Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 153/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

3

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie

z dnia 13 listopada 2024 roku w sprawie o sygn. akt IV K 1413/23

przeciwko K. P. i K. S.

1.2  Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy i jego pełnomocnik

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☒

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

1.

K. P.

Oskarżony jest osobą karaną

karta karna k. 282-284

Sytuacja majątkowa oskarżonego

informacja e - (...) k. 279

2.

K. S.

Oskarżona jest osobą niekaraną

karta karna k. 281

Sytuacja majątkowa oskarżonej

informacja e - (...) k. 280

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

1.

Karta karna

Załączony dokument urzędowy został sporządzony w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentu.

2.

Informacja e - (...)

Załączony dokument urzędowy został sporządzony w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentu.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Apelacja prokuratora

Lp.

Zarzut

3.1

rażącej obrazy prawa procesowego: art. 2 § 1 pkt 3, 7, 9 § 1, 92, 167, 201, 352, 366 § 1 i 410 k.p.k. mającą bezpośredni wpływ na treść orzeczenia, polegającą na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności zaistniałego zdarzenia i nie przeprowadzeniu z urzędu możliwych dowodów na rozprawie, co w połączeniu z poczynionymi błędnymi ustaleniami faktycznymi w odniesieniu do przebiegu zdarzenia doprowadziło do uniewinnienia oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego W. B. (1)

Lp.

Zarzut

3.3

błędna ocena materiału dowodowego, co skutkowało ustaleniem, że oskarżeni nie dopuścili się zarzucanego im czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Apelacja oskarżyciela posiłkowego W. B. (1)

Lp.

Zarzut

3.2

Oskarżyciel posiłkowy nie sformułował zarzutów.

Podał, że podstawą jego apelacji jest:



niedopuszczalne stwierdzenie sędziny prowadzącej: „szefowa kazała, abym jak najszybciej zamknęła sprawę”, co stało się podstawą do braku jego zaufania do sposobu rozstrzygnięcia spawy;



podczas zapoznawania się przez sędzinę z materiałem dowodowym jakim był film z monitoringu zawierającym zdarzenie sędzina powiedziała, że materiał trwa 11 minut, jest długi i w związku z tym poprosiła mecenasów dwóch stron, aby obejrzeli nagranie i ,jeśli będzie coś ciekawego, to żeby jej o tym powiedzieli”. W tym samym czasie sędzina wypełniała dokumenty. Materiał był odtworzony na laptopie (który miał niewielki ekran) co uniemożliwiało dokładne obejrzenie zdarzenia. Na moją uwagę, że prokuratura oraz Policja oglądała zdarzenie na dużo większym ekranie oraz klatka po klatce, Pani sędzina nie zareagowała, natomiast w uzasadnieniu wyroku wskazała, że „i tak nic nie będzie widać na ekranie”. Brak rzetelnego zapoznania się z tym nagraniem spowodowało, że świadek zdarzenia p. M. W. pozwoliła sobie na sugestywną wypowiedź dotyczącą zdarzenia niezgodną z prawdą tj. że doszło do szarpaniny, ubliżania oraz agresji z mojej strony, chociaż zapis monitoringu tego nie potwierdzał. 



wobec ww. świadka w najbliższym czasie wniosę zawiadomienie do prokuratury z tytułu możliwości składania fałszywych zeznań. Nagranie zdarzenia pokazuje również brak agresji z mojej strony, to, że na zajęte miejsce przyszedłem pierwszy i nie rzucałem przedmiotami osób oskarżonych.



oskarżeni przyznali się do zarzucanych im czynów (

naruszenia nietykalności cielesnej) zarówno w zeznaniach na Policji jak i w sądzie. Ponadto ustaleniem policji w toku zeznań był fakt, że naruszenie nietykalności przez oskarżonych nie było efektem ich obawy o własne bezpieczeństwo i życie, co wskazuje nagranie zdarzenia. Na moje próby wyjaśnienia tej sytuacji i prośby o wprowadzenie ich treści do protokołu sędzina nie wyraziła na to zgody.



drugi ze świadków (funkcjonariusz policji, którzy przybył na miejsce zdarzenia) w swoim przesłuchaniu ocenił mnie jako osobę, której nic się nie stało oraz że moje zachowanie było aroganckie. Pragnę podkreślić, że funkcjonariusz ten na mój wniosek został ukarany przez przełożonych za złe wykonywanie obowiązków. Ponadto wyjaśniam, że ww. funkcjonariusz za moje aroganckie zachowanie uznał uwagę, aby się pośpieszył, bo sprawy mogą być jeszcze na miejscu. Dodatkowo funkcjonariusz stwierdzając w zeznaniu, że nic mi się nie stało potwierdził nieprawdę w stosunku do karty udzielenia pomocy medycznej w Zespole Ratownictwa Medycznego. Ww. karta przedstawia zakres moich obrażeń w postaci silnego zaczerwienienia i bólu oczu, co było wynikiem użycia przez sprawców gazu pieprzowego, ponadto karta potwierdzała widoczny ślad po uderzeniu w klatkę piersiową. Podkreślam, że od wielu lat jestem pod opieką lekarzy ze względu na problemy z sercem i uderzenie to było dla mnie szczególnie niebezpieczne.



na uwagę zasługuje również fakt, że Sąd podkreślił, że istnieje niespójność pomiędzy zeznaniami oskarżonych jednak nie ma on wpływu na to, że Sąd uznał, że ich zeznania są spójne.



jedna z oskarżonych osób dokonała zarzucanego czynu w warunkach recydywy z tego samego artykułu.



według mojej oceny czyn oskarżonych był działaniem wspólnym i w porozumieniu.



ocena Sądu w mojej opinii wynikała z braku rzetelnego zapoznania się z nagraniem zdarzenia oraz brakiem możliwości mojej kontrargumentacji w zakresie wątpliwości związanych z zawartością nagrania zdarzenia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

1.  Z uwagi na zbieżność argumentacji wszystkich skarżących, którzy zakwestionowali ocenę materiału dowodowego dokonaną przez sąd pierwszej instancji – sąd odwoławczy odniesie się do apelacji łącznie.

2.  Ani apelacja prokuratora, ani apelacja oskarżyciela posiłkowego i jego pełnomocnika nie zawierają argumentacji, która mogłaby podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Wbrew stanowisku skarżących, sąd rejonowy rozstrzygając w oparciu o kompletny materiał dowodowy, wszystkie zgromadzone dowody ocenił z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego a w następstwie dokonanej oceny prawidłowo ustalił stan faktyczny. Argumentacja sądu, rzeczowa i logiczna, zasługuje na pełną aprobatę.

3.  Natomiast oskarżyciele w sposób selektywny podchodzą do materiału dowodowego, skupiając się przede wszystkim na zeznaniach W. B. (1), które właściwie zostały ocenione jako częściowo wiarygodne. Oskarżyciel posiłkowy starał się przedstawić siebie, jako pokrzywdzonego. Niemniej jednak to jego zachowanie sprowokowało całą sytuację, a oskarżeni podjęli działania obronne, do czego byli uprawnieni.

4.  Nikt nie kwestionuje, że w czasie objętym aktem oskarżenia K. S. i K. P. znajdowali się na targowisku miejskim w W. przy Placu (...), gdzie rozkładali stoisko handlowe. W momencie, gdy K. S. była sama przy stoisku podszedł do niej W. B. (1).

5.  Dalsza część zdarzenia jest odmiennie przedstawiana przez oskarżonych i oskarżyciela posiłkowego. To która wersja odpowiada prawdzie można ustalić nie tylko poprzez ocenę wyjaśnień i zeznań, ale także na podstawie innych dowodów.

6.  Z punktu widzenia odtworzenia przebiegu zdarzeń najistotniejszym materiałem dowodowym były zeznania świadków M. W. i zeznania Ł. G., którzy to świadkowie byli osobami obcymi dla stron postępowania, całkowicie niezainteresowani jego wynikiem. Zeznania tych świadków w sposób bezsprzeczny wskazują, że to W. B. (1) był osobą agresywną i sprowokował całe zajście. Żaden z apelujących nie dostrzega w całości ich depozycji, skupiając się faktycznie na przekazie oskarżyciela posiłkowego, która to relacja jest ukierunkowana na przedstawienie siebie w roli ofiary zdarzenia, co nie było prawdą.

7.  I tak relacjonując zdarzenia świadek M. W. zeznała „Ci młodzi rozkładali się na takim stole ciuchy do sprzedaży. Doszedł do nich ten pan i zaczął ich stamtąd wyganiać, szarpać się z nimi, popychać. W tym czasie K. była sama i jak doszedł K., to zapytał „co pan wyprawia”? Wtedy zaczęły się ze strony tego pana bluzgi i szarpanie. (…) Mówiąc, że były bluzgi, miałam na myśli, że ten pan ubliżał tym młodym od debili, pedałów i najróżniejsze inne słowa, których nie chce powtarzać. On ubliżał im obojgu. Tą szarpaninę zaczął ten starszy pan, bo chciał ich wyrzucić. To było takie szarpanie ze strony tego pana, on głównie szarpał K. za ubranie. (…) Ja stałam w bardzo bliskiej odległości, może z 5 m i dobrze to widziałam. (…) Cały czas było coś takiego, że ten starszy pan stał przy tych młodych z uniesionymi do góry rękami i krzyczał na nich (…) Według mnie podczas tego zajścia ci młodzi to byli pokrzywdzeni, a ten starszy pan to był sprawca.” (k. 132133).

8.  Świadek M. W. to 74-letnia emerytka, obca dla stron postępowania i jak zeznała „Ja w żaden sposób nie jestem skonfliktowana z tym starszym panem. Ja nie miałam żadnej nieprzyjemnej sytuacji z tym panem wobec mnie (…).” Nie sposób uznać by miała jakiekolwiek powody, by przestawiać sytuację inaczej aniżeli miała miejsce w rzeczywistości. Natomiast prokurator określił tego świadka jako – cytat dosłowny „naocznego – bezstronnego” (w cudzysłowie). Wedle oskarżyciela publicznego opinia biegłego przeczy jej zeznaniom, przy czym szerszego wywodu nie sposób dostrzec w apelacji. Jej zeznania natomiast w żaden sposób nie przeczą treści opinii sądowo lekarskiej, o czym będzie mowa poniżej.

9.  Kolejnym świadkiem wskazującym na agresywność zachowania W. B. (1) tego dnia był funkcjonariusz Policji Ł. G.. Nie był to świadek, który widział zdarzenie, przyjechał na interwencję po zawiadomieniu oskarżyciela posiłkowego. Świadek został przesłuchany na etapie postępowania przygotowawczego, niespełna półtora miesiąca po zdarzeniu i podał, że „ W. B. (1) od samego początku zachowywał się bardzo arogancko wobec wszystkich uczestników, mi i moim kolegom z patrolu mówił co mamy robić w jaki sposób prowadzić interwencję.” Co więcej świadek wskazał, że „W rozmowie z M. W. i A. P., które miały widzieć te zdarzenie dowiedziałem się, że faktycznie starszy pan jest osobą konfliktową i często awanturuje się, dodatkowo ubliżał tym młodym ludziom oraz że między mężczyznami doszło do sprzeczki i wzajemnego szarpania. Dodaje, że K. S. i K. P. w trakcie interwencji byli spokojni, natomiast W. B. (1) tak jak wcześniej zeznałem był arogancki i mówił świadkom co mają nam przekazywać”. (k. 2829).

10.  Apelacja prokuratora odnosząca się do zebranego w sprawie materiału dowodowego jest co najmniej zaskakująca. Mając na uwadze przestawioną argumentację w zasadzie można odnieść wrażenie, że prokurator nie postrzegał siebie jako podmiotu, który oskarża w tej sprawie, stronę postępowania, na której spoczywa obowiązek udowodnienia tez stawianych aktem oskarżenia.

11.  Po pierwsze oskarżyciel publiczny zarzucił sądowi niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a próżno doszukać się jakichkolwiek wniosków dowodowych składanych na rozprawie, które miałyby doprowadzić do postulowanego rezultatu. Po drugie zarzucił sądowi brak inicjatywy z urzędu, nie wskazując z jakiego powodu inicjatywy takiej nie podjął samodzielnie. Poza powyższym prokurator zarzucił sądowi mało uważną lekturę akt, nie wskazując przesłanek takiego rozumowania, co wskazuje, że uważna lektura to taka zbieżna z wnioskami prokuratora. Wbrew twierdzeniom prokuratora sąd pierwszej instancji nie miał żadnych wątpliwości co do przebiegu zdarzenia, a opinia biegłego z zakresu obrażeń w żaden sposób nie podważa ustaleń faktycznych sądu.

12.  Prokurator zarzucił sądowi niedołączenie do akt notatki jaką miał sporządzić policjant Ł. G. – przy czym nie wnioskował o jej dołączenie do akt, jak również nie dokonał takiej czynności na etapie postępowania przygotowawczego. Skądinąd słusznie skoro na okoliczność interwencji ten funkcjonariusz został przesłuchany w charakterze świadka. Sugerowanie niepamięci zdarzenia w czasie półtora miesiąca od daty interwencji do daty przesłuchania jest całkowicie spekulatywne. Poza powyższym zeznania świadka są szczegółowe, a ten nie wskazuje ani przez chwilę, że nie pamiętał co się wydarzyło.

13.  Co do świadka A. P. wskazać należy, że jej personalia zostały ustalone na etapie postępowania przygotowawczego. Już wówczas prokurator nie uznał za stosowane przesłuchanie tej osoby, zresztą analogicznie było w przypadku świadka M. W.. Co więcej wniosku takiego nie złożył na etapie postępowania sądowego. W apelacji wskazuje jedynie, że jej nie przesłuchano, nie argumentując jaki to miało wpływ na treść wyroku.

14.  Zupełnie niezrozumiałe są zarzuty rzekomo nieprawidłowego początkowego stwierdzenia sądu o dwóch przeciwstawnych wersjach zdarzenia, skoro proste zestawienie wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadka W. B. (1) wskazuje, że obie strony przedstawiły właśnie dwie rozbieżne wersje zdarzenia. To inne dowody wskazały, która z nich jest prawdziwa i bynajmniej nie była to wersja przedstawiona przez W. B. (1).

15.  Tak podkreślana opinia biegłego w zakresie obrażeń doznanych przez oskarżyciela posiłkowego nie stanowi dowodu na jego prawdomówność i nie wskazuje, że oskarżeni kłamią. Nie zaprzeczyli oni, że ze względu na agresywne zachowanie W. B. (1) zmuszeni byli się bronić, K. P. odepchnął agresora, a K. S. użyła gazu łzawiącego w ich obronie. Tym samym samo doznanie obrażeń przez W. B. (1) nie świadczy o popełnieniu zarzucanego przestępstwa przez oskarżonych, stanowi natomiast skutek jego prowokacyjnego i agresywnego zachowania. Każda osoba ma bowiem prawo bronić się przed bezpośrednim atakiem.

16.  K. P. konsekwentnie wyjaśniał, że „Podszedłem do niego i zapytałem dlaczego wyzywa moją narzeczoną. On do mnie powiedział, że jestem frajerem i nieudacznikiem, zdjął okulary i zaczął się do mnie zbliżać. Ja we własnej obronie i odruchu odepchnąłem go. On podniósł się i dalej rzucił się na mnie. Ja go nie uderzyłem, tylko oparłem się o stół i powiedziałem, że ma się uspokoić. K. użyła gazu wobec niego kiedy on drugi raz do mnie podbiegł. Zrobiła to aby się uspokoił. Moim celem nie było go atakować tylko chciałem się obronić, przed jego agresją. To on zaczął tą awanturę. (…) Ja się tylko przed nim broniłem.” (k. 44).

17.  Również świadek M. W. zeznała „Cały czas było coś takiego, że ten starszy pan stał przy tych młodych z uniesionymi do góry rękami i krzyczał na nich. Z tego, co ja pamiętam, to ten starszy pan chyba przed tym zdarzeniem zdjął okulary” (k. 132).

18.  Oskarżony na rozprawie głównej wyjaśnił tożsamo wskazując jako powód całego zdarzenia agresywne zachowanie W. B. (1). „On zaczął nam wyrzucać wszystko ze stołu i kazać „wyp…”. Podczas tego zajścia ten pan opluł K., zaczął wyzywać je od „małych ku..”, różne słowa wobec niej tam szły. Ten pan rzucił się i szedł z rękami do K.. On trzymał te ręce tak do góry i dla mnie to było takie że on z tymi rękami idzie do bicia. W czasie zdarzenia on miał na sobie okulary, zdjął je i szedł z rękami do bicia. W tym momencie ja stanąłem i go odepchnąłem, bo się broniłem. W wyniku tego odepchnięcia on upadł, po chwili wstał i rzucił się na mnie. Ja go przytrzymałem, kazałem się uspokoić, ale on dalej się awanturował i agresywnie zachowywał. Zanim ten pan się przewróci to plunął K. w twarz. K. użyła wobec tego pana gazu, ale to już było po czasie. To było wtedy kiedy ja już tego pana trzymałem i kazałem się uspokoić” (k. 124125).

19.  T. wyjaśniała K. S. „3 października (...). ten starszy pan, wiem że ma na imię W. (…) kazał mi zbierać mój towar ponieważ on chciał tam handlować. Ja nie widziałam jego rzeczy. On pchnął w moją stronę stół. Ja się poczułam zagrożona. Powiedziałam do niego „Proszę pana proszę się uspokoić” On zdjął okulary i ustawił się tak jakby do bicia. W tym momencie przyszedł K. mój narzeczony (…) nie widziałam aby K. go uderzył, mógł go odepchnąć w obronie własnej. Ja w pewnym momencie użyłam wobec niego gazu ponieważ nie reagował na moje prośby aby się uspokoił” (k. 4748). „On powiedział, że to jego miejsce, ja mu powiedziałam, że to moje miejsce, bo ja je pierwsze zajęłam i on wtedy pchnął tym stołem we mnie. Kazałam mu się uspokoić, zaraz przyszedł K. i jak szedł K., to ten pan w tym momencie zdjął okulary i uniósł ręce tak, jakby nas atakując i wyzywając przy tym. K. w naszej obronie go odepchnął, ja krzyczałam żeby się uspokoić. (…) Kiedy on wstał przy tym przewróceniu, to on znowu szedł z tymi rękami w naszym kierunku. K. jak gdyby chcąc go uspokoić, to go tak jakby unieruchomił, to znaczy przytrzymał go i tłumaczył żeby się uspokoił. (…) Wtedy jak K. go unieruchomił, to on stał się jeszcze bardziej agresywny. Ja dosłownie raz psiknęłam go tym gazem, po to żeby on się uspokoił. Ten pan jak widać jest wysokim, potężnym mężczyzną i ja się bałam, że on mi coś zrobi.” (k. 125126).

20.  Konsekwentne wyjaśnienia obojga oskarżonych, potwierdzone zeznaniami naocznego świadka oraz funkcjonariusza Policji, który przyjechał na miejsce zdarzenia po zajściu i zeznał o wciąż trwającym agresywnym zachowania W. B. (1) wskazują, że oskarżeni podjęli działania obronne przed zachowaniem oskarżyciela posiłkowego. Ten bowiem początkowo użył siły fizycznej skierowanej do K. S. popychając stolik, na którym rozkładała rzeczy na sprzedaż, następnie wobec jej odmowy ustąpienia mu stanowiska zdjął okulary, uniósł ręce i skierował się bezpośrednio w jej stronę i chroniącego ją K. P.. Reakcją obronną oskarżonego było odepchniecie napastnika, który po tym jak się przewrócił, wstał w dalszym ciągu szedł w kierunku oskarżonych. K. P. po raz kolejny starał się obronić, tym razem przytrzymując W. B. (1) i w tym momencie K. S. użyła gazu. Dopiero ta sekwencja działań skłoniła oskarżyciela posiłkowego do zatrzymania ataku na oskarżonych.

21.  Wracając do argumentacji prokuratora związanej z opinią biegłego sądowego o odniesionych przez W. B. (2) obrażeń, po pierwsze podać należy, że – jak wynika z opinii – biegły stwierdził na podstawie dokumentacji lekarskiej, że W. B. (1) zgłosił bolesność palpacyjną klatki piersiowej w okolicy przymostkowej, otarcie łokcia prawego, łzawienie zaczerwienienie spojówki oka lewego. Biegły uznał, że opisane obrażenia mogły powstać w okolicznościach podawanych przez oskarżyciela posiłkowego „został uderzony w klatkę piersiową i upadł na ziemię, został spryskany gazem” (k. 14). Nikt nie kwestionuje, że W. B. (1) został odepchnięty przez K. P. na wysokości klatki piersiowej i psyknięty gazem pieprzowym przez K. S.. Stąd powstały u niego opisane obrażenia. Opinia nie wskazuje natomiast powodu odepchnięcia oskarżyciela posiłkowego i w żaden sposób nie podważa ustalonego przez sąd pierwszej instancji przebiegu zdarzenia. Wbrew twierdzeniom prokuratora, jest ona z nimi zbieżna.

22.  Oceniając zeznania oskarżyciela posiłkowego nie bez znaczenia ma przedstawiona przez niego późniejsza dokumentacja lekarska, z której zapisów wynika eskalacja podawanych obrażeń.

23.  Jak wynika z zapisów karty medycznych czynności ratunkowych z dnia 3 października 2023 roku tuż po zdarzenia W. B. (1) był badany przez ratowników medycznych, którzy dokonali szczegółowego opisu zgłaszanych i doznanych obrażeń. Gdy załoga ratownictwa medycznego zjawiła się na miejscu zastali „Pacjenta a pozycji siedzącej. W chwili badania pacjent przytomny, w AVPU (A) stabilny, zorientowany auto i allopsychicznie z zachowanym kontaktem słownym. Osłuchowo szmer pęcherzykowy obustronnie, bez cech odmy, tony serca miarowe. Zgłasza bolesność palpacyjną klp, duszność neguje. Brzuch miękki, niebolesny palpacyjnie, objawy otrzewnowe ujemne. Dodatkowo otarcie w okolicy łokcia prawego, łzawienie, zaczerwienienie OL (gaz pieprzowy). Neurologicznie bwz objawów ogniskowych, czucie zachowane, symetryczne, bez niedowładów, źrenice równe, symetryczne, z prawidłową reakcją na światło. W chwili badania stan pacjenta dobry. (…) Pacjent nie wyraził zgody na transport do szpitala. Ocena skali bólu wg NRS:2 wykonana o godz. 8:44:03. U pacjenta występuje ból urazowy zlokalizowany o charakterze: staw łokciowy tył/ stłuczenie. Ponowna ocena skali bólu wg NRS: 2 wykonania o godz. 8:54:02” (k. 3).

24.  Z dokumentacji lekarskiej dołączonej przez W. B. (1) z dnia 18 października 2023 roku (k. 26), czyli 15 dni po zdarzeniu, wynika, że W. B. (1) podał lekarzowi, że został „pobity” dwa tygodnie temu wskazując datę 2 października 2023 roku – nie 3 października 2023 roku. Udał się do przychodni (...) z uwagi na to, że gorzej się czuje. Podawał dolegliwości bólowe kończyny górnej prawej, stawu biodrowego prawego (okoliczność nowa), kończyny dolnej lewej w okolicy podudzia (okoliczność nowa). Podał również, że odczuwa ból w klatce o typie ucisku, stały bez promieniowania. Po badaniu przedmiotowym lekarz stwierdził, że stan pacjenta jest dobry, krążeniowo oddechowo wydolny, w kontakcie logicznym, serce akcja miarowa, tony czyste bez szmerów patologicznych, płuca szmer pęcherzykowy symetryczny obustronnie nad całymi płucami. Brzuch miękki niebolesny bez oporów patologicznych, bez objawów otrzewnowych, perystaltyka zachowana (k. 26). Lekarz stwierdził u W. B. (1) liczne zasinienia na skórze. Po ponad dwóch tygodniach W. B. (1) podawał nowe dolegliwości, nie wiadomo jakie zdarzenia miały miejsce w życiu oskarżyciela posiłkowego, skoro na jego ciele były liczne zasinienia, których wcześniej nie odnotowano. Odnotować należy również postawę W. B. (1), który w związku z oświadczeniem o pobiciu został skierowany na SOR celem dalszej diagnostyki, czego nie uczynił. Jak podał zależało mu na wydaniu zaświadczenia dla prokuratury.

25.  Kolejna dokumentacja obejmuje konsultację lekarską z dnia 29 listopada 2023 roku (k. 65), gdzie ponownie W. B. (1) podał, że został pobity w dniu 2 października 2023 roku, nie 3 października 2023 roku. Część przedstawionego zaświadczenia lekarskiego dotycząca stanu skóry jest zamazana, a pozostała treść nie wskazuje na okoliczności, które mogłyby wnieść do sprawy cokolwiek nowego w kontekście uznania prawdziwości jego twierdzeń. Oskarżyciel podał, że po prawie dwóch miesiącach utrzymuje się u niego ból prawego biodra i zmiana na podudziu lewym. Dolegliwości takich nie zgłaszał w dniu zdarzenia.

26.  Sąd odwoławczy dostrzega również pismo oskarżyciela posiłkowego, które wpłynęło do sądu rejonowego w dniu 25 września 2024 roku (k.116), w którym to piśmie oskarżyciel podaje kolejne dolegliwości – kardiologiczne i psychiczne mające świadczyć o znaczącym się pogorszeniu stanu jego zdrowia wymagającego stałego i intensywnego lecenia (bez udokumentowania tej intensywności, skoro dołączono tylko dwa zaświadczenia). Jak również wniosek o naprawienie szkody w formie finansowej w kwocie 25.000 zł za utratę zdrowia i 10.000 zł na rzecz fundacji z tego tytułu, że nie mógł pracować (k. 123). Powyższe wskazuje, że z biegiem czasu ujawniane są coraz to nowe dolegliwości oskarżyciela posiłkowego, które rzekomo miałyby być związane z czynem zarzucanym oskarżonym.

27.  Sąd zauważa natomiast, że powstanie obrażeń takich jak opisane w najbardziej miarodajnej dokumentacji lekarskiej z dnia 3 października 2023 roku to jest otarcie w okolicy łokcia prawego, łzawienie, zaczerwienienie oka lewego i zgłaszana bolesność palpacyjna klatki piersiowej w ocena skali bólu wg NRS: 2 nie rodzi stwierdzenia, że był on pokrzywdzonym w całym zdarzeniu. Doznane przez niego obrażenia wiążą się z działaniami obronnymi podjętymi przez oskarżonych. Uznanie z góry, że w sytuacji gdy napastnik dozna jakichkolwiek obrażeń z uwagi na podjęcie działań obronnych przez napadniętego skutkować ma odpowiedzialnością karną broniącego się jest po prostu alogiczne. Odpowiedzialność karna oparta jest na zasadzie winy, a nie skutku.

28.  Całkowicie niezasadne są zarzuty odnoszące się do dowodu z monitoringu. Dowód ten został przeprowadzony na rozprawie głównej i odtworzono jego zapis. Po zakończeniu oględzin przewodnicząca rozprawy stwierdziła, że brak jest możliwości ustalenia przebiegu zdarzenia na podstawie nagrania, ponieważ ledwo widoczne jest jakieś zdarzenie, w którym bierze kilka osób i jakaś przepychanka. Koreluje to z zapisami protokołu oględzin nagrania na płycie cd (k. 1321), do którego to protokołu dołączono fotografie. Oskarżyciel posiłkowy i jego pełnomocnik, poza zakwestionowaniem trybu przeprowadzenia dowodu, nie uprawdopodabniają w minimalnym stopniu, że zdarzenie zostało zarejestrowane na monitoringu w sposób widoczny co do osób, czy szczegółów.

29.  Reasumując zachowanie W. B. (1) nie zasługuje na ochronę prawną, oskarżeni nie popełnili zarzucanego im czynu, gdyż podjęli działania obronne czyli odparli bezpośredni, agresywny, prowokacyjny i bezprawny zamach ze strony oskarżyciela posiłkowego W. B. (1).

Wniosek

Prokurator, oskarżyciel posiłkowy i jego pełnomocnik wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Niezasadność zarzutów apelacji.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3  1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok uniewinniający.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Ustalenia sądu są prawidłowe i nie zostały skutecznie zakwestionowane przez skarżących.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

K. P.

K. S.

II.

zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. M. P. kwotę 1033.20 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym w postępowaniu odwoławczym.

III.

zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. L. kwotę 1033.20 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemu w postępowaniu odwoławczym;

IV.

z uwagi na utrzymanie w mocy wyroku sądu I instancji uniewinniającego oskarżonych, zgodnie z ogólną zasadą ponoszenia kosztów – ustalono, że wydatki za postępowanie odwoławcze zainicjowane apelacją oskarżyciela publicznego ponosi Skarb Państwa.

V.

z uwagi na jego sytuację majątkową zwolniono oskarżyciela posiłkowego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.

7.  PODPIS

SSA (del.) Anna Kalbarczyk

0.17. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 13 listopada 2024 roku w sprawie o sygn. akt IV K 1413/23

0.17.1.2. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.17.1.3. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.17.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

0.17. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel posiłkowy W. B. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 13 listopada 2024 roku w sprawie o sygn. akt IV K 1413/23

0.17.1.2. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.17.1.3. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☒

brak zarzutów

0.17.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

0.17. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 13 listopada 2024 roku w sprawie o sygn. akt IV K 1413/23

0.17.1.2. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.17.1.3. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.17.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana