Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 sierpnia 2025 r.

Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący Sędzia SO Renata Gąsior

Protokolant Karolina Jarząbek

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2025 roku w Warszawie

sprawy A. Z.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

o przeliczenie emerytury

na skutek odwołania A. Z.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 11 kwietnia 2024 r. znak: (...)

oddala odwołanie.

Sędzia SO Renata Gąsior

UZASADNIENIE

A. Z. w dniu 13 maja 2024 r. złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 11 kwietnia 2024 r., znak: (...). W uzasadnieniu swojego stanowiska ubezpieczony wskazał, że przedłożył do ZUS nowy dokument, który potwierdza, że był zatrudniony od 15 grudnia 1981 r. do 25 marca 1982 r. w Oddziałach (...). W czasie stanu wojennego został powołany do służby w tym okresie, a po jej zakończeniu wrócił do swojego zakładu macierzystego. W archiwum państwowym brak jest dokumentów płacowych za okres od 15 grudnia 1981 r. do 31 grudnia 1982 r. (odwołanie z dnia 13 maja 2024 r. k. 3-4 a.s.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ rentowy przywołał treść art. 116 ust. 1 pkt 5 oraz art. 15 ust. 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wskazując, że w dniu 9 kwietnia 2024 r. wydał decyzję przeliczającą kapitał początkowy. W decyzji tej zaliczone są jako okresy składkowe: od 16 czerwca 1980 r. do 13 grudnia 1981 r. – pracy w (...) Przedsiębiorstwie (...) w Z.; od 15 grudnia 1981 r. do 25 marca 1982 r. – przeszkolenia w (...) Milicji Obywatelskiej; od 26 marca 1982 r. do 30 czerwca 1986 r. – pracy w (...) Przedsiębiorstwie (...) w Z.. Do stażu nie został uwzględniony 14 grudnia 1981 r. – z listy płac za rok 1981 wynika, że tego dnia ubezpieczony nie pracował („wojsko 14 grudnia”, jednakże z zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wystawionym przez Komendę (...) Policji z dnia 11 maja 2023 r. wynika, że przeszkolenie w (...) odbywało się od 15 grudnia 1981 r.). Do podstawy wymiaru z tytułu przeszkolenia w (...) w okresie od 15 grudnia 1981 r. do 25 marca 1982 r. organ rentowy przyjął kwoty wskazane w zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wystawionym przez Komendę (...) Policją (279 zł w toku 1981 i 1030 zł w roku 1982). Za pozostały okres roku 1982 r. – pracy w (...) Przedsiębiorstwie (...) w Z. (od 26 marca 1982 r. do 31 grudnia 1982 r.) organ rentowy przyjął kwoty minimalnych wynagrodzeń pracowników – 38.739,00 zł, ponieważ za okres ten ubezpieczony nie przedstawił dokumentów wskazujących podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne (za inne okresy pracy w tym zakładzie przedłożone zostały listy płac). Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o tak ustalony kapitał początkowy (odpowiedź na odwołanie z dnia 3 czerwca 2024 r. k. 9 a.s.).

Na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2025 r. ubezpieczony wskazał, że wnosi o przeliczenie jego średniego wynagrodzenia na podstawie kart z lat 1981 i 1983 oraz przyjęcie go za rok 1982 z tytułu pracy w (...) Przedsiębiorstwie (...), zamiast wynagrodzenia minimalnego. Nadto, ubezpieczony wniósł o doliczenie do stażu pracy dzień 14 grudnia 1981 r. (protokół rozprawy z dnia 13 sierpnia 2025 r. k. 41 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

A. Z., ur. (...), w okresie od 16 czerwca 1980 r. do 30 czerwca 1986 r. zatrudniony był w (...) Przedsiębiorstwie (...) w Z. w (...) na stanowisku montera konstrukcji żelbetowej i montera – ślusarza. Ubezpieczony przedłożył listy prac za okres zatrudnienia od 1980-1981 i 1983-1986. Za 1982 r. ubezpieczony nie przedstawił dokumentów wskazujących podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne (świadectwo pracy z dnia 30 czerwca 1986 r. k. 110-111 a.r., listy płac k. 113-120 a.r.).

Ubezpieczony w okresie od 15 grudnia 1981 r. do 25 marca 1982 r. powołany był do przeszkolenia w (...) Milicji Obywatelskiej w pełnym wymiarze. W 1981 r. osiągnął z tego tytułu dochód w kwocie 279 zł, natomiast w 1982 r. w kwocie 1030 zł (zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 11 maja 2023 r. k. 8 a.s.).

Decyzją z dnia 23 lipca 2015 r., znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. przyznał ubezpieczonemu emeryturę od 17 lipca 2015 r., tj. od daty nabycia uprawnień do emerytury (decyzja ZUS z dnia 23 lipca 2015 r. k. 21 a.r.).

A. Z. w dniu 26 stycznia 2024 r. złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wniosek o przeliczenie emerytury (wniosek z dnia 26 stycznia 2024 r. k. 71-75 a.s.).

Decyzją z dnia 9 kwietnia 2024 r., (...)-2003 Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. ponownie ustalił wartość kapitału początkowego na dzień 1 stycznia 1999 r., który wyniósł 131.588,49 zł Do obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego organ rentowy przyjął zarobki osiągane przez ubezpieczonego w latach 1975-1984. Do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego przyjęto okresy składkowe 22 lata, 4 miesiące i 24 dni, tj. 268 miesięcy. Jednocześnie organ rentowy poinformował ubezpieczonego, że do ustalenia wartości kapitału początkowego nie uwzględnił okresów od 6 maja 1971 r. do 6 maja 1971 r., od 14 grudnia 1981 r. do 14 grudnia 1981 r., gdyż nie został wystarczająco udowodniony, od 16 lutego 1994 r. do 30 kwietnia 1994 r., gdyż w tym okresie ubezpieczony przebywał na urlopie bezpłatnym, od 20 lutego 1996 r. do 29 czerwca 1996 r., od 18 maja 1998 r. do 31 grudnia 1998 r., gdyż jest to okres zarejestrowana w Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych (decyzja ZUS z dnia 9 kwietnia 2024 r. k. 125-126 a.r.).

Decyzją z dnia 11 kwietnia 2024 r., znak: (...) organ rentowy przeliczył emeryturę A. Z. od dnia 1 stycznia 2024 r., tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Po korekcie kapitału początkowego na koncie, wysokość emerytury wyniosła 2.231,89 zł, a po waloryzacji od 1 marca 2024 r. – 3.544,73 zł (decyzja ZUS z dnia 11 kwietnia 2024 r. k. 79-81 a.r.).

W toku postępowania, Sąd zobowiązał organ rentowy do przedstawienia hipotetycznego wyliczenia emerytury dla odwołującego A. Z. na datę wydania zaskarżonej decyzji z dnia 11 kwietnia 2024 r. przy uwzględnieniu, że okres przeszkolenia w (...) Milicji Obywatelskiej obejmował okres od 14 grudnia 1981-25 marca 1982 r., zamiast okresu od 15 grudnia 1981-25 marca 1982 r., o ile taka zmiana wpłynęłaby na wysokość emerytury odwołującego (zarządzenie z dnia 7 stycznia 2025 r. k. 27 a.s.).

W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu, organ rentowy poinformował, że po uwzględnieniu okresu od 14 grudnia 1981 r. do 25 marca 1982 r. zamiast okresu od 15 grudnia 1981 r. do 25 marca 1982 r. (dodanie 1 dnia) z tytułu przeszkolenia w (...) Milicji Obywatelskiej wysokość kapitału początkowego i emerytury nie ulega zmianie (pismo organu rentowego z dnia 28 stycznia 2025 r. – k. 29 a.s.).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych do akt sprawy oraz znajdujących się w aktach rentowych odwołującego się. Dokumenty w zakresie, w jakim Sąd oparł na nich swoje ustalenia, były wiarygodne, ponieważ korespondowały ze sobą, a nadto strony nie kwestionowały ich autentyczności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy.

Zgromadzony materiał dowodowy nie budził wątpliwości i został przez Sąd uznany w całości za wiarygodny oraz wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Przechodząc do rozważań dotyczących zasadności odwołania, na wstępie w związku z odwołaniem ubezpieczonego od decyzji dot. wysokości emerytury przyznanej na podstawie art. 26 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 504), zwanej dalej ustawą emerytalną, przypomnieć należy, że zgodnie z ww. przepisem emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 ustawy przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 5 i art. 183 ustawy. Z kolei z art. 25 ust. 1 ustawy emerytalnej wynika, że podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175 oraz kwot środków zaewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b oraz art. 185.

Z kolei kapitał początkowy, stanowiący jeden ze składników decydujących o wysokości podstawy obliczenia emerytury z art. 26 ustawy emerytalnej, zgodnie z treścią art. 173 ust. 1 tejże ustawy ustala się dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948r., którzy przed dniem wejścia w życie ww. ustawy opłacali składki na ubezpieczenie społeczne lub za których składki opłacali płatnicy składek. Kapitał początkowy stanowi równowartość kwoty obliczonej według zasad określonych w art. 174 ustawy, pomnożonej przez wyrażone w miesiącach średnie dalsze trwanie życia, ustalone zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy dla osób w wieku 62 lat (art. 173 ust. 2). Wartość kapitału początkowego ustala się na dzień wejścia w życie ustawy (art. 173 ust. 3). W myśl art. 174 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS kapitał początkowy ustala się na zasadach określonych w art. 53, z uwzględnieniem ust. 2-12. Przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy:

1) okresy składkowe, o których mowa w art. 6;

2) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5;

3) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-3 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony w art. 5 ust. 2 (art. 174 ust. 2).

Podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18, z tym że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się z okresu przed dniem 1 stycznia 1999 r. (art. 174 ust. 3).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 6 ustawy emerytalnej, podstawę wymiaru emerytury (także kapitału początkowego) stanowi przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego:

1. w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę, albo

2. w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu.

W myśl art. 15 ust. 4 ustawy emerytalnej, w celu ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty:

1. oblicza się sumę kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w ust. 3, w okresie każdego roku z wybranych przez zainteresowanego lat kalendarzowych;

2. oblicza się stosunek każdej z tych sum kwot do rocznej kwoty przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonej za dany rok kalendarzowy, wyrażając go w procentach, z zaokrągleniem do setnych części procentu;

3. oblicza się średnią arytmetyczną tych procentów, która, z zastrzeżeniem ust. 5, stanowi wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury lub renty, oraz

4. mnoży się przez ten wskaźnik kwotę bazową, o której mowa w art. 19.

Jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy (art. 15 ust. 2a ustawy emerytalnej).

Zgodnie z art. 175 ust. 1 ustawy, postępowanie w sprawie ustalenia kapitału początkowego przebiega według zasad dotyczących ustalenia prawa do świadczeń przewidzianych w tej ustawie, co w szczególności dotyczy katalogu środków dowodowych, jakie służą ubezpieczonemu w postępowaniu przed organem rentowym do wykazania zarówno stażu ubezpieczonego, jak i wysokości przychodów.

Szczegółowy tryb postępowania w sprawach ustalania prawa do świadczeń pieniężnych przewidzianych w ustawie emerytalnej został określony w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. z 2011 r. nr 237, poz. 1412). Stosownie do przepisu § 10 ust. 1 powyższego rozporządzenia, osoba ubiegająca się o emeryturę powinna przedstawić dokumenty stwierdzające okresy zatrudnienia uzasadniające prawo do świadczeń oraz ich wysokość. Z kolei zgodnie z § 21 ust. 1 rozporządzenia, środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu oraz uposażenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty są zaświadczenia pracodawcy lub innego płatnika składek, legitymacja ubezpieczeniowa lub inny dokument na podstawie którego można ustalić wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu lub uposażenia. Aby potwierdzić wysokość wynagrodzenia otrzymywanego w danym okresie zatrudnienia wymagane jest przedłożenie dokumentów wymienionych w § 21 cytowanego wyżej rozporządzenia. W odniesieniu do podstawy wymiaru składki ubezpieczeniowej w postaci wynagrodzenia z tytułu stosunku pracy, brak odpowiedniej dokumentacji płacowej i innych dokumentów, takich jak wpisy w książeczce ubezpieczeniowej, przeważnie uniemożliwia prawidłowe ustalenie wysokości takiego wynagrodzenia za pomocą innych środków dowodowych. Jest to bowiem trudne z uwagi na szczegółowość takich danych przy znacznej najczęściej odległości czasowej. Zaliczenie zaś nieudokumentowanych okresów składkowych do uprawnień oraz wzrostu świadczeń emerytalno-rentowych wymaga dowodów nie budzących wątpliwości, spójnych i precyzyjnych (zob. wyrok Sądu Najwyższych z 9 stycznia 1998r. II UKN 440/97). Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że w postępowaniu odwoławczym od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie ma ograniczeń co do środków dowodowych stwierdzających wysokość zarobków i w myśl art. 473 k.p.c. wysokość wynagrodzenia może być dowodzona wszelkimi dostępnymi dowodami przewidzianym w Kodeksie postępowania cywilnego. Rzeczą sądu jest natomiast ocena wiarygodności przedstawionych w toku postępowania dowodów. Pomimo braku ograniczeń dowodowych w postępowaniu przed sądami ubezpieczeń społecznych nie można jednak zapominać, że wysokość zarobków stanowiących podstawę wyliczenia składki na ubezpieczenia społeczne nie może być ustalana w sposób hipotetyczny, przybliżony, oparty jedynie na domniemaniu, czy uprawdopodobnieniu. Zadaniem Sądu Okręgowego w sprawach o wysokość emerytury czy kapitału początkowego jest więc dokładne ustalenie wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez ubezpieczonego w danym okresie czasu. Zarobki za poszczególne miesiące i wybrane lata kalendarzowe muszą być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości, w ściśle określonej kwotowo wysokości w odniesieniu do poszczególnych miesięcy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 lipca 1997r. II UKN 186/97, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 4 marca 1997r. III AUa 105/97).

Natomiast, zgodnie z obowiązującym § 22 ust 1 i ust. 2 rozporządzenia, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania oraz spółdzielczej umowy o pracę jest świadectwo pracy, zaświadczenie płatnika składek lub innego właściwego organu, wydane na podstawie posiadanych dokumentów lub inny dokument, w tym w szczególności: legitymacja ubezpieczeniowa; legitymacja służbowa, legitymacja związku zawodowego, umowa o pracę, wpis w dowodzie osobistym oraz pisma kierowane przez pracodawcę do pracownika w czasie trwania zatrudnienia.

W analizowanej sprawie ubezpieczony podniósł, że przy wyliczaniu wskaźnika podstawy wymiaru kapitału początkowego organ rentowy powinien uwzględnić wyższe niż minimalne wynagrodzenie za okres zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie (...) w Z. od 26 marca 1982 r. do 31 grudnia 1982 r. poprzez przyjęcie średniej zarobków z lat 1981 i 1983. Nadto, ubezpieczony domagał się uwzględnienia do stażu pracy dnia 14 grudnia 1981 r.

W odniesieniu do okresu zatrudnienia odwołującego w (...) Przedsiębiorstwie (...) w Z. od 26 marca 1982 r. do 31 grudnia 1982 r., Sąd zważył, że odwołujący nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji płacowej za ten okres. W ocenie Sądu przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe potwierdza, że brak dokumentacji płacowej nie daje możliwości ustalenia wysokości dochodu, jaki odwołujący uzyskiwał w spornym okresie. Ubezpieczony przedłożył listy prac za okres zatrudnienia od 1980-1981 i 1983-1986. Z dokumentów tych wynika, że u ww. pracodawcy ubezpieczony wynagradzany był w systemie akordowym, wskazane są ilości dni, jakie ubezpieczony w danym miesiącu przepracował oraz akord i na tej podstawie zostały wyliczone kwoty za poszczególne miesiące. W każdym miesiącu kwota jest inna, nie jest to jedna stała stawka miesięczna. Za 1982 r. ubezpieczony nie przedstawił dokumentów wskazujących podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne. Podkreślić należy, że przepisy nie pozwalają na przyjmowanie jako podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne średniej zarobków z poprzedniego czy następnego roku kalendarzowego, o co wnosił ubezpieczony. Każdy miesiąc w systemie akordowym charakteryzuje się innymi wynikami pracy, stawkami i ewentualnymi dodatkami. Nie można więc założyć, że średnia z 1981 r. i 1983 r. odpowiadałaby realnym zarobkom uzyskanym w 1982 r. Z przedłożonego przez odwołującego świadectwa pracy nie wynika, jakie kwoty wynagrodzenia ubezpieczony otrzymywał za poszczególne miesiące, z kolei brak jest zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za ten okres oraz list płac. Z kolei, jak już zostało wskazane, zarobki za poszczególne miesiące i wybrane lata kalendarzowe muszą być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości, w ściśle określonej kwotowo wysokości z ich przyporządkowaniem do konkretnego okresu. W świetle ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego, nie może zatem budzić wątpliwości, że wnioskodawca nie przedstawił środków dowodowych tak na gruncie postępowania przed organem rentowym, jak i w niniejszym postepowaniu odwoławczym, mogących skutkować uznaniem, że w okresie od dnia 26 marca 1982 r. do 31 grudnia 1982 r. uzyskiwał zarobki wyższe niż minimalne wynagrodzenie, które przyjął organ rentowy. Ubezpieczony w żaden sposób nie wykazał wysokości faktycznie otrzymywanego w spornym okresie wynagrodzenia w związku, z czym brak było podstaw do dokonania zmiany zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Odwołujący poza świadectwem pracy, nie dysponował bowiem żadnym dowodem, w szczególności ani zaświadczeniem Rp-7 za sporny okres, ani wpisem w legitymacji ubezpieczeniowej, potwierdzającym wysokość osiąganych od 26 marca 1982 r. do 31 grudnia 1982 r. dochodów z tytułu powyższego zatrudnienia. Regułą postępowania cywilnego jest okoliczność, że ciężar udowodnienia faktu zgodnie z art. 6 k.c. spoczywał na A. Z. jako osobie wywodzącej z tego faktu skutki prawne.

W takiej sytuacji zasadne było zastosowanie art. 15 ust. 2a ustawy emerytalnej. Wskazany przepis stanowi bowiem, że jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy (art. 15 ust. 2a ustawy emerytalnej).

Przechodząc do roszczenia A. Z. o uwzględnienie do stażu pracy dnia 14 grudnia 1981 r., Sąd zważył, że odwołujący nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji pracowniczej za ten okres. W ocenie Sądu, przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe potwierdza, że brak dokumentacji nie daje możliwości uwzględnienia tego dnia jako okresu składkowego. Jak już zostało wskazane zaliczenie nieudokumentowanych okresów składkowych do uprawnień oraz wzrostu świadczeń emerytalno-rentowych wymaga dowodów nie budzących wątpliwości, spójnych i precyzyjnych. Jak wynika z zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 11 maja 2023 r. wystawionego przez Komendę (...) Policji w W. przeszkolenie w (...) odbyło się od 15 grudnia 1981 r.

Wskazać również należy, że w toku postępowania, Sąd zobowiązał organ rentowy do przedstawienia hipotetycznego wyliczenia emerytury dla odwołującego A. Z. na datę wydania zaskarżonej decyzji z dnia 11 kwietnia 2024 r. przy uwzględnieniu, że okres przeszkolenia w (...) Milicji Obywatelskiej obejmował okres od 14 grudnia 1981 – 25 marca 1982 r., zamiast okresu od 15 grudnia 1981-25 marca 1982 r., o ile taka zmiana wpłynęłaby na wysokość emerytury odwołującego . W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu, organ rentowy poinformował, że po uwzględnieniu ww. okresu (dodanie 1 dnia) z tytułu przeszkolenia w (...) Milicji Obywatelskiej wysokość kapitału początkowego i emerytury nie ulega zmianie .

Mając na względzie powyższe, zdaniem Sądu ubezpieczony nie wykazał okoliczności, które mogłyby prowadzić do wzruszenia prawidłowości ustaleń dokonanych przez ZUS w zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. oddalił odwołanie A. Z..

Sędzia SO Renata Gąsior