Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Ludmiła Tułaczko

protokolant: protokolant sądowy Jakub Stuleblak

po rozpoznaniu dnia 4 grudnia 2025 r.

sprawy J. Z., syna M. i H., ur. (...) w W.

obwinionego o wykroczenie z art. 92a § 2 kw

na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie

z dnia 4 października 2024 r. sygn. akt III W 1031/24

1.utrzymuje w mocy zakażony wyrok;

2.zasądza od obwinionego J. Z. na rzecz Skarbu Państwa:

- kwotę 100 (sto) zł tytułem opłaty sądowej za drugą instancję;

-kwotę 50 (pięćdziesiąt) zł tytułem ryczałtowanych wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu odwoławczym;

- kwotę 6956,88 (sześć tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt sześć złotych i osiemdziesiąt osiem groszy) tytułem zwrotu należności biegłego za wydanie opinii.

Sygn. akt VI Ka 1476/24

UZASADNIENIE

J. Z. został obwinionego o to, że:

w dniu 14 maja 2024 r. około godz. 16:16 w W. na Al. (...) jadąc z kierunku ul. (...) w kierunku ul. (...), naruszył zasady określone w § 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn. 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. nr 170 poz. 1393 ze zm.), w ten sposób, że kierując na drodze publicznej samochodem marki V. o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość 80 km/h o 37 km/h, poruszając się z prędkością 117 km/h, tj. o czyn z art. 92 a § 2 k.w.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie po rozpoznaniu sprawy sygn. akt III W 1031/24 wyrokiem z dnia 4 października 2024 r. uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art. 92 a § 2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1.000 zł; zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 200 złotych, w tym 100 złotych tytułem opłaty.

Od powyższego wyroku obwiniony wniósł apelację, w której zarzucił:

1.naruszenie przepisów postępowania poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki polegającej na zupełnym pominięciu dla oceny sprawy faktów;

- oczywistej niezgodności dokumentu legalizacji urządzenia pomiarowego pomiaru prędkości radiowozu z celem jego użycia ujawnienia wykroczeń innych pojazdów w ruchu drogowym, a w konsekwencji błędnym przyjęciu, że urządzenie pomiarowe pokazuje ze wskazaną w dokumencie dokładnością prędkość pojazdu kontrolowanego a nie prędkość radiowozu;

- wpływu procedury pomiarowej zakładającej pomiar odległości na oko, na brak możliwości określenia poziomu błędu pomiarowego prędkości dla pojazdu kontowanego, co zgodnie z właściwym rozporządzeniem ministra gospodarki (Dz.U. 2019 .1081 ) dyskwalifikuje urządzenie z możliwości używania go do wykonywania pomiaru prędkość pojazdu z w kontroli ruchu drogowego;

- wpływu zmiany obwodu kół w radiowozie na dokładność pomiaru w efekcie zużycia lub wymiany opon a w konsekwencji przyjęcie założenia ze parametry błędu pomiarowego są zgodne z wykazami w świadectwie legalizacji i nie zmieniają się w czasie;

2. naruszenie art. 228 k.p.c. polegające na nieuwzględnieniu podczas określania prędkości obszaru niepewności pomiarowej a w konwencji błędne ustalanie faktyczne, iż prędkość pojazdu wynosiła 117 km/ h ;

3. naruszenie art. 290 k.p.c. przy braku kompetencji sędziego do rozstrzygania kwestii związanych z pomiarem prędkości;

4. naruszenie art. 233 § 1 art. 33 § 1 i 2 i 3 k.w. poprzez nałożenie zbyt wysokiej grzywny w stosunku do przewinienia oraz nieuwzględnienie okoliczności łagodzących;

5. naruszenie art. 233 § 1 w zw. z art. 6 § 1 i 2 k.w. poprzez przypisanie winy umyślnej;

6. naruszenie art. 233 § 1 w związku z art. 115 § 2 k.k. poprzez przypisanie szkodliwości społecznej czynu;

W oparciu o tak formułowane zarzuty na podstawie art. 386 § 2 w zw. z ar 368 § 1 pkt 5 k.p.c. wniósł o:

1.  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego;

2.  ewentualnie na wypadek nieuwzględnienia zarzutu nieważności wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie powództwa w całości na podstawie art. 386 § 1 k.p.k. oraz obciążenie Skarbu Państwa kosztami procesu w obu instancjach, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

3.  na podstawie art. 382 w zw., z art. 241 k.p.c. wniósł o uzupełnienie i powtórzenie postępowania dowodowego przez przeprowadzenie dowodu z policyjnej ewidencji przebiegu radiowozu w zakresie informacji dotyczących rozmiaru i typu opon; przebiegu pojazdu w momencie uzyskania świadectwa legalizacyjnego, przebiegu w momencie ujawnienia wykroczenia, także daty wymiany opon w tym radiowozie w celu sprawdzenia czy zmiana obwodu kół radiowozu nie spowodowała utraty świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowego.

Sąd odwoławczy, zważył co następuje.

Apelacja nie jest zasadna.

Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie i zasadnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy przypisał obwinionemu popełnienie wykroczenia z art. 92 a § 2 k.w. polegującego na tym, że w dniu 14 maja 2024 r. nie dostosował się do znaku ograniczającego prędkość do 80 km/h i prowadząc samochód w ruchu drogowym przekroczył to ograniczenie o ponad 30 km/h. Na etapie postępowania odwoławczego materiał dowodowy został uzupełniony o opinię biegłego - zajmującego się zagadnieniami pomiarów prędkości bowiem obwiniony kwestionował prawidłowości tego pomiaru m. in poprzez wpływ rozmiaru i typu opon, przebiegu pojazdu w momencie uzyskania świadectwa legalizacyjnego, przebiegu w momencie ujawnienia wykroczenia, także daty wymiany opon w tym radiowozie w celu sprawdzenia czy zmiana obwodu kół radiowozu nie spowodowała utraty świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowego. Wątpliwości obwinionego dotyczące sposobu przeprowadzenia pomiaru przy zastosowaniu urządzenia (...) usunęła opinia biegłego. Biegły ustalił początek pomiaru i jego faktyczny koniec. (k- 115) Dokonał analizy chwilowych prędkości radiowozu oraz gabarytów pojazdu obwinionego w kadrze kamery podczas cyklu pomiarowego. Stwierdził, że ujawniły się prawidłowe zachowania kierującego radiowozem policjanta z utrzymaniem właściwej stałej prędkość z odchyleniem zaledwie ok 0,6 km/h podczas pomiaru prędkości. Równocześnie widoczne było stałe zmniejszanie się gabarytów pojazdu obwinionego w kadrze kamery, czyli de facto oddalanie obwinionego od zamontowanej w radiowozie kamery video sytemu widorejstrujacego niezależnie od zmian prędkości radiowozu. Oznacza to oczywiste zaniżenie wyniku pomiarowego 117 km/h na korzyści obwinionego względem ewidentnie mniejszej prędkości rzeczywistej radiowozu.( k- 123) Biegły stwierdził, że podczas przedmiotowego zdarzenia drogowego radiowóz policyjny poruszał się faktycznie w granicach błędu pomiarowego z prędkością zmierzoną i wskazywaną na monitorze funkcjonariuszom patrolu policji przez system pomiarowo- rejestrujący (...). Nie zachodzi brak korelacji lub drastyczna różnica pomiędzy wskazaniem urządzenia pomiarowego prędkości własnych radiowozu a wynikami analitycznymi uzyskanymi z materiału video. Ustalenia i obliczenia wykazują tak dużą zbieżność wyników analitycznych z danymi zarejestrowanymi przez urządzenie, że rodzaj ogumienia radiowozu nie miał wpływu na wynik pomiaru. ( k-132) Stosując alternatywne metodologicznie ustalenia analityczne - na postawie geometrii obiektywu kamery Video systemu (...) biegły wyliczył prędkości z jaką obwiniony kierował w dniu zdarzenia samochodem na około 123,1 km/h czyli wyższą niż wskazana w zaskarżonym wyroku. Weryfikacja pomiaru wykazała całkowitą sprawności techniczno – metrologiczną wideorejestrującego urządzenia pomiarowego prędkości (...) za pomocą, którego wykonano rejestrowany pomiar prędkości samochodu obwinionego ze wskazaniem 117 km/h. Wskazanie prędkości należy uznać za miarodajne, wiarygodne i odzwierciedlające, w granicach tolerancji pomiarowej +- 3 km/h, rzeczywistą prędkość radiowozu policjantów - lecz zaniżoną na korzyść obwinionego, jadącego ewidentnie szybciej od radiowozu. Odnosząc się do podważanej przez obwinionego legalności użycia urządzenia (...) do pomiarów prędkości samochodów w celach procesowych należy wskazać, że urządzenie to spełnia wymagania wskazane w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznie z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którymi powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym i rozporządzenia Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 10 stycznia 2019 r. zmieniające to rozporządzenie. Urządzenie pomiarowe Videorapid 2A spełnia wymagania wynikające z treści § 5.1 oraz § 9.1 tych rozporządzeń. Dokonuje rejestracji zdjęciowej/filmowej pojazdu, w sposób umożliwiający jego identyfikację, wskazuje datę i godzinę pomiaru. Prędkość oblicza na podstawie pomiaru prędkość radiowozu utrzymującego stałą odległość od mierzonego pojazdu. Wszystkie zapisy są udostępniane kierowcy. Jest to także dowód podlagający kontroli biegłego. Biegły w niniejszej sprawie dokonał kontroli tego pomiaru. Jak wynika z tej opinii pomiar został wykonany prawidłowo. Opinia biegłego jest jasna, pełna nie ma w niej sprzeczności. Jako dowód w sprawie jest w pełni wiarygodna . Nie są także zasadne pozostałe zarzuty wskazane w apelacji bowiem kara grzywny została dostosowana do zawinienia mając na uwadze fakt, iż obwiniony przekroczył o 30 km/h prędkość administracyjne dopuszczalną na tym odcinku drogi. Nadmierna prędkość kierowców jest jedną z głównych przyczyn wypadków i kolizji drogowych. Tak więc, czyn obwinionego zagrażający temu bezpieczeństwu wymaga reakcji adekwatnej do rangi popełnionego wykroczenia. Nie jest także zasadny zarzut nieświadomego działania obwinionego bowiem z konstrukcji pojazdu wynika, że za prędkość sprawnego technicznie samochodu odpowiada kierowca, który nim steruje. Obwiniony w apelacji powołał się na przepisy procedury cywilnej, która w sprawach o wykroczenia nie ma zastosowania. Proces, w takim wypadku, toczy się w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Zarzuty apelacyjne w obu procedurach są podobne, a w związku z tym powoływanie się obwinionego na przepisy KPC nie miało wpływu na rozpoznanie wniesionej apelacji. Zaskarżony wyrok jako słuszny i sprawiedliwy należało utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 121 §1 k.p.w. do kosztów postępowania stosuje się przepis art. 636 §1 k.p.k. wskazujący, że w razie nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego – apelacji, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na zasadach ogólnych ten kto wniósł środek odwoławczy- czyli obwiniony. Art. 119 §1 k.p.w. stanowi, że w razie skazania od obwinionego sąd zasądza opłatę na rzecz Skarbu Państwa oraz zryczałtowane wydatki i należności, o których mowa w art. 118 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. O opłacie wynoszącej 10. % kwoty grzywny sąd odrzekł na podstawie art. 3 ust.1 , art. 11, art. 21 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Ryczałt w kwocie 50 zł został ustalony zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienia postępowania w sprawach o wykroczenia. Za postępowanie odwoławcze ryczałt wynosi 50 zł. Zgodnie z art. 118 § 1 ust. 1 k.p.w. ryczałt nie obejmuje należność biegłych więc sąd odwoławczy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zwrot wypłaconej z zasobów Skarbu Państwa należność biegłego za sporządzenie opinii. (k- 235 – kwota 6956,88 zł) Konieczność dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu badania mierników prędkości została wywołana treścią apelacji obwinionego bowiem kwestionował on prawidłowość pomiaru. Z tych powodów sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku.