Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 lipca 2019 r.

Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: SSO Monika Rosłan-Karasińska

Protokolant: st. sekr. sądowy Maria Nalewczyńska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2019 r. w Warszawie

sprawy K. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E.

o wysokość emerytury i wysokość kapitału początkowego

na skutek odwołania K. G.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E.

z dnia 25 kwietnia 2018 r. znak: (...)

z dnia 9 marca 2018 r. znak: (...)-2018 oraz

z dnia 24 kwietnia 2018 r., znak: (...)-2018 oraz

z dnia 2 listopada 2018 r. znak (...)-2018 oraz

z dnia 5 listopada 2018 r. znak (...)

zmienia zaskarżone decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. z dnia 25 kwietnia 2018 r. znak: (...) z dnia 9 marca 2018 r. znak: (...)-2018 oraz z dnia 24 kwietnia 2018 r., znak: (...)-2018 oraz z dnia 2 listopada 2018 r. znak (...)-2018 oraz z dnia 5 listopada 2018 r. znak (...) w ten sposób, że ustala wartość kapitału początkowego odwołującego K. G. na dzień 1 stycznia 1999 r. w wysokości 107.014,20 zł (sto siedem tysięcy czternaście złotych 20/100) przyjmując, że podstawa wymiaru kapitału początkowego wynosi 1.016,27 zł (tysiąc szesnaście złotych 27/100), a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wynosi 83,24 %, wysokość emerytury wynosi 2.030,16 zł (dwa tysiące trzydzieści złotych 16/100).

Sygn. akt VII U 1027/18

UZASADNIENIE

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. , decyzją z dnia 9 marca 2018 r., znak: (...)-2018 ustalił ubezpieczonemu K. G. kapitał początkowy na dzień 1 stycznia 1999 r. Do ustalenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz do obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru organ rentowy przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych tj. od 1 stycznia 1978 r. do 31 grudnia 1987 r. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 69,16%. Podstawa wymiaru została ustalona na kwotę 844,37 zł. Organ rentowy przyjął do obliczenia wartości kapitału początkowego okresy składkowe w wymiarze 22 lat, 5 miesięcy i 16 dni. Kapitał początkowy ustalony na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniósł 96.545,46 zł. Do ustalenia wartości kapitału początkowego Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie uwzględnił okresów od dnia 27 maja 1993 r. do dnia 27 maja 1993 r. oraz od dnia 1 lipca 1994 r. do dnia 30 listopada 1994 r. wskazując, że okres rejestracji w Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku po dniu 14 listopada 1991 r. nie został wymieniony, jako okres składkowy lub nieskładkowy w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, a także okresu od dnia 4 maja 1998 r. do dnia 31 sierpnia 1998 r. z powodu braku zgłoszenia K. G. do ubezpieczeń społecznych. Jednocześnie w związku z brakiem dowodów dotyczących wysokości wynagrodzenia ubezpieczonego w okresach zatrudnienia od dnia 10 lutego 1971 r. do dnia 30 listopada 1971 r., od dnia 10 maja 1972 r. do dnia 12 września 1972 r., od dnia 29 grudnia 1973 r. do dnia 14 sierpnia 1974 r., od dnia 1 lipca 1981 r. do dnia 31 marca 1982 r., od dnia 1 kwietnia 1982 r. do dnia 30 czerwca 1985 r., od dnia 23 października 1989 r. do dnia 6 maja 1993 r. i od dnia 1 grudnia 1990 r. do dnia 30 kwietnia 1991 r., organ rentowy przyjął minimalne wynagrodzenie za pracę (decyzja organu rentowego z dnia 9 marca 2018 r., znak: (...)-2018, k. 159-160 a.r.).

Kolejną decyzją z dnia 24 kwietnia 2018 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych ponownie dokonał ustalenia kapitału początkowego K. G.. Ustalając wysokość kapitału początkowego organ rentowy przyjął podstawę wymiaru kapitału początkowego w kwocie 844,37 zł, ustaloną w decyzji z dnia 9 marca 2018 r. o ustaleniu kapitału początkowego. Organ rentowy zweryfikował staż ubezpieczeniowy K. G. ustalając, że wykazał on 22 lata, 5 miesięcy i 16 dni (269 miesięcy) okresów składkowych. Współczynnik proporcjonalny do osiągniętego do dnia 31 grudnia 1998 r. wieku oraz okresu składkowego i nieskładkowego wyniósł 73,68%, natomiast średnie dalsze trwanie życia organ rentowy przyjął w wymiarze 209 miesięcy. Wysokość ustalonego na nowo kapitału początkowego wyniosła na dzień 1 stycznia 1999 r. 96.545,46 zł i była analogiczna w stosunku do wartości ustalonej w decyzji z dnia 9 marca 2018 r. (decyzja organu rentowego z dnia 24 kwietnia 2018 r., znak: (...)-2018, k. 175-176 a.r.).

Z kolei decyzją z dnia 25 kwietnia 2018 r., znak: (...), organ rentowy dokonał z urzędu przeliczenia emerytury K. G. od dnia 20 marca 2018 r., tj. od daty nabycia uprawnień do emerytury, uwzględniając nadesłaną przez ubezpieczonego dokumentację dotyczącą okresów zatrudnienia i wynagrodzenia. Organ rentowy wskazał, że podstawę obliczenia wysokości emerytury stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne oraz kapitału początkowego z uwzględnieniem waloryzacji składek i kapitału początkowego zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury. Emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji wynosi 46.128,90 zł, kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wynosi 360.594,23 zł. Średnie dalsze trwanie życia wynosi 219,60 miesięcy. Wyliczona kwota emerytury wynosi 1.852,11 zł. Od dnia 1 maja 2018 r. obliczona emerytura wynosi 1.852,11 zł brutto (decyzja organu rentowego z dnia 25 kwietnia 2018 r., znak: (...) k. 177-178 a.r.).

Następnie, decyzją z dnia 2 listopada 2018 r., znak: (...)-2018, organ rentowy ponownie ustalił ubezpieczonemu K. G. kapitał początkowy na dzień 1 stycznia 1999 r. Do ustalenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz do obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru organ rentowy przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych tj. od 1 stycznia 1978 r. do 31 grudnia 1987 r. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 73,13%. Podstawa wymiaru została ustalona na kwotę 892,84 zł. Organ rentowy przyjął do obliczenia wartości kapitału początkowego okresy składkowe w wymiarze 22 lat, 5 miesięcy i 16 dni. Kapitał początkowy ustalony na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniósł 99.496,54 zł. W pozostałym zakresie organ rentowy podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia 9 marca 2018 r. oraz z dnia 24 kwietnia 2018 r. W związku z ponownym ustaleniem wysokości kapitału początkowego, organ rentowy na mocy kolejnej decyzji z dnia 5 listopada 2018 r., znak: (...) dokonał z urzędu przeliczenia emerytury ubezpieczonego K. G. od dnia 1 września 2018 r., tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji po zmianie stażu pracy wynosi 46.128,90 zł, kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wynosi 371.616,46 zł. Średnie dalsze trwanie życia wynosi 219,60 miesięcy. Wyliczona kwota emerytury wynosi 1.902,30 zł. Od dnia 1 grudnia 2018 r. obliczona emerytura wynosi 1.902,30 zł brutto (decyzja organu rentowego z dnia 2 listopada 2018 r., znak: (...)-2018, decyzja organu rentowego z dnia 5 listopada 2018 r. – nienumerowana dokumentacja zgromadzona w aktach organu rentowego).

W dniu 25 maja 2018 r. K. G. złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 kwietnia 2018 r., znak: (...), domagając się jej zmiany i przyznania prawa do ponownego przeliczenia świadczenia emerytalnego z uwzględnieniem wynagrodzenia otrzymywanego w latach 1975-1985, począwszy od momentu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego w M.. W uzasadnieniu swego stanowiska organ rentowy wskazał, że organ rentowy przy wyliczaniu kapitału początkowego, a następnie emerytury wybrał niekorzystny dla niego wariant od 1978 r. do 1987 r., przyjmując w stosunku do wcześniejszego okresu zatrudnienia minimalne wynagrodzenie za pracę, co z kolei znacznie zaniżyło wartość pobieranej przez niego emerytury. Ponadto staż pracy jest źle wyliczony, według wnioskodawcy staż ten wynosi 30 lat, 3 miesiące i 24 dni, natomiast ZUS ustalił staż na 22 lata, 5 miesięcy i 16 dni (odwołanie z dnia 25 maja 2018 r. k. 2-3 a.s.).

Analogicznej treści odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 25 kwietnia 2018 r., znak:(...) ubezpieczony złożył w dniu 14 sierpnia 2018 r. Powyższa sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII U 952/18. W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2019 r., Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 219 k.p.c. połączył sprawę o sygn. akt VII U 952/18 ze sprawą o sygn. akt VII U 1027/18 celem ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt VII U 1027/18 (odwołanie z dnia 14 sierpnia 2018 r, k. 3-4, zarządzenie z dnia 30 stycznia 2019 r. k. 27 – akta sprawy o sygn. VII U 952/18).

W odpowiedzi na odwołanie z dnia 28 czerwca 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. , wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. Uzasadniając swe stanowisko organ rentowy wskazał, że ubezpieczony ma ustalone prawo do emerytury z urzędu od dnia 20 marca 2018 r. Wysokość emerytury została ustalona w oparciu o treść art. 26 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, gdzie podstawę obliczenia emerytury stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne oraz kapitału początkowego z uwzględnieniem waloryzacji składki i kapitału początkowego zaewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury. Emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę. W związku z powyższym jednym z głównych elementów składających się na wysokość ustalonej emerytury jest zwaloryzowany kapitał początkowy. Podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się zaś zgodnie z art. 174 ust. 2 i 3 ustawy emerytalnej na dzień 1 stycznia 1999 r. Stosownie zaś do treści art. 174 ust. 3 w związku z art. 15 powołanej ustawy, podstawę wymiaru kapitału początkowego stanowi przeciętna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenia społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z okresu przypadającego przed dniem 1 stycznia 1999 r., bądź podstawę wymiaru może stanowić podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu. W dalszej kolejności organ rentowy wskazał, że przy ustalaniu podstawy wymiaru kapitału początkowego, który ma wpływ na wysokość emerytury, wziął pod uwagę całość udokumentowanego wynagrodzenia osiąganego przez ubezpieczonego w latach 1974-1981, 1985-1990, 1992-1994, 1996-1998, zaś w pozostałych okresach zatrudnienia, za które ubezpieczony nie przedłożył dowodów, dotyczących wysokości osiągniętego wynagrodzenia, przyjął wynagrodzenie minimalne, tj. za okresy od dnia 10 lutego 1971 r. do dnia 30 listopada 1971 r., od dnia 10 maja 1972 r. do dnia 12 września 1972 r., od dnia 29 grudnia 1973 r. do dnia 14 sierpnia 1974 r., od dnia 1 lipca 1981 r. do dnia 31 marca 1982 r., od dnia 1 kwietnia 1982 r. do dnia 30 czerwca 1985 r., od dnia 23 października 1989 r. do dnia 6 maja 1993 r. i od dnia 1 grudnia 1990 r. do dnia 30 kwietnia 1991 r. Podstawa wymiaru kapitału początkowego została ustalona według najkorzystniejszego dla ubezpieczonego wariantu, tj. z 10 kolejnych lat kalendarzowych wybranych z całego okresu, przypadającego przed dniem 1 stycznia 1999 r., tj. z lat 1978-1987, gdzie wskaźnik wwpw wyniósł 69,16%. Z kolei wskaźnik wwpw ustalony z 20 najkorzystniejszych lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniom społecznym wyniósł 66,54%, a zatem jest niższy od obecnie przyjętego. Organ rentowy zaznaczył, że wartość wskaźników wwpw została ustalona przy uwzględnieniu załączonych do wniosku z dnia 26 marca 2018 r. nowych dowodów dotyczących dochodu-wynagrodzenia uzyskiwanego w latach 1974-1975, 1989-1990, 1992-1993, jednak pozostają one bez wpływu na wysokość świadczenia emerytalnego. Na tej podstawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał, że zaskarżona decyzja jest prawnie oraz faktycznie uzasadniona (odpowiedź na odwołanie z dnia 28 czerwca 2018 r. k. 4 a.s.).

Na rozprawie w dniu 18 marca 2019 r. ubezpieczony K. G. oświadczył, że złożone przez niego odwołanie w sprawie o sygn. akt VII U 952/18 dotyczy decyzji organu rentowego z dnia 9 marca 2018 r., znak: (...)-2018, a nie z dnia 25 kwietnia 2018 r., znak: (...)Wskazał także, że rozszerza swoje odwołanie na decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 2 listopada 2018 r., znak: (...)-2018 i z dnia 5 listopada 2018 r., znak: (...) Uzasadniając swe stanowisko odwołujący jeszcze raz podkreślił, że organ rentowy przy wyliczaniu kapitału początkowego, a następnie emerytury wybrał niekorzystny dla niego wariant od 1978 r. do 1987 r., przyjmując w stosunku do wcześniejszego okresu zatrudnienia minimalne wynagrodzenie za pracę, co z kolei znacznie zaniżyło wartość pobieranej przez niego emerytury. Organ rentowy powinien natomiast uwzględnić jego wynagrodzenie otrzymywane w latach 1975-1985, począwszy od momentu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego w M.. Powołując się na wskazane okoliczności ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonych decyzji i przyznanie na jego rzecz prawa do ponownego ustalenia wysokości kapitału początkowego i przeliczenia świadczenia emerytalnego z uwzględnieniem wynagrodzenia otrzymywanego przez niego w latach 1975-1985 (protokół rozprawy z dnia 18 marca 2019 r. k. 36-38 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

K. G. urodził się w dniu (...) W dniu 24 marca 2017 r. ubezpieczony złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. wniosek o przyznanie na jego rzecz prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Do powyższego wniosku ubezpieczony załączył informację dotyczącą okresów składkowych i nieskładkowych wraz z dokumentacją potwierdzającą te okresy (wniosek z dnia 24 marca 2017 r. wraz z informacją o okresach składkowych i nieskładkowych k. 1-6 a.r.).

W okresie od dnia 21 lutego 1975 r. do dnia 23 października 1975 r. ubezpieczony K. G. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego w M. na stanowisku pomocnika murarza za wynagrodzeniem ustalonym według trzeciej grupy zaszeregowania ze stawką godzinową w wysokości 7,50 zł. Następnie w okresie od dnia 1 listopada 1975 r. do dnia 12 lipca 1979 r. świadczył pracę na rzecz Nadleśnictwa D. na następujących stanowiskach pracy: od dnia 1 listopada 1975 r. do dnia 21 kwietnia 1977 r. – drwala motorniczego oraz od dnia 22 kwietnia 1977 r. do dnia 12 lipca 1979 r. – wozaka. W trakcie w/w okresu zatrudnienia w latach 1975-1979 ubezpieczony otrzymał następujące kwoty wynagrodzeń: za 1975 r. – 3.870,30 zł, za 1976 r. – 31.737,90 zł, za 1977 r. – 48.839,00 zł, za 1978 r. – 58.562,00 zł i za 1979 r. – 26.690,00 zł. Ubezpieczony był zatrudniony w powyższym zakładzie pracy także w okresie od dnia 10 stycznia 1980 r. do dnia 30 czerwca 1981 r. na stanowisku pomocnika kierowcy ciągnika kołowego w pełnym wymiarze czasu pracy. W tym okresie zatrudnienia osiągnął następujące kwoty wynagrodzeń: za 1980 r. – 60.258,00 zł i za 1981 r. – 38.646,00 zł (świadectwo pracy z dnia 25 października 1975 r. k. 9, świadectwo pracy z dnia 11 lipca 1979 r. k. 10, świadectwo pracy z dnia 19 kwietnia 2017 r. k. 90, zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu k. 92-93, k. 99 a.r.).

W okresie od dnia 1 lipca 1981 r. do dnia 31 marca 1982 r. K. G. był zatrudniony w (...) z siedzibą w I. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku robotnika drogowego za wynagrodzeniem określonym według VI kategorii zaszeregowania ze stawką godzinową w wysokości 15,60 z + 0,40 zł x 1.095 (współczynnik) za wolne soboty, czyli 17,50 zł + 5% dodatku stażowego oraz premia regulaminowa. Następnie w okresie od dnia 1 kwietnia 1982 r. do dnia 30 czerwca 1985 r. wykonywał pracę na rzecz (...) w O. Obwodzie Drogowym Nr 3 w M. na stanowisku konserwatora dróg za wynagrodzeniem określonym według XV kategorii zaszeregowania ze stawką godzinową w wysokości 40,40 zł + 5% dodatku stażowego oraz premia ustalona według zasad obowiązujących w w/w zakładzie pracy. W latach 1982-1984 ubezpieczony osiągnął następujące kwoty wynagrodzeń: za 1982 r. – 68.759,00 zł, za 1983 r. – 110.355,00 zł i za 1984 r. – 158.799,00 zł. Kolejny okres zatrudnienia ubezpieczonego przypada od dnia 1 lipca 1985 r. do dnia 28 lutego 1987 r. w Przedsiębiorstwie (...) w O.. W tym czasie ubezpieczony wykonywał pracę na stanowisku montera sieci wodno-kanalizacyjnych w pełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzeniem w wysokości 68,00 zł za godzinę pracy plus 20% premii. Za 1985 r. ubezpieczony otrzymał wynagrodzenie w kwotach 96.799,00 zł i 131.178,00 zł. Następnie, w okresie od dnia 1 kwietnia 1987 r. do dnia 31 sierpnia 1989 r. ubezpieczony był zatrudniony w (...) Związku Spółek (...) w O. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku konserwatora urządzeń wodno-kanalizacyjnych, na którym otrzymywał wynagrodzenie ustalone według Układu Zbiorowego Pracy w Budownictwie w wysokości 84 zł za godzinę pracy w systemie akordowym. Z kolei w okresie od dnia 9 października 1989 r. do dnia 11 października 1990 r. świadczył pracę na rzecz Centralnego Ośrodka Szkolenia (...) Uzbrojenia i Elektroniki w O. na stanowisku palacza C.O. za wynagrodzeniem ustalonym według VI kategorii zaszeregowania ze stawką w wysokości 2.420,00 zł za godzinę pracy + 30% premii podstawowej + 1.200,00 zł dodatku za szczególne właściwości pracy w wojsku + 16% dodatku za wysługę lat. W okresie od dnia 1 grudnia 1990 r. do dnia 30 kwietnia 1991 r. ubezpieczony był zatrudniony w Przedszkolu Wojskowym Nr 18 przy Jednostce Wojskowej Nr (...) w O. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku palacza C.O. za wynagrodzeniem określonym według VI kategorii zaszeregowania ze stawką godzinową w wysokości 2.660,00 zł + 25% premii regulaminowej oraz 800,00 zł dodatku za szczególne właściwości pracy (świadectwo pracy z dnia 21 lipca 1980 r., świadectwo pracy z dnia 27 stycznia 1992 r. k. 12, świadectwo pracy z dnia 31 marca 1982 r. k. 13, świadectwo pracy z dnia 28 czerwca 1985 r. k. 14, świadectwo pracy z dnia 28 lutego 1987 r. k. 15, świadectwo pracy z dnia 31 sierpnia 1989 r. k. 16, świadectwo pracy z dnia 11 października 1990 r. k. 17, świadectwo pracy z dnia 6 maja 1991 r. k. 18, legitymacja ubezpieczeniowa k. 31-33, zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu k. 101, kartoteki zarobkowe – nienumerowana dokumentacja a.r.).

Z tytułu zatrudnienia w (...) S.A. z siedzibą w J. ubezpieczony za 1979 r. otrzymał wynagrodzenie w łącznej wysokości 38.384,00 zł. Z tytułu zatrudnienia w (...) S.A. z siedzibą w W. otrzymał następujące kwoty wynagrodzeń: za 1985 r. – 131.178,00 zł, za 1986 r. – 2-3.686,00 zł i za 1987 r. – 32.141,00 zł. Z kolei z tytułu zatrudnienia w (...) Związku Spółek (...) w O. w latach 1987-1989 ubezpieczony otrzymał następujące kwoty wynagrodzeń: za okres od kwietnia do grudnia 1987 r. – 354.155,00 zł, za okres od stycznia do grudnia 1988 r. – 480.262,00 zł oraz za okres od stycznia do sierpnia 1989 r. – 284.460,00 zł (zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu k. 94-95, zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu k. 99, świadectwo pracy z dnia 25 kwietnia 2017 r. k. 100, zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu k. 101 a.r.).

W okresie od dnia 23 października 1990 r. do dnia 6 maja 1993 r. ubezpieczony był zatrudniony w (...) Zakładzie (...) w O. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku pomocnika palacza C.O za wynagrodzeniem w wysokości 7.800,00 za godzinę pracy + 20% premii regulaminowej + 800,00 zł dodatku za szczególne właściwości pracy + 17% specjalnego dodatku za wysługę lat. Jednocześnie w okresie od dnia 6 października 1992 r. do dnia 30 kwietnia 1993 r. wykonywał pracę na stanowisku palacza C.O. w wymiarze pełnego etatu w Wojskowej Administracji K. Nr 2 przy Jednostce W. Nr (...) w O., jako pracownik sezonowy. W tym czasie jego wynagrodzenie kształtowało się w wysokości 6.100,00 za godzinę pracy + 10% premii regulaminowej + 800 zł dodatku za szczególne właściwości pracy w resorcie MON. W okresie od dnia 16 września 1996 r. do dnia 10 marca 1998 r. K. G. był zatrudniony w (...) Zakładzie Budowlanym w W. na stanowisku pomocy murarskiej w pełnym wymiarze czasu pracy. Następnie w okresie od dnia 4 maja 1998 r. do dnia 31 sierpnia 1998 r. świadczył pracę na rzecz firmy (...) Usługi Budowlano- (...) w W. na stanowisku zbrojarza-betoniarza w wymiarze pełnego etatu. Kolejny okres zatrudnienia ubezpieczonego przypada od dnia 3 czerwca 2002 r. do dnia 18 września 2002 r. w firmie (...) w W. na stanowisku cieśli. Na tożsamym stanowisku pracy ubezpieczony był następnie zatrudniony w okresie od dnia 1 maja 2000 r. do dnia 14 września 2000 r. w (...) s.c. Usługi (...), T. S. w W.. W okresie od dnia 11 lutego 2003 r. do dnia 11 sierpnia 2003 r. ubezpieczony był zatrudniony w firmie (...) A. S. w wymiarze pełnego etatu na stanowisku robotnika budowlanego. Ubezpieczony świadczył także pracę na rzecz Zakładu Usługowo-Handlowego (...) M. K. (1) z siedzibą w Ł. w okresie od dnia 19 lipca 2001 r. do dnia 31 stycznia 2002 r. na stanowisku cieśli-budowlanego – montera szalunków systemowych. Następnie w okresie od dnia 1 września 2003 r. do dnia 31 sierpnia 2004 r. K. G. był zatrudniony w Zakładzie Budowlanym (...) K. Z. w B. na stanowisku cieśli w wymiarze pełnego etatu (świadectwo pracy z dnia 6 maja 1993 r. k. 19, świadectwo pracy z dnia 4 maja 1993 r. k. 20, świadectwo pracy z dnia 10 marca 1998 r. k. 21, k. 23, świadectwo pracy k. 24, świadectwo pracy z dnia 21 lipca 2003 r. k. 25-26, świadectwo pracy z dnia 11 sierpnia 2003 r. k. 27, świadectwo pracy z dnia 18 stycznia 2002 r. k. 28, świadectwo pracy z dnia 1 września 2004 r. k. 29, legitymacja ubezpieczeniowa k. 31-33 a.r.).

W okresie od dnia 27 maja 1993 r. do dnia 30 listopada 1994 r. ubezpieczony pozostawał zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w O., jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku, który otrzymał w wysokości: za okres od dnia 28 maja 1993 r. do dnia 31 grudnia 1993 r. – 9.755,00 zł i za okres od dnia 1 stycznia 1994 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. – 9.723,00 zł. Ponownie ubezpieczony był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w okresie od dnia 6 września 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. i wówczas otrzymał zasiłek w wysokości: za okres od dnia 14 września 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. – 2.158,20 zł oraz za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. – 4.904,40 zł. Z kolei w okresach od dnia 10 lutego 2015 r. do dnia 5 czerwca 2016 r. oraz od dnia 11 października 2016 r. do dnia 24 stycznia 2017 r. ubezpieczony pozostawał zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w W., jako osoba bezrobotna bez prawa do pobierania zasiłku (zaświadczenia z dnia 27 marca 2017 r. k. 97-98, zaświadczenie z dnia 21 marca 2017 r. k. 30 a.r.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. decyzją z dnia 27 czerwca 2017 r., znak: (...) odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z powodu braku stwierdzenia niezdolności do pracy. Kolejną decyzją z dnia 31 sierpnia 2017 r. organ rentowy przyznał ubezpieczonemu prawo do w/w świadczenia od dnia 1 marca 2017 r., tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Jednocześnie organ rentowy stwierdził, że ubezpieczony legitymuje się łącznym stażem pracy w zakresie okresów składkowych i nieskładkowych w wymiarze 30 lat, 3 miesięcy i 24 dni (karta przebiegu zatrudnienia k. 107, decyzja organu rentowego z dnia 27 czerwca 2017 r., znak: (...), k. 108-109, decyzja organu rentowego z dnia 31 sierpnia 2017 r. k. 150-151 a.r.).

Decyzją z dnia 9 marca 2018 r., znak: (...)-2018, organ rentowy ustalił ubezpieczonemu K. G. kapitał początkowy na dzień 1 stycznia 1999 r. Do ustalenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz do obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru organ rentowy przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych tj. od 1 stycznia 1978 r. do 31 grudnia 1987 r. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 69,16%. Podstawa wymiaru została ustalona na kwotę 844,37 zł. Organ rentowy przyjął do obliczenia wartości kapitału początkowego okresy składkowe w wymiarze 22 lat, 5 miesięcy i 16 dni. Kapitał początkowy ustalony na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniósł 96.545,46 zł. Do ustalenia wartości kapitału początkowego Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie uwzględnił okresów od dnia 27 maja 1993 r. do dnia 27 maja 1993 r. oraz od dnia 1 lipca 1994 r. do dnia 30 listopada 1994 r. wskazując, że okres rejestracji w Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku po dniu 14 listopada 1991 r. nie został wymieniony, jako okres składkowy lub nieskładkowy w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, a także okresu od dnia 4 maja 1998 r. do dnia 31 sierpnia 1998 r. z powodu braku zgłoszenia K. G. do ubezpieczeń społecznych. Jednocześnie w związku z brakiem dowodów dotyczących wysokości wynagrodzenia ubezpieczonego w okresach zatrudnienia od dnia 10 lutego 1971 r. do dnia 30 listopada 1971 r., od dnia 10 maja 1972 r. do dnia 12 września 1972 r., od dnia 29 grudnia 1973 r. do dnia 14 sierpnia 1974 r., od dnia 1 lipca 1981 r. do dnia 31 marca 1982 r., od dnia 1 kwietnia 1982 r. do dnia 30 czerwca 1985 r., od dnia 23 października 1989 r. do dnia 6 maja 1993 r. i od dnia 1 grudnia 1990 r. do dnia 30 kwietnia 1991 r., organ rentowy przyjął minimalne wynagrodzenie za pracę (decyzja organu rentowego z dnia 9 marca 2018 r., znak: (...)-2018, k. 159-160 a.r.).

Kolejną decyzją z dnia 24 kwietnia 2018 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych ponownie dokonał ustalenia kapitału początkowego K. G.. Wysokość ustalonego na nowo kapitału początkowego wyniosła na dzień 1 stycznia 1999 r. 96.545,46 zł i była analogiczna w stosunku do wartości ustalonej w decyzji z dnia 9 marca 2018 r. Ostatnią decyzją z dnia 2 listopada 2018 r., znak: (...)-2018, organ rentowy ponownie ustalił ubezpieczonemu K. G. kapitał początkowy na dzień 1 stycznia 1999 r. Do ustalenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz do obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru organ rentowy przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych tj. od 1 stycznia 1978 r. do 31 grudnia 1987 r. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 73,13%. Podstawa wymiaru została ustalona na kwotę 892,84 zł. Organ rentowy przyjął do obliczenia wartości kapitału początkowego okresy składkowe w wymiarze 22 lat, 5 miesięcy i 16 dni. Kapitał początkowy ustalony na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniósł 99.496,54 zł. W treści w/w decyzji organ rentowy podtrzymał dotychczasową argumentację wskazując, że w związku z brakiem dowodów dotyczących wysokości wynagrodzenia ubezpieczonego w okresach zatrudnienia od dnia 10 lutego 1971 r. do dnia 30 listopada 1971 r., od dnia 10 maja 1972 r. do dnia 12 września 1972 r., od dnia 29 grudnia 1973 r. do dnia 14 sierpnia 1974 r., od dnia 1 lipca 1981 r. do dnia 31 marca 1982 r., od dnia 1 kwietnia 1982 r. do dnia 30 czerwca 1985 r., od dnia 23 października 1989 r. do dnia 6 maja 1993 r. i od dnia 1 grudnia 1990 r. do dnia 30 kwietnia 1991 r., przyjął minimalne wynagrodzenie za pracę (decyzja organu rentowego z dnia 24 kwietnia 2018 r., znak: (...)-2018, k. 175-176, decyzja organu rentowego z dnia 2 listopada 2018 r., znak: (...)-2018 a.r.).

Decyzją z dnia 21 marca 2018 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. przyznał ubezpieczonemu K. G. emeryturę z urzędu od dnia 20 marca 2018 r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego. Wysokość emerytury została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 wyniosła do wypłaty. 1.852,11 zł brutto. W związku z dokonywanymi przez organ rentowy przeliczeniami kapitału początkowego zmianie ulegała także wysokość emerytury. Ostatecznie na mocy decyzji z dnia 5 listopada 2018 r., znak: (...) organ rentowy dokonał z urzędu przeliczenia emerytury ubezpieczonego K. G. od dnia 1 września 2018 r., tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji po zmianie stażu pracy wynosi 46.128,90 zł, kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wynosi 371.616,46 zł. Średnie dalsze trwanie życia wynosi 219,60 miesięcy. Wyliczona kwota emerytury wynosi 1.902,30 zł. Od dnia 1 grudnia 2018 r. obliczona emerytura wynosi 1.902,30 zł brutto (decyzja z dnia 21 marca 2018 r., znak: (...), k. 162-163, decyzja organu rentowego z dnia 5 listopada 2018 r. – nienumerowana dokumentacja zgromadzona w aktach organu rentowego).

Od niekorzystnych dla siebie decyzji organu rentowego z dnia 9 marca 2018 r., znak: (...)-2018, z dnia 24 kwietnia 2018 r., znak: (...)-2018, z dnia 25 kwietnia 2018 r., znak: (...)z dnia 2 listopada 2018 r., znak: (...)-2018 i z dnia 5 listopada 2018 r., znak: (...) K. G. złożył odwołanie do tut. Sądu, inicjując tym samym niniejsze postępowanie. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony wskazał, że domaga się zmiany zaskarżonych decyzji i przyznania prawa do ponownego przeliczenia świadczenia emerytalnego z uwzględnieniem wynagrodzenia otrzymywanego w latach 1975-1985, począwszy od momentu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego w M. (odwołanie z dnia 25 maja 2018 r. k. 2-3 a.s.).

W toku postępowania, Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zobowiązał pełnomocnika organu rentowego do hipotetycznego wyliczenia wysokości kapitału początkowego odwołującego się i wysokości świadczenia emerytalnego, przyjmując do podstawy obliczenia zgodnie z żądaniem strony lata 1975-1985 i odpowiednio przyjmując wysokość wynagrodzenia zgodnie z przedłożonymi zaświadczeniami, tj. 1975 r. wysokość wynagrodzenia – 3.860,00 zł, 1976 r. - 31.737,90 zł, 1977 r. – 48.839,00 zł, 1978 r. – 58.562,00 zł, 1979 r. – 38.384,00 zł, 1980 r. – 60.258,00 zł, 1981 r. – 38.646,00 zł, 1982 r. – 68.759,00 zł, 1983 r. – 110.355,00 zł, 1984 r. – 158.799,00 zł, 1985 r. – 96.799,00 zł oraz za 1985 r. – 131.178,00 zł, zgodnie z załączonymi dokumentami w postaci zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (postanowienie z dnia 18 marca 2019 r. k. 37-38 a.s.).

W piśmie procesowym z dnia 17 maja 2019 r. pełnomocnik organu rentowego wskazał, że w wyniku hipotetycznego wyliczenia kapitału początkowego i świadczenia emerytalnego przy uwzględnieniu do ustalenia podstawy wymiaru kapitału początkowego wynagrodzenia zgodnie z żądaniem skarżącego, najkorzystniejszy wskaźnik wwpw ustalony został z 10 kolejnych lat 1978-1987, tj. 83,24%. Kapitał początkowy ustalony według tego wskaźnika wynosi na dzień 1 stycznia 1999 r. – 107.014,20%, a wyliczona kwota emerytury 2.030,16 zł. Z kolei wskaźnik wwpw z 10 kolejnych lat 1976-1985 wynosi 79,19%, a z 20 lat wybranych z całego okresu ubezpieczenia wynosi 72,59% (pismo procesowe organu rentowego z dnia 17 maja 2019 r. k. 41 a.s.).

Powyższy stan faktyczny, Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zawartych w aktach niniejszej sprawy, aktach sprawy o sygn. VII U 952/18 oraz aktach rentowych odwołującego. Zdaniem Sądu, powołane wyżej dokumenty, w zakresie w jakim Sąd oparł na nich swoje ustalenia są wiarygodne, wzajemnie się uzupełniają i tworzą spójny stan faktyczny. Nie były one przez strony kwestionowane w zakresie ich autentyczności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, a zatem okoliczności wynikające z treści tych dokumentów należało uznać za bezsporne i mające wysoki walor dowodowy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie K. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. z dnia 9 marca 2018 r., znak: (...)-2018, z dnia 24 kwietnia 2018 r., znak: (...)-2018, z dnia 25 kwietnia 2018 r., znak: (...), z dnia 2 listopada 2018 r., znak: (...)-2018 i z dnia 5 listopada 2018 r., znak: (...) jest zasadne i jako takie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych Ubezpieczonym (Dz. U. z 2019 r. poz. 39 z późn. zm.) urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego określonego w ust. 1a i 1b, z zastrzeżeniem art. 46, 47, 50, 50a, 50e i 184. Podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w przepisie art. 24 oraz w treści art. 25. ust. 1 ustawy emerytalnej stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175 oraz kwot środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b oraz art. 185. Emerytura, ustalana według zreformowanych zasad dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi, w jakim ubezpieczony przechodzi na emeryturę (art. 26 ust. 1 ustawy emerytalnej).

Uwzględniane przy ustalaniu prawa do emerytury i obliczaniu jej wysokości okresy składkowe i nieskładkowe zostały wyszczególnione odpowiednio w art. 6 i 7 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Natomiast na mocy art. 173 ust. 1 dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., którzy przed dniem wejścia w życie ustawy opłacali składki na ubezpieczenie społeczne lub za których składki opłacali płatnicy składek, ustala się kapitał początkowy. Kapitał początkowy stanowi równowartość kwoty obliczonej według zasad określonych w art. 174 pomnożonej przez wyrażone w miesiącach średnie dalsze trwanie życia ustalone zgodnie z art. 26 ust. 3 dla osób w wieku 62 lat. W oparciu o przepis art. 174 ust. 1 kapitał początkowy ustala się na zasadach określonych w art. 53, z uwzględnieniem ust. 2-12. Przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy okresy składkowe, o których mowa w art. 6, okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt. 5 i okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt. 1-3 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony w art. 5 ust. 2. Podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18, z tym że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się z okresu przed dniem 1 stycznia 1999 r. Natomiast w myśl art. 15 ust. 1 w/w ustawy podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenia społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, z uwzględnieniem ust. 6 i art. 176. Stosownie zaś do brzmienia ust. 2a tego samego przepisu, jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy. Z kolei na postawie ust. 6 omawianego przepisu na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu.

Jak stanowi art. 15 ust. 4 w/w ustawy w celu ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty: oblicza się sumę kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w ust. 3,

w okresie każdego roku z wybranych przez zainteresowanego lat kalendarzowych, oblicza się stosunek każdej z tych sum kwot do rocznej kwoty przeciętnego wynagrodzenia, ogłoszonej za dany rok kalendarzowy, wyrażając go w procentach, z zaokrągleniem do setnych części procentu, oblicza się średnią arytmetyczną tych procentów, która, z zastrzeżeniem ust. 5, stanowi wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury lub renty, oraz mnoży się przez ten wskaźnik kwotę bazową, o której mowa w art. 19, przy czym wskaźnik wysokości podstawy wymiaru nie może być wyższy niż 250%, jednakże przy ponownym przeliczeniu wysokości emerytury należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 111 ust. 2 ustawy uwzględnia się kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczenia świadczenia. W oparciu o treść art. 16 przy ustalaniu kolejnych 10 lat kalendarzowych, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 2, przyjmuje się lata kalendarzowe następujące bezpośrednio po sobie, chociażby ubezpieczony w niektórych z tych lat przez okres roku lub w okresie krótszym niż rok nie pozostawał w ubezpieczeniu. Przytoczone zasady postępowania – w świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2003 r. w sprawie o sygn. III UZP 2/03 – tak przy ustalaniu prawa do świadczenia, jak i jego przeliczaniu, pozwalają na ogólną uwagę, że zamiarem ustawodawcy było umożliwienie ubezpieczonym dokonanie wyboru, w ramach prawa, najkorzystniejszego z ich punktu widzenia okresu, z którego podstawa wymiaru składek ubezpieczeniowych, będzie stanowić podstawę wymiaru świadczenia. Zgodnie natomiast z przepisem art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej w sprawie zakończonej prawomocną decyzją organ rentowy, na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, uchyla lub zmienia decyzję i ponownie ustala prawo do świadczeń lub ich wysokość, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono nowe okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość, a także decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, decyzja została wydana na skutek świadomego wprowadzenia w błąd organu rentowego przez osobę pobierającą świadczenie, decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone, zmienione albo stwierdzono jego nieważność, przyznanie świadczeń lub nieprawidłowe obliczenie wysokości tych świadczeń nastąpiło na skutek błędu organu rentowego.

W niniejszej sprawie ubezpieczony K. G. zakwestionował wysokość przyjętego za podstawę obliczeń emerytury wynagrodzenia otrzymywanego za pracę w latach 1971-1985 wskazując również, że organ rentowy do podstawy wymiaru kapitału początkowego powinien uwzględnić cały jego staż ubezpieczeniowy, począwszy od momentu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego w M.. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w zaskarżonych decyzjach wskazał, że przy ustalaniu podstawy wymiaru kapitału początkowego, który ma wpływ na wysokość emerytury, wziął pod uwagę całość udokumentowanego wynagrodzenia osiąganego przez ubezpieczonego w latach 1974-1981, 1985-1990, 1992-1994, 1996-1998, zaś w pozostałych okresach zatrudnienia, za które ubezpieczony nie przedłożył dowodów, dotyczących wysokości osiągniętego wynagrodzenia, przyjął wynagrodzenie minimalne, tj. za okresy od dnia 10 lutego 1971 r. do dnia 30 listopada 1971 r., od dnia 10 maja 1972 r. do dnia 12 września 1972 r., od dnia 29 grudnia 1973 r. do dnia 14 sierpnia 1974 r., od dnia 1 lipca 1981 r. do dnia 31 marca 1982 r., od dnia 1 kwietnia 1982 r. do dnia 30 czerwca 1985 r., od dnia 23 października 1989 r. do dnia 6 maja 1993 r. i od dnia 1 grudnia 1990 r. do dnia 30 kwietnia 1991 r. W toku niniejszego postępowania Sąd Okręgowy na podstawie dokumentacji dotyczącej zarobków odwołującego w spornych okresach zatrudnienia stwierdził że możliwym jest ustalenie innej wysokości wynagrodzenia za pracę.

Zgodnie z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 r. sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. z 2011 roku, nr 237, poz. 1412) środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu oraz uposażenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty są zaświadczenia pracodawcy lub innego płatnika składek, legitymacja ubezpieczeniowa oraz inny dokument, na podstawie którego można ustalić wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu lub uposażenia. Należy podkreślić, że Sąd nie jest związany ograniczeniami dowodowymi określonymi dla dowodzenia przed organami rentowymi, co wynika z treści art. 473 k.p.c. i sprawia, że każdy fakt może być dowodzony wszelkimi środkami, które Sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe. Mając to na uwadze Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe obejmujące analizę dostępnej dokumentacji związanej ze spornymi okresami zatrudnienia ubezpieczonego. Wskazana regulacja § 21 ust. 1 powołanego rozporządzenia stanowiąca odpowiednik obowiązującego do dnia 23 listopada 2011 r. § 20 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń wyznacza kierunek postępowania dowodowego, nie oznacza jednak, aby wysokość uzyskiwanego uposażenia nie mogła być wskazana i w inny sposób, tak przy pomocy pisemnych środków dowodowych pochodzących od pracodawcy, czy też dowodów pośrednich, nie wyłączając zeznań świadków – aczkolwiek wskazujących wprost na wysokość wynagrodzenia danego zainteresowanego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1997 r., II UKN 186/97, a także wyroki: Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 1997 r., III AUa 105/97, Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 27 czerwca 1995 r., III AUr 177/95 i Sądu Apelacyjnego Białymstoku, III AUr 294/93).

Wysokości wynagrodzenia lub danego składnika wynagrodzenia nie można ustalać w sposób przybliżony, ale pewny, na podstawie konkretnego dokumentu bądź jego kopii, który zachował się w dokumentacji osobowej ubezpieczonego. Chodzi tutaj o umowy pracę czy angaże, w których zawarte są dane dotyczące wynagrodzenia, jak również zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu. W takim wypadku uwzględnić można składniki wynagrodzenia, które są pewne, wypłacane były w danym okresie, stałe i w określonej wysokości (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2012 r., III Aua 1555/11). Informacje zawarte w dokumentacji płacowej odwołującego z lat 1975-1985 pozwalają ustalić wysokość wynagrodzenia w sposób pewny. Ubezpieczony K. G. dysponuje bowiem zaświadczeniami o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wystawionymi przez byłych pracodawców w spornych okresach czasu, które to dokumenty zostały przez niego załączone do akt rentowych w toku postępowania wyjaśniającego. I tak z zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, które zostało załączone do akt sprawy, a zostało wystawione przez Głównego Księgowego Nadleśnictwa D. P. K. wynika, że z tytułu zatrudnienia w okresie od dnia 1 listopada 1975 r. do dnia 12 lipca 1979 r. ubezpieczony pobrał następujące kwoty wynagrodzeń: za 1975 r. – 3.870,30 zł, za 1976 r. – 31.737,90 zł, za 1977 r. – 48.839,00 zł, za 1978 r. – 58.562,00 zł i za 1979 r. – 26.690,00 zł. Ubezpieczony był zatrudniony w powyższym zakładzie pracy także w okresie od dnia 10 stycznia 1980 r. do dnia 30 czerwca 1981 r. na stanowisku pomocnika kierowcy ciągnika kołowego w pełnym wymiarze czasu pracy. W tym okresie zatrudnienia osiągnął następujące kwoty wynagrodzeń: za 1980 r. – 60.258,00 zł i za 1981 r. – 38.646,00 zł (k. 92-93 a.r.). Z kolei z tytułu zatrudnienia w (...) S.A. z siedzibą w J. ubezpieczony za 1979 r. otrzymał wynagrodzenie w łącznej wysokości 38.384,00 zł (k. 99 a.r.), a z tytułu zatrudnienia w (...) S.A. z siedzibą w W. otrzymał wynagrodzenie: za 1985 r. – 131.178,00 zł, za 1986 r. – 2-3.686,00 zł i za 1987 r. – 32.141,00 zł (k. 101 a.r.). Ponadto w latach 1982-1984 ubezpieczony osiągnął następujące kwoty wynagrodzeń: za 1982 r. – 68.759,00 zł, za 1983 r. – 110.355,00 zł i za 1984 r. – 158.799,00 zł (kartoteki zarobkowe z tytułu zatrudnienia w (...) w I. oraz w (...) w O., zaświadczenie o zarobkach z dnia 24 sierpnia 2018 r. – nienumerowana dokumentacja zgromadzona w aktach organu rentowego). Z zaświadczenia o zarobkach wystawionego przez Archiwum (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wynika, że kwota wynagrodzenia za 1982 r. – 68.759,00 zł uwzględnia dane zawarte w karcie zarobkowej do dnia 31 marca 1982 r. (22.167,00 zł + 46.592,00 zł), natomiast za okres od dnia 1 kwietnia 1982 r. do dnia 30 czerwca 1985 r. przyjęto wynagrodzenie zastępcze z kart zarobkowych dotyczących M. K. (2) z uwagi na analogiczne składniki wynagrodzenia oraz te same grupy zaszeregowania i system czasu pracy. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1985 r., dopuszcza natomiast możliwość zastąpienia wynagrodzenia osoby ubezpieczonej, którego nie była ona w stanie wykazać określonymi dokumentami płacowymi, wynagrodzeniem innego pracownika zatrudnionego w tym okresie w kraju w takim samym lub podobnym charakterze. W powyższym zakresie uwzględniono też pismo z dnia 27 maja 1982 r. oraz kartę zarobkową za okres od kwietnia do grudnia 1982 r. ze wskazaniem następujących kwot wynagrodzeń: 2.819,00 + 41.679,00 zł + 2.094,00 zł + 14.451,00 zł. W stosunku do 1983 r. przyjęto kartę zarobkową wskazującą na wynagrodzenie zastępcze innego pracownika M. K. (2) (rubryki 8-11) oraz dane zawarte w piśmie z dnia 30 września 1983 r., zaś w stosunku do 1984 r. również przyjęto kartę zarobkową M. K. (2) (rubryki 9-11) oraz dane zawarte w piśmie z dnia 16 kwietnia 1984 r. W oparciu o powyższe dokumenty, Sąd Okręgowy ustalił rzeczywistą wysokość wynagrodzenia, jaką ubezpieczony zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w w/w zakładach pracy niewątpliwie otrzymywał. Powyższe podważyło zatem ustalenia organu rentowego, który w tym zakresie przyjął minimalne wynagrodzenie za pracę.

Przy przyjęciu za podstawę wymiaru składek dochodów ubezpieczonego K. G. z najkorzystniejszych lat przez niego przepracowanych, tj. z okresu 1978 – 1987, ustalonych w oparciu o wynagrodzenie wskazane w zaświadczeniach o zatrudnieniu i wynagrodzeniu oraz kartotekach zarobkowych, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wzrósł do 83,24%, zaś wartość kapitału początkowego na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniosła 107.014,20 zł. Powyższe potwierdza także pismo organu rentowego z dnia 17 maja 2019 r., w którym Zakład Ubezpieczeń Społecznych dokonał hipotetycznego wyliczenia kapitału początkowego i emerytury przy uwzględnieniu do ustalenia podstawy wymiaru tych wartości, wynagrodzenia zgodnie z żądaniem skarżącego. Organ rentowy wskazał, że najkorzystniejszy wskaźnik wwpw ustalony został z 10 kolejnych lat 1978-1987, tj. 83,24%. Kapitał początkowy ustalony według tego wskaźnika na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniósł 107.014,20%, a wyliczona kwota emerytury 2.030,16 zł. Z kolei wskaźnik wwpw z 10 kolejnych lat 1976-1985 wynosi 79,19%, a z 20 lat wybranych z całego okresu ubezpieczenia, czego domagał się skarżący, wyniósł 72,59%, a zatem był niższy od tego obliczonego z uwzględnieniem lat 1978-1987. Tym samym, w ocenie Sądu, zostały spełnione przesłanki do ponownego ustalenia kapitału początkowego, przyjmując za właściwe i niekwestionowane przez organ rentowy dokumenty w postaci zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, kartotek zarobkowych, w tym wynagrodzenia zastępczego Rp-7 innego pracownika zatrudnionego w tym samym zakładzie pracy oraz w tym samym czasie w oparciu o dane przekazane przez Archiwum (...) z siedzibą w W., przechowujące dokumentację osobowo-pracowniczą zlikwidowanych zakładów pracy.

W tym stanie rzeczy, Sąd Okręgowy uwzględnił odwołanie K. G. od decyzji z dnia 9 marca 2018 r., znak: (...)-2018, z dnia 24 kwietnia 2018 r., znak: (...)-2018, z dnia 25 kwietnia 2018 r., znak: (...)z dnia 2 listopada 2018 r., znak: (...)-2018 i z dnia 5 listopada 2018 r., znak: (...)w konsekwencji, czego na podstawie art. 477 ^{( 14 )} § 2 k.p.c. , zmienił zaskarżone decyzje w ten sposób, że ustalił wartość kapitału początkowego odwołującego na dzień 1 stycznia 1999 r. w wysokości 107.014,20 zł przyjmując, że podstawa wymiaru kapitału początkowego wynosi 1.016,27 zł, natomiast wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wynosi 83,24%, a wysokość emerytury wynosi 2.030,16 zł, o czym orzekł w sentencji wyroku.

SSO Monika Rosłan-Karasińska

⚫

(usprawiedliwiona nieobecność sędziego referenta w pracy

w okresie: od 13 lipca 2019 r. do 25 sierpnia 2019 r.)

⚫

(przeprowadzka VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. do nowej siedziby na ul. (...) i zamknięcie sekretariatu

w okresie: od 26 sierpnia 2019 r. do 08 września 2019 r.)

⚫

(brak dostępu do systemu teleinformatycznego

w okresie: od 26 sierpnia 2019 r. do 10 września 2019 r.)

Zarządzenie: Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i aktami rentowymi doręczyć (...)