Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 1124/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 30 maja 2025 roku, sygn. akt II K 28/23

1.2  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☒ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

P. G.

Niekarany

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Karta karna k. 595

Informacja e - (...) k. 594

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

Karalność sądowa oskarżonego

Sytuacja majątkowa

Karta karna

Informacja e - (...)

Załączone dokumenty zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organy do tego uprawnione, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności tych dokumentów.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Apelacja pełnomocnika oskarżyciela prywatnego

Lp.

Zarzut

Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego skarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu po przez błędne przyjęcie kwalifikacji z art. 157 § 2 kk, obrazę prawa materialnego z art. 217 § 2 kk oraz błąd w ustaleniach faktycznych

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Apelacja wniesiona przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego okazała się niezasadna i nie mogła zostać uwzględniona, zawarte w niej zarzuty stanowią bowiem tylko nieskuteczną próbę polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego.

Wbrew twierdzeniu zawartemu w apelacji skarżącego należy wskazać, że Sąd Rejonowy prawidłowo określił, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona czynu z art. 217 § 1 kk. Sąd I instancji, poczynił prawidłowe ustalenia w zakresie obrażeń ciała oskarżyciela prywatnego, w oparciu o opinię biegłego sądowego lekarza z dnia 11 lutego 2025 r. oraz ustnej opinii uzupełniającej biegłego sądowego. Zakres obrażeń oskarżyciela prywatnego przyjęty w opinii odpowiada z innymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi w niniejszej sprawie. Sąd Rejonowy zasadnie nie dał wiary depozycjom oskarżyciela prywatnego, jakoby oskarżony P. G., miałby szarpać oskarżyciela prywatnego i uderzał jego głową o część pojazdu. Takie działania zostawiłyby na ciele pokrzywdzonego widoczne ślady. Nie ulega wątpliwości, iż po wyjściu z samochodu P. G. użył wobec M. Ś. (1) gazu pieprzowego. Pokrzywdzony odczuł działanie gazu, gdyż piekły go oczy, niemniej jednak w wyniku tego zdarzenia nie doznał żadnych obrażeń ciała oprócz chwilowego dyskomfortu wzrokowego. Nie ulega wątpliwości, iż w tak nakreślonym stanie faktycznym sąd zasadnie przyjął kwalifikację z czynu z art. 217 § 1 kk, gdyż pokrzywdzony doznał jedynie naruszenia jego nietykalności cielesnej uraz stanowił lekki uszczerbek na zdrowiu i z tego też względu oskarżyciel miał możliwość skierowania wobec oskarżonego prywatnego aktu oskarżenia. Natomiast przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. jest ścigane z urzędu, co więc doprowadza do wniosku, iż procedura prywatnoskargowa nie byłaby możliwa i nakazywałoby to umorzenie postępowania na wypadek uwzględnienia wniosku apelacyjnego pełnomocnika, który jednak z wyżej wskazanych powodów nie może być zaakceptowany .

Zarzut obrazy art. 217 § 2 kk, jawi się jako niezasadny, gdyż wbrew twierdzeniom pełnomocnika zachowanie oskarżyciela było wyzywające i prowokujące. Wnioski takie wynikają wprost z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Między stronami doszło do starcia, w którym to M. Ś. (1) w premedytacją i z pełną świadomością wylał miód w aucie oskarżonego, czym sprowokował oskarżonego do agresywnego zachowania. Nie ulega wątpliwości, iż pokrzywdzony jest zaangażowany w konflikt między oskarżonym a K. Ś., która obecnie jest jego żoną. W tak nakreślonym stanie faktycznym zasadne było odstąpienie od wymierzenia kary.

Reasumując wbrew twierdzeniom skarżącego, przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena wszystkich dowodów zebranych w sprawie doprowadziła ten Sąd do trafnych ustaleń faktycznych. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z błędem w ustaleniach faktycznych. Taki błąd w orzekaniu zachodzi wtedy gdy treść dokonanych ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd nie odpowiada zasadom prawidłowego rozumowania, a błąd ten mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut takiego błędu nie jest uzasadniony, gdy sprowadza się do samego zakwestionowania stanowiska sądu czy do polemiki z ustaleniami sądu: jest skuteczny tylko wtedy, kiedy skarżący wykaże konkretne uchybienia w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się sąd I instancji, stosujący reguły logicznego rozumowania, zasady wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie może on jednak osiągać celu zamierzonego przez wnoszącego środek odwoławczy, jeżeli sprowadza się w swej istocie do polemiki z rozważaniami sądu I instancji, zawartymi w pisemnych motywach wyroku” (por. wyrok z dnia 24.05.2007r. SA w Łodzi, opubl. Prok. i Pr. - wkł. 2008/7-8/55, KZS 2008/7-8/103). Taki właśnie - polemiczny charakter – ma wywiedziony przez pełnomocnika środek odwoławczy w niniejszej sprawie.

Wniosek

Zmianę wyroku w części dotyczącej kary i skazania oskarżonego na karę pozbawienia wolności oraz zmianę kwalifikacji czynu i przyjęcie, iż oskarżony wyczerpał znamiona czynu z art. 157 § 1 kk

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Z przyczyn wskazanych w części 3.1. niniejszego uzasadnienia wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie.

Apelacja obrońcy

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego we wniesionej przez siebie apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 25 § 1 kk

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Zarzut obrońcy oskarżonego nie zasługiwał na uznanie.

Zgodnie z depozycją art. 25 § 1 k.k. „ nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem”, natomiast w niniejszej sytuacji okoliczności przedmiotowej sprawy jednoznacznie wskazują na to, iż oskarżony nie działał w obronie koniecznej.

Obrona konieczna obejmuje nie tylko odpieranie zamachu w fazie jego realizacji, ale nawet stadium obiektywnie zaistniałego bezpośredniego zagrożenia zamachem, jak również w wypadku jego nieuchronności, o ile nie zostanie podjęta natychmiastowa akcja obronna. Zamach wtedy jest już bezpośredni, kiedy z zachowania napastnika jednoznacznie można wywnioskować, iż przystępuje on do ataku na określone dobro zindywidualizowane oraz że istnieje wysoki stopień prawdopodobieństwa natychmiastowego ataku na dobro. Wyrok SN z 26.10.2023 r., I KK 79/23, LEX nr 3719243.

W ocenie Sadu Okręgowego, Sąd Rejonowy dokonał zasadnej oceny zachowania oskarżonego przyjmując iż zarzucany mu czyn dopuścił się on z winy umyślnej, działając w zamiarze bezpośrednim. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w sposób jednoznaczny wynika, że doszło do konfliktowej sytuacji miedzy stronami, w którym to M. Ś. (1) swym zachowaniem prowokował oskarżonego w celu wywołania w nim negatywnych emocji. Mimo, iż M. Ś. (2) nie zastosował się do wielokrotnych próśb opuszczenia pojazdu, to nie uprawniało oskarżonego do zastosowania środka do samoobrony, gdyż nie było to konieczne w zaistniałej sytuacji. W tym miejscu należy mieć na uwadze, iż oskarżony jest funkcjonariuszem policji, a więc do głównych jego zadań należy ochrona bezpieczeństwa ludzi, mienia i utrzymywanie porządku publicznego, a także należy zapobieganie przestępczości. Sprawując wskazany zawód, był w pełni świadomy dostępnych mu środków służących ochronie jego praw. Natomiast w niniejszej sprawie zachowanie P. G. stoi z sprzeczności z powinnościami funkcjonariusza Policji oraz zasadami poszanowania prawa, a także podważa autentyczności i wiarygodności w wykonywaniu tego zawodu, nawet w sprawach prywatnych. Wobec wyzywającego zachowania M. Ś. (1), oskarżony miał możliwość właściwego zabezpieczenia przebiegu zdarzenia poprzez jego utrwalenie w formie nagrania, a następnie dochodzenia należnego odszkodowania za wyrządzoną szkodę. Zachowanie, którego się dopuścił, wykraczało jednak poza granice dozwolonej prawem reakcji na to zdarzenie. W tak przedstawionym stanie faktycznym biorąc pod uwagę miejsce zdarzenia, zachowanie stron, a także fakt, że obaj uczestnicy byli mężczyznami o porównywalnej sile fizycznej, nie można uznać, aby oskarżony odpierał jakiekolwiek zamach na zdrowie lub wolność, działając pod wypływem obawy bądź strachu. W tym miejscu należy również wskazać, iż w chwili zdarzenia P. G. nie znajdował się w sytuacji bezpośredniego zamachu na jakiegokolwiek jego dobro prawnie chronione. Jego reakcja miała charakter opóźniony, gdyż do użycia środków obezwładniającego doszło dopiero po tym, jak M. Ś. (1) rozlał słoik miodu w środku pojazdu oskarżonego, a następnie oskarżony opuścił samochód. Dopiero po zakończeniu tego incydentu, a więc po ustaniu zdarzenia o potencjalnie konfliktowym charakterze, P. G. użył wobec pokrzywdzonego gazu pieprzowego. Wobec powyższego nie można przyjąć, że działanie oskarżonego miało na celu zapobiec skutkom zamachu lub ochroną naruszanego dobra, ponieważ zamach ten w momencie użycia gazu nie trwał już i został definitywnie zakończony. Całokształt okoliczności zdarzenia , w tym zachowania pokrzywdzonego został przez sąd rejonowy prawidłowo uwzględniany poprzez zastosowanie przepisu art. 217 par 2 kk.

Na gruncie obrony koniecznej niezbędne jest wyodrębnienie momentu początkowego i końcowego zamachu oraz momentu początkowego i końcowego ataku na dobro prawne. Pojęciem szerszym jest bezpośredni zamach. Atak oznacza trwające naruszanie dobra prawnego, bezpośredni zamach rozpoczyna się tam, gdzie następnym etapem stanie się naruszanie dobra prawnego, co koresponduje z ujęciem usiłowania (art. 13 § 1 k.k.; szerzej J. Kulesza [w:] System Prawa Karnego, t. 4, red. L.K. Paprzycki, s. 222–224). Nie stanowi zamachu usiłowanie nieudolne (art. 13 § 2 k.k.), jeśli zachodzi brak zagrożenia dla jakiegokolwiek dobra prawnego. Atak zostaje ukończony w momencie dokonania czynu przez napastnika. Zamach trwa, jak długo kontynuowane jest zachowanie powodujące lub utrzymujące niebezpieczeństwo dla dobra prawnego. Obejmuje też czynności realizowane po zakończeniu ataku, jeżeli aktualne jest niebezpieczeństwo dalszego naruszania dobra lub powiększenia już dokonanego naruszenia. Chwilowe zaprzestanie ataku nie znosi trwającego zamachu – szerzej J. Kulesza, Glosa do wyroku SA w Katowicach z 11.08.2016 r., II AKa 269/16 (LEX nr 2139386),

Z związku z powyższym, apelacja złożona przez obrońcę oskarżonego nie może skutecznie podważyć prawidłowości rozstrzygnięcia.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Wobec uznania przez Sąd odwoławczy zarzutu apelacji za niezasadne z przedstawionych wyżej powodów, koniecznym stało się stwierdzenie, iż skorelowane z nim wnioski także nie zasługują na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3  1

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 30 maja 2025 roku, sygn. akt II K 28/23

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Uznanie zarzutów apelacji obrońcy i pełnomocnika oskarżyciela prywatnego za niezasadne, co skutkowało utrzymaniem wyroku w mocy.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1  1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

P. G.

Kosztami sądowymi w sprawie obciążono oskarżyciela prywatnego poprzez zapłatę na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 ( sześćdziesiąt ) złotych tytułem opłat na podstawie art. 13 § 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych. Natomiast oskarżonego obciążono kosztami sądowymi poprzez zapłatę na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 (trzydzieści ) złotych tytułem opłat na podstawie art. 8 w zw. z art. 5 ustawy o opłatach w sprawach karnych

Kosztami zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze obciążono oskarżonego P. G. i oskarżyciela prywatnego M. Ś. (1) w zakresie przez nich poniesionym na postawie art. 636 § 1 -3 k.p.k. zw. z art. 633 k.p.k.

7.  PODPIS

0.11.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 30 maja 2025 roku, sygn. akt II K 28/23

0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

Uchylenie

☒

zmiana

0.11.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 30 maja 2025 roku, sygn. akt II K 28/23

0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

Uchylenie

☒

zmiana