Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 grudnia 2025 roku

Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Agnieszka Stachurska

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2025 roku w Warszawie

sprawy J. F.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy

na skutek odwołania J. F.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

z dnia 10 lutego 2021 roku, znak: (...)

zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje J. F. rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na stałe, poczynając od 1 grudnia 2020 roku.

sędzia Agnieszka Stachurska

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 lutego 2024r. J. F. odwołała się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 10 lutego 2021r., znak: (...), odmawiającej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy.

W uzasadnieniu odwołania ubezpieczona wskazała, że ZUS (...) Oddział w W. oparł wydaną decyzję na nieprawidłowym orzeczeniu komisji lekarskiej, która niesłusznie uznała, że odwołująca się nie jest niezdolna do pracy, co było stwierdzeniem sprzecznym z ustaleniami lekarza, który przeprowadzał operację po wypadku w dniu 30 stycznia 2012r., a następnie kierował rehabilitacją i pod którego opieką odwołująca się pozostaje aktualnie. Z dokumentacji opracowanej przez tego lekarza – zaświadczenia o stanie zdrowia z dnia 5 listopada 2020r. - wynika, iż w jej przypadku „nastąpiło istotne pogorszenie stanu zdrowia w okresie od ostatniego badania dla celów orzecznictwa”. Odwołująca się dodała, że z ww. zaświadczenia wydanego dla potrzeb ZUS-u wynika nadto, że obecnie oczekuje na dalsze leczenie operacyjne i nie jest zdolna do pracy. Fakty te zostały całkowicie zignorowane, zarówno przez Lekarza Orzecznika ZUS, jak i przez Komisję Lekarską powołaną przez ZUS. J. F. dodała, że orzeczenie Lekarza Orzecznika wydane zostało na podstawie 15 minutowych oględzin, a Komisja Lekarska wydała orzeczenie zaocznie. Oba te rozstrzygnięcia pozostają sprzeczne z diagnozą postawioną przez lekarza, który zna ją jako pacjentkę, leczył i nadal leczy, zna jej chorobę, a także dynamikę i rokowania na przyszłość (odwołanie J. F. – k. 3 – 4 a.s.).

W odpowiedzi na odwołanie z 16 marca 2021r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c., a uzasadniając wskazane stanowisko wyjaśnił, że J. F. pobierała rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. W toku postępowania przed organem rentowym w przedmiocie przyznania prawa do tego świadczenia na dalszy okres, w orzeczeniu Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 27 stycznia 2021r. nie została uznana za osobę niezdolną do pracy. Zgodnie z art. 107 ustawy o emeryturach i rentach z FUS prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie. W tym stanie rzeczy, w oparciu o orzeczenie Komisji Lekarskiej oraz powołane przepisy, decyzją z dnia 10 lutego 2021r. odmówiono przyznania prawa do kontynuacji wnioskowanego świadczenia (odpowiedź na odwołanie – k. 5 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

J. F., urodzona (...), pracowała jako referent, kasjer-sprzedawca, recepcjonistka, przedstawiciel handlowy i ostatnio jako dyrektor ds. sprzedaży. W dniu 30 stycznia 2012r. uległa wypadkowi komunikacyjnemu w trakcie wykonywania obowiązków służbowych. W jego przebiegu doznała złamania wieloodłamowego odcinka dalszego (nadkłykciowego) kości udowej lewej, złamania wieloodłamowego odcinka bliższego kości łokciowej lewej i nasady dalszej kości ramiennej lewej ze zwichnięciem lewego stawu łokciowego. Doznała również złamania żeber i urazu głowy. Była hospitalizowana w Klinice (...) (...) (...) Szpitala (...) w W. od 30 stycznia do 14 lutego 2012r. Wówczas w trybie pilnym została poddana operacji - wykonano otwarte nastawienie złamania kości udowej lewej i stabilizację płytą i śrubami, otwarte nastawienie złamania kości łokciowej lewej i stabilizację płytką i śrubami oraz stabilizację nasady dalszej kości ramiennej lewej śrubami. Po operacjach odbyła długotrwałe leczenie rehabilitacyjne. W przebiegu leczenia uzyskano zrost złamań w obrębie łokcia. W obrębie dalszej części lewej kości udowej stwierdzono brak pełnego zrostu w badaniu TK z 2016r. Z powodu zaburzenia zrostu kostnego wielokrotnie w latach 2018-2020 podawano osocze bogatopłytkowe. W dalszym okresie doszło do mechanicznego powikłania stabilizatorów wewnętrznych kości kończyny. Pełny zrost został stwierdzony dopiero w marcu 2022r., co umożliwiło usunięcie implantu – płyty metalowej stabilizującej złamanie. W okresie od 29 sierpnia 2022r. do 31 sierpnia 2022r. J. F. hospitalizowana była w Klinice (...) (...) w W.. W dniu 30 sierpnia 2022r. przeprowadzono u niej zabieg usunięcia zespolenia z kości udowej lewej. Od tego czasu porusza się z pomocą jednej kuli łokciowej ( opinia biegłego sądowego w zakresie chirurgii urazowo-ortopedycznej J. S. – k. 195 – 205 a.s.; opinia uzupełniającą biegłego sądowego w zakresie chirurgii urazowo-ortopedycznej J. S. – k. 355 – 357 a.s.; opinia biegłego sądowego ortopedy M. G. – k. 46-48 a.s.; opinia biegłej sądowej z zakresu medycyny pracy M. P. (1) – k. 113 – 120 a.s.).

U odwołującej się, w wyniku przebytego wypadku, występuje przewlekła reakcja adaptacyjna depresyjna z elementami zespołu stresu pourazowego (opinia biegłego sądowego psychiatry M. B. – k. 229-286 a.s.).

J. F. w związku z wypadkiem została uznana za osobę częściowo niezdolną do pracy i z tego tytułu pobierała rentę do 30 listopada 2020r. (bezsporne). W dniu 17 listopada 2020r. złożyła wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W toku postępowania przed organem rentowym w przedmiocie ww. wniosku lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 16 grudnia 2020r. stwierdził, że J. F. nie jest niezdolna do pracy. Następnie takiej samej oceny dokonała Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 27 stycznia 2021r. (wniosek – k. 215 III tom akt rentowych; orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 16 grudnia 2020r. – k. 217 III tom akt rentowych; orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 27 stycznia 2021r. – k. 219 III tom akt rentowych).

W dniu 10 lutego 2021r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wydał decyzję znak: (...), którą odmówił J. F. prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy (decyzja z dnia 10 lutego 2021r. – k. 221 III tom akt rentowych).

Od ww. decyzji J. F. odwoła się, a sąd postanowieniem z 30 marca 2021r. dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego ortopedy celem ustalenia, czy odwołująca się jest niezdolna do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 30 stycznia 2012r., a jeśli tak, to czy jest to niezdolność częściowa czy całkowita i na jaki okres (postanowienie – k. 7 a.s.).

Biegły sądowy specjalista (...) w opinii z dnia 30 czerwca 2021r. stwierdził, że J. F. z powodów ortopedycznych nie jest niezdolna do pracy ani częściowo, ani całkowicie. Przebyte złamania lewej kości udowej oraz lewej kości łokciowej uległy wygojeniu, co potwierdza ocena zdjęć radiologicznych okazanych przez badaną, z których wynika uzyskanie zrostu złamania lewej kości udowej. Biegły dodał, że o ile w wyniku przebytego wypadku u opiniowanej doszło do naruszenia sprawności narządu ruchu, to jednak w przebiegu leczenia oraz rehabilitacji uzyskano wyleczenie złamań z niewielką dysfunkcją czynnościową lewego łokcia oraz lewej kończyny dolnej. Zdaniem biegłego opiniowana może wymagać okresowego leczenia usprawniającego w ramach czasowej niezdolności do pracy (opinia biegłego sądowego ortopedy i traumatologa P. R. – k. 16-18 a.s.).

Pismem z dnia 20 sierpnia 2021r. J. F. zgłosiła zastrzeżenia do opinii biegłego P. R., wskazując że obecnie przygotowuje się do reoperacji lewego uda w związku z brakiem pełnego zrostu kości udowej, podczas gdy biegły stwierdził jej zdolność do pracy, wskazując na uzyskanie zrostu tej kości. Mając na uwadze powyższe, wniosła o badanie przez innego specjalistę z zakresu ortopedii (zastrzeżenia odwołującej się do opinii biegłego P. R. – k. 33 – 34 a.s.).

Postanowieniem z 26 sierpnia 2021r. sąd dopuścił dowód z opinii innego biegłego sądowego ortopedy (z wyłączeniem P. R.) (postanowienie – k. 38 a.s.).

Biegły sądowy specjalista (...) w opinii z dnia 2 marca 2022r. stwierdził, że J. F. jest nadal częściowo niezdolna do pracy w związku z wypadkiem, od zakończenia wcześniejszych świadczeń do 30 marca 2023r., albowiem w obrębie złamania kości udowej lewej wciąż nie uzyskano poprawnego zrostu i z tego powodu wymagana jest ponowna operacja polegająca na wymianie zespolenia i przyłożenia przeszczepu kostnego w postaci wiórów kostnych lub preparatu bogatopłytkowego. W ocenie biegłego, takie postępowanie rokuje poprawę (opinia biegłego sądowego ortopedy M. G. – k. 46-48 a.s.).

Organ rentowy nie podzielił oceny dokonanej przez biegłego ortopedę M. G. i pismem z dnia 1 kwietnia 2022r. wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego ortopedy (zastrzeżenia organu rentowego do opinii biegłego sądowego M. G. – k. 56 – 57 a.s.).

Postanowieniem z 6 kwietnia 2022r. sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego ortopedy (z wyłączeniem P. R. i M. G.) na takie okoliczności, jak wcześniej opiniujących biegłych (postanowienie – k. 58 a.s.).

Biegły sądowy specjalista (...) w opinii z dnia 20 czerwca 2022r. stwierdził, że złamania doznane przez J. F. w przebiegu wypadku z dnia 30 stycznia 2012r. wygoiły się i obie kończyny dolne mogą być obciążane bez ryzyka pogorszenia stanu zdrowia. W ocenie biegłego odwołująca się jest zdolna do pracy biurowej, a ewentualny kolejny okres zasiłkowy rozpocznie się z dniem kolejnej hospitalizacji z powodu choroby zwyrodnieniowej lewego stawu biodrowego (opinia biegłego sądowego K. K. – k. 74 a.s.).

W piśmie procesowym z 12 września 2022r. odwołująca się wniosła o uznanie za wiążącą opinii wydanej przez biegłego lekarza ortopedę-traumatologa M. G. i pominięcie dowodu z opinii wydanej przez biegłego K. K., podnosząc, że biegły nieprawidłowo wskazał, że złamania zostały wygojone, podczas gdy z dokumentacji medycznej wynika, że lewa kość udowa nie uzyskała pełnego zrostu (zastrzeżenia J. F. do opinii biegłego sądowego K. K. – k. 87 – 88 a.s.).

Postanowieniem z dnia 19 września 2022r. sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego specjalisty medycyny pracy celem ustalenia, czy odwołująca jest niezdolna do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 30 stycznia 2012r., a jeśli tak, to czy jest to niezdolność częściowa czy całkowita i na jaki okres (postanowienie – k. 99 a.s.).

Biegła sądowa z zakresu medycyny pracy M. P. (1) w opinii z 3 października 2022r. stwierdziła, że odwołująca się od dnia 1 grudnia 2020r. nadal była częściowo niezdolna do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 30 stycznia 2012r. z powodu braku poprawnego zrostu w obrębie kości udowej. Mechaniczne powikłanie stabilizatorów wewnętrznych kości kończyny wymagało operacji usunięcia zespolenia z kości udowej lewej, którą wykonano w dniu 30 sierpnia 2022r. Biegła dodała, że po takiej operacji przez okres kilku miesięcy zalecane jest oszczędzanie lewej kończyny dolnej oraz przemieszczanie się przy pomocy balkonika lub dwóch kul łokciowych, co znacznie utrudnia możliwość pracy zarobkowej (opinia biegłej sądowej z zakresu medycyny pracy M. P. (1) – k. 113 – 120 a.s.).

Organ rentowy wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu medycyny pracy, podnosząc, że biegła M. P. (1), uzasadniając opinię, wskazała na przeprowadzoną operację usunięcia zespolenia z kości udowej lewej, po której zalecane jest oszczędzanie lewej kończyny dolnej i ponowna ocena za 6 miesięcy. Organ rentowy podniósł, że zgodnie z zasadami orzecznictwa lekarskiego w takich przypadkach orzeka się o krótkotrwałej, a nie o długotrwałej niezdolności do pracy. Organ rentowy podkreślił, że odwołująca się może wykonywać prace biurowe, a w okresie okołooperacyjnym mogłaby korzystać z ZUS ZLA (zastrzeżenia organu netowego do opinii biegłej sądowej M. P. (1) – k. 131 a.s.).4

Postanowieniem z 12 czerwca 2023r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego specjalisty medycyny pracy (z wyłączeniem M. P. (1)) na takie okoliczności, jak poprzednio (postanowienie – k. 132 a.s.).

Biegła sądowa z zakresu medycyny pracy D. S. rozpoznała u odwołującej się stan po złamaniu nadkłykciowym lewej kości udowej, po leczeniu operacyjnym. Wskazała również na dokonany zrost, usunięcie zespolenia w dniu 30 sierpnia 2022r., stan po złamaniu odcinka bliższego kości łokciowej lewej i nasady dalszej kości ramiennej lewej, po leczeniu operacyjnym, dokonany zrost kostny, obustronną koksartrozę, stan po endoprotezoplastyce stawu biodrowego lewego w dniu 23 marca 2023r. i stawu biodrowego prawego w dniu 30 czerwca 2017r., zwyrodnienie kolana lewego, a także zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa. Ponadto, podkreśliła, że klinicznie stwierdzono u odwołującej się przykurcz zgięciowy łokcia lewego i niewielkie ograniczenie bólowe ruchomości bioder. Biegła dodała, że odwołująca się zgłasza zaburzenia czucia w okolicy zewnętrznej strony i w okolicy grzbietowej stopy lewej, nie stoi na palcach i pięcie lewej nogi, utyka na tą nogę i chodzi z jedną kulą łokciową. Jednak biegła nie stwierdziła u odwołującej się istotnych dysfunkcji w zakresie układu ruchu po leczeniu operacyjnym, wskazując, że przyniosło ono dobry efekt i opiniowana wymaga kontynuacji opieki w dotychczasowych poradniach specjalistycznych, a rozpoznane u niej schorzenia i stopień ich zaawansowania nie spowodowały niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z 2012r. (opinia biegłej sądowej z zakresu medycyny pracy D. S. – k. 157 – 163 a.s.).

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2024r. sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego ortopedy z Instytutu (...) w K. celem ustalenia, czy odwołująca się J. F. jest niezdolna do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 30 stycznia 2012r., a jeśli tak, to czy jest to niezdolność częściowa czy całkowita i na jaki okres (postanowienie – k. 189 a.s.).

Dr n. med. J. S. z Instytutu (...) w K. – specjalista w zakresie chirurgii urazowo-ortopedycznej – w opinii z dnia 4 czerwca 2024r. wskazał, że z punktu widzenia ortopedycznego leczenie następstw wypadku z dnia 30 stycznia 2012r. zakończyło się w marcu 2022r., z chwilą stwierdzenia dokonania się pełnego zrostu złamania kości udowej lewej, co umożliwiło usunięcie implantu – płyty metalowej stabilizującej złamanie – i wykonanie endoprotezoplastyki biodra lewego. Biegły dodał, że jeśli odwołująca się miałaby powrócić na poprzednie stanowisko pracy związane z dużą aktywnością ruchową, licznymi wyjazdami samochodem, koniecznością przemieszczania się, to nadal jest niezdolna do pracy na poprzednim stanowisku i nie rokuje poprawy. Biegły nadmienił także, że w ocenie zdolności do pracy powinno się wziąć pod uwagę rozpoznany i leczony zespół stresu pourazowego z występującymi lękami i obawami związanymi z prowadzeniem pojazdów, który został rozpoznany i powiązany z wypadkiem. Jednocześnie biegły zastrzegł, że zależność ta powinna zostać oceniona przez specjalistów w zakresie psychiatrii i/lub psychologii (opinia biegłego sądowego w zakresie chirurgii urazowo-ortopedycznej J. S. – k. 195 – 205 a.s.).

W piśmie procesowym z dnia 26 czerwca 2024r. organ rentowy wskazał, że w opinii biegłego J. S. nie został określony stopień niezdolności do pracy i czas jej trwania. Ponadto, wskazał, że odwołująca się wykonywała w swoim życiu zawodowym głównie prace biurowe, ukończyła szkołę średnią ogólnokształcącą, pracowała jako dyrektor ds. sprzedaży. W świetle zasad orzecznictwa lekarskiego błędne jest zatem stwierdzenie biegłego, iż „gdyby miała ona powrócić na poprzednie stanowisko pracy związane z dużą aktywnością ruchową, to nadal jest niezdolna do pracy na poprzednim stanowisku i nie rokuje poprawy”. Organ rentowy podkreślił, że definicja ustawowa niezdolności do pracy odnosi się do kwalifikacji zawodowych, a nie do ostatniego stanowiska pracy, każdorazowo należy więc uwzględnić możliwość wykonywania pracy zarobkowej na różnych dostosowanych stanowiskach w ramach posiadanych kwalifikacji zawodowych (zastrzeżenia organu rentowego do opinii biegłego sądowego J. S. – k. 219 a.s.).

Postanowieniem z 30 lipca 2024r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego psychiatry celem ustalenia, czy odwołująca się jest niezdolna do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 30 stycznia 2012r., a jeśli tak, to czy jest to niezdolność częściowa czy całkowita i na jaki okres (postanowienie – k. 222 a.s.).

Biegły sądowy psychiatra M. B. w opinii z dnia 11 grudnia 2024r. wskazał, że trauma, którą przeżyła odwołująca się w przebiegu wypadku, znacząco wpłynęła na jej stan psychiczny i fizyczny. Występują objawy zespołu stresu pourazowego, które nie były wcześniej leczone psychoterapeutycznie na szeroką skalę. W ocenie biegłego odwołująca się wymaga dalszej, kompleksowej opieki psychiatrycznej oraz regularnych konsultacji psychologicznych. Istotnym elementem procesu leczenia powinno być również wsparcie farmakologiczne w leczeniu objawów PTSD oraz przewlekłego bólu. Biegły wyraził ocenę, że przewlekły ból i trauma, związana z wypadkiem, mają istotny wpływ na zdolność odwołującej się do pracy i oraz na jej codzienne funkcjonowanie. Biegły podsumował, że J. F. jest częściowo niezdolna do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 30 stycznia 2012r. ze względu na objawy PTSD, które rozwinęły się w następstwie wypadku. Częściowa niezdolność do pracy trwa do 31 grudnia 2026r. (opinia biegłego sądowego psychiatry M. B. – k. 229 – 286 a.s.).

Organ rentowy nie zgodził się z opinią biegłego sądowego psychiatry M. B.. Wskazał, że w opinii nie wykazano, aby w okresie spornym i w dacie wydania orzeczenia przez Komisję Lekarską ZUS nasilenie objawów sfery psychicznej powodowało znaczne ograniczenie sprawności i niezdolność do pracy. Organ rentowy zarzucił również, że biegły nie przytoczył dokumentacji leczenia psychiatrycznego z tego okresu, a nadto nadmienił, że w dokumentacji medycznej dołączonej do wniosku nie ma udokumentowanego istotnego nasilenia objawów schorzeń sfery psychicznej. Dodatkowo z opinii biegłego nie wynika, od kiedy istnieje częściowa niezdolność do pracy. Mając to na uwadze organ rentowy wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego psychiatry (zastrzeżenia organu rentowego do opinii biegłego sądowego psychiatry M. B. – k. 292 – 293 a.s.).

Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2025r. sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego psychiatry (z wyłączeniem M. B.) celem ustalenia, czy odwołująca jest niezdolna do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 30 stycznia 2012r., a jeśli tak, to od kiedy oraz czy jest to niezdolność częściowa czy całkowita i na jaki okres (postanowienie – k. 294 a.s.).

Biegła sądowa psychiatra M. P. (2) w opinii z 30 kwietnia 2025r. wskazała, że obecnie utrzymują się u opiniowanej miernie wyrażone objawy lękowe, zaburzenia snu oraz wahania nastroju w znacznej mierze zależne są od schorzeń narządu ruchu oraz spowodowanej nimi niesprawności, jednak nie ograniczają one istotnie zdolności do pracy zgodnej z kwalifikacjami, wymagają natomiast dalszego leczenia psychiatrycznego oraz wsparcia psychologicznego. Biegła oceniła, że odwołująca się nie jest całkowicie ani częściowo niezdolna do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z 30 stycznia 2012r. (opinia biegłej sądowej psychiatry M. P. (2) – k. 320 – 324 a.s.).

W piśmie procesowym z 27 czerwca 2025r. odwołująca się zaoponowała wnioskom z opinii biegłej sądowej M. P. (2) i wskazała, że opinia ta nie zasługuje na uwzględnienie i wniosła o przyjęcie, że to opinii biegłego sądowego M. B. powinna zostać w sprawie uwzględniona (zastrzeżenia do opinii biegłej sądowej psychiatry M. P. (2) – k. 340 a.s.).

Postanowieniem z 12 sierpnia 2025r. sąd dopuścił dowód z uzupełniającej opinii biegłego sądowego J. S. z Instytutu (...) w K. celem wskazania: jaki stopień niezdolności do pracy odwołującej się został przyjęty w opinii z 27 maja 2024r. – niezdolność częściowa czy całkowita; czy ww. niezdolność do pracy pozostawała w związku z wypadkiem przy pracy tylko do daty zakończenia leczenia w marcu 2022r. czy także po tym czasie (jeśli tak, to czy powinna być orzeczona do konkretnej daty czy na stałe i czym jest to uzasadnione (postanowienie – k. 350 a.s.).

Biegły sądowy dr n. med. J. S. - specjalista w zakresie chirurgii urazowo-ortopedycznej z Instytutu (...) w K., w opinii uzupełniającej z 11 września 2025r. wskazał, że w opinii poprzednio wydanej przyjął częściową niezdolność do pracy w związku z wypadkiem z dnia 30 stycznia 2012 roku. Biegły dodał, że z akt sprawy wynika, że odwołująca się nabyła prawa emerytalne i nie pracuje, jednakże, gdyby miała powrócić na poprzednie stanowisko pracy związane z dużą aktywnością ruchową, to w ocenie biegłego jest ona nadal niezdolna do pracy na poprzednim stanowisku i nie rokuje poprawy, co nie pozbawia jej możliwości podjęcia pracy niezwiązanej z wysiłkiem fizycznym czy koniecznością ciągłego przemieszczania się, stąd przyjęcie niezdolności częściowej. W ocenie biegłego, przy ocenie zdolności do pracy powinno się również wziąć pod uwagę rozpoznany i leczony zespół stresu pourazowego (z występującymi lękami i obawami związanymi z prowadzeniem pojazdów), który został rozpoznany i powiązany z wypadkiem. Dodatkowo biegły wskazał, że częściowa niezdolność do pracy, pozostająca w związku z wypadkiem, trwa nadal i nie rokuje poprawy, ponieważ istniejące jeszcze przed wypadkiem zmiany zwyrodnieniowe stawów biodrowych czy zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego nasiliły się na skutek długotrwałych zaburzeń w prawidłowym, symetrycznym poruszaniu się po wypadku. Podobnie złamanie okolicy przynasadowej dalszej uda lewego z dnia 30 stycznia 2012r., leczone operacyjnie i powikłane opóźnionym zrostem, przedłużonym odciążaniem i ograniczeniem ruchomości, przyczyniło się do rozwoju zmian zwyrodnieniowych kolana lewego, jak wykazało zdjęcie rentgenowskie z dnia 22 sierpnia 2023r. Odwołująca się przy poruszaniu się nadal wspomaga się kulą łokciową, co zmniejsza dolegliwości bólowe okolicy biodrowo-udowej lewej po przeciążeniu (opinia uzupełniającą biegłego sądowego w zakresie chirurgii urazowo-ortopedycznej J. S. – k. 355 – 357 a.s.).

Organ rentowy wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego ortopedy, wyrażając negację wobec opinii uzupełniającej biegłego J. S. i wskazując, że biegły dokonał błędnego ustalenia w zakresie istnienia częściowej niezdolności do pracy, bowiem odwołująca się nie utraciła zdolności do pracy w ramach posiadanych kwalifikacji zawodowych. Ponadto organ rentowy wskazał, że aktualnego stanu narządu ruchu nie można w pełni wiązać z następstwami wypadku i sam biegły wskazał na istnienie u odwołującej się, jeszcze przed wypadkiem, zmian zwyrodnieniowych stawów biodrowych i kręgosłupa, a obecnie, po tak długim okresie od wypadku, należy również brać pod uwagę następstwa fizjologicznego procesu starzenia się organizmu (zastrzeżenia organu rentowego do opinii uzupełniającej biegłego J. S. - k. 366 a.s.).

Postanowieniem z 13 października 2025r. sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. pominął wniosek organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego ortopedy (postanowienie – k. 368 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o zebrane w sprawie dokumenty, w tym dokumentację medyczną J. F., konieczną w procesie opiniowania przez biegłych sądowych oraz dokumenty obrazujące przebieg postępowania przed organem rentowym. Zostały one ocenione jako wiarygodne, ponieważ ich treść oraz forma nie budziła zastrzeżeń i nie była kwestionowana przez strony.

Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły także opinie biegłych sądowych z zakresu ortopedii, psychiatrii i medycyny pracy. W odniesieniu do schorzeń ortopedycznych Sąd początkowo zgromadził opinie biegłych: P. R., M. G. i K. K., ale wobec ich sprzeczności – dwie z nich: opinia P. R. i opinia K. K. wskazywały, że odwołująca się nie jest niezdolna do pracy, z kolei wniosek odmienny wynikał z opinii biegłego M. G. – dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy. W następstwie tego pozyskano opinie dwóch biegłych tej specjalizacji: M. P. (3), która oceniła, że odwołująca się była nadal częściowo niezdolna do pracy w związku z wypadkiem przy pracy oraz D. S., która stwierdziła zdolność do pracy J. F..

Sprzeczność dotychczas pozyskanych przez Sąd opinii biegłych, nie tylko tych z zakresu ortopedii, ale także z zakresu medycyny pracy – spowodowała konieczność zasięgnięcia opinii biegłego sądowego ortopedy z Instytutu (...) w K.. W następstwie tego sporządzona została najpierw opinia główna, a potem uzupełniająca biegłego sądowego dr. n. med. J. S. – specjalisty w zakresie chirurgii urazowo-ortopedycznej. Wskazany biegły stwierdził u odwołującej się niezdolność do pracy i wyjaśnił, że fakt, iż ostatecznie sam proces leczenia został zakończony po 10 latach od wypadku, tj. dopiero w marcu 2022r., kiedy uzyskano zrost kości lewej kończyny, powoduje że powrót odwołującej się na rynek pracy doznać musiałby ograniczeń, poprzez niemożność wykonywania przez nią prac związanych z dużą aktywnością ruchową, licznymi wyjazdami samochodem i koniecznością przemieszczania się. Opinia główna ww. biegłego w dalszym toku postępowania sądowego została uzupełniona i biegły w opinii uzupełniającej udzielił odpowiedzi na wszystkie stawiane przez Sąd pytania – poszerzył argumentację dotyczącą przyjęcia niezdolności do pracy, wskazał, że stwierdził u odwołującej się częściową niezdolność do pracy oraz ocenę taką uzasadnił. Ponadto wskazał, że niezdolność do pracy pozostawała w związku z wypadkiem przy pracy nie tylko do daty zakończenia leczenia, co miało miejsce w marcu 2022r., ale także po tym czasie.

W ocenie Sądu to opinii biegłego sądowego J. S. powinien zostać nadany przymiot opinii kluczowej, ponieważ to ona najbardziej wnikliwie, szczegółowo, wyczerpująco, a jednocześnie jasno i przekonująco została uzasadniona. W świetle wywodów tej opinii rozwiane zostały wątpliwości, narosłe na gruncie uprzednio sporządzonych w sprawie, a sprzecznych opinii innych biegłych z zakresu ortopedii. W ocenie Sądu o fachowości i wnikliwości opinii biegłego J. S. świadczy także to, że analizując dokumentację medyczną zasugerował pozyskanie opinii sporządzonych przez biegłych zakresu psychiatrii i/lub psychologii. Sąd uwzględniając sugestię biegłego J. S. pozyskał w sprawie dwie opinie biegłych psychiatrów, jednak także one były sprzeczne – biegły M. B. przyjął, że odwołująca się z przyczyn psychiatrycznych jest częściowo niezdolna do pracy, zaś biegła M. P. (2) odmówiła jej tego przymiotu. Sąd jednak, mając na uwadze, że aspekt zdrowia psychicznego miał charakter wtórny i drugorzędny, a proces trwał już wiele lat, skoncentrował się na ocenie ortopedycznej i ostatecznie przyjął, jako kluczową, opinię ortopedyczną biegłego J. S., szczególnie że to właśnie schorzenie ortopedyczne jest wiodące u J. F. i tego właśnie schorzenia dotyczy większość zgromadzonej dokumentacji medycznej.

W konsekwencji nadania opinii ww. biegłego – z przyczyn, o których wyżej była mowa – przymiotu opinii kluczowej, Sąd ustalił, że częściowa niezdolność do pracy u odwołującej się ma charakter trwały, nie rokuje poprawy i istniała w dacie zakończenia pobierania renty uprzednio orzeczonej przez Zakład.

Jako rzetelne Sąd ocenił również opinie tych innych biegłych, które korespondowały z opinią biegłego J. S., tj. tych, które akcentowały brak poprawnego zrostu w obrębie kości udowej i z tym łączyły istnienie nadal częściowej niezdolności do pracy. Na ten aspekt wskazał biegły ortopeda M. G. i specjalista medycyny pracy M. P. (1). Z tego powodu opinie tych biegłych – oprócz opinii biegłego J. S. - stały się podstawą ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia. Z kolei opinie biegłych, które wysnuwały wnioski odmienne i nie nadawały doniosłego znaczenia powikłaniu w postaci długotrwającej niemożności zrostu kości lewej kończyny, Sąd ocenił za niefachowe i pobieżne. Ograniczyły się one jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że uzyskano zrost, a nie zawierały analizy skutków takiego długotrwałego uszkodzenia lewej kończyny. Oceny tej dokonał dopiero biegły J. S., wskazując, że złamanie okolicy przynasadowej dalszej uda lewego z dnia 30 stycznia 2012r., leczone operacyjnie i powikłane opóźnionym zrostem, przedłużonym odciążaniem i ograniczeniem ruchomości, przyczyniło się do rozwoju istniejących przed wypadkiem zmian zwyrodnieniowych kolana lewego. Z uwagi na tak szczegółową analizę, jakiej dokonał biegły J. S. i jednocześnie wobec braku pochylenia się nad tymi aspektami przez biegłych ortopedów P. R. i K. K. oraz specjalistkę medycyny pracy D. S. – opinie przez nich sporządzone Sąd ocenił jako niefachowe i pominął je, nie czyniąc ich podstawą rozstrzygnięcia.

Przyjmując fachowy charakter opinii wskazanych biegłych z zakresu ortopedii – przede wszystkim opinii biegłego J. S., ale także korespondującej z nią opinii biegłego ortopedy M. G. - Sąd nie podzielił stanowiska organu netowego, który wskazywał na potrzebę pozyskania w sprawie opinii kolejnego biegłego ww. specjalizacji. Według Sądu taka potrzeba nie zachodziła, biorąc pod uwagę, że w sprawie opinie odnośnie ortopedycznych aspektów stanu zdrowia odwołującej się, wydało aż czterech biegłych, co skutkowało pozyskaniem łącznie pięciu opinii – w tym jednej uzupełniającej. Opinie te – poprzez ich sprzeczność – ujawniły istotę problematycznego zagadnienia, jakim była analiza skutków powikłania w postaci długotrwałej niemożności uzyskania zrostu kości lewej kończyny. Ostatecznie jednak, to dzięki tym sprzecznościom, Sąd wnikliwie i wszechstronnie przeprowadził postępowanie dowodowe, co doprowadziło ostatecznie do pozyskania opinii, które najpełniej dotykały spornego zagadnienia i udzieliły odpowiedzi na wszystkie stawiane przez Sąd pytania. W konsekwencji, otrzymały one nie tylko przymiot opinii fachowych, ale też kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy. To z kolei doprowadziło do nie uwzględnienia stanowiska organu rentowego, aby za prawidłowe uznać opinie biegłych sądowych ortopedów P. R. i K. K..

W ocenie Sądu organ rentowy prezentuje niekonsekwencję w przedmiotowej sprawie, domagając się kontynuowania postępowania dowodowego z jednej strony, a z drugiej uznania fachowości opinii ww. biegłych. Niezależnie jednak od tej oceny, Sąd przyjął, że zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, a samo niezadowolenie strony postępowania z niekorzystnych dla niej treści opinii nie może stanowić podstawy do dalszego, zbędnego wydłużania postępowania, które i tak już trwa długo.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 1205 – dalej jako ustawa wypadkowa) ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy. Natomiast w myśl art. 17 ust. 1 ustawy wypadkowej, przy ustalaniu prawa do renty z tytułu ubezpieczenia wypadkowego, do ustalenia wysokości świadczeń oraz ich wypłaty stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023r., poz. 1251 – dalej jako ustawa emerytalna) z uwzględnieniem przepisów ustawy wypadkowej. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują niezależnie od długości okresu ubezpieczenia wypadkowego oraz bez względu na datę powstania niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową (ust. 2).

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, J. F. uległa wypadkowi przy pracy w dniu 30 stycznia 2012r. Z tej przyczyny ubezpieczona była niezdolna do pracy i pobierała z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy do 30 listopada 2020r. Następnie zaskarżoną decyzją organ rentowy odmówił odwołującej się prawa do ww. świadczenia na dalszy okres, wskazując, że nie jest niezdolna do pracy. W tym stanie rzeczy kwestią sporną było to, czy odwołująca się jest niezdolna do pracy – tego przymiotu bowiem odmówił jej Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Niezdolność do pracy, jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy emerytalnej). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej) (por. wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2004r., II UK 222/03).

Przepis art. 12 ustawy emerytalnej rozróżnia dwa stopnie niezdolności do pracy - całkowitą i częściową. Zgodnie z ust. 3 ww. przepisu, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei całkowita niezdolność do pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu ( por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 grudnia 2000r., II UKN 134/00 i z dnia 7 września 1979r., II URN 111/79). Dokonując analizy pojęcia całkowita niezdolność do pracy należy brać pod uwagę zarówno kryterium biologiczne (stan organizmu dotkniętego schorzeniami naruszającymi jego sprawność w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do jakiejkolwiek pracy), jak i ekonomiczne (całkowita utrata zdolności do zarobkowania wykonywaniem jakiejkolwiek pracy). Osobą całkowicie niezdolną do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 2 ustawy emerytalnej jest więc osoba, która spełniła obydwa te kryteria, czyli jest dotknięta upośledzeniem zarówno biologicznym, jak i ekonomicznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2004r., I UK 28/04). Z kolei wyjaśnienie częściowej niezdolności do pracy i treści pojęcia „pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji” wymaga uwzględnienia zarówno kwalifikacji formalnych (czyli zakresu i rodzaju przygotowania zawodowego udokumentowanego świadectwami, dyplomami, zaświadczeniami), jak i kwalifikacji rzeczywistych (czyli wiedzy i umiejętności faktycznych, wynikających ze zdobytego doświadczenia zawodowego) (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2006r., I UK 103/06). Dopiero zatem zmiana zawodu w ramach posiadanych kwalifikacji i brak rokowań odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu dają podstawę do przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy ( por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 października 2009r., II UK 106/09; z dnia 8 maja 2008r., I UK 356/07; z dnia 11 stycznia 2007r., II UK 156/06 i z dnia 25 listopada 1998r., II UKN 326/98). Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lutego 2006r. (I PK 153/05) częściowej niezdolności do pracy, polegającej na utracie w znacznym stopniu zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, nie wyklucza możliwość podjęcia przez ubezpieczonego pracy niżej kwalifikowanej. Ubezpieczony, który jest częściowo niezdolny do pracy może być jednocześnie z samej definicji zdolny do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami w nieznacznym stopniu. Tak samo, gdy ubezpieczony wykonuje pracę, która nie jest zgodna z posiadanymi kwalifikacjami, a już na pewno, gdy jest pracą poniżej poziomu posiadanych kwalifikacji. Aktualny jest zatem pogląd o konieczności ujmowania łącznie aspektu medycznego i ekonomicznego niezdolności do pracy ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999r., II UKN 675/98).

W orzecznictwie przyjmuje się również (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 20 sierpnia 2003r., II UK 11/03 oraz z dnia 5 lipca 2005r., I UK 222/04), że decydującą dla stwierdzenia niezdolności do pracy jest utrata możliwości wykonywania pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu przy braku rokowania odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Gdy więc biologiczny stan kalectwa lub choroba, nie powodują naruszenia sprawności organizmu w stopniu mającym wpływ na zdolność do pracy dotychczas wykonywanej lub innej mieszczącej się w ramach posiadanych lub możliwych do uzyskania kwalifikacji, to brak prawa do tego świadczenia. Prawa tego nie można w szczególności wywodzić z przewidzianych w art. 13 ustawy emerytalnej przesłanek, a więc: stopnia naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, możliwości wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowości przekwalifikowania zawodowego, przy wzięciu pod uwagę rodzaju i charakteru dotychczas wykonywanej pracy, poziomu wykształcenia, wieku
i predyspozycji psychofizycznych, bowiem odnoszą się one tylko do ustalania stopnia lub trwałości niezdolności do pracy. Są więc bez znaczenia, jeżeli aspekt biologiczny (medyczny) wskazuje na zachowanie zdolności do pracy. Obiektywna możliwość podjęcia dotychczasowego lub innego zatrudnienia, zgodnie z poziomem kwalifikacji, wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych może być brana pod uwagę tylko wówczas, gdy ubiegający się o rentę jest niezdolny do pracy z medycznego punktu widzenia, gdyż oba te aspekty muszą występować łącznie ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999r., II UKN 675/98). O niezdolności do pracy nie decyduje więc niemożność podjęcia innej pracy warunkowana wiekiem, poziomem wykształcenia i predyspozycjami psychofizycznymi, lecz koniunkcja niezdolności do pracy z niezdolnością do przekwalifikowania się do innego zawodu.

Ocena niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń co do możliwości wykonywania zatrudnienia wymaga wiadomości specjalnych. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczących prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, do dokonywania ustaleń w zakresie oceny stopnia zaawansowania chorób oraz ich wpływu na stan czynnościowy organizmu, uprawnione są osoby posiadające fachową wiedzę medyczną, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych sądowych, zgodnie z treścią art. 278 k.p.c. Opinia biegłego ma na celu ułatwienie Sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Dlatego też opinie sądowo- lekarskie sporządzone w sprawie przez lekarzy specjalistów, mają zasadniczy walor dowodowy dla oceny schorzeń wnioskodawcy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2016r., III AUa 1609/15).

Badając istnienie analizowanej, a w przedmiotowej sprawie spornej przesłanki warunkującej przyznanie ubezpieczonej prawa do kontynuacji świadczenia, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych z zakresu ortopedii, medycyny pracy i psychiatrii. Ocena tych opinii została już zaprezentowana w części obejmującej ocenę dowodów. Przypomnieć należy jednak, że Sąd na podstawie tych opinii, które ocenił jako fachowe, dokonał ustalenia, że J. F. w wyniku wypadku przy pracy z dnia 30 stycznia 2012r. doznała m.in. złamania okolicy przynasadowej dalszej lewego uda z powikłaniem w postaci opóźnionego zrostu, który nastąpił dopiero w marcu 2022r. i powodował przedłużające się odciążanie i ograniczenie ruchomości lewej kończyny, co z kolei przyczyniło się do rozwoju zmian zwyrodnieniowych kolana lewego, zobrazowanego w wyniku RTG z dnia 22 sierpnia 2023r. W następstwie skutków wypadku i ich powikłań, odwołująca się stała się częściowo niezdolna do pracy i stan ten – z powodu rozwoju zmian zwyrodnieniowych – trwał nadal po 30 listopada 2020r. J. F., przy poruszaniu się, nadal wspomaga się kulą łokciową, co zmniejsza dolegliwości bólowe okolicy biodrowo-udowej lewej. Co prawda, nie utraciła całkowicie zdolności do wykonywania pracy, ale w sposób nierokujący poprawy zdolność ta została istotnie ograniczona, ponieważ nie może wykonywać prac związanych z dużą aktywnością ruchową, wysiłkiem fizycznym czy koniecznością ciągłego przemieszczania, co odpowiada definicji częściowej niezdolności do pracy.

Odnosząc się do stanowiska organu rentowego, negującego fachowość opinii biegłego sądowego z Instytutu (...) w K. dr. n. med. J. S., przypomnieć należy, że dowód z opinii biegłego ma szczególny charakter, a mianowicie korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych. Do dowodów tych nie mogą więc mieć zastosowania wszystkie zasady o ocenie dowodów. W konsekwencji nie można przyjąć, że Sąd obowiązany jest dopuścić dowód z opinii kolejnych biegłych w każdym wypadku, gdy opinia wydana jest niekorzystna dla strony. Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z opinii dalszych biegłych lub z opinii instytutu, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wówczas, gdy opinia złożona już do sprawy zawiera istotne braki, względnie też nie wyjaśnia istotnych okoliczności. O dopuszczeniu dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności medycznej nie może decydować wyłącznie wniosek strony, lecz zawarte w tym wniosku konkretne uwagi i argumenty podważające miarodajność dotychczasowej opinii lub co najmniej miarodajność tę poddające w wątpliwość. W przeciwnym wypadku wniosek taki musi być uznany za zmierzający wyłącznie do nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu, co winno skutkować jego pominięciem. W ocenie Sądu organ rentowy nie składał takich umotywowanych zastrzeżeń do wydanych w sprawie opinii, które mogłyby stanowić podstawę do dalszego prowadzenia postępowania. Nie podważył skutecznie spójności i rzetelności wniosków biegłego ortopedy J. S. i z tych też względów brak było podstaw do przyjęcia, iż uzyskane od tego biegłego opinie, nie były wystarczające do merytorycznego i prawidłowego orzekania.

W oparciu zatem o tak ustalony stan faktyczny Sąd przyjął, iż organ rentowy nieprawidłowo ocenił stan zdrowia odwołującej się, a w następstwie tego błędnie ustalił, że odwołująca się nie jest niezdolna do pracy. Przeprowadzone przez Sąd postępowanie dowodowe pozwoliło na dokonanie odmiennych ustaleń niż te, jakie przyjął ZUS. Odwołująca się po 30 listopada 2020r. jest trwale częściowo niezdolna do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, spełnia zatem sporną w realiach sprawy przesłankę.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c., zaskarżona decyzja podlegała zmianie poprzez przyznanie odwołującej się na stałe prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności w związku z wypadkiem przy pracy, począwszy od 1 grudnia 2020r., a więc jako kontynuacja świadczenia, które uprzednio było jej wypłacane przez organ rentowy do 30 listopada 2020r.