarządu w dniu 5 sierpnia 2010 r., zaś pozwany nie przedstawił dowodów przeciwnych. Pozwany poza zarzutem sprzedaży za rażąco niska cenę nie podnosił, aby powód spośród kilku ofert sprzedaży tych pojazdów wybrał najmniej korzystną, co mogłoby uzasadniać twierdzenie, że działał z zamiarem wyrządzenia spółce szkody. W sprawie nie ujawniły się zaś okoliczności, z których wynikałoby, że powód wiedział, iż wartość tych pojazdów jest rażąco wyższa od kwoty, za jaką zdecydował się
je sprzedać, co również świadczyłoby o celowości działania wbrew interesom spółki. Powód, jak wskazał, opierał się na wartości szacunkowej pojazdów dokonanej przez rzeczoznawcę wynajętego przez nabywcę oraz fakcie, iż samochody poleasingowe mają mniejszą wartość niż rynkowa, co w kontekście zasad doświadczenia życiowego nie może być uznane
za nieprawdopodobne. Analizując treść umowy spółki nie można było podzielić zarzutów pozwanego, iż powód sprzedając przedmiotowe pojazdy naruszył przepisy tej umowy. G. R. jako Prezes Zarządu Pozwanej, a zarazem Zarząd Spółki nie potrzebował uchwały Rady Nadzorczej do dokonania sprzedaży mienia w postaci samochodów. Zgodnie
z przepisami § 23 ust. 3 pkt 2) umowy spółki, Rada Nadzorcza udzielała Zarządowi zgody
na nabywanie składników aktywów trwałych, nie zaś ich zbywanie. W § 17 ust. 2 tej umowy stwierdzono, iż zbywanie i nabywanie składników aktywów trwałych o wartości równej
lub przekraczającej równowartość 5000,00 EUR, a w złotych polskich ok. 20000,00 złotych wymaga Uchwały Zarządu. W związku z tym, iż pięć samochodów marki K. (...) zostało sprzedanych za kwotę 9500,01 złotych, to powód mógł dokonać ich sprzedaży nie podejmując w tym zakresie uchwały. Jedynie w odniesieniu do samochodu N. (...), który został sprzedany za kwotę 40000,00 złotych, powód nie zachował niezbędnej procedury nie podejmując w tym przedmiocie uchwały. W ocenie Sądu Rejonowego powód
nie zachowując niezbędnych formalności i sprzedając samochód, nie podejmując Uchwały
z całą pewnością dopuścił się naruszenia umowy spółki, jednak nie było ono na tyle rażące, aby mogło być uznane za ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych. Powód był bowiem uprawniony do podjęcia decyzji w tym przedmiocie i jej wykonania niezależnie czy decyzja ta przyjęła formę uchwały czy nie, zwłaszcza, że taka decyzja niezależnie od formy, w jakiej została wyrażona, nie wymagała dla jej skuteczności zaaprobowania przez inny organ spółki. Sąd Rejonowy nie podzielił twierdzeń strony pozwanej, jakoby samochody sprzedane przez powoda stanowiły składnik aktywów trwałych o wartości równej lub przekraczającej 100000,00 złotych, a co z a tym idzie do ich sprzedaży była niezbędna zgoda Zgromadzenia Wspólników. Pozwany nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o tym,
że sprzedane samochodu miały wartość większą od tej uzyskanej ze sprzedaży. W ocenie Sądu I instancji błędne było założenie pozwanej spółki, zgodnie z którym wartość poszczególnych składników aktywów trwałych powinna być sumowana. Stanowi
to nadinterpretację przepisów umowy spółki. Zachowanie powoda było zgodne
z obowiązującym w pozwanej spółce „regulaminem zamawiania i nabywania towarów i usług oraz zbywania zbędnych składników majątków w spółce (...)”, gdzie wskazano, że decyzje w sprawie zbywania zbędnych składników majątku podejmuje Zarząd Spółki.
W odniesieniu do drugiego zarzutu pozwanego dotyczącego dokonania przez powoda w dniu 5 sierpnia 2010 r. przelewu w wysokości 20000,00 złotych z konta socjalnego spółki na konto obrotowe, stwierdzono, że pozwany nie wskazał, jakie przepisy powszechnie obowiązujące
i jakie zapisy regulaminu takim zachowaniem powód miał naruszyć. W treści § 4 ust. 1 Regulaminu Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych wskazano, iż środkami Funduszu administruje Prezes Zarządu Spółki. W regulaminie tym nie wskazano jakichkolwiek ograniczeń dla dysponenta funduszu, a zatem powód jako Prezes Zarządu miał prawo dokonywać obrotu pieniędzmi zgromadzonymi na tym funduszu. Należy zauważyć, iż powód nie przelewał pieniędzy np. na swoje konto bądź nie dokonywał płatności z tego konta
za rzeczy niezwiązane z działalnością socjalną. Powód jedynie przelał środki na konto obrotowe pozwanej, gdyż „zwrócił” w ten sposób pieniądze, które wcześniej wydatkował
z konta obrotowego na cele socjalne. Dokonując takiego wewnętrznego przelewu nie dokonał on żadnego realnego uszczerbku w majątku (...) Sp. z o.o. ani też nie zagroził jej interesom. Strona pozwana w żaden sposób nie udowodniła swoich twierdzeń dotyczących bezprawności działania powoda w tym zakresie. Dokonując oceny zasadności zakwalifikowania przez pozwanego zachowań powoda opisanych w pkt 1 i 2 rozwiązania umowy o pracę, nie sposób też podzielić stanowisko pozwanego, iż tymi zachowaniami naruszył podstawowy obowiązek pracowniczy wynikający z art. VIII ust 6 umowy o pracę zatytułowanej „aneks do umowy o pracę” z dnia 30 czerwca 2008 r. W odniesieniu
do trzeciego zarzutu pozwanego, tj. niedokonania przez powoda protokolarnego przekazania Radzie Nadzorczej wszelkich posiadanych dokumentów, materiałów i opracowań (...) stwierdzono, iż zapis zawarty w art. III ust. 2 aneksu do umowy o pracę
z dnia 30 czerwca 2010 r. zobowiązywał powoda do takiego protokolarnego przekazania Radzie Nadzorczej wszelkich materiałów związanych z pełnieniem obowiązków Prezesa Zarządu. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, iż zapis ten nie dookreśla terminu, w jakim powód miałby powyższe wykonać. Gdyby jednak przyjąć, tak jak wskazał K. K., iż powód obowiązek ten miał wykonać niezwłocznie, to nie miał on możliwości przygotowania wszelkich materiałów, w których posiadanie wszedł w trakcie sprawowania funkcji Prezesa Zarządu, a następnie protokolarnego ich przekazania w dniu 5 sierpnia 2010 r. Ponadto przyjmując, iż przedmiotowa przyczyna rozwiązania umowy o pracę zaistniała
w dniu 5 sierpnia 2010 r., to pozwany rozwiązując z powodem umowę bez wypowiedzenia
w dniu 6 sierpnia 2010 r., uczyniłby to z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 52 § 2 k.p. Wskazać też należy, że w wypowiedzeniu umowy o pracę z dnia 5 sierpnia 2010 r. pracodawca wskazał, że po wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego zwalnia powoda
z obowiązku świadczenia pracy z zastrzeżeniem, że jest on zobowiązany do udzielenia wyjaśnień lub informacji związanych z pełnioną w Zarządzie Spółki funkcją prezesa Zarządu. Zapis ten w ocenie Sądu Rejonowego przemawiał za przyjęciem, iż pracodawca mógł wymagać od powoda przekazania protokolarnego Radzie Nadzorczej materiałów dopiero
po wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego. Od momentu wręczenia powodowi wypowiedzenia umowy o pracę do chwili rozwiązania z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia, nie zaistniała taka sytuacja, by powód został wezwany do dokonania protokolarnego przekazania Radzie Nadzorczej dokumentów i odmówił wykonania tego obowiązku. Powód wskazał, że takiego zobowiązania nie otrzymał do chwili obecnej. Pozwany nie wykazał, czy i jakie skutki dla działań spółki wywołało w/w zachowanie powoda, więc nie stwierdzono, by stanowiło ono ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji uznał,
iż rozwiązanie z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia, dokonane w dniu 6 września 2010 r. nie było zasadne. Wobec powyższego, mając na uwadze treść art. 56 § 1 k.p i art.
60 k.p. Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 94499,47 złotych tytułem odszkodowania. Wysokość odszkodowania została obliczona poprzez dodanie kwoty 11589,55 do kwoty 82909,92, co dało sumę 94499,47 złotych.

Sąd I instancji oddalił powództwo w pozostałym zakresie, gdyż powód nie przedstawił dowodu wskazującego, iż wysokość wynagrodzenia stanowiącego podstawę do obliczenia odszkodowania jest inna, aniżeli wskazana przez pozwanego w zaświadczeniu. Powód
nie przedstawił powołanego przez siebie wyroku sądu, co do którego pozwany podniósł,
że nie może stanowić podstawy do dokonania wyliczeń w sprawie. Nie można było ustalić, czy wskazywane przez powoda wynagrodzenie dotyczy okresu, który uwzględnia się dokonując wyliczenia średniego wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczenie odszkodowania. Powód nie wykazując w tym zakresie inicjatywy dowodowej nie mógł oczekiwać podjęcia działań z urzędu.

Zgodnie z treścią art. 477 ² § 1 k.p.c. zasądzając należność pracownika w sprawach
z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nadaje wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Treść tego przepisu uzasadniała zdaniem Sądu Rejonowego rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji wyroku.

Rozstrzygając o kosztach procesu, Sąd I instancji oparł się na treści art. 98 k.p.c.
i koszty te obliczył uwzględniając, iż powód wygrał sprawę w 80 %, zaś pozwany w 20 %. Powyższe uwzględnił również wyliczając wysokość kosztów poniesionych w związku
z ustanowieniem pełnomocnika.

W dniu 8 maja 2012 r. apelację wywiódł powód zaskarżając ww. wyrok w zakresie części punktu 1, w której oddalono powództwo ponad kwotę 94449,47 oraz w zakresie punktu 3, zarzucając mu naruszenie przepisów:

1.  art. 245 k.p.c. poprzez nieuznanie za udowodnioną wysokości wynagrodzenia powoda przekraczającej kwotę wskazaną w przedłożonym przez pozwanego pracodawcę zaświadczeniu o wysokości wynagrodzenia, pomimo tego, że z dokumentu prywatnego, jakim jest umowa o pracę z dnia 30 czerwca 2008 r. wynika, iż strony uzgodniły wynagrodzenie powoda w wysokości stanowiącej sześciokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku publikowanego kwartalnie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego;

2.  art. 228 § 1 k.p.c. poprzez nieuznanie za udowodnioną wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku publikowanego kwartalnie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, pomimo tego, iż okoliczność ta jako fakt powszechnie znany – publikowany w Dzienniku Urzędowym Głównego Urzędu Statystycznego – nie wymaga dowodu;

3.  art. 6 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz art. 232 k.p.c. poprzez nieuznanie
za udowodnioną wysokości wynagrodzenia powoda przekraczającej kwotę wskazaną w przedłożonym przez pozwanego pracodawcę zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia;

4.  art. 60 k.p. poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda odszkodowania
z tytułu naruszającego przepisy rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia
w trakcie okresu wypowiedzenia w zaniżonej wysokości.

W konsekwencji powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części i zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda dodatkowo kwoty 23631,90 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 października 2011 r. do dnia zapłaty, jak również o zasądzenie
od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego
w pełnej wysokości według norm przepisanych. Jednocześnie powód wniósł ewentualnie
o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem II instancji według norm przepisanych
( k. 426-430 a. s.).

Apelację w dniu 9 maja 2012 r. wywiódł również pozwany zaskarżając ww. wyrok
w całości oraz wnosząc o jego zmianę poprzez oddalenie powództwa oraz rozstrzygnięcie
o kosztach procesu w I i II instancji, albo ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Zaskarżonemu orzeczeniu pozwany zarzucił naruszenie:

1.  art. 316 § 1 k.p.c. poprzez zaniechanie rozważenia istotnych okoliczności przez niego podnoszonych;

2.  art. 328 § 2 k.p.c. poprzez nieprawidłowości w uzasadnieniu uniemożliwiające instancyjną kontrolę prawidłowości wyroku w postaci niezgodnego z rzeczywistym stanem procesowym wskazania bezsporności ustalonych przez Sąd I instancji okoliczności faktycznych i niekwestionowania przez strony dokumentów,
na podstawie których Sąd I instancji dokonał ustaleń oraz wewnętrznych sprzeczności pomiędzy zakresem ustaleń faktycznych i faktów powoływanych przy dokonywaniu oceny stanu faktycznego oraz wskazania dowodów, na których Sąd Rejonowy oparł się z uzasadnieniem, a dowodów powoływanych jako podstawa poszczególnych ustaleń stanu faktycznego przy dokonywaniu jego oceny;

3.  art. 233 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodowej poprzez błąd
w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający
na dokonaniu ustaleń wbrew materiałowi dowodowemu zgromadzonego w sprawie obejmujących kwestie wartości samochodów sprzedanych w dniu 4 sierpnia 2010 r., aprobatę Rady Nadzorczej dla tej transakcji, określenie ceny sprzedaży w oparciu
o wycenę rzeczoznawcy, dokonanie przelewu z rachunku zakładowego funduszu świadczeń socjalnych na rachunek obrotowy celem zwrócenia środków i zgodnie
z obowiązującymi przepisami;

4.  naruszenie art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c. poprzez odmowę zawieszenia postępowania
na czas trwania postępowania karnego dotyczącego czynu wskazanego
w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia jako pierwsza
z przyczyn rozwiązania umowy;

5.  naruszenie art. 56 § 1 k.p. w związku z art. 58 k.p. i art. 52 § 1 pkt 1 k.p. poprzez uznanie przyczyn wskazanych w oświadczeniu Spółki za nieuzasadniające rozwiązania umowy o pracę w tym trybie;

6.  art. 60 k.p. poprzez zasądzenie odszkodowania w wysokości przekraczającej wysokość wynagrodzenia za czas do upływu okresu wypowiedzenia;

7.  art. 321 § 1 k.p.c. poprzez zasądzenie powodowi w ramach odszkodowania kwoty wynagrodzenia za pracę za okres od 6 sierpnia 2010 r. do dnia 1 września 2010 r., która nie była objęta żądaniem i w zakresie której nie dokonywano jakichkolwiek ustaleń faktycznych ( k. 436-445 a. s.).

W odpowiedzi na apelację powoda z dnia 13 czerwca 2012 r. pozwana wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych ( k. 463-465 a. s.).

Sąd Okręgowy w postanowieniu z dnia 30 października 2012 r. zawiesił postępowanie na podstawie art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c., które następnie podjął w dniu 5 kwietnia 2017 r.
na mocy art. 180 § 1 pkt 4 k.p.c. ( k. 456 i 570 a. s.).

Wyrokiem z dnia 27 marca 2017 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie,
VI Wydział Karny Odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie w mocy na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora w sprawie oskarżonych W. S. i G. R.. Zgodnie z ww. wyrokiem oskarżeni zostali uniewinnieni od zarzucanych im czynów ( k. 591 a. s.).

Sąd zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że apelacja powoda była niezasadna
i podlegała oddaleniu w całości. Skarżący w treści apelacji zarzucił, że Sąd I instancji
w sposób nieuprawniony wyliczył kwotę należnego powodowi odszkodowania za bezprawne rozwiązanie z nim umowy o pracę.

W związku z powyższym apelujący zarzucił naruszenie przepisów prawa, gdzie zgodnie z art. 245 k.p.c. dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie.

Na podstawie art. 228 § 1 k.p.c., fakty powszechnie znane nie wymagają dowodu.

W myśl art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Art. 300 k.p. stanowi, że w sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy
do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy.

W świetle art. 232 k.p.c., strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę.

W rozumieniu art. 60 k.p., jeżeli pracodawca rozwiązał umowę o pracę w okresie wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie. Odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas do upływu okresu wypowiedzenia.

Powód uzasadniając swoje stanowisko wskazywał, że z umowy o pracę z dnia
30 czerwca 2008 r. wynika, iż strony stosunku pracy uzgodniły obliczenie wysokości jego wynagrodzenia według sześciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia
w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku, publikowanego kwartalnie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W związku z powyższym zdaniem skarżącego doszło do naruszenia wspomnianych powyżej przepisów prawa. Jednakże w ocenie Sądu Okręgowego wywody zaprezentowane przez powoda wynikające z treści apelacji stoją bezpośrednio w opozycji do dokumentu przedstawionego w odpowiedzi na pozew przez pozwanego. Zgodnie z zaświadczeniem o zarobkach z dnia 1 października 2010 r. wynika średnie wynagrodzenie brutto powoda, które otrzymywał w ostatnich trzech miesiącach
w wysokości 13818,32 złotych. Zdaniem Sądu II instancji powyższy dokument stanowił
w pełni wartościowy dowód w niniejszej sprawie, o który to Sąd Rejonowy dokonał wyliczenia wysokości odszkodowania przysługującego skarżącemu za bezprawne rozwiązanie z powodem umowy o pracę. Zaświadczenie o zarobkach nie zostało zakwestionowane przez stronę powodową, co do jego wiarygodności, a więc Sąd Okręgowy uznał średnie wynagrodzenie osiągane przez powoda tam zawarte za podstawę wyliczenia odszkodowania. Sąd II instancji doszedł do przekonania, że to pozwany w toku procesu
za pomocą ww. dokumentu udowodnił, iż powód otrzymywał średnio wynagrodzenie
w wysokości 13818,32 złotych miesięcznie. Natomiast powód nie sprostał ciężarowi dowodu wynikającego z art. 6 k.c., gdyż nie przedstawił żadnego dowodu, poza powoływaniem się
na zapisy umowy o pracę, aby faktycznie wysokość osiąganego wynagrodzenia różniła się aniżeli w stosunku do wynikającej z zaświadczenia o zarobkach. Zatem w ocenie Sądu
II instancji przy dokonaniu prawidłowych rozważań Sądu Rejonowego, które uznano
za własne, nie doszło do naruszenia przepisów prawa zawartych w apelacji powoda.
Sąd I instancji trafnie dopuścił wszystkie dowody w sprawie, po czym w sposób odpowiedni je ocenił i na ich podstawie dokonał rozważań prawnych. Przepis prawa materialnego
w postaci art. 60 k.p. również nie został pogwałcony, gdyż Sąd I instancji prawidłowo dokonał wyliczenia wysokości odszkodowania przysługującego powodowi za czas do upływu okresu wypowiedzenia. W ocenie Sądu Okręgowego trafnie ustalono, iż za okres od dnia 1 września 2010 r. do dnia 28 lutego 2011 r. zaliczający się do sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia należy się powodowi kwota w wysokości równej 82909,92 złotych,
co wynikało z sześciokrotnego pomnożenia średniego jednomiesięcznego wynagrodzenia w wysokości 13818,32 złotych. Dodatkowo należało też doliczyć do kwoty odszkodowawczej 26 dni za okres od dnia 8 sierpnia 2010 r. do dnia 1 września 2010 r.

W dalszej kolejności Sąd Okręgowy zważył, że apelacja pozwanego również nie zasługiwała na uwzględnienie i podlegała oddaleniu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa, gdzie zgodnie z przepisem:

- art. 316 § 1 k.p.c., po zamknięciu rozprawy sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy; w szczególności zasądzeniu roszczenia nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że stało się ono wymagalne w toku sprawy;

- art. 328 § 2 k.p.c., uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa;

- art. 233 § 1 k.p.c., sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału;

- art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy cywilnej;

- art. 56 § 1 k.p., pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia
z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie.
O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy;

- art. 58 k.p., odszkodowanie, o którym mowa w art. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas,
do którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia;

- art. 52 § 1 pkt 1 k.p., pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia
z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych;

- art. 60 k.p., jeżeli pracodawca rozwiązał umowę o pracę w okresie wypowiedzenia
z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę bez wypowiedzenia, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie. Odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas do upływu okresu wypowiedzenia.

- art. 321 § k.p.c., sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie.

Sąd Okręgowy zważył, że jedynie naruszenie art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c. okazało się być zasadne na gruncie niniejszej sprawy. Sąd II instancji na wniosek zawarty w treści apelacji pozwanego zawiesił niniejsze postępowanie do czasu zakończenia postępowania karnego. Jednakże z uwagi na utrzymanie wyroku uniewinniającego w mocy, powyższy zarzut okazał się nieistotny w kontekście odnoszącym skutek do ewentualnej zmiany wyroku Sądu Rejonowego.

W ocenie Sądu Okręgowego postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami prawa, a stan faktyczny został ustalony
i oceniony przez Sąd I instancji prawidłowo. Skarżący w apelacji podnosił zarzuty dotyczące zaniechania rozważań istotnych okoliczności, zastosowanie dowolnej oceny dowodów i błędy dokonane w ustaleniach stanu faktycznego. Sąd II instancji nie dopatrzył się żadnych wewnętrznych sprzeczności w rozumowaniu Sądu Rejonowego, które było logiczne i poparte zgromadzonym materiałem dowodowym w aktach niniejszej sprawy. Pozwany błędnie wskazywał, że powód do sprzedaży pięciu samochodów marki K. (...)za kwotę
w wysokości 9500,01 złotych za jednego musiał dysponować stosowną Uchwałą Zarządu Spółki. Z niekwestowanego regulaminu wewnętrznego spółki bowiem wynika, że zbywanie
i nabywanie składników aktywów trwałych o wartości równej lub przekraczającej równowartość 5000,00 EUR w złotych polskich wymaga Uchwały Zarządu. Zatem z uwagi, że każdy z samochodów nie został sprzedany przez powoda za kwotę powyżej 20000,00 złotych, nie została naruszona procedura regulaminowa u pozwanej. Jedynie w zakresie sprzedaży N. (...) za kwotę 40000,00 złotych powód naruszył przepisy obowiązujące w spółce, jednakże tym zachowaniem nie dopuścił się ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych, które skutkowałyby wypowiedzeniem stosunku pracy. Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, zgodnie z którym spółka poniosła stratę w wysokości 150000,00 złotych. W toku postępowania sądowego pozwany nie udowodnił w sposób wyczerpujący i wiarygodny, aby w rzeczywistości taka szkoda powstała. Należy mieć
na uwadze, że powód sprzedając ww. samochody działał zgodnie z zaleceniami Rady Nadzorczej, która nakazała optymalizację kosztów poprzez ograniczenie liczby samochodów pozostających w spółce. Utrzymywanie trzynastu samochodów powodowałoby ponoszenie przez pozwaną ogromnych kosztów związanych z ich eksploatacją i uiszczaniem rat leasingowych. W związku ze słabą kondycją finansową spółki z uwagi na brak środków finansowych umożliwiających spłatę leasingodawcy należnego mu wynagrodzenia, pozwana narażała się na możliwość straty samochodów i zapłacenie odszkodowania leasingodawcy. Zdaniem Sądu II instancji działanie powoda, zgodnie z którym dokonał sprzedaży sześciu samochodów było prawidłowe z uwagi na aktualne potrzeby spółki. Ceny sprzedanych samochodów także odpowiadały ówczesnej ich wartości. Powód uwiarygodnił koszt rynkowy pojazdów, ponieważ w uwzględnionym materiale dowodowym znalazła się opinia rzeczoznawcy E. B., zgodnie z którą wyceniła ona samochody na kwoty odpowiednio: 40000,00 złotych, 12000,00 złotych, 9000,00 złotych, 11000,00 złotych, 10000,00 złotych
i 9000,00 złotych brutto. Wartość szacunkowa sześciu samochodów wyniosła 91000,00 złotych, podczas gdy powód otrzymał ze sprzedaży 87500,05 złotych. W ocenie Sądu Okręgowego otrzymanie kwoty niższej o 3500,00 złotych za sprzedaż samochodów, aniżeli zgodnie z ich wyceną również nie świadczy o rażącym naruszeniu obowiązków pracowniczych przez powoda. Sąd II instancji zważył ponadto, że dokonanie przez powoda przelewu z rachunku zakładowego funduszu świadczeń socjalnych na rachunek obrotowy celem zwrócenia środków nie wywołało żadnych ubocznych skutków dla kondycji finansowej spółki. Ponadto powód miał prawo wykonywać obrót pieniędzy zgromadzonych na rachunku, gdyż zgodnie z § 4 ust. 1 Regulaminu Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych środkami Funduszu administruje Prezes Zarządu Spółki.

Sąd II instancji zważył, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia
art. 328 § 2 k.p.c. ,,Z ujęcia redakcyjnego art. 328 § 2 k.p.c. wynika, że punktem wyjścia
dla przedstawienia w pisemnych motywach wyroku materialnoprawnej koncepcji rozstrzygnięcia sprawy powinny być prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne. Ustalenia muszą zaś odpowiadać postulatowi jasności i kategoryczności. W uzasadnieniu wyroku musi znaleźć odzwierciedlenie dokonany wybór dowodów, które stanowiły podstawę zrekonstruowanych faktów (podstawę faktyczną rozstrzygnięcia), a także wybór określonych
przepisów, będących jego podstawą prawną, ustalenie w drodze wykładni ich znaczenia
oraz zastosowanie norm prawnych w związku z poczynionymi ustaleniami faktycznymi.’’ ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II PK 96/15) Treść ustaleń
i rozważań dokonanych w niniejszej sprawie przez Sąd Rejonowy pozwoliły na zastosowanie kontroli międzyinstancyjnej. Sąd I instancji zastosował w sposób prawidłowy zasady kodeksowe, w których zawarte są elementy prawidłowego sporządzenia uzasadnienia wyroku. Zdaniem Sądu Okręgowego w uzasadnieniu ustalono, jak również oceniono zgromadzony
w sprawie materiał dowodowy, wskazano, z jakich pobudek uznano za wiarygodne zeznania osób występujących w procesie, a z jakich odmówiono im waloru wiarygodności oraz podano podstawę prawną, w oparciu o którą dokonano rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, ponieważ treść uzasadnienia sporządzonego przez Sąd Rejonowy umożliwiała poddanie kontroli instancyjnej zasadność orzeczenia.

W związku z powyższym nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego Kodeksu pracy. Przyczyny wskazane w oświadczeniu spółki
o rozwiązaniu umowy o pracę były nieuzasadnione. Jak już wskazano powyżej, decyzje podejmowane przez powoda nie było spowodowane chęcią działania na szkodę spółki. Wręcz przeciwnie, sprzedaż sześciu samochodów uchroniła spółkę przed negatywnymi skutkami, które miałyby bezpośredni wpływ na i tak już słabą kondycję finansową pozwanej. Powód swoimi działaniami spowodował, że spółka osiągnęła zysk ze sprzedaży samochodów, a ponadto ustrzegł pozwaną od ujemnych konsekwencji w postaci zapłaty odszkodowania z powodu braku uiszczenia kolejnych raz leasingodawcy. Należy również podnieść, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy zasądził od pozwanego kwotę będącą równowartością sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia wynikającą z zaświadczenia o zarobkach, jaki
to przysługiwał powodowi z tytułu rozwiązania z nim umowy o pracę.

Mając na uwadze powyższy, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł, jak
w sentencji.

Sąd II instancji w punkcie 2 wyroku zniósł wzajemnie między stronami koszty zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej. Mając na uwadze wynik postępowania apelacyjnego w postaci oddalenia obu środków zaskarżenia, Sąd Okręgowy zastosował dyspozycję zawartą w art. 100 k.p.c.

SSO Renata Gąsior SSO Włodzimierz Czechowicz SSO Zbigniew Szczuka (spr.)

Zarządzenie: (...)

(...)