Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 maja 2025 roku

Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Agnieszka Stachurska

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2025 roku w W.

sprawy K. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy

na skutek odwołania K. P.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

z dnia 14 kwietnia 2022 roku, znak: (...)

1.  oddala odwołanie;

2.  zasądza od K. P. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi za czas od daty uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

K. P. w dniu 30 sierpnia 2022r. złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 14 kwietnia 2022r., znak: (...), odmawiającej przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy z związku z wypadkiem przy pracy. Uzasadniając swe stanowisko, odwołujący się wskazał, że w dniu 9 lutego 2018r. miał wypadek przy pracy i nadal nie powrócił do pełnej sprawności. Doznany uraz w bardzo dużym stopniu uniemożliwia mu normalne funkcjonowanie i wykonywanie podstawowych czynności lewą ręką, która jest ręką dominującą (odwołanie z dnia 30 sierpnia 2022r., k. 3 a.s.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania oraz o zasądzenie od odwołującego się kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie powołał się na treść art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych oraz wskazał, że w dniu 15 stycznia 2022r. lekarz orzecznik ZUS wydał orzeczenie, w którym stwierdził, że K. P. nie jest niezdolny do pracy. Od ww. orzeczenia odwołujący się wniósł sprzeciw do Komisji Lekarskiej, która 31 marca 2022r. orzekła o braku niezdolności do pracy. Na podstawie tego orzeczenia została wydana zaskarżona decyzja (odpowiedź na odwołanie z dnia 14 września 2022r., k. 4 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

K. P., ur. (...), był zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w W. na stanowisku starszego inspektora. Od przełożonego otrzymał polecenie wykonania pracy polegającej na uporządkowaniu magazynu ze zbędnych środków majątkowych. Prace załadunkowe były prowadzone w dniach od 29 stycznia do 15 lutego 2018r. W dniu 9 lutego 2018r. ubezpieczony uległ wpadkowi – w trakcie wrzucania przedmiotu do kontenera poczuł ból w okolicy lewego barku. Doznał częściowego zerwania mięśnia nadgrzebieniowego lewego stawu barkowego, ale mimo bólu kontynuował wskazaną pracę do czasu uporządkowania pomieszczenia (protokół z dnia 14 stycznia 2019r. – akta ZUS). Organ rentowy początkowo nie uznał wskazanego zdarzenia za wypadek przy pracy, ale kiedy ubezpieczony odwołał się od decyzji o odmowie przyznania świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego i przedstawione zostały szczegółowe wyjaśnienia dotyczące okoliczności zdarzenia z dnia 9 lutego 2018r., przyjął że wskazane zdarzenie było wypadkiem przy pracy. W związku z tym decyzją z dnia 17 listopada 2021r. przyznano ubezpieczonemu jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy i prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 1 października 2020r. do 26 lutego 2021r. (decyzja ZUS z dnia 17 listopada 2021r. – akta ZUS; decyzja ZUS z dnia 18 maja 2021r., k. 38 a.s.).

W dniu 14 grudnia 2021r. ubezpieczony złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. W toku postępowania zainicjowanego powyższym wnioskiem został skierowany na badanie do lekarza orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z dnia 25 stycznia 2022r. stwierdził, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy. Również Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 31 marca 2022r. ustaliła brak niezdolności do pracy. W związku z powyższym Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wydał w dniu 14 kwietnia 2022r. decyzję nr (...), odmawiającą prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy (wniosek z dnia 14 grudnia 2021r.; orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 25 stycznia 2022r.; orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 31 marca 2022r.; decyzja ZUS z dnia 14 kwietnia 2022r. – akta ZUS).

Ubezpieczony odwołał się od ww. decyzji, a Sąd w toku postępowania dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego ortopedy celem ustalenia, czy K. P. jest zdolny czy też całkowicie lub częściowo niezdolny do pracy zarobkowej w związku z wypadkiem przy pracy, czy jest to niezdolność trwała czy okresowa, a jeżeli okresowa, to na jaki okres oraz jeżeli nastąpiła zmiana stanu zdrowia ubezpieczonego (poprawa lub pogorszenie), to na czym ona polegała (postanowienie z dnia 29 marca 2022r., k. 14 a.s.).

W opinii z dnia 29 marca 2023r. biegły sądowy ortopeda M. G. wskazał, że rozpoznał u ubezpieczonego stan po urazie barku lewego z częściowym uszkodzeniem ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego oraz zmiany zwyrodnieniowe biodra lewego. Analiza przedstawionej dokumentacji, zebrany wywiad oraz przeprowadzone badanie, pozwalają stwierdzić, że ubezpieczony nie utracił zdolności do pracy. Biegły nie stwierdził niezdolności do pracy w związku z wypadkiem - ani częściowej, ani całkowitej. Wskazał, że wprawdzie ubezpieczony przebył uraz barku lewego i po tym urazie wymagał diagnostyki i leczenia, ale uzyskano bardzo dobry wynik leczenia, tj. unoszenie i odwodzenie jest ograniczone jedynie o 10-15* i zachowana jest pełna swobodna rotacja zewnętrzna. Ruchy barku lewego są wykonywane swobodnie i z prawidłową siłą mięśniową. Poza tym jest ograniczona rotacja biodra lewego, co nie jest spowodowane wypadkiem, ale zachowane jest swobodne zgięcie biodra. Poza tym stan kręgosłupa nie powoduje niezdolności do pracy. Ruchy kręgosłupa są wykonywane swobodnie, w prawidłowym zakresie, bez jakichkolwiek obiektywnych objawów zespołu bólowego. W zakresie kończyn, poza niewielkim ograniczeniem ruchów barku lewego i ograniczeniem rotacji biodra lewego, nie występuje inna dysfunkcja. Reasumując, biegły wskazał, że przeprowadzone badanie ortopedyczne nie ujawnia dysfunkcji narządu ruchu w stopniu, który powodowałby niezdolność do pracy. Ubezpieczony jest zdolny do pracy zgodnie z kwalifikacjami i umiejętnościami (opinia biegłego sądowego M. G. z dnia 29 marca 2023r., k. 47- 49 a.s.).

Zastrzeżenia do powyższej opinii złożył ubezpieczony, a Sąd postanowieniem z dnia 29 lutego 2024r. Sąd dopuścił dowód z opinii innego biegłego sądowego ortopedy (pismo procesowe z dnia 2 maja 2023r., k. 109 a.s.; postanowienie z dnia 29 lutego 2024r., k. 108 a.s.).

W opinii z dnia 5 czerwca 2024r. biegły sądowy ortopeda R. K. wskazał, że rozpoznał u ubezpieczonego przewlekły zespól bólowy lewego stawu barkowego po naderwaniu mięśnia nadgrzebieniowego z nieznaczną dysfunkcją czynnościową. Leczenie nieoperacyjne i rehabilitacyjne poprawiło w sposób istotny sprawność lewego stawu barkowego, czyli nastąpiła istotna poprawa funkcji tego stawu, która umożliwia ubezpieczonemu wykonywanie pracy w zawodzie kierowcy. Przewlekły zespół bólowy barku lewego jest spowodowany przebytym, prawidłowo wygojonym, częściowym naderwaniem mięśnia nadgrzebieniowego, doznanym w trakcie wypadku w pracy w dniu 9 lutego 2018r. Uraz ten nie spowodował istotnej dysfunkcji stawu barkowego i nie jest podstawą niezdolności do pracy. Potwierdza to również okoliczność niewykonania leczenia operacyjnego w tym zakresie. Na częściowe uszkodzenie mięśnia nadgrzebieniowego lewego, w zakresie części tylnej, z zachowanym ścięgnem, wskazuje wynik MR (rezonans magnetyczny) z artrografią z dnia 4 września 2019r. To badanie jest bardzo precyzyjne, gdyż zastosowano kontrast dostawowy w celu ustalenia stopnia uszkodzenia tego mięśnia, dlatego opisywane w badaniu MR z dnia 3 października 2018r. (wykonane w G. i przetłumaczone na język polski) całkowite uszkodzenie mięśnia nadgrzebieniowego jest rozpoznaniem nieprawidłowym, gdyż to uszkodzenie było częściowe, precyzyjnie zdiagnozowane w badaniu MR artrograficznym z dnia 4 września 2019r. W związku z powyższym biegły R. K. zgodził się z opinią biegłego ortopedy z dnia 29 marca 2023r. i z orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 25 stycznia 2022r. (opinia biegłego sądowego R. K. z dnia 5 czerwca 2024r., k. 119-120 a.s.).

Zastrzeżenia do powyższej opinii złożył ubezpieczony, a Sąd postanowieniem z dnia 27 listopada 2024r. dopuścił dowód z opinii uzupełniającej biegłego sądowego ortopedy R. K. na okoliczności takie same jak w postanowieniu z dnia 29 lutego 2024r., przy uwzględnieniu badania rezonansu magnetycznego (pismo procesowe z dnia 15 lipca 2024r., k. 134 a.s.; postanowienie z dnia 27 listopada 2024r., k. 143 a.s.).

W opinii uzupełniającej z 13 grudnia 2024r. biegły sądowy ortopeda R. K. - po zapoznaniu się z zarzutami do opinii zawartymi w piśmie procesowym ubezpieczonego z 15 lipca 2024r. (k. 134) i dołączoną płytą CD z MR lewego stawu barkowego z dnia 8 listopada 2024r. (k. 141) - wskazał, że ból jest subiektywnym, niemierzalnym odczuciem, gdyż nie ma obiektywnego narzędzia technicznego do oceny stopnia jego nasilenia, czyli sam ból nigdy nie jest powodem niezdolności do pracy. Muszą mu towarzyszyć inne objawy (np. znaczne deficyty ruchomości i zaniki mięśniowe lewego stawu barkowego), żeby powstała niezdolność do pracy. W badaniu ortopedycznym biegły nie stwierdził żadnych zaników mięśniowych lewej obręczy barkowej ani istotnych deficytów ruchomości lewego stawu, czyli obiektywnych powodów niezdolności do wykonywania pracy w zawodzie kierowcy. Biegły wyjaśnił, że obejrzał obrazy MR lewego stawu barkowego z dnia 8 listopada 2024r. (k. 141) i nie stwierdził całkowitego przerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego. Uszkodzenie jest częściowe z blizną włóknistą, z widocznymi zmianami o charakterze rendinopatii i licznymi zmianami przeciążeniowo-zwyrodnieniowymi w zakresie przyczepu dystalnego tego mięśnia. Zdaniem biegłego, ubezpieczony nieprawidłowo ocenia sprawność swojego lewego stawu barkowego, gdyż dwóch biegłych sądowych i komisja lekarska ZUS uznali, że zakres ruchomości tego stawu jest nieznacznie ograniczony, nie stwierdzono zaników mięśni obręczy barkowej lewej, nie stwierdzono objawów klinicznych całkowitego zerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego, czyli K. P. jest zdolny do pracy w zawodzie kierowcy . Nadto, biegły po zapoznaniu się z opisem radiologicznym badania MR lewego stawu barkowego z dnia 8 listopada 2024r. wskazał, że radiolog opisał naderwanie ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego szerokości około 7mm w części tylnej, drugie ognisko niewielkiego uszkodzenia w przedniej części, a poza tym ciągłość ścięgna jest zachowana. Opis radiologiczny potwierdził więc opinię, że ubezpieczony w wyniku przedmiotowego urazu nie doznał całkowitego uszkodzenia (zerwania) ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego (opinia uzupełniająca biegłego sądowego z dnia 13 grudnia 2024r., k. 169 a.s.; opinia uzupełniająca biegłego sądowego z dnia 18 grudnia 2024r., k. 173 a.s.).

Zastrzeżenia do powyższej opinii złożył ubezpieczony, a Sąd postanowieniem z dnia 27 stycznia 2025r. dopuścił dowód z kolejnej opinii uzupełniającej biegłego sądowego ortopedy R. K. celem ustosunkowania się do zastrzeżeń zgłoszonych przez odwołującego się do opinii uzupełniającej oraz przedstawienia wyjaśnień odnośnie kwestii, na jakie wskazał odwołujący się w piśmie z dnia 20 stycznia 2025r. (k. 197-199) (pismo procesowe z dnia 20 stycznia 2025r., k. 197 a.s.; postanowienie z dnia 27 stycznia 2025r., k. 201 a.s.).

W opinii uzupełniającej z 5 lutego 2025r. biegły sądowy ortopeda R. K. wyjaśnił, że na częściowe uszkodzenie mięśnia nadgrzebieniowego lewego, w zakresie części tylnej, z zachowanym ścięgnem, wskazuje wynik MR (rezonans magnetyczny) z artrografią z dnia 4 września 2019r. To badanie jest bardzo precyzyjne, gdyż zastosowano kontrast dostawowy w celu ustalenia stopnia uszkodzenia tego mięśnia, dlatego opisywane w badaniu MR z dnia 3 października 2018r. (wykonane w G. i przetłumaczone na język polski) całkowite uszkodzenie mięśnia nadgrzebieniowego jest rozpoznaniem nieprawidłowym. To uszkodzenie było częściowe, precyzyjnie zdiagnozowane w badaniu MR artrograficznym z dnia 4 września 2019r. Potwierdza to również aktualny MR lewego stawu barkowego z dnia 8 listopada 2024r., który wykazuje jedynie częściowe uszkodzenie ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego. Opisywane w tym MR częściowe uszkodzenie mięśnia nadgrzebieniowego nie spowodowało istotnej dysfunkcji stawu barkowego i nie jest podstawą niezdolności do pracy. Potwierdza to również okoliczność nie wykonania leczenia operacyjnego w tym zakresie. Biegły podkreślił, że nieznaczna dysfunkcja czynnościowa stawu barkowego, spowodowana przez częściowe naderwanie ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego, jest w znacznym stopniu kompensowana przez prawidłowo funkcjonujący mięsień naramienny (mający podobny zakres czynnościowy) i dlatego K. P. jest w pełni zdolny do pracy w zawodzie kierowcy. Zdaniem biegłego, zgłaszane przez ubezpieczonego dolegliwości bólowe mają wyłącznie subiektywny charakter, gdyż obiektywnie wyniki badania MR z 2019r. i 2024r. oraz obiektywne wyniki badania lekarskiego, wykonanego przez biegłego, nie wykazują obiektywnych dysfunkcji stawu barkowego mogących powodować faktyczne dolegliwości (opinia uzupełniająca biegłego sądowego z dnia 5 lutego 2025r., k. 207 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o zebrane w sprawie dokumenty, w tym dokumentację medyczną K. P., konieczną w procesie opiniowania przez biegłych sądowych oraz dokumenty obrazujące przebieg postępowania przed organem rentowym. Zostały one ocenione jako wiarygodne, ponieważ ich treść oraz forma nie budziły zastrzeżeń.

Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły także opinie wydane przez biegłych sądowych ortopedów M. G. i R. K.. Wskazane opinie zostały sporządzone w sposób rzetelny i fachowy, z uwzględnieniem dostępnej w sprawie dokumentacji medycznej ubezpieczonego oraz po przeprowadzeniu badań. Ponadto prezentowane przez biegłych wnioski dotyczące braku niezdolności do pracy ubezpieczonego w związku z wypadkiem przy pracy, mają charakter stanowczy i jednoznaczny, a poza tym zostały przekonująco i szczegółowo uzasadnione oraz są spójne.

Zastrzeżenia ubezpieczonego, zgłaszane w toku postępowania, stanowiły jedynie polemikę z prawidłowymi wnioskami biegłych, którzy mają odpowiednią wiedzę medyczną i ocenili jego stan zdrowia, opierając się na dostępnej dokumentacji medycznej oraz przeprowadzonych badaniach. Mimo tego, kiedy K. P. zakwestionował opinię biegłego M. G., to Sąd postanowił o przeprowadzeniu dowodu z opinii innego biegłego sądowego z dziedziny ortopedii. Biegły sądowy R. K. w opinii głównej oraz w trzech opiniach uzupełniających udzielił wyczerpujących i jasnych odpowiedzi na pytania strony odwołującej się, sformułowane w pismach procesowych, których treść nie budziła wątpliwości. Mimo tego ubezpieczony wniósł zastrzeżenia także do ostatniej opinii uzupełniającej biegłego R. K.. Powołał się na wyniki badania MR z 2018r., jednak należy mieć na uwadze, że w opinii z dnia 5 lutego 2025r. biegły sądowy R. K. podkreślił, że na częściowe uszkodzenie mięśnia nadgrzebieniowego lewego, w zakresie części tylnej, z zachowanym ścięgnem, wskazuje wynik MR (rezonans magnetyczny) z artrografią z dnia 4 września 2019r. Biegły wyjaśnił, że to badanie jest bardzo precyzyjne, gdyż zastosowano kontrast dostawowy w celu ustalenia stopnia uszkodzenia tego mięśnia. Dlatego opisywane w badaniu MR z dnia 3 października 2018r. całkowite uszkodzenie mięśnia nadgrzebieniowego jest rozpoznaniem nieprawidłowym, gdyż to uszkodzenie było częściowe, precyzyjnie zdiagnozowane w badaniu MR artrograficznym z dnia 4 września 2019r. Potwierdza to również aktualny MR lewego stawu barkowego z dnia 8 listopada 2024r., który wykazuje jedynie częściowe uszkodzenie ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego.

W związku z powyższym Sąd ostatecznie, biorąc pod uwagę zgodność wniosków opiniujących w sprawie biegłych, ocenił że wszystkie opinie wydane w sprawie są rzetelne i mogą stanowić podstawę dokonanych ustaleń, jak również wydanego rozstrzygnięcia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie K. P. nie zasługiwało na uwzględnienie.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy prawa K. P. do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2025r., poz. 257– dalej jako ustawa wypadkowa) ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy. Natomiast w myśl art. 17 ust. 1 ustawy wypadkowej, przy ustalaniu prawa do renty z tytułu ubezpieczenia wypadkowego, do ustalenia wysokości świadczeń oraz ich wypłaty stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2022r., poz. 504 – dalej jako ustawa emerytalna) z uwzględnieniem przepisów ustawy wypadkowej. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują niezależnie od długości okresu ubezpieczenia wypadkowego oraz bez względu na datę powstania niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową (ust. 2).

Powyższe odesłanie do przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS sprawia, że przy ocenie niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy znajdują zastosowanie przepisy art. 12 i art. 13 ustawy emerytalnej. Zgodnie z art. 12 ust. 1 tej ustawy niezdolność do pracy jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu. Powyższy przepis rozróżnia dwa stopnie niezdolności do pracy – niezdolność częściową oraz całkowitą. Osobą częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (ust. 2). Z kolei całkowita niezdolność do pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy (ust. 3). Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej, przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego. Przy tym niezdolność do pracy orzeka się na okres dłuższy niż 5 lat, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań do odzyskania zdolności do pracy; gdy zaś takie rokowania istnieją, orzeka się okresową niezdolność do pracy (ust. 2 i 3).

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że K. P. uległ wypadkowi przy pracy w dniu 9 lutego 2018r., w wyniku którego doznał częściowego zerwania mięśnia nadgrzebieniowego lewego stawu barkowego. W zaskarżonej decyzji organ rentowy odmówił przyznania prawa do świadczenia rentowego w związku z wypadkiem przy pracy, powołując się na orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS, która uznała, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.

Ocena niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń możliwości wykonywania zatrudnienia wymaga z reguły wiadomości specjalnych. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczących prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, do dokonywania ustaleń w zakresie oceny stopnia zaawansowania chorób oraz ich wpływu na stan czynnościowy organizmu, uprawnione są osoby posiadające fachową wiedzę medyczną, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych sądowych, zgodnie z treścią art. 278 k.p.c. Opinia biegłego ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Dlatego też opinie sądowo – lekarskie sporządzone w sprawie przez lekarzy specjalistów, mają zasadniczy walor dowodowy dla oceny schorzeń występującego z wnioskiem o świadczenie rentowe (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 lutego 2016r., III AUa 1609/15).

Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe z uwzględnieniem dokumentacji medycznej ubezpieczonego, której analizę zlecił biegłym sądowym z zakresu ortopedii. Ich ocena została już zaprezentowana w części obejmującej ocenę dowodów, ale należy raz jeszcze podkreślić, że wszystkie opinie są rzetelne oraz jasno i przekonująco uzasadnione, a także zgodne co do oceny stanu zdrowia K. P., w szczególności odnośnie tego, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. Biegli wskazali, że leczenie nieoperacyjne i rehabilitacyjne poprawiło w sposób istotny sprawność lewego stawu barkowego, czyli nastąpiła istotna poprawa funkcji tego stawu, która umożliwia ubezpieczonemu wykonywanie pracy. Przewlekły zespół bólowy barku lewego jest spowodowany przebytym, prawidłowo wygojonym częściowym naderwaniem mięśnia nadgrzebieniowego, doznanym w trakcie wypadku w pracy w dniu 9 lutego 2018r. Uraz ten nie spowodował jednak istotnej dysfunkcji stawu barkowego i nie jest podstawą niezdolności do pracy.

Zdaniem Sądu, uwzględniając wskazane już wcześniej okoliczności oraz ocenę i argumenty biegłych, należało przyjąć, iż brak jest podstaw do aprobaty stanowiska ubezpieczonego oraz zarzutów zgłoszonych względem opinii biegłych sądowych. Mając na uwadze ich kompleksowy i rzetelny charakter, Sąd podzielił wnioski biegłych w całości. Podkreślenia wymaga, że dowód z opinii biegłego jest przeprowadzony prawidłowo, jeżeli sąd uzyskał od biegłych sądowych wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego i prawidłowego orzekania. Tylko brak w opinii fachowego uzasadnienia wniosków końcowych, uniemożliwia prawidłową ocenę jej mocy dowodowej. Sąd nie może czynić ustaleń sprzecznych z opinią biegłego, jeśli jest ona prawidłowa i jeżeli odmienne ustalenia nie mają oparcia w pozostałym materiale dowodowym (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 18 września 2014r., I UK 22/14; z dnia 24 czerwca 2015r., I UK 345/14; z dnia 30 czerwca 2000r., II UKN 617/99; także wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 14 września 2017r., III AUa 258/17).

Uwzględniając powyższe, Sąd ocenił, że nie zachodziły podstawy do stwierdzenia wadliwości zaskarżonej decyzji oraz do jej zmiany. W związku z tym na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. odwołanie podlegało oddaleniu.

Sąd na podstawie art. 98 k.p.c. zasądził od K. P. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. kwotę 360,00 zł. Wskazana kwota, stanowiąca stawkę minimalną kosztów zastępstwa procesowego, została ustalona na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023r., poz. 1935).