Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 5 sierpnia 2025 roku

Pozwem z dnia 12 kwietnia 2024 r. (data stempla pocztowego) powód T. N. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. w W. kwoty 9.289,22 wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 20 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że dokonał u pozwanego rezerwacji biletów lotniczych nr (...) za pomocą voucherów wystawionych w drodze dokumentu (...) z dnia 17 października 2022 r. ze wskazanym terminem ważności do dnia 2 lutego 2023 r. oraz przelewu w kwocie 5.046,91 zł. Wskazane bilety zostały następnie zwrócone przez powoda, jednak pozwany dokonał zwrotu na rzecz powoda jedynie środków pieniężnych z tytułu wykonanego uprzednio przelewu w wysokości 5.046,91 zł, natomiast powód nie otrzymał nowego kuponu o wartości 9.289,22 zł ani zwrotu środków zgromadzonych na voucherze. Pozwany wskazał, że kupony za pomocą których powód dokonał rezerwacji biletów straciły ważność w dniu 2 lutego 2023 r., więc należność z tego tytułu nie zostanie zwrócona. Strona powodowa wskazała, że doszło do bezpodstawnego wzbogacenia się pozwanego kosztem powoda, gdyż pozwany bez uzasadnienia uzyskał korzyść majątkową, nie przyznając pozwanemu nowego vouchera na zakup biletów lotniczych. Ponadto zbogacenie pozwanego i zubożenie powoda pozostają ze sobą w związku, a wzbogacenie to miało miejsce bez jakiejkolwiek podstawy prawnej do uzyskania wskazane korzyści majątkowej (pozew – k. 1-4).

W odpowiedzi na pozew, pozwany (...) S.A. w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu, strona pozwana podniosła w pierwszej kolejności zarzut przedawnienia roszczenia, wskazując, że roszczenia z umowy przewozu przedawniają się w terminie rocznym. Ponadto, pozwany wskazał, że nie uznał zwrotu wartości voucherów, ponieważ straciły one swoją ważność, a powód powinien był je wykorzystać w terminie ich ważności (odpowiedź na pozew – k. 59-62).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

T. N. zawarł z (...) S.A. w W. umowę przewozu na przelot w dniach 6-18 lutego 2022 r. na trasie (...), potwierdzoną rezerwacją o numerze (...). Na wniosek pasażera, przewoźnik zamienił bilety na vouchery (dowód: potwierdzenie rezerwacji (...) – k. 65; korespondencja mailowa – k. 72-72 v.).

W dniu 17 października 2022 r. T. N. otrzymał od (...) S.A. w W. vouchery wystawione w drodze dokumentu (...) ze wskazanym terminem ważności do dnia 2 lutego 2023 r., o numerach: (...) na kwotę 3.097,86 zł, (...) na kwotę 3.095,68 zł oraz (...) na kwotę (...).68 zł tj. o łącznej wartości 9.289,22 zł (dowód: vouchery – k. 26-28).

Zgodnie z informacjami zawartymi na stronie internetowej (...) S.A. w W., bilety zakupione przed 4 października 2023 r. mogły być w ciągu roku od momentu zakupu oryginalnego biletu zamienione na voucher. Usługa dotyczyła jedynie rejsów odwołanych. Przy wymianie biletu na voucher zachowywana była cała wartość biletu, nawet w sytuacji bezzwrotnej taryfy w bilecie. Ważność vouchera wynosiła 2 lata od momentu wystawienia. Wartość vouchera mogła zostać wykorzystana na wybrany lot również dla innej osoby. Jeżeli cena nowego biletu, na który miał zostać wymieniony voucher była niższa, różnica była zwracana w postacie nowego vouchera. V. powstały w wyniku różnicy między ceną biletu a wartością vouchera użytego do płatności za ten bilet kontynuuje bieg upływu ważności vouchera wykorzystanego do płatności (dowód: informacje o voucherze na stronie internetowej www. lot.com – k. 30-31 v.).

W dniu 12 kwietnia 2023 r. T. N. dokonał bezpośrednio u przewoźnika (...) S.A. w W. rezerwacji biletów lotniczych nr (...) na trasie W.-M. oraz M.-W.. Za zakupione bilety T. N. zapłacił za pomocą voucherów wystawionych w drodze dokumentu (...) z dnia 17 października 2022 r. otrzymanych z tytułu lotów o numerze (...), (...), (...) o wartości 9.289,22 zł oraz przelewu w kwocie 5.046,91 zł (dowód: potwierdzenie rezerwacji (...)bilety elektroniczne – k. 19-24; vouchery – k. 26-28).

Z uwagi na zły wybór terminów lotu, T. N. zwrócił bilety z rezerwacji nr (...). Zwrot ten został zaakceptowany przez przewoźnika, który dokonał zwrotu na rzecz powoda w dniu 17 kwietnia 2023 r. kwoty 5.046,91 zł (okoliczności bezsporne).

W dniu 18 kwietnia 2023 r. T. N. skontaktował się z infolinią (...) S.A. w W. w sprawie przewidywanego terminu otrzymania nowych voucherów i uzyskał informację, że vouchery za pomocą których dokonał rezerwacji (...) straciły ważność 2 lutego 2023 r., więc nie zostaną zwrócone. W dniu 19 kwietnia 2023 r. T. N. złożył skargę przewoźnikowi, z uwagi na brak zwrotu środków z niewykorzystanych voucherów. Następnie wielokrotnie bezskutecznie kontaktował się z przewoźnikiem. Pismem z dnia 21 sierpnia 2023 r. T. N. dokonał zgłoszenia sprawy do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dowód: zgłoszenie do UOKiK – k. 34-34v.).

Pismem z dnia 27 listopada 2023 r. T. N. wezwał (...) S.A. w W. do zapłaty kwoty 9.289,22 zł w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, wskazując, że na powyższą kwotę składają się roszczenia wynikające z uznania reklamacji z dnia 19 kwietnia 2023 r. dotyczącej zwrotu powiązanego z rezerwacją o numerze (...) (dowód: wezwanie do zapłaty – k. 36).

W odpowiedzi na reklamację przewoźnik wskazał, że w dniu złożenia rezerwacji vouchery użyte do rezerwacji były już nieważne, jako że ich data ważności upłynęła w dniu 2 lutego 2023 r., w konsekwencji czego ich wartość wynosiła w dniu 12 kwietnia 2023 r. 0 zł (dowód: odpowiedź na reklamację – k. 73).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w postępowaniu, albowiem zostały one sporządzone przez uprawnione organy w ramach przysługujących im kompetencji, w sposób rzetelny i fachowy. Ich prawdziwość i autentyczność nie wzbudziła w ocenie Sądu wątpliwości, ponadto nie były kwestionowane przez strony.

Sąd pominął dowód z zeznań świadka M. S. jako nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto dowód ten zgłoszony został na okoliczności udowodnione zgodnie z twierdzeniami wnioskodawcy, albowiem posiadanie rezerwacji przez powoda, wystawienie voucherów a także data ich ważności wynikały z dokumentów przedstawionych przez strony.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Powód dochodził zwrotu środków wpłaconych na bilety zakupione u pozwanego, które następnie z uwagi na zwrot biletów, zostały wymienione na vouchery. Strona powodowa podnosiła, że pozwany otrzymał określone środki finansowe, nie zrealizował usługi, wykluczył możliwość wydania nowego vouchera oraz nie zwrócił uprzednio wpłaconych z tego tytułu środków pieniężnych. Ponadto, powód wskazał, że informacje o voucherach zawarte w regulaminie na stronie internetowej pozwanego mają charakter niedozwolony na podstawie art. 385[1] k.c., a brak możliwości skorzystania z vouchera po upływie terminu ważności jest sprzeczny z dobrymi obyczajami i narusza interesy konsumenta.

Podstawą prawną żądania był art. 405 k.c. zgodnie z którym, kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu przedawnienia podniesionego przez pozwanego. Powód swoje roszczenie wywodził z przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Roszczenie takie jest roszczeniem majątkowym, które na zasadach ogólnych ulega przedawnieniu w terminie 6 lat. Jeżeli roszczenie jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, termin przedawnienia wynosi 3 lata. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem pozwanego, że roszczenie to jest związane wyłącznie z umową przewozu, a zatem jego wyłączne źródło stanowi art. 775 k.c. lub Rozporządzenie (WE) 261/2004. Przedmiotowe roszczenie jest typowym roszczeniem majątkowym wynikającym z bezpodstawnego wzbogacenia drugiej strony związanym z nieuzyskaniem należnej kwoty. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie 6 letni termin przedawnienia, a zatem roszczenie powoda nie jest przedawnione.

Przechodząc do dalszej części rozważań, należy wskazać, że zgodnie z art. 385[1] § 1-2 k.c., postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny (§ 1). Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie (§ 2).

Stosownie do art. 385[2] k.c., oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny.

Na gruncie przytoczonych regulacji należało dojść do wniosku, że klauzula może być uznana za niedozwoloną wówczas, gdy spełnione zostaną następujące przesłanki:

1) brak indywidualnego uzgodnienia treści postanowienia umownego,

2) postanowienie umowne nie dotyczy głównych świadczeń stron, w tym ceny lub wynagrodzenia, pod warunkiem, że zostały sformułowane w sposób jednoznaczny,

3) ukształtowanie praw i obowiązków konsumenta nastąpiło w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i zarazem rażąco naruszający jego interesy.

W niniejszej sprawie przesłanka braku indywidualnego uzgodnienia treści postanowień umownych zawartych w opracowanym przez pozwanego regulaminie (na treść którego powód nie miał żadnego wpływu), nie była sporna, ani nie nasuwała wątpliwości. Ustawodawca sprecyzował w art. 385 ¹ § 3 k.c., że nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Bezspornym było również, że powód zawierał umowę z pozwanym jako konsument w rozumieniu art. 22[1] k.c.

Analizując spełnienie drugiej przesłanki (zgodnie z którą postanowienie umowne poddawane kontroli pod kątem niedozwolonego charakteru nie może dotyczyć głównych świadczeń stron, w tym ceny lub wynagrodzenia, pod warunkiem, że zostały sformułowane w sposób jednoznaczny) należało wyjaśnić pojęcie "świadczenia głównego". Według utrwalonego stanowiska judykatury jest to takie świadczenie, które zostało objęte postanowieniami przedmiotowo istotnymi danej umowy (essentialia negotii), czyli świadczenie, które zmierza do osiągnięcia celu umowy i pozwala na identyfikację określonego typu stosunku prawnego (zob. np. wyrok SO w Kielcach z 6 kwietnia 2017 r., II Ca 379/17, K. Zagrobelny (w:) E. Gniewek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2004, s. 909, M. Skory, Klauzule abuzywne w polskim prawie ochrony konsumenta, Zakamycze 2005, s. 179-180). Dokonując oceny, czy przedmiotowe zapisy regulaminu dotyczą głównych świadczeń stron trzeba było rozważyć, jaki charakter ma umowa stron i jakie są jej świadczenia główne. Elementy te określono w „Informacjach o voucherze” na stronie internetowej pozwanego stanowiącego regulamin korzystania z voucherów pozwanego. Zgodnie z analizowanymi w niniejszej sprawie postanowieniami, pozwany zobowiązał się do wymiany biletu na voucher o wartości biletu, do wykorzystania na płatność za lot. Powód zobowiązał się natomiast do przekazania pozwanemu środków pieniężnych w kwocie równej wartości zwróconego biletu. Powód lub inny użytkownik voucheru mógł zakupić nowy bilet, a w sytuacji gdy cena nowego biletu na który chciał wymienić voucher była niższa, różnica miała być zwracana w postaci nowego vouchera. V. powstały w wyniku różnicy między ceną biletu a wartością vouchera użytego do płatności za ten bilet kontynuuje bieg upływu ważności vouchera wykorzystanego do płatności.

W tym miejscu, należało ustalić charakter prawny voucherów wydanych powodowi przez pozwanego.

W ocenie Sądu voucher jest rodzajem bonu towarowego. W doktrynie wskazuje się, że bony towarowe to dokumenty uprawniające do otrzymania od emitenta lub innego wskazanego podmiotu określonych świadczeń niepieniężnych, zaś wśród przykładów bonów towarowych wymienia się bony prezentowe. Wskazuje się przy tym, że dla przedsiębiorstw handlowych i usługowych emisja bonów towarowych może także pełnić funkcję kredytową, gdyż pozwala na pozyskanie środków finansowych z emisji (sprzedaży) bonów wcześniej niż nastąpi wydanie towarów lub wykonanie usług opłacanych tymi bonami. B. towarowe, zwłaszcza bony prezentowe, służą także zwiększeniu sprzedaży towarów i usług emitenta (SPH T. 4, red. Stec/Janiak, Legalis/el.). Jako cechy charakterystyczne bonów towarowych podaje się, iż są one emitowane zwykle jako dokumenty na okaziciela. W swej treści zawierają nominał wyrażony sumą pieniężną, nie stanowiąc przy tym dokumentu uprawniającego do otrzymania określonej kwoty pieniężnej. Uprawniają natomiast do otrzymania świadczenia niepieniężnego w postaci towaru lub usługi o wartości nieprzekraczającej sumy nominalnej bonu. Posiadacz bonu może dokonać wyboru rodzaju towaru lub usługi z oferty dłużnika, a także żądać spełnienia świadczenia w dowolnym czasie, byleby nastąpiło to przed upływem ważności bonu.

Podzielając przytoczone stanowiska Sąd doszedł do wniosku, że vouchery wystawione przez pozwanego posiadały wszystkie wymienione podstawowe cechy bonu towarowego i spełniały taką samą jak bon funkcję.

Podsumowując wątek rozważań dotyczący głównych świadczeń stron, uprawnionym było ustalenie, że powód w zamian za środki pieniężne uzyskał vouchery, które uprawniały go (bądź dowolną inną osobę, która okazała przedmiotową voucher) do zakupu biletów lotniczych u pozwanego, do wyczerpania ich limitu stanowiącego równowartość kwoty uiszczonej przez powoda lub do upływu terminu ich ważności. Co istotne, powód nie płacił de facto za same vouchery, a jedynie wymieniał pieniądze wpłacone na poczet biletów, które następnie zwrócił, na vouchery.

Postanowienia dotyczące tego, co się dzieje z voucherami po upływie terminu ich ważności nie odnoszą się zatem do głównych świadczeń stron. Zapisy regulaminu odnoszą się do tej kwestii jako pobocznej, nie opisują tego, co strony miały sobie świadczyć jako świadczenia główne, a zatem podlegały badaniu pod kątem ich niedozwolonego charakteru.

Odnosząc się do trzeciej przesłanki należy wskazać, że sprzeczne z dobrymi obyczajami są takie działania, które zmierzają do niedoinformowania, dezorientacji, wywołania błędnego przekonania u konsumenta, wykorzystania jego niewiedzy lub naiwności, a także ukształtowania stosunku zobowiązaniowego niezgodnie z zasadą równorzędności stron, czyli takie działania, które potocznie określane są jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające w negatywnym sensie od przyjętych standardów postępowania (zob. Art. 385 ¹ k.c. T. I red. Pietrzykowski 2018, wyd. 9/Popiołek, Legalis/el. oraz powołana tam literatura i orzecznictwo). Przy ocenie sprzeczności danego postanowienia z dobrymi obyczajami istotne jest, czy przedsiębiorca traktujący konsumenta w sposób sprawiedliwy i słuszny mógłby racjonalnie spodziewać się, że konsument zgodziłby się na sporne postanowienie wzorca w drodze negocjacji indywidualnych (Art. 385 ¹ k.c. red. Osajda 2020, wyd. 24/P. Mikłaszewicz, Legalis/el.). Niekiedy konieczne jest także rozważenie, jak wyglądałyby prawa i obowiązki konsumenta, gdyby nie był związany analizowaną klauzulą (wyrok SN z 19 marca 2007 r., III SK 21/06, L./el. nr (...), wyrok (...) z 9 marca 2016 r., XVII AmC 16647/13, L./el. nr (...)).

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że powód kwestionował zapisy regulaminu, które uniemożliwiały mu bezwarunkowo korzystanie z voucherów po upływie terminu ich ważności w sytuacji, gdy w regulaminie nie przewidziano co dzieje się z niewykorzystanymi środkami pieniężnymi. W ocenie powoda, brak możliwości korzystania z vouchera po upływie terminu ważności jest sprzeczne z dobrymi obyczajami i narusza interesy konsumenta.

Rozważenia wymagało zatem jakie korzyści odnoszą obie strony wskutek wydania na rzecz powoda voucherów na zakup biletów u pozwanego, której treść obrazuje przedmiotowy regulamin pozwanej spółki. Po stronie pozwanej jest to uzyskanie środków finansowych przed wydaniem towaru z jednoczesnym rozpoznaniem przychodu w momencie realizacji karty bądź upływu terminu jej ważności (interpretacja indywidualna Ministerstwa Finansów z 2 marca 2011 r. numer (...)-842/10-4/MC). Pozwany miał przy tym pewność, że jeszcze przed faktycznym świadczeniem z jego strony, wskutek wydania voucherów zakupy zostaną dokonane w jego przedsiębiorstwie, ewentualnie, że na jego rzecz przypadnie kwota pieniędzy, którą wymieniono na voucher. Jako niewątpliwą korzyść po stronie pozwanej należy wskazać także zwiększenie sprzedaży i przychodu wskutek emisji voucherów, w tym wskutek wydania takich voucherów powodowi. Wydawanie voucherów ma także walory promocji firmy pozwanej spółki.

Powód mógł natomiast dokonać wyboru rodzaju usługi z oferty pozwanego, a także żądać spełnienia świadczenia w dowolnym czasie, byleby nastąpiło to przed upływem ważności voucheru. Nie jest to szczególna korzyść w porównaniu z zakupem biletów lotniczych za gotówkę. Przeciwnie - konsument zostaje ograniczony czasowo co do momentu, kiedy może zakupić usługę za określoną sumę, co nie ma miejsca w przypadku zakupu towaru gotówką.

Pozwany odnosił zatem - w ocenie Sądu - większe korzyści z faktu wydania powodowi voucherów, aniżeli powód z faktu ich otrzymania.

Powód nie mógł przy tym domagać się zwrotu pieniędzy ani w okresie ważności voucherów, ani po upływie terminu ich ważności. Niejako zapłacił z góry za usługę o wartości równej wartości nominalnej voucherów, której ostatecznie nie uzyskał wskutek upływu terminu ważności voucherów. Pozwany otrzymał więc środki finansowe, ostatecznie nie realizując usługi na rzecz powoda i bezwzględnie wykluczając możliwość jej realizacji po upływie terminu ważności voucherów, bez jednoczesnego umożliwienia powodowi jakiegokolwiek wpływu na taki stan rzeczy. W konsekwencji pozwany zyskał ostatecznie kwotę 9.289,22 złotych bez spełnienia świadczenia wykonania usługi po stronie pozwanej i tym samym bez żadnej korzyści po stronie konsumenta.

W ocenie Sądu takie rozumienie postanowień regulaminu prowadzi do rażącej - w rozumieniu art. 385 ¹ k.c. - dysproporcji praw i obowiązków stron. Powód powinien mieć możliwość ponownego wykorzystania voucherów, bądź skorzystania z nich przez określony czas. Pozwany powinien przy tym dopuścić możliwość uwzględnienia indywidualnej sytuacji konsumenta. Tymczasem przedmiotowe zapisy regulaminu nie przewidują tego rodzaju powinności. Są kategoryczne, a jedyną uwzględnioną w nich okolicznością jest upływ terminu ważności voucherów. Doprowadziło to Sąd do powzięcia przekonania, że interes konsumenta został w istocie pominięty. Mając na uwadze przedstawioną już dysproporcję między korzyściami obu stron, uzasadnioną była ocena tego postępowania jako nielojalnego. Pozwany nie wykazał przy tym, aby takie ukształtowanie praw i obowiązków stron znajdowało obiektywne uzasadnienie i dlaczego w istocie wykluczył możliwość ponownego wykorzystania voucherów, niezależnie od okoliczności i przyczyn nieskorzystania z niej przez konsumenta w okresie regulaminowych 12 miesięcy.

W konkluzji uznano, że przedmiotowe postanowienia regulaminu są sprzeczne z dobrymi obyczajami rażąco naruszając interesy konsumenta w zakresie, w jakim przewidują kategoryczne i bezwarunkowe uniemożliwienie konsumentowi skorzystania z voucherów po upływie terminu ich ważności, przy jednoczesnym braku zwrotu środków wpłaconych z tego tytułu a w konsekwencji, że zostały spełnione wszystkie przesłanki uznania przedmiotowych klauzul za niedozwolone w rozumieniu art. 385 ¹ k.c.

Konsekwencją uznania za abuzywne postanowień umowy dotyczących braku możliwości realizacji vouchera po utracie jego ważności i braku zwrotu środków powodowi jest uznanie, że zasadne okazało się żądanie zapłaty obejmujące równowartość niewykorzystanych voucherów w łącznej kwocie 9.289,22 zł.

Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

Należy wskazać, że o odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 455 k.c., świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania, a jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Powód dochodził odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 20 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty. Bezspornym w sprawie było, że powód złożył pozwanemu reklamację w związku ze zwrotem biletów z rezerwacji nr (...), na którą to pozwany odpowiedział w dniu 17 kwietnia 2023 r. zwracając jedynie kwotę 5.046,91 zł uiszczoną przez powoda przelewem, zatem zasadnie powód mógł domagać się odsetek od dnia 20 kwietnia 2023 r, co pozwalało na uwzględnienie żądania odsetkowego w całości.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. Na koszty strony powodowej składała się opłata od pozwu (500 zł) koszty zastępstwa procesowego (1.800 zł - zgodnie z § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie) oraz 17 zł (opłata od pełnomocnictwa).

Na podstawie art. 98 § 11 k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Wobec powyższego zasadnym było również zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od zasądzonych kosztów procesu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku.

W., 16 września 2025 r.

asesor sądowy Agnieszka Cielecka

ZARZĄDZENIE

Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego adw. E. G..

W., 16 września 2025 r. r.

asesor sądowy Agnieszka Cielecka