Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 565/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi w Warszawie z dnia 9 stycznia 2025 roku, sygn. akt IV K 1208/23, w sprawie P. F. (1)

oraz w trybie art. 435 k.p.k. w sprawie K. D..

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego P. F. (1)

☒ oskarżony P. F. (1)

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☒

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1

I. obrazy przepisów postępowania karnego, mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

a)  art. 7 k.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, co doprowadziło w konsekwencji do błędów w ustaleniach faktycznych i bezpodstawnego skazania oskarżonego (w szczególności zeznania pokrzywdzonych, świadków oraz nagraniach monitoringu),

b)  art. 5 § 2 k.p.k. poprzez niezastosowanie tego przepisu w sprawie, w której występowały niedające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego,

c)  art. 424 § 1 i 2 k.p.k. poprzez niewystarczające uzasadnienie wyroku w zakresie oceny dowodów, w szczególności brak wyjaśnienia, dlaczego sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego i uznał je jedynie za linię obrony, pomimo, że nie zostały one skutecznie podważone innymi dowodami.

II. rażąca niewspółmierność kary – sąd orzekł bezwzględną karę pozbawienia wolności; nie uwzględniając w należyty sposób okoliczności łagodzących, takich jak trudna sytuacja życiowa oskarżonego i brak jednoznacznych dowodów jego udziału w czynach.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Oskarżony stwierdził, że został skazany bez dowodów wskazujących na popełnienie przypisanych mu czynów i podniósł kwestię brak rozpoznania jego osoby na rozprawie przez pokrzywdzoną L. B. jego osoby.

Zarzucił również wyrok rażą surowość wymierzonej kary 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, podając że nie był karany z tożsamych artykułów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

1.  Odnosząc się w pierwszej kolejności do apelacji obrońcy podnieść należy, że o dawna jednolicie prezentowany jest pogląd, że przepisy art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. mają charakter rozłączny. Dopiero w sytuacji, gdy sąd przeprowadzi postępowanie w sposób pełny i podda zebrane dowody ocenie spełniającej rygory art. 7 k.p.k., może nastąpić zastosowanie zasady z art. 5 § 2 k.p.k. I o naruszeniu tego przepisu można mówić wówczas, gdy tak przeprowadzona ocena dowodów potwierdzi istnienie wciąż niedających się – w oparciu o nią – usunąć wątpliwości (przykładowo: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2014 r., V KK 127/14). Równocześnie przepis art. 5 § 2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, jakie może powziąć sąd orzekający, a nie strona. Gdyby sąd je powziął, a nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego, zasadny byłby zarzut naruszenia tego przepisu.

2.  Odnośnie zarzutu naruszenia art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. sąd odwoławczy zauważa, że wywołana apelacją kontrola odwoławcza służy weryfikacji trafności orzeczenia, a nie jego uzasadnienia. O tej zaś świadczą nie formalnie nienaganne pisemne motywy, sporządzone przecież już po wydaniu wyroku i odrębne od niego, ale konfrontacja orzeczenia z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dotrzymanie w postępowaniu istotnych wymogów proceduralnych. Skoro więc dla skuteczności zarzutu obrazy przepisu postępowania, błędu w ustaleniach faktycznych konieczne jest wykazanie jego możliwego wpływu na treść orzeczenia (art. 438 pkt 2 k.p.k.) to naruszenie art. 424 k.p.k. samo w sobie nie może prowadzić do spodziewanego przez skarżącego rezultatu, ponieważ to, co było później (uzasadnienie) nie może wpływać na to, co było wcześniej (wyrok).

3.  Przechodząc do oceny zasadniczych zarzutów obie apelacje zostaną rozpoznane łącznie, z uwagi na tożsamo podnoszone kwestie wskazujące na wadliwą ocenę materiału dowodowego oraz rażącą niewspółmierność kary.

4.  Sąd zauważa, że przy stawianiu zarzutów art. 7 k.p.k. sprowadzających się do dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę nie można ograniczać jedynie do zaprezentowania własnego, arbitralnego stanowiska. Nie można ograniczyć się do prostego zanegowania dokonanej oceny i stwierdzenia, że za wiarygodne winny być uznane jedynie wybrane dowody, patrz korzystne dla oskarżonego, w tym jego wyjaśnienia. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd rejonowy, w tym zasad wiedzy, logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Dodatkowo konieczne jest wykazanie przez skarżącego, że te prezentowane dowody przeciwne, ocenione swobodnie, nie jednostronnie, czy też dowolnie, w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego winny uzyskać walor wiarygodności.

5.  Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną procesową, a mianowicie art. 7 k.p.k. wtedy, gdy m.in. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego (przykładowo: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II KK 183/11).

6.  Sąd podkreśla, że postępowanie karne to konglomerat dowodów, który winny być analizowane we wzajemnym powiązaniu. Indywidualna interpretacja jakiegokolwiek dowodu bez wzajemnego powiązania z całością dostępnego materiału dowodowego nie jest w stanie sprostać zasadzie swobodnej oceny materiału dowodowego.

7.  Wbrew twierdzeniom obrońcy i oskarżonego dowody w postaci nagrań z kamery różnych monitoringów w powiązaniu z zeznaniami świadków A. C., S. C., Y. T. i L. B., jak również z wyjaśnieniami oskarżonych K. D., J. G. i P. F. (1) złożonych w toku postępowania przygotowawczego bezspornie wskazują na sprawców kradzieży.

8.  Brak rozpoznania przez pokrzywdzoną L. B. (czyn trzeci) w świetle jakości zdjęć z monitoringu pozostaje bez wpływu na bezwątpliwe stwierdzenie, że to oskarżeni dokonali tego czynu.

9.  Na marginesie uznać należy, że sąd rejonowy niewłaściwie uznał zeznania świadka L. B. w zakresie nierozpoznania oskarżonego F. za niewiarygodne. Świadek może nie rozpoznać innej osoby i nie powoduje to, że jej zeznania nie są wiarygodne. Jest to stwierdzenie faktu. Natomiast sąd pomimo tego nierozpoznania czyni własne ustalenia faktyczne na podstawie także innych dowodów. I tak to nastąpiło w tej sprawie.

10.  Jak wynika z zeznań tego świadka w dniu dokonanej kradzieży zuchwałej jechała autobusem linii 123. W dniu rozprawy dokładnie pamiętała przebieg zdarzenia i drobiazgowo go opisała „Wsiadłam i autobus był w połowie pusty, chciałam sobie usiąść, bo mam trudności, znalazłam siedzenie, usiadłam i w oko wpadł mi młody człowiek z ręką na temblaku, był otyły” (k. 143v). Osobą tą, jak później bezspornie ustalono był J. G..

11.  „Na przystanku na Placu (...) ten mężczyzna wstał i przeniósł się w moją stronę i byłam zaskoczona, bo autobus nieraz szarpie a on z tą ręką na temblaku stanął nade mną, trochę z boku, pomiędzy siedzeniami. Autobus ruszył, dojechał do wspólnej drogi i ten drugi pan, który był pośrodku autobusu, starszy, on przez to całą drogę siedział w komórce. Ten z komórką dał znać temu z temblakiem machając ręką, żeby wysiadać i ten starszy wysiada pierwszy, a zanim powoli wysiadł ten młody, drzwi się zamknęły, a oni tak jakby jeden do drugiego w komitywie oddalili się biegiem od przystanku. (…) ci mężczyźni wyglądali jak R. (k. 143v). Jeszcze w autobusie pokrzywdzona zauważyła, że „plecak jest uchylony więc go szybko zasnęłam i poszłam do sklepu, a w sklepie zorientowałam się, że nie mam portfela” (k. 143v). Obejrzenie zapisu monitoringu potwierdza zeznania pokrzywdzonej, a zapis ujawnia wizerunki mężczyzn, o których zeznawała L. B..

12.  Ocena świadka „starszy”, „młodszy” pozostaje bez wpływu na ustalenia albowiem nie jest to jedyny monitoring, który ujawnia wizerunki oskarżonych i kto wysiadł z autobusu po kradzieży. J. G. i P. F. (1), zresztą rodzina, po kradzieży portfela wyszli z autobusu i udali się do biletomatu przy ul. (...), z miejsca którego również zabezpieczono nagrania. Monitoring wskazuje, że w pobliżu tego biletomatu znajdowali się ci sami mężczyźni co w autobusie, o których zeznawała pokrzywdzona. W biletomacie tym dokonali oni włamania rachunek bankowy L. B. i dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniądze na szkodę pokrzywdzonej.

13.  Biorąc powyższe pod uwagę brak rozpoznania oskarżonego przez pokrzywdzoną po 14 miesiącach od czynu nie jest okolicznością, która mogłaby podważyć pozostały materiał dowodowy, który z racji utrwalonego obrazu nie podlega wahaniom pamięci. Niewątpliwie to oskarżony wraz z J. G. dokonali kradzieży zuchwałej na szkodę pokrzywdzonej a następnie udali się do dwóch biletomatów i dodatkowo dokonali włamania na jej rachunek bankowy, kradnąc pieniądze w wysokości 800 zł.

14.  Co więcej oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu na etapie postępowania przygotowawczego. Wyjaśnił wówczas, że „23 października 2023 roku miałem taki okres w życiu, że bardzo brakowało mi pieniędzy. Byłam zdesperowany zdobyciem każdej złotówki. (…) nie miałem dla synka na mleko. On wtedy płakał bo był głodny. Byłem bardzo zdesperowany. Wtedy J. G. zaproponował mi, żebym z nim pojechał. Powiedział, przejedziemy się i może się coś uda, że coś zarobimy. Wtedy też wsiedliśmy do autobusu. Powiedział też żebym poszedł za nim. No i ja poszedłem. Później wszystko się wydarzyło. Bardzo żałuję tego co zrobiłem.” (k. 84).

15.  Również J. G. przyznał się do dokonania kradzieży na szkodę L. B. (k. 90).

16.  W zakresie pozostałych dwóch czynów oskarżony nie przedstawił żadnych zarzutów stwierdzając, że był „pierwszy raz karany bez dowodów skazujących że dopuściłem się tych czynów”. Natomiast apelacja obrońcy oskarżonego jest wysoce lakoniczna i w zasadzie trudno zorientować się jakich konkretnych nieprawidłowości dopuścił się sąd pierwszej instancji.

17.  Zgodnie z treścią art. 427 § 2 k.p.k. jeżeli środek odwoławczy pochodzi od obrońcy powinien zawierać wskazanie zarzutów stawianych rozstrzygnięciu oraz uzasadnienie. Zgodnie z treścią art. 433 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy, z pewnym zastrzeżeniem o których będzie mowa w części okoliczności dostrzeżonych z urzędu, rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu - również w granicach podniesionych zarzutów. Wymóg uzasadnienia zarzutów nie jest pustym określeniem, ale obowiązkiem nałożonym na apelującego, by podał powody które legły u podstaw zaskarżenia zapadłego wyroku. Sąd odwoławczy nie ma obowiązku poszukiwania jakiś dodatkowych argumentów, które nie zostały podniesione przez skarżącego, gdyż wykracza poza ramy kontroli instancyjnej.

18.  Sąd okręgowy, mając na uwadze dodatkowo osobistą apelację oskarżonego, która nie zawierała sprecyzowanych zarzutów, ale nakreśliła kierunek kontroli odwoławczej, gdyż oskarżony uzasadnił swój pogląd, dokonał kontroli wyroku także z urzędu i kontrola ta, poza pewnymi zastrzeżeniami, o czym będzie mowa w części poświęconej uchybieniom dostrzeżonym z urzędu, nie wykazała błędu, zatem nie dało podstaw do uwzględnienia apelacji.

19.  Odnosząc się czynów zarzucanych w punkcie pierwszym i drugim oraz oceny materiału dowodowego w postaci zeznań A. C., S. C. i Y. T. oskarżony, jak i jego obrońca całkowicie pomijają to, że w toku postępowania przygotowawczego oskarżony P. F. (1) przyznał się do popełnienia tych właśnie czynów.

20.  Do popełnienia czynów na szkodę A. C. i Y. T. przyznał się również drugi oskarżony K. D., a przecież też miał zarzut popełnienia ich wraz z oskarżonym P. F. (1). W toku postępowania przygotowawczego wyjaśniał, że P. F. (1) to jego kuzyn „i tak wyszło że okradliśmy tę babcię i tą panią w autobusie. (…) za pieniądze z portfela kupiliśmy narkotyki – P. też jest uzależniony” (k. 53). Żaden z oskarżonych nie kwestionował nie tylko swojego sprawstwa jak również i sprawstwa drugiego współoskarżonego.

21.  Te przyznania się w korelacji z materiałem dowodowym w postaci zeznań A. C., S. C., czy Y. T., ale także zapisy monitoringu w sposób pewny udowadniają popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu z punkcie pierwszym i drugim, ze zmianami dokonanymi przez sąd okręgowy z urzędu.

22.  Sąd ma na uwadze to, że oskarżony P. F. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów w toku rozprawy głównej. Dostrzegł to również sąd rejonowy. Słusznie uznano wyjaśnienia w tym zakresie za niewiarygodne i za przyjętą linię obrony, mającą uchronić go od odpowiedzialności karnej za zarzucane mu czyny. Oskarżony potwierdził, że K. D. to jego kuzyn, a J. G. to rodzony brat K. D.. Nie przyznając się do winy stwierdził „mogę zwrócić te pieniądze w pokrzywdzonej i może pokryć koszty wszystkich pokrzywdzonych i potrzebuje numer konta bym mógł to zrealizować” (k. 142v).

23.  Zapisy monitoringu z bramy osiedla na którym mieszka pokrzywdzona A. C. potwierdzają jej zeznania. Została odprowadzona do domu przez dwóch mężczyzn, których wizerunki rozpoznał jej syn S. C. po pokazaniu mu zdjęć z monitoringu. Ujęcia monitoringu nie są aż tak jednoznaczne, jak te ze zdarzenia z dnia 23 października 2023 roku, aczkolwiek jedno ujęcie wskazuje na wizerunek mężczyzny odpowiadający oskarżonemu K. D. (k. 19v i k. 23). To wszystko w powiązaniu z przyznaniem się oskarżonych do popełnienia zarzucanych im czynów wskazuje, że ustalenia sądu rejonowego są prawdziwe.

24.  Te same argumenty należy podnieść w zakresie czynu na szkodę Y. T..

25.  Reasumując zarzuty naruszenia przez sąd art. 7 k.p.k. nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Analiza materiału dowodowego jako całości, a nie wybranych fragmentów, jak to uczynił zdawkowo obrońca i oskarżony, w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że to oskarżeni P. F. (1), K. D. i J. G. dokonali zarzucanych im czynów.

26.  Nie jest również zasadny zarzut rażącej niewspółmierność kar jednostkowych i kary łącznej w wymiarze 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności ze względu na jej surowość. Rację ma sąd pierwszej instancji, że czyny oskarżonego cechują się wysokim stopniem społecznej szkodliwości. Oskarżony P. F. (1) jest osobą wielokrotnie karaną za przestępstwa. Od pierwszego skazania w 2008 roku oskarżony żyje w sytuacji całkowitego ignorowania prawa. Poprzednie kary pozbawienia wolności nie odniosły żadnego skutku resocjalizacyjnego, stąd nie można uznać, że jakiekolwiek działania resocjalizacyjne może przynieść obecnie.

Wniosek



zmianę i uniewinnienie oskarżonego

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Niezasadność zarzutów apelacji.

4.1 Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności z urzędu

Zgodnie z treścią art. 440 k.p.k. jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego.

Zgodnie z treścią art. 435 k.p.k. sąd odwoławczy zmienia orzeczenie na korzyść współoskarżonych, choćby nie wnieśli środka odwoławczego, jeżeli je zmienił na rzecz współoskarżonego, którego środek odwoławczy dotyczył, gdy te same względy przemawiają za uchyleniem lub zmianą na rzecz tamtych.

W pierwszej kolejności sąd zauważa, że w zasadzie czyny przypisane w punktach pierwszym, drugim i trzecim wyroku zostały dokonane w tożsamy sposób, jedynie na szkodę innych osób.

Z nieznanych powodów sąd pierwszej instancji każdy z tych czynów kwalifikował jako zupełnie rodzajowo inne przestępstwa i tak:

‒

czyn z punktu 1 został zakwalifikowano jedynie z art. 275 § 1 k.k. (kradzież dokumentu stwierdzającego tożsamość innej osoby) a w jego opisie znalazł się również zabór mienia w celu przywłaszczenia;

‒

czyn z punktu 2 został zakwalifikowano z art. 278 § 1 i 5 k.k. (w dacie orzekania artykuły te penalizowały kradzież zwykłą i kradzież energii elektrycznej) w zw. z art. 275 § 1 k.k. (kradzież dokumentu stwierdzającego tożsamość innej osoby).

Z uwagi na kierunek wniesionej apelacji sąd odwoławczy nie mógł poczynić żadnych ustaleń na niekorzyść oskarżonych. Z uwagi na uchybienia sądu pierwszej instancji wyrok uległ zmianie na korzyść oskarżonych, tak by ustalenia faktyczne były spójne z przyjętymi kwalifikacjami prawnymi, bądź kwalifikacje prawne uwzględniały art. 4 § 1 k.k.

Sąd z urzędu, uwzględniając powyższe uregulowania dokonał zmiany wyroku na korzyść oskarżonych P. F. (1) i K. D.. Co do czynu pierwszego sąd odwoławczy dokonał zmiany ustaleń faktycznych uznając, że oskarżeni w dniu 24 marca 2023 roku w W. na terenie dzielnicy W. P. dokonali kradzieży dokumentu w postaci dowodu osobistego poprzez wyjęcie go z plecaka działając na szkodę A. C.. Przyjęta przez prokuratora i powielona przez sąd pierwszej instancji kwalifikacja z art. 275 § 1 k.k. nie obejmuje zaboru mienia ruchomego w postaci portfela. Ponadto nie ulega najmniejszej wątpliwości, że legitymacja emeryta nie jest dokumentem stwierdzającym tożsamość innej osoby ani jej praw majątkowych w rozumieniu art. 275 § 1 k.k. (vide wyrok SA w Katowicach z 28.01.2015 r., II AKa 470/14, LEX nr 1665556.). Przypisanie oskarżonym dokonanie zaboru w celu przywłaszczenia cudzego mienia ruchomego w postaci portfela oraz legitymacji emeryta oraz legitymacji z orzeczeniem niepełnosprawności nastąpiło z obrazą prawa materialnego to jest art. 275 § 1 k.k.

Sąd w zakresie czynu drugiego dokonał zmiany na korzyść obu oskarżonych zarówno ustaleń faktycznych, jak i kwalifikacji prawnej. Sąd ustalił, że oskarżeni w dniu 22 lutego 2023 roku w W. na terenie dzielnicy P. podczas przejazdu autobusem wspólnie i w porozumieniu dokonali kradzieży dokumentów wydanych na dane Y. T. z postaci ukraińskiego dowodu osobistego o numerze (...) i zabrali w celu przywłaszczenia dwie karty bankomatowe banków zagranicznych O. i P. poprzez wyjęcie ich z torebki działając na szkodę Y. T.. Sąd wyeliminował z opisu czynu kradzież portfela z uwagi na jego wartość nieprzekraczającą 800 zł i tym samym niemożność przypisania oskarżonym czynu kwalifikowanego z art. 278 § 1 k.k. Poza powyższym dokonał zmiany kwalifikacji prawnej wskazując, że oskarżeni dokonali czynu z art. 278 § 1 a k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. a za podstawę wymiaru kary przyjął art. 278 § 1a k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. W czasie orzekania przez sąd pierwszej instancji doszło do zmiany redakcyjnej art. 278 § 5 k.k., który obecnie nie penalizuje zaboru w celu przywłaszczenia cudzej karty uprawniającą do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego, tylko samą kradzież energii. W dacie czynu i stawiania zarzutu przez prokuratora faktycznie art. 278 § 5 k.k. penalizował kradzieży energii lub karty uprawniającej do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego. Ponieważ zagrożenia ustawowe są tożsame mając na uwadze treść art. 4 § 1 k.k. należało zastosować ustawę nową.

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wina i kara w zakresie oskarżonego P. F. (1) co do czynu trzeciego, kara w zakresie czynu pierwszego i drugiego, kara łączna pozbawienia wolności.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Niezasadność zarzutów apelacji.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zmieniono ustalenia faktyczne w zakresie czynu pierwszego, natomiast w zakresie czynu drugiego zmieniono ustalenia faktyczne, kwalifikację prawną skazania i podstawę wymiaru kary na korzyść oskarżonych.

Zwięźle o powodach zmiany.

Patrz punkt 4 – okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu.

5.3. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

III.

zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. kwotę 1239,84 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym – z uwagi na udziału obrońcy oskarżonego w dwóch terminach rozprawy apelacyjnej.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

P. F. (1)

4.

zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

7.  PODPIS

SSA (del.) Anna Kalbarczyk

7.1.1. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego P. F. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi w Warszawie z dnia 9 stycznia 2025 roku, sygn. akt IV K 1208/23, w sprawie P. F. (1)

7.1.2. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

7.1.3. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

7.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

7.1.1. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony P. F. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi w Warszawie z dnia 9 stycznia 2025 roku, sygn. akt IV K 1208/23, w sprawie P. F. (1)

7.1.2. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

7.1.3. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☒

brak zarzutów

7.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana