Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 grudnia 2025 r.

Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący Sędzia SO Renata Gąsior

Protokolant Jakub Strzałkowski

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 r. w Warszawie

sprawy J. R.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

o wysokość kapitału początkowego

na skutek odwołania J. R.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

z dnia 2 lutego 2024 r. znak: (...) (...)

z dnia 3 września 2025 r. znak: (...) (...)

zmienia zaskarżone decyzje w ten sposób, że ustala wysokość kapitału początkowego J. R. na dzień 1 stycznia 1999 r., przy uwzględnieniu wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wynoszącego 64,18 %, na kwotę 46.680,15 zł.

Renata Gąsior

UZASADNIENIE

W dniu 28 lutego 2024 r. J. R. złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 2 lutego 2024 r. znak: (...) (...) w zakresie w jakim organ rentowy w decyzji tej nie uwzględnił wynagrodzenia wykazanego w druku Rp-7 za okres zatrudnienia od 1 września 1990 r. do 20 maja 1991 r. Ubezpieczony wskazał, że zakład pracy już nie istnieje i nie ma możliwości uzyskania informacji, że firma (...) (...) (...) (...) S. W. jest następcą prawnym Zakładu (...). Następnie odwołujący wskazał, że nie może ponosić odpowiedzialności za to, że zakład wystawiający druk Rp-7 nie uzupełnił informacji, że jest następcą prawnym Zakładu (...) oraz nie uzupełnił druku podpisem i drugą pieczątką osoby upoważnionej do wystawiania Rp-7. Ubezpieczony wskazał, że Zakład (...) prowadziło dwóch braci M. i S.. Odwołujący wniósł o zmianę decyzji poprzez uwzględnienie w wysokości kapitału początkowego wynagrodzenia z druku Rp-7 (odwołanie – k. 3 a.s.).

Podczas rozprawy w dniu 8 stycznia 2025 r. odwołujący doprecyzował, że wnosi o zmianę decyzji w ten sposób, że chce doliczenia do kapitału początkowego okresu zatrudnienia w Zakładzie (...) w Z. od 1 września 1990 roku do 20 maja 1991 na podstawie świadectwa pracy z 21 maja 1991 roku. Ponadto wskazał, że jeżeli byłaby taka możliwość to chciałby, żeby mu zaliczyć jako okres pracy praktyczną naukę zawodu jaką odbywał w szkole przy ulicy (...) w W. ( protokół rozprawy z dnia 8 stycznia 2025 r. – k. 19 a.s.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie na podstawie art. 477 ^{( 14)} § 1 k.p.c. Organ rentowy wskazał, że do ustalenia wysokości kapitału początkowego J. R. nie uwzględnił okresu zatrudnienia od 1.09.1990 r. do 20.05.1991 r. w Zakładzie (...), ponieważ przedłożone świadectwo pracy z dnia 21.05.1991 r. nie spełnia wymogów formalnych - nie zostało opatrzone pieczątką imienną oraz podpisem osoby upoważnionej do wystawiania tego typu dokumentów. Następnie organ rentowy wskazał, że nie uwzględnił również wynagrodzenia wykazanego na zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 16.01.2002 r. wystawionym przez (...) (...) (...) (...) S. W. za sporny okres, gdyż brak jest informacji, czy ww. firma jest następcą prawnym Zakładu (...). Ponadto na ww. dokumencie brak jest drugiej imiennej pieczątki osoby upoważnionej do wystawiania ww. dokumentów. Organ rentowy wskazał, że druki ZUS Rp-7 mogą wystawiać jedynie pracodawcy oraz ich następcy prawni. Jeżeli natomiast firma (...) (...) (...) (...) S. W. nie jest następcą prawnym, a jedynie przechowawcą dokumentacji, to taka jednostka przechowująca akta może jedynie sporządzić kserokopie dokumentów, odpisy, wypisy lub wyciągi. Ponadto organ rentowy wskazał, że Zakład (...) przed 1.01.1999 r. rozliczał się na podstawie deklaracji bezimiennych (odpowiedź na odwołanie – k. 4-4v. a.s.).

Decyzją z dnia 3 września 2025 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z urzędu ponownie ustalił kapitał początkowy J. R. na dzień 1 stycznia 1999 r. na kwotę 42.625,55 zł. Do ustalenia wartości kapitału początkowego organ rentowy uwzględnił okres praktycznej nauki zawodu od 1 września 1982 r. do 30 czerwca 1985 r. w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., natomiast nie uwzględnił okresów: od 1 września 1990 r. do 20 maja 1991 r., ponieważ przedłożone świadectwo pracy nie spełnia wymogów formalnych – brak jest pieczątki imiennej oraz od 1 stycznia 1992 r. do 6 lutego 1992 r., gdyż w tym okresie ubezpieczony przebywał na urlopie bezpłatnym i dochodów z roku 1990 w kwocie 2.400.000,00 zł oraz z roku 1991 w kwocie 5.400.000,00 zł, gdyż nie został wystarczająco udowodniony ( decyzja z dnia 3 września 2025 r. – k. bez numeracji a.e.).

W dniu 1 października 2025 r. J. R. złożył odwołanie od ww. decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 3 września 2025 r. w zakresie w jakim organ rentowy nie uwzględnił zatrudnienia oraz wynagrodzenia w okresie od 1 września 1990 r. do 20 maja 1991 r. (odwołanie – k. 2 akt sprawy VII U 2026/25).

Zarządzeniem z dnia 29 października 2025 r. Sąd połączył sprawę o sygnaturze akt VII U 2026/25 ze sprawą o sygnaturze akt VII U 580/24 celem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia ( zarządzenie – k. 8 akt sprawy VII U 2026/25).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

J. R. urodzony (...) w latach 1982-1985 był uczniem (...) Szkoły Zawodowej (...) (...) w W., gdzie uzyskał zawód mechanika maszyn budowlanych. W tym okresie, od 1 września 1982 r. do 30 czerwca 1985 r. był zatrudniony jako uczeń praktycznej nauki zawodu w pełnym wymiarze czasu pracy w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. ( świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej z 14 czerwca 1985 r. – k. 18 a.s., arkusz ocen – k. 35-37 a.s., zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu – k. 55 a.s.).

W okresie od dnia 1 września 1990 r. do dnia 20 maja 1991 r. J. R. był zatrudniony w Zakładzie (...) w Z. na stanowisku pracownika fizycznego. Z tego tytułu w 1990 roku osiągnął przychód w wysokości 2.400.000 zł, natomiast w 1991 roku – 5.400.000 zł. Zakład (...) w Z. był prowadzony przez S. W., jego brata M. W. oraz matkę N. W., mieścił się przy ulicy (...) w Z.. Zakład prowadził dziewiarnię, produkującą dzianiny oraz szwalnię. Odwołujący pracował w dziewiarni w pełnym wymiarze czasu pracy na trzy zmiany – od 06:00 do 14:00, od 14:00 do 22:00 i od 22:00 do 06:00, zmieniał igły w maszynie dziewiarskiej, na której był wytwarzany materiał, pilnował żeby na materiale nie było żadnej skazy, plisował materiały na gorąco na maszynie zgodnie ze wzorami, które ustawiał na maszynie mechanik. Stosunek pracy został rozwiązany na mocy porozumienia stron, a świadectwo pracy wydał odwołującemu M. W., który zmarł w 2001 roku i nie używał pieczątki imiennej. Zakład (...) w Z. uległ likwidacji i od 1 grudnia 1994 r. funkcjonował jako (...) (...) S. W. z siedzibą w Z. przy ul. (...), do około 2010 roku. W związku z przejęciem Zakładu (...) w Z., druk Rp-7 został wystawiony odwołującemu w dniu 16 stycznia 2002 r. przez (...) (...) S. W. z siedzibą w Z. ( świadectwo pracy z dnia 21 maja 1991 r. – k. 9 a.e., zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 16 stycznia 2002 r.- k. 10 a.e., zeznania odwołującego J. R. – k. 20-21 a.s., zeznania świadków: S. W. – k. 66-67 a.s., T. S. – k. 65-66 a.s.).

Decyzją z dnia 2 lutego 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. ustalił kapitał początkowy J. R. na dzień 1 stycznia 1999 r. na kwotę 34.593,68 zł. Do ustalenia wartości kapitału początkowego organ rentowy nie uwzględnił okresów: od 1 września 1990 r. do 20 maja 1991 r., ponieważ przedłożone świadectwo pracy nie spełnia wymogów formalnych – brak jest pieczątki imiennej oraz od 1 stycznia 1992 r. do 6 lutego 1992 r., gdyż w tym okresie ubezpieczony przebywał na urlopie bezpłatnym i dochodów z roku 1990 w kwocie 2.400.000,00 zł oraz z roku 1991 w kwocie 5.400.000,00 zł, gdyż nie został wystarczająco udowodniony ( decyzja z dnia 2 lutego 2024 r. – k. 30 a.e.).

Ubezpieczony odwołał się od powyższej decyzji organu rentowego, tym samym inicjując niniejsze postępowanie w sprawie (odwołanie – k. 3a.s.).

Decyzją z dnia 3 września 2025 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z urzędu ponownie ustalił kapitał początkowy J. R. na dzień 1 stycznia 1999 r. na kwotę 42.625,55 zł. Do ustalenia wartości kapitału początkowego organ rentowy uwzględnił okres praktycznej nauki zawodu od 1 września 1982 r. do 30 czerwca 1985 r. w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., natomiast nie uwzględnił okresów: od 1 września 1990 r. do 20 maja 1991 r., ponieważ przedłożone świadectwo pracy nie spełnia wymogów formalnych – brak jest pieczątki imiennej oraz od 1 stycznia 1992 r. do 6 lutego 1992 r., gdyż w tym okresie ubezpieczony przebywał na urlopie bezpłatnym i dochodów z roku 1990 w kwocie 2.400.000,00 zł oraz z roku 1991 w kwocie 5.400.000,00 zł, gdyż nie został wystarczająco udowodniony ( decyzja z dnia 3 września 2025 r. – k. bez numeracji a.e.).

Ubezpieczony odwołał się również od powyższej decyzji organu rentowego, tym samym inicjując postępowanie w sprawie o sygnaturze akt VII U 2026/25, która zarządzeniem z dnia 29 października 2025 r. została połączona ze prawą niniejszą (odwołanie, k. 3a.s., zarządzenie – k. 8 akt sprawy VII U 2026/25).

Sąd zobowiązał ZUS do hipotetycznego wyliczenia kapitału początkowego dla odwołującego (w formie hipotetycznej decyzji) - na datę wydania zaskarżonej decyzji, przy uwzględnieniu zarówno druku ZUS Rp-7 z dnia 12.02.2025 r. jak również druku Rp-7 z dnia 16 stycznia 2002 r. wystawionego przez (...) S. W., przy uwzględnieniu okresu zatrudnienia w (...) wynikającego ze świadectwa pracy (01.09.1990 r. - 20.05.1991 r.) ( protokół rozprawy z dnia 3 września 2025 r. – k. 67 a.s.).

Organ rentowy w piśmie z dnia 22 września 2025 r. przedstawił hipotetyczne wyliczenia, w których do wyliczenia wysokości kapitału początkowego uwzględnił okres zatrudnienia od 01.09.1990 r. do 20.05.1991 r. i wysokość wynagrodzenia z druku Rp-7 z dnia 16 stycznia 2002 r. wystawionego przez (...) S. W. i wskazał, że hipotetyczna wartość kapitału początkowego wynosiłaby 46.680,15 zł. Wyliczony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wynosiłby 64,18%. Jednocześnie organ rentowy wskazał, że okres praktycznej nauki zawodu od 1 września 1982 r. do 30 czerwca 1985 r. w Przedsiębiorstwie (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. został już uwzględniony do wyliczenia wartości kapitału początkowego decyzją z dnia 3 września 2025 r. ( pismo z dnia 22 września 2025 r. z hipotetycznymi wyliczeniami – k. 72-77 a.s.).

Odwołujący podczas rozprawy w dniu 10 grudnia 2025 r. oświadczył, że zgadza się z hipotetycznymi wyliczeniami organu rentowego i wnosi o zmianę decyzji zgodnie z tymi wyliczeniami ( protokół rozprawy z dnia 10 grudnia 2025 r. – k. 81v. a.s.).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy, w tym aktach rentowych oraz na podstawie zeznań świadków S. W. i T. S. oraz odwołującego się J. R..

Zeznania zarówno świadków jak i ubezpieczonego zostały przez Sąd ocenione jako wiarygodne, ponieważ były spójne i logiczne. Sąd oparł się na tych zeznaniach w zakresie jakim potwierdziły, że J. R. był zatrudniony w spornym okresie w Zakładzie (...) w Z., prowadzonym przez S. W., jego brata M. W. oraz matkę N. W., który uległ likwidacji, ale od 1 grudnia 1994 r. funkcjonował w tej samej siedzibie jako (...) (...) S. W. z siedzibą w Z., prowadzone przez S. W. jako kontynuacja poprzedniej firmy, w tym samym miejscu, na tym samym sprzęcie i z tymi samymi pracownikami. Zeznania były w tym zakresie zgodne z tym co wynikało z dowodów w postaci dokumentów takich jak świadectwo pracy z dnia 21 maja 1991 r., podpisane przez zmarłego w 2001 roku M. W. oraz zaświadczenie Rp-7 wystawione przez (...) (...) S. W. z siedzibą w Z..

Wobec powyższego Sąd uznał za zasadne posłużenie się dokumentem w postaci świadectwa pracy z dnia 21 maja 1991 r. oraz zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu Rp-7 z 16 stycznia 2002 r. w spornym okresie, celem ustalenia wysokości kapitału początkowego J. R.. Sąd oparł się na ww. dokumentach i uznał wykazane w nich zatrudnienie oraz zarobki za wiarygodne.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie J. R. było zasadne.

Z uwagi na przedmiot sporu tytułem wstępu podkreślania wymaga, że zgodnie z przepisami art. 174-175 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1251) - kapitał początkowy ma być odtworzeniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, opłaconych przed dniem 1 stycznia 1999 r. Zasady ustalania podstawy wymiaru emerytury zostały określone w art. 15 ustawy, a wysokość kapitału początkowego, zależy od udowodnionych okresów składkowych i nieskładkowych, podstawy wymiaru świadczenia, współczynnika określonego przez proporcję wieku ubezpieczonego i ustawowo określonego wieku emerytalnego oraz stażu. Natomiast do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia uwzględnia się przychód stanowiący podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych przez zainteresowanego z okresu ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok zgłoszenia wniosku o emeryturę lub z dowolnych 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku. W przypadku nieudowodnienia okresów składkowych i nieskładkowych, jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy. Dokumentem potwierdzającym wysokość wynagrodzenia jest zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, wystawione przez pracodawcę lub prawnego następcę pracodawcy na druku ZUS RP-7, ale również legitymacja ubezpieczeniowa zawierająca odpowiednie wpisy o zatrudnieniu i wysokości wynagrodzenia dokonane przez pracodawcę lub następcę prawnego. Ustalenie kapitału początkowego następuje poprzez obliczenie hipotetycznej emerytury, jaką ubezpieczony otrzymałby w dniu 1 stycznia 1999 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a następnie pomnożenie tej kwoty przez średnie dalsze trwanie życia osób ustalone na dzień 1 stycznia 1999 r.

Zgodnie z art. 175 ust. 1 ustawy, postępowanie w sprawie ustalenia kapitału początkowego przebiega według zasad dotyczących ustalenia prawa do świadczeń przewidzianych w tej ustawie, co w szczególności dotyczy katalogu środków dowodowych, jakie służą ubezpieczonemu w postępowaniu przed organem rentowym do wykazania zarówno stażu ubezpieczonego, jak i wysokości przychodów.

W dacie wydania przez organ rentowy spornej decyzji możliwość dowodzenia była ograniczona rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. z 2011 r., Nr 237, poz. 1412) zwanego dalej ,,rozporządzeniem”, które zmieniło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. z 1983 r., Nr 10, poz. 49 ze zm.). Zgodnie z obowiązującym § 22 ust 1 i ust. 2 rozporządzenia, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania oraz spółdzielczej umowy o pracę jest świadectwo pracy, zaświadczenie płatnika składek lub innego właściwego organu, wydane na podstawie posiadanych dokumentów lub inny dokument, w tym w szczególności: legitymacja ubezpieczeniowa; legitymacja służbowa, legitymacja związku zawodowego, umowa o pracę, wpis w dowodzie osobistym oraz pisma kierowane przez pracodawcę do pracownika w czasie trwania zatrudnienia.

Zważyć przy tym należy, że w postępowaniu przed sądem ubezpieczeń społecznych w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe prowadzenie dowodu z zeznań świadków lub z przesłuchania stron nie podlega żadnym ograniczeniom. Według art. 473 § 1 k.p.c. w postępowaniu w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przed sądem przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu z zeznań świadków i z przesłuchania stron. Ten wyjątek od ogólnych zasad, wynikających z art. 247 k.p.c., sprawia, że każdy istotny fakt (np. taki, którego ustalenie jest niezbędne do przyznania ubezpieczonemu prawa do wcześniejszej emerytury), może być dowodzony wszelkimi środkami dowodowymi, które sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 4 października 2007 r. I UK 111/07). Oznacza to, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być wprawdzie udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego, jednakże zaliczenie nieudokumentowanych okresów składkowych do uprawnień oraz wzrostu świadczeń emerytalno-rentowych wymaga dowodów nie budzących wątpliwości, spójnych i precyzyjnych (zob. wyroki Sądu Najwyższego z 9 stycznia 1998 r. (...) UKN 440/97 i z 4 lipca 2007 r. I UK 36/07, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 30 października 2013 r., III AUa 269/13).

W niniejszej sprawie J. R. domagał się uwzględnienia przy obliczeniu jego kapitału początkowego wynagrodzenia uzyskanego w związku z zatrudnieniem w Zakładzie (...) w Z. od 1 września 1990 roku do 20 maja 1991 roku wykazanego w Rp-7 z 16 stycznia 2002 r.

Rozpoznając sprawę, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska organu rentowego co do niemożności uwzględnienia informacji wynikających ze spornych dokumentów – świadectwa pracy oraz druku Rp-7. Jeżeli chodzi o świadectwo pracy z dnia 21 maja 1991 r., podpisane przez zmarłego w 2001 roku M. W., bez użycia pieczątki imiennej, to w ocenie Sądu zarzucany przez organ brak formalny nie dyskwalifikuje ważności tego dokumentu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził zatrudnienie odwołującego w spornym okresie w Zakładzie (...) w Z.. Zdaniem Sądu przyjęte przez organ rentowy stanowisko i zakwestionowanie tego dokumentu było niezasadne i zdecydowanie zbyt formalistyczne. Natomiast jeżeli chodzi o druk Rp-7 wystawiony przez następcę prawnego (...) (...) S. W. z siedzibą w Z., to organ rentowy wskazywał, że nie jest możliwie uwzględnienie wynagrodzeń ubezpieczonego z niego wynikających z uwagi na brak na druku Rp-7 informacji czy ww. firma jest następcą prawnym Zakładu (...) w Z. oraz brak drugiej imiennej pieczątki osoby upoważnionej do wystawiania ww. dokumentów. Również w tym zakresie w ocenie Sądu przyjęte przez organ rentowy stanowisko i zakwestionowanie tego dokumentu było niezasadne i zdecydowanie zbyt formalistyczne. Analizując treść spornego zaświadczenia z 16 stycznia 2002 r. Sąd zważył, że dokument ten zawiera podpisy księgowej oraz jedynego właściciela S. W., który niewątpliwie był osobą uprawnioną do złożenia tego typu podpisów. Na dokumencie znajduje się również informacja, że Zakład (...) w Z. uległ likwidacji i funkcjonował dalej jako (...) (...) S. W. z siedzibą w Z., co zostało wykazane w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez Sąd. Stąd też w ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw, aby powyższy dokument dyskwalifikować jako środek dowodowy.

Sąd zważył, że należało odwołującemu uwzględnić zatrudnienie i faktyczne wynagrodzenie, które otrzymał w spornym okresie od 1 września 1990 roku do 20 maja 1991 roku z tytułu zatrudnienia w Zakładzie (...) w Z. wykazane w zaświadczeniach Rp-7, bowiem świadectwo pracy z dnia 21 maja 1991 r., podpisane przez zmarłego w 2001 roku M. W. oraz zaświadczenie Rp-7 wystawione przez (...) (...) S. W. z siedzibą w Z., zaliczają się do środków dowodowych służących udowodnieniu faktycznego zatrudnienia oraz wysokości zarobków, a wskazane w tych dokumentach informacje dotyczące zatrudnienia i wynagrodzenia uzyskane przez odwołującego w spornym okresie były w ocenie Sądu wiarygodne.

Rozstrzygnięcie powyższej okoliczności pozwalało zatem na uwzględnienie spornych wynagrodzeń odwołującego przy ustalaniu wysokości kapitału początkowego. Zaliczenie tego okresu jako okresu składkowego miało wpływ na ustalenie kapitału początkowego odwołującego. W związku z powyższym Sąd Okręgowy zobowiązał organ rentowy do hipotetycznego obliczenia kapitału początkowego na dzień 1 stycznia 1999r. W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie organ rentowy stosowne obliczenie, zgodnie z którym ustalił kapitału początkowy na dzień 1 stycznia 1999r. na kwotę 46.680,15 zł, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego na 64,18%. Wyliczenia organu rentowego nie były kwestionowane przez odwołującego się, który nie wniósł wobec nich zastrzeżeń.

W tych okolicznościach Sąd Okręgowy uznając odwołania J. R. za zasadne, zmienił zaskarżone decyzje w ten sposób, że ustalił wysokość kapitału początkowego J. R. na dzień 1 stycznia 1999 r., przy uwzględnieniu wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wynoszącego 64,18 %, na kwotę 46.680,15 zł.

Renata Gąsior