Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

27 maja 2025 r.

Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w W. w I Wydziale Cywilnym w składzie:

Przewodniczący: sędzia Mateusz Janicki

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 maja 2025 r. w W.

sprawy z powództwa Kancelarii Doradztwa (...) z siedzibą w W.

przeciwko (...) Bank Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki 16 324,20 zł (szesnaście tysięcy trzysta dwadzieścia cztery złote dwadzieścia groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 28 listopada 2024 r. do dnia zapłaty;

2.  umarza postępowanie w pozostałej części;

3.  nadaje wyrokowi w pkt. 1. rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie 15 710,20 zł (piętnastu tysięcy siedmiuset dziesięciu złotych dwudziestu groszy) oraz odsetek ustawowych za opóźnienie od 11 760,43 zł (jedenastu tysięcy siedmiuset sześćdziesięciu złotych czterdziestu trzech groszy) od 28 listopada 2024 r. do dnia zapłaty;

4.  zasądza od powódki na rzecz pozwanej 3 617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE

Pozwem z 28.11.2024 r. Kancelaria Doradztwa (...) S.K.A. w W. wniosła o zasądzenie od (...) Bank S.A. w W. 21 374,52 zł tytułem nabytego od kredytobiorcy 27.11.2024 r. roszczenia o zwrot części prowizji w związku z przedterminową spłatą kredytu konsumenckiego (art. 49 u.k.k.) w wysokości 11 760,34 zł i skapitalizowanych odsetek za opóźnienie od 3 grudnia 2014 r. do 27 listopada 2024 r. w wysokości 9 614,18 zł, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty, a także zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

Pozwana w pierwszej czynności procesowej (sprzeciw od nakazu zapłaty) uznała powództwo co do 11 760,43 zł (należność główna) i odsetek za okres od 26 listopada 2021 r. do dnia zapłaty (tj. za okres nieprzedawniony), podniosła zarzut przedawnienia co do pozostałej części roszczenia odsetkowego, wnosząc o obciążenie kosztami powoda z uwagi na to, że powód nie dał powodu do wytoczenia powództwa.

Powódka w odpowiedzi na sprzeciw cofnęła ze zrzeczeniem się roszczenia pozew w zakresie odsetek, co do których pozwana podniosła zarzut przedawnienia, ostatecznie wnosząc o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki 16 324,20 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty.

Sąd oparł się na bezspornym stanie faktycznym:

16 czerwca 2014 r. D. D. i J. D. zawarli z pozwaną umowę kredytu konsumenckiego na 10 lat, uiszczając 12 330,48 zł prowizji.

2 grudnia 2014 r. kredytobiorcy spłacili kredyt.

27 listopada 2024 r. kredytobiorcy przelali na powódkę roszczenie przeciwko pozwanej o zwrot części prowizji w związku z przedterminową spłatą kredytu.

27 listopada 2024 r. kredytobiorcy nadali do pozwanej korespondencję z zawiadomieniem o przelewie wierzytelności.

28 listopada 2024 r. powódka wytoczyła niniejsze powództwo.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 213 § 2 k.p.c. sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Zgodnie z art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c. sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli zasądza roszczenie uznane przez pozwanego. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w pkt. 1. i 3. wyroku.

Zgodnie z art. 203 § 1 i 4 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy. Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Zgodnie z art. 355 k.p.c. sąd umorzy postępowanie, jeżeli powód ze skutkiem prawnym cofnął pozew. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w pkt. 2. wyroku.

O kosztach sąd orzekł zgodnie z art. 101 k.p.c., uznając, że pozwany, który przy pierwszej czynności prawnej uznał powództwo, nie dał powodu do wytoczenia powództwa. Powszechnie bowiem wiadomo i sądowi, i powódce, która prowadzi działalność polegającą na skupie roszczeń przeciwko bankom, że obecnie (2025 r., także wcześniej, co najmniej od 3 lat), jak chodzi o rozliczenie prowizji z uwagi na przedterminową spłatę (roszczenie z art. 49 u.k.k.), to banki na wezwanie przedsiębiorców zajmujących się skupem tych wierzytelności albo kancelarii prawnych roszczenia te wypłacają. Nie zmienia tego fakt, że w 2014 r. (data powstania roszczenia i jego wymagalności) rzecz wyglądała inaczej, nie zmienia tego również fakt, że pozwana powinna była do 16 grudnia 2014 r. rozliczyć się z cedentami powódki bez dodatkowego wezwania (art. 52 u.k.k.).

Kluczowe dla rozstrzygnięcia o kosztach było bowiem, że powódka, nie wzywając pozwanej do zapłaty (choćby mailem z zakreśleniem krótkiego, 7-dniowego terminu na płatność), tylko od razu wytaczając powództwo (dzień po nabyciu wierzytelności), dążyła co zwiększenia swojego zysku o zbędne koszty zastępstwa prawnego (ryczałtowe, wysokie z uwagi na w.p.s.). W takiej sytuacji nie tylko art. 101 k.p.c. wymaga, żeby zbędne koszty postępowania poniosła powódka, ale i posiłkowo wskazać należy, że art. 102 k.p.c. sprzeciwiałby się zasądzeniu na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu, w szczególności ryczałtowych kosztów zastępstwa prawnego. Sądy są powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości tj. rozstrzygania rzeczywistych sporów między jednostkami. Postawa wyrażająca się w uczynieniu sobie z sądów narzędzia do zwiększania rentowności prowadzonej działalności gospodarczej, z polegającej na skupie roszczeń konsumenckich (w tym wypadku za rażąco nieekwiwalentną cenę w postaci 1 764,05 zł tj. stanowiącą ok. 10% nabytej wierzytelności, której dochodzenie nie wymaga w istocie żadnego wysiłku, a więc i tak bardzo rentownej działalności powódki, która z samego tylko dyskonta zarobiła ponad 14 500 zł), nie zasługuje na uwzględnienie.

Ponadto wskazać należy, że wytoczone powództwo było w znacznej części niezasadne. Jak chodzi o dochodzone odsetki za okres od 3 grudnia 2014 r. do 16 grudnia 2014 r. w ogóle nie przysługiwało (por. art. 52 u.k.k. i wynikający z niego dwutygodniowy termin na rozliczenie się z konsumentem), a jak chodzi o odsetki za okres od 17 grudnia 2014 r. do 27 listopada 2024 r. było przedawnione, przy czym oczywiste jest dla powódki, pozwanej i sądu, że w tego rodzaju sytuacjach podniesienie przez bank zarzutu przedawnienia jest z góry wiadome. Tym samym powódka jest stroną przegrywającą w ok. 24%.

Na koszty celowej obrony, zasądzone na rzecz pozwanej od powódki, złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika (3 600 zł – zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych) i opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).