Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 listopada 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie XXVI Wydział Gospodarczy

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Jerzy Kiper

Protokolant: Klaudia Brodnicka, Michał Szymczyk

po rozpoznaniu 28 października 2025 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) S.A. w W.

przeciwko P. K.

o zapłatę

1)  zasądza od P. K. na rzecz (...) S.A. w W. kwotę 590.163,84 zł (pięćset dziewięćdziesiąt tysięcy sto sześćdziesiąt trzy złote osiemdziesiąt cztery grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

- od kwoty 421.545,60 zł od 7 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty (...).618,24 zł od 28 lipca 2023 r. do dnia zapłaty;

2)  zasądza od P. K. na rzecz (...) S.A. w W. kwotę 40.326,00 zł (czterdzieści tysięcy trzysta dwadzieścia sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia wyroku do dnia zapłaty.

Sędzia Jerzy Kiper

Sygn. akt XXVI GC 1013/24

UZASADNIENIE

Pozwem z 9 stycznia 2024 roku powód (...) S.A. w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego P. K. na jego rzecz kwoty 590.163,84 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

a)  od kwoty 421.545,60 zł od 7 czerwca 2023 roku do dnia zapłaty,

b)  od kwoty (...).618,24 zł od 28 lipca 2023 roku do dnia zapłaty. Powód wniósł również o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych oraz kosztów uiszczonej opłaty skarbowej (pozew k. 3-8).

W sprawie został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodnie z żądaniem pozwu (nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym k. 53).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty P. K. zaskarżył w całości wydany w sprawie nakaz zapłaty wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu według norm prawem przepisanych (sprzeciw od nakazu zapłaty k. 63-70v).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny.

P. K. od 2014 roku prowadził działalność gospodarczą pod nazwą (...).

(dowód: wydruk z CEIDG k. 18-18v)

A. B. (1) pełnił funkcję prezesa zarządu w (...) z siedzibą w N. (dalej „(...)”), a jako komandytariusz i prokurent działał w (...) sp. k. w N. (dalej (...)). (...) prowadził działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą towarów oraz licencji komputerowych (tym zajmował się A. B. (1)) oraz prowadzeniem sklepów internetowych, sprzedażą internetową i usługami (...) (tym zajmował się J. Ż.). Natomiast (...) zajmował się produkcją komputerów.

(dowód: zeznania świadka J. Ż. k. 200, zeznania świadka J. I. k. 202-203, zeznania świadka K. Ł. k. 203, zeznania świadka J. H. k. 241v-242,

(...) w ramach współpracy ze swoimi kontrahentami 17 listopada 2017 roku zawarł z (...) S.A. w W. (dalej: (...)) umowę factoringu z regresem nr (...), gdzie (...) jako faktor świadczył usługi faktoringowe z regresem (z zachowaniem odpowiedzialności przedsiębiorcy za zapłatę przez jego kontrahenta) na rzecz (...) jako dostawcy.

Integralną częścią Umowy faktoringu były Ogólne Warunki Umowy F. z Regresem (dalej: (...)). Zgodnie z § 11 ust. 1 (...) do obowiązków faktora należało nabycie wierzytelności przysługujących dostawcy wobec jego odbiorców objętych listą odbiorców. Zgodnie z § 5 ust. 1 (...) przelewem wierzytelności objęte były wszystkie wierzytelności powstałe po dniu wejścia w życie Umowy faktoringu (cesja globalna).

(dowód: Umowa faktoringu z regresem nr (...) k. 19-20, Ogólne Warunki Umowy faktoringu z regresem k. 22-26)

W 2017-2018 roku A. B. (1) zaproponował P. K. współpracę w zakresie sprzedaży kluczy licencyjnych do wskazanego przez niego klienta wyjaśniając, że jego spółki nie mogą tych kluczy sprzedać bezpośrednio ze względu na korelacje brokerskie (jako partner (...) nie mógł sprzedawać produktów tej firmy do innego partnera (...)). Takim partnerem była prowadzona przez J. H. spółka (...). (...) sp. z o.o. (dalej „(...)”) oraz prowadzony przez A. B. (2) (żonę A. B. (1)) (...).

A. B. (1) zaproponował P. K. pośrednictwo w transakcjach między prowadzonymi przez niego spółkami (...) i (...), a (...) i działalnością A. B. (2). P. K. miał otrzymać wynagrodzenie za pośrednictwo na poziomie 0,75% marży za te transakcje. Pośrednictwo odbywało się poprzez: jednoosobową działalność gospodarczą (...)

(dowód: zeznania świadka J. Ż. k. 200, zeznania świadka J. I. k. 202, zeznania świadka K. Ł. k. 203, zeznania świadka J. H. k. 241v-242, zeznania świadka A. B. (1) k. 242-242v, zeznania P. K. k. 242v-243)

Jako pośrednik, P. K. nabywał towar (klucze licencyjne (...) 2021) od (...), a następnie sprzedawał je do (...), jak również na rzecz A. B. (2), które to podmioty wskazał mu mailowo jako klientów A. B. (1), J. I. (Prezes zarządu komplementariusza) oraz pracownica (...).

Klucze były wysyłane bezpośrednio przez (...) i (...) do finalnego nabywcy – (...) lub do A. B. (2). Odbiorca każdorazowo wystawiał P. K. dokument WZ stwierdzający, że towar zakupiony od P. K. dotarł do niego w zakresie ilościowym i jakościowym zgodnie z zamówieniem.

(dowód: zeznania świadka J. I. k. 202, zeznania świadka J. H. k. 241v-242)

(...) nabył od (...) wszystkie wierzytelności, powstałe po dniu zawarcia umowy faktoringu z tytułu dostaw towarów i usług wobec P. K. prowadzącego działalność jako (...). Pismem z 12 września 2022 roku P. K. został pisemnie powiadomiony o cesji wierzytelności. P. K. wyraził zgodę na powyższą cesję.

(dowód: zawiadomienie o cesji wierzytelności k. 27-27v)

Początkowo współpraca pomiędzy (...), P. K., a (...) przebiegała bezproblemowo. W dniach 30 stycznia 2023 roku oraz 29 marca 2023 roku P. K. dokonał płatności za dwie wystawione przez (...) faktury tj. fakturę VAT nr (...) z 22 września 2022 roku opiewającą na kwotę 401.472,00 zł płatną do 20 stycznia 2023 roku oraz fakturę VAT nr (...) z 3 listopada 2022 roku opiewającą na kwot150.552,00 zł płatną do 3 marca 2023 roku.

(dowód: potwierdzenia przelewu z 27 stycznia 2023 roku k. 129, potwierdzenie przelewu z 29 marca 2023 roku k. 130)

(...) w ramach współpracy z P. K. w dniu 6 lutego 2023 roku sprzedał mu (...) sztuk oprogramowania (...) w cenie po 816,00 zł netto za sztukę. P. K. zbył to oprogramowanie 28 lutego 2023 roku na rzecz (...) za cenę 822,00 zł netto za sztukę. (...) w dniu 2 marca 2023 roku wystawił P. K. dokument WZ potwierdzający wydanie towaru. Następnie (...) zbył to oprogramowanie na rzecz (...). W związku z tymi transakcjami (...) wystawił P. K. fakturę VAT nr (...) na kwotę 421.545,00 zł, natomiast P. K. wystawił (...) fakturę VAT nr (...) na kwotę 424.645,20 zł.

Między tymi samymi stronami doszło do kolejnych transakcji, 29 marca 2023 roku (...) sprzedał P. K. (...) sztuk oprogramowania (...) w cenie po 816,00 zł netto za sztukę. Tego samego dnia P. K. zbył to oprogramowanie na rzecz (...) za cenę 822,00 zł netto za sztukę. (...) w dniu 5 kwietnia 2023 roku wystawił P. K. dokument WZ potwierdzający wydanie towaru. (...) zbył to oprogramowanie na rzecz (...). W związku z tymi transakcjami (...) wystawił P. K. fakturę VAT nr (...) na kwotę 168.618,24 zł, natomiast P. K. wystawił (...) fakturę VAT nr (...) na kwotę 169.858,08 zł.

(dowód: faktura VAT nr (...) k. 28, zestawienie towarów WZ k. 84v, faktura VAT nr (...) k. 85, dokument WZ nr (...) k. 86, faktura VAT nr (...) k. 29, faktura VAT nr (...) k. 89, dokument WZ nr (...) k. 90)

(...) nie uregulował należności wynikających z wystawionych przez P. K. ww. faktur VAT. P. K. skontaktował się z J. H., członkiem zarządu (...) celem ustalenia dlaczego nie nastąpiła płatność. W odpowiedzi J. H. wyjaśnił, że nie może zapłacić mu za te transakcje, ponieważ nie zapłacił mu (...). (...) nie zapłacił (...), ponieważ nie otrzymał pieniędzy od swoich dłużników.

(dowód: zeznania świadka J. I. k. 202, zeznania P. K. k. 242v-243, zeznania świadka J. H. k. 241v, zeznania świadka A. B. (1) k. 242v)

(...), jak również (...) złożyli wnioski o ogłoszenie upadłości.

(dowód: obwieszczenie o ustaleniu dnia układowego k. 15, obwieszczenie zarządzenia o wpisaniu do repertorium wniosku o ogłoszenie upadłości k. 159, obwieszczenie postanowienia o ustanowieniu tymczasowego nadzorcy sądowego k. 162, obwieszczenie zarządzenia o wpisaniu do repertorium wniosku o ogłoszenie upadłości k. 164)

Na podstawie umowy faktoringu, (...) nabył od (...) wierzytelność w łącznej kwocie 590.163,84 zł wynikającą z wystawionej 6 lutego 2023 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 421.545,60 zł z datą płatności na 6 czerwca 2023 roku oraz wystawionej 29 marca 2023 roku faktury VAT nr (...) na kwotę (...).618,24 zł z datą płatności na 27 lipca 2023 roku.

(dowód: faktura VAT nr (...) k. 28, faktura VAT nr (...) k. 29)

P. K. nie zapłacił ww. należności.

(okoliczność bezsporna)

W dniu 23 maja 2023 roku (...) wezwał P. K. do zapłaty nieuregulowanych zobowiązań, wynoszących łącznie 590.163,84 zł z tytułu wystawionych faktur VAT o nr (...) wyznaczając termin na zapłatę do 30 maja 2023 roku.

(dowód: wezwanie do zapłaty z 23 maja 2023 roku k. 31)

P. K. 15 lipca 2023 roku złożył do Prokuratury Rejonowej w Pruszkowie zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez A. B. (1), J. H., J. I. oraz A. B. (2). Wskazał, że w okresie od 28 lutego 2023 roku do 30 maja 2023 roku działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, doprowadzili go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.008.976,22 zł poprzez wprowadzenie go w błąd, które polegało na zawarciu umów sprzedaży w celu wywołania u niego mylnego przekonania co do faktycznego zamiaru kontrahentów wywiązania się z zobowiązań tj. o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k.

Postępowanie toczy się pod sygn. akt (...). W sprawie wszczęto śledztwo, przekazane następnie do Prokuratury Okręgowej w Koszalinie do sygn. akt (...).

(dowód: zawiadomienie o podejrzeniu przestępstwa z 4 lipca 2023 roku k. 103-106v, zawiadomienie o wszczęciu śledztwa k. 108)

W dniu 27 września 2023 roku 2023 roku (...) wezwał P. K. do zapłaty nieuregulowanych zobowiązań które wynoszą łącznie 590.163,84 zł i wynikają ze scedowanych na (...) wierzytelności z tytułu wystawionych faktur VAT o nr (...). Pismo zostało odebrane przez P. K. 11 października 2023 roku.

(dowód: ostateczne wezwanie do zapłaty z 27 września 2023 roku k. 32, potwierdzenie odbioru k. 34)

W dniu 3 listopada 2023 roku P. K. złożył (...) sp. z o.o. oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli, w części obejmującej uznanie długu i zgodę na cesję z faktury VAT o nr (...) wystawionej 6 lutego 2023 roku oraz faktury VAT nr (...) wystawionej 29 marca 2023 roku przez (...) wobec (...) – jako złożonego pod wpływem błędu istotnego co do treści czynności prawnej, względnie złożonego pod wpływem podstępu. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w ramach współpracy z A. B. (1) oraz J. H. pełnił rolę pośrednika brokerskiego sprzedaży produktów marki (...). Transakcja ta jednak nie miała na celu rzeczywistej sprzedaży towaru, a jedynie uzyskanie środków finansowych od faktora przez (...).

(dowód: oświadczenie o uchyleniu się od skutków oświadczenia woli z uwagi na błąd k. 35-36, potwierdzenie nadania k. 75)

W odpowiedzi (...) poinformował, że oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych jest wobec (...) nieskuteczne. Wskazał, że błąd na który powołuje się P. K. dotyczy okoliczności związanych z umową współpracy na podstawie której spółka (...) dokonywała zamówień, natomiast nie została wprowadzona w błąd co do samego faktu cesji wierzytelności na (...) na podstawie zawartej z (...) umowy faktoringu z regresem nr (...) na którą to cesję P. K. wyraził zgodę (cesja globalna wierzytelności przyszłych).

(dowód: pismo (...) z 14 listopada 2023 roku k. 37)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wskazanych dokumentów złożonych do akt niniejszej sprawy, które zgodnie z art. 243 ² k.p.c. stanowią dowód w sprawie bez wydawania odrębnego postanowienia. Autentyczność przedstawionych dokumentów i wydruków nie była kwestionowana, a jednocześnie żadna ze stron procesu nie żądała złożenia ich oryginałów. Aczkolwiek dokumenty te w większości stanowiły dokumenty prywatne w rozumieniu art. 245 k.p.c. oraz inne środki dowodowe w rozumieniu art. 309 k.p.c., to stosownie do treści art. 233 k.p.c. Sąd, dokonując ich oceny w ramach swobodnej oceny dowodów uznał je za wiarygodne.

Podstawą stanu faktycznego były również zeznania J. Ż., J. I., K. Ł., J. H. oraz A. B. (1). Przy czym Sąd nie dał wiary zeznaniom J. Ż. w zakresie w jakim zeznał, że (...) w ramach współpracy z (...) nie korzystał z pomocy pośrednika. Istotne okazały się jednak zeznania świadka w zakresie w jakim wskazał, że A. B. (1) uzyskał kilkukrotnie finansowanie tych samych faktur, ale nie dotyczyło to faktur będących przedmiotem niniejszego postępowania. Kluczowe okazały się również zeznania świadka J. Ż. co do stanowiska pozwanego, w tym braku kwestionowania przez niego wykonywanych transakcji, aż do momentu kiedy nie doszło do zapłaty. Dopiero wtedy pozwany zaczął poważać czy licencje można dostarczyć oraz czy te klucze zostały prawidłowo rozprowadzone. Powyższe zeznania uzupełniła świadek J. I. wskazując, że podwójne umieszczanie faktur nie dotyczyło tych wystawionych dla pozwanego, oraz że pojawił się problem z płatnościami przez kontrahentów A. B. (1). Potwierdziła to również świadek K. Ł. wskazując, że faktury których nie zapłacił pozwany były tylko raz uruchamiane dla faktora oraz świadek J. H. wskazując, że (...) nie zapłacił za to oprogramowanie pozwanemu, dlatego że nie zapłaciła za to spółka (...). Sąd dał wiarę zeznaniom świadka A. B. (1) w zakresie formy współpracy między (...), pozwanym, (...) i (...), w zakresie obrotu oprogramowaniem (...), korespondowały one bowiem z uznanymi za wiarygodne dowodami z dokumentów oraz zeznaniami świadków i pozwanego. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka J. H. co do wystawionych WZ, jak i udostępnionych kluczy, ponieważ potwierdzenie ich otrzymania przez kontrahenta zostało wykazane dołączoną do akt dokumentacją (k. 84-90).

Nieprzydatne dla ustalenia stanu faktycznego okazały się zeznania A. B. (2), która jedynie zajmowała się szkoleniami, ale jeśli chodzi o współpracę z innymi spółkami w tym faktoring i wystawianie faktur to tym zajmował się jej mąż A. B. (1). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszego procesu były zeznania M. W., którego przedmiotem działalności była realizacja projektów związanych z kioskami multimedialnymi. Świadek nie miał jednak wiedzy na temat współpracy pomiędzy (...) z kontrahentami, jak również w pozwanym.

Natomiast zeznania P. K. pozwoliły ustalić jak wyglądała współpraca stron od momentu zwrócenia się A. B. (1) do pozwanego, aż do rezygnacji ze współpracy po stronie pozwanego. P. K. zeznał, że A. B. (1) zwrócił się do niego z prośbą o pomoc aby zakupił od niego licencje (...) i sprzedał je do kontrahenta przez niego wyznaczonego tj. pana H.. Wyjaśnił, że 3-4 transakcje zostały wykonane bezproblemowo gdzie pozwany sprzedawał towar dla (...), płatność przychodziła od Pana H. a pozwany opłacał należności dla faktora. Pozwany wskazał, że początkowo nie widział żadnych wątpliwości co do wykonywanych transakcji gdzie był pośrednikiem i z tego tytułu nie było konieczności wysyłania do niego kluczy. Zeznał, że dopiero po rozmowie z J. H., który wskazał że przy współpracy z A. B. (1), musi mu zapłacić 9 mln, zgłosił sprawę na prokuraturę i powiadomił faktorów. Pozwany stwierdził, że nie był świadomy, że nabywa wierzytelności w postaci oprogramowania, a wystawiane faktury rozumiał jako pomoc w pośrednictwie. Potwierdził, że na każdą fakturę naliczał swoją marżę, a zgodził się na takie transakcje ponieważ firmy które reprezentował pan B. – (...) i (...) znał wcześniej i miał do nich zaufanie. Jego zeznania Sąd uznał za wiarygodne, ponieważ pozwany zaprezentował swoją wewnętrzną motywację na podstawie której zgodził się na współpracę z A. B. (1) i J. H., poprzez związane z nimi podmioty.

Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt. 1 i 2 k.p.c. pominął wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z zeznań stron ograniczając go do przesłuchania pozwanego na fakty bezzasadności roszczeń powoda, uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia o cesji i uznaniu długu złożonego pod wpływem błędu wywołanego podstępem A. B. (1), oraz przestępnego charakteru transakcji ułożonych przez J. H., A. B. (1) i A. B. (2). Wskazać należy, że powód nie kwestionował, że pozwany złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli, w części obejmującej uznanie długu i zgodę na cesję ze spornych faktur VAT. Kwestię sporną stanowiło ustalenie skuteczności złożonego oświadczenia, w tym ustalenia czy doszło do oszustwa, a w związku z tym do nieważności czynności prawnej. Przy czym dołączone do akt dowody nie wykazywały w żaden sposób, aby kontrahenci pozwanego w zamiarze bezpośrednim wprowadzili pozwanego w błąd co do okoliczności mających znaczenie dla zawierania umowy. Co warte podkreślenia, w profesjonalnym obrocie prawnym dokument powinien być podstawowym środkiem dowodowym odnośnie do treści stosunku prawnego lub prawa, które jest przedmiotem sporu gospodarczego. Dokumenty są istotnymi i dominującymi dowodami w sprawach gospodarczych, a ze względu na swój charakter ułatwiają sądom ustalenie rzeczywistego stanu rzeczy. W postępowaniu gospodarczym dowody z zeznań świadków oraz przesłuchania stron mają charakter jedynie pomocniczy, subsydiarny, a więc mogą być stosowane tylko w sytuacji, gdy pomimo przeprowadzenia innych środków dowodowych pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym warunkiem przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka lub przesłuchania strony jest wyczerpanie lub brak innych środków dowodowych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Powództwo w całości zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie powód domagał się od pozwanego zapłaty należności wynikającej z wystawionej 6 lutego 2023 roku faktury VAT nr (...) na kwotę 421.545,60 zł oraz wystawionej 29 marca 2023 roku faktury VAT nr (...) na kwotę (...).618,24 zł. Wyjaśnił, że na podstawie umowy faktoringu z regresem nr (...) nabył od (...) wszystkie bezsporne wierzytelności z tytułu dostaw towarów i usług wobec odbiorców spółki, w tym wobec pozwanego. Pozwany został pisemnie powiadomiony o cesji wierzytelności i wyraził na nią zgodę.

Pozwany twierdził natomiast, że transakcja sprzedaży pomiędzy (...) a (...), zrealizowana za pośrednictwem pozwanego, miała na celu oszustwo pozwanego i powoda. Wskazał, że transakcja jest sprzeczna z ustawą
(art. 286 § 1 k.k.), a zatem sprzedaż za którą zapłaty domaga się powód jest czynnością prawną nieważną. Z ostrożności procesowej, pozwany na podstawie art. 84 § 1 i 2 k.c. złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli, w części obejmującej uznanie długu i zgodę na cesję ze spornych faktur wystawionych przez (...) wobec powoda – jako złożonego pod wpływem błędu istotnego co do treści czynności prawnej, względnie złożonego pod wpływem podstępu. Pozwany wyjaśnił, że został oszukany, wykorzystany i doprowadzony do niekorzystanego rozporządzania mieniem znacznej wielkości, jak również jako narzędzie do popełnienia przestępstwa na szkodę faktorów, w tym powoda. Wskazał, że został wprowadzony w błąd, gdyż transakcja nie miała na celu rzeczywistej sprzedaży towaru przez (...), a jedynie uzyskanie środków finansowych od faktora przez (...).

Pomiędzy stronami bezsporne było, że A. B. (1) pełniący funkcję prezesa zarządu w (...) zaproponował pozwanemu współpracę w zakresie sprzedaży kluczy licencyjnych do wskazanego przez niego klienta tj. (...). Za pośrednictwo przy sprzedaży, pozwany otrzymywał wynagrodzenie na poziomie 0,75% marży za te transakcje. Bezspornie kilka transakcji w taki sposób się odbyło. Pozwany nie kwestionował również, że (...) wystawił mu fakturę VAT o nr (...) dotyczącą (...) sztuk oprogramowania (...) oraz fakturę VAT o nr (...) obejmującą (...) sztuk tego samego oprogramowania. Między stronami było bezsporne, że pozwany zbył to oprogramowanie na rzecz (...), po cenie powiększonej o prowizję brokerską. Pozwany nie kwestionował, że nie zapłacił wystawionych mu przez (...) faktur VAT wskazując, że przyczyną tego stanu rzeczy, był brak zapłaty przez (...).

Kwestię sporną stanowiło ustalenie: 1) czy transakcje sprzedaży oprogramowania (...) między (...) i (...) realizowane za pośrednictwem pozwanego miały na celu oszustwo pozwanego i powoda, w związku z tym czy była to czynność prawna nieważna, 2) czy oświadczenie pozwanego o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli w części obejmującej uznanie długu i zgodę na cesję z faktur VAT nr (...) wywarło skutek prawny, w tym czy oświadczenia woli zostały złożone pod wpływem błędu istotnego co do treści czynności prawnej lub zostały złożone pod wpływem podstępu.

Pozwany twierdził, że A. B. (1) już w momencie złożenia oferty pozwanemu miał na celu wprowadzić go w błąd, doprowadzający do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wielkich rozmiarów. Wyjaśnił, że A. B. (1) i J. H. pozorowali dążenie do przeprowadzenia standardowych transakcji gospodarczych wykorzystując zaufanie pozwanego, a po nadejściu daty wymagalności płatności i wezwaniu do zapłaty zadeklarowali, że zobowiązań nie uregulują. Twierdził zatem, że transakcja sprzedaży pomiędzy (...) i (...), zrealizowana za jego pośrednictwem, miała na celu oszustwo pozwanego, jak i powoda.

Zgodnie z art. 286 § 1 k.k. kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, wyczerpuje znamiona oszustwa. Przy czym „wprowadzenie w błąd” oznacza „wywołanie” u osoby rozporządzającej mieniem wyobrażenia o istniejącej rzeczywistości, która różni się od rzeczywistego stanu rzeczy (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 25 czerwca 2024 roku, II AKa 83/24). Podstawowym kryterium rozgraniczenia przestępstwa oszustwa od niewywiązywania się z zobowiązania o charakterze cywilnoprawnym jest wykazanie, że w chwili zawierania zobowiązania (umowy) sprawca działał z zamiarem bezpośrednio wprowadzenia w błąd oraz zamiarem bezpośrednim doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 1 lutego 2024 roku, II AKa 274/22).

Wobec tego kluczowe przy ocenie czy dochodzi do oszustwa, jest ustalenie stanu świadomości i woli (tzw. zamiaru) w chwili podejmowania decyzji. Konieczne jest zatem dla wypełnienia znamion tego przestępstwa aby a) A. B. (1) i J. H. działali świadomie i celowo do tego, aby pozwany dokonał niekorzystnego rozporządzenia mieniem oraz b) aby od samego początku działanie to miało charakter z góry zaplanowany. Na podstawie ustalonego przez Sąd stanu faktycznego, brak jest podstaw by stwierdzić, że J. H., działając jako członek zarządu (...) na etapie zawierania z pozwanym umowy pośrednictwa miał zamiar nie wykonać ciążącego na nim zobowiązania. Wręcz przeciwnie, z zeznań pozwanego wynika, że „minęło z 3 czy 4 transakcje, w których sprzedawał towar (...), płatność przychodziła od pana H., a ja płaciłem faktorom” (01:31:07 k. 243). Powyższe zostało również potwierdzone dowodami z dokumentów (potwierdzenia przelewów wykonane przez pozwanego na rachunek (...) k. 129-130), z których wynika, że początkowo współpraca pomiędzy (...)– (...) przebiegała bezproblemowo. Pozwany od początku wiedział również jaką rolę ma pełnić w ramach tej współpracy, w tym wykonywać rolę pośrednika, z uwagi na ograniczenia umów licencyjnych tzn. jeden partner (...) nie mógł sprzedać kluczy licencyjnych innemu partnerowi. Wobec tego gdy (...) jako największy partner (...) sprzedawał (...) licencje, konieczne było wprowadzenie podmiotu trzeciego, który nabywałby te przedmioty a następnie sprzedawał (...) oraz (...). Takim podmiotem był właśnie pozwany, który nabywał licencje od (...), a następnie po nałożonej przez siebie marży sprzedawał je (...). Wobec tego każdy z podmiotów uczestniczących w obrocie otrzymywał korzyść finansową. (...) otrzymywał dofinansowanie z (...) wobec tego mógł sprzedawać oprogramowanie w niższej cenie dla (...), a pozwany za uczestnictwo w transakcji otrzymywał wynagrodzenie w postaci naliczonej marży (01:56:05 k. 243v). Podkreślić należy, że tak skonstruowana współpraca nie jest niezgodna z prawem.

Nie ma również podstaw by stwierdzić fikcyjność tych transakcji biorąc pod uwagę fakt, że fizycznie pozwanemu nie były udostępniane klucze licencyjne. Nie jest sprzeczne z prawem pośrednictwo i handel tymi samymi licencjami pomiędzy różnymi, ale powiązanymi podmiotami. Każdy z podmiotów biorących udział w transakcji wystawiał fakturę VAT oraz nakładał swoją marżę. W tym wypadku pozwany wprost przyznawał na jakich zasadach odbywała się współpraca pomiędzy stronami. Pozwany potwierdził, że za zakupiony przez siebie towar otrzymywał faktury od (...), na podstawie których wystawiał fakturę na finalnego odbiorcę (...). Potwierdził także, że umówił się z A. B. (1), że nie będzie uczestniczył w procesie odbioru i dostawy nabywanych i odsprzedawanych przez siebie towarów, w całości pozostawiając tę kwestię (...) i finalnemu nabywcy. Wyjaśnił, że gdyby otrzymywał te klucze to traciłyby one numer, a z uwagi że są ujawnione i J. H. potwierdza ich otrzymanie to to wystarcza (01:42:15 k. 243). Wprawdzie świadek J. H. podnosił, że nie wystawiał WZ czyli dokumentu potwierdzającego wydanie towaru – to jednak z dołączonych do akt dokumentów WZ (k. 86, 90) wynika, że wystawione przez pozwanego dokumenty WZ zostały podpisane przez J. H. w wersji elektronicznej. Na dokumentach w miejscu „fakturę odebrał” widnieje adnotacja „dokument podpisany przez J. H. data…” co świadczy o tym, że klucze do oprogramowania (...) ostatecznie były w posiadaniu J. H.. Potwierdzenie wykonanej transakcji wynika również z wystawionych przez strony faktur, w tym faktury VAT nr (...) wystawionej przez (...), P. K. obejmującą (...) sztuk oprogramowania (...) w cenie po 816,00 zł netto za sztukę (k. 84) oraz faktury VAT o nr (...) obejmującej (...) sztuk oprogramowania (...) 2021 (...) w cenie po 816,00 zł netto za sztukę (k. 88). Ten sam przedmiot w tej samej ilości w kwocie powiększonej o prowizję brokerską P. K. sprzedał (...) (k. 85, 89). Tak skonstruowana współpraca nie jest niezgodna z prawem i nie daje podstaw do stwierdzenia jej fikcyjności. Również pozwany nie podnosił, że w jego ocenie towar nie był w ogóle dostarczany. Nie przedstawił żadnych dowodów, z których wynikałoby, że dostawa towarów nie następowała ani dowodów świadczących o tym, że domagał się by klucze do oprogramowania przed przekazaniem ich (...) były w jego posiadaniu. Brak jest również dowodów, że (...) w jakimkolwiek momencie podniósł, że towaru nie otrzymał i dlatego odmawia zapłaty.

Dla niniejszej sprawy nie miała również znaczenia okoliczność, że (...) złożył wniosek o ogłoszenie upadłości. Jak wynika z zeznań świadków, w tym J. I. (01:12:04 k. 202) czy K. Ł. (01:19:26 k. 203), spółki w których zarządzie zasiadał A. B. (1) współpracowały ze spółkami (...) od wielu lat, a zatem problemy finansowe jednej spółki mogły wpływać na problemy finansowe drugiej. Przy czym złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości – który nota bene jak twierdzi powód został oddalony – nie jest niczym nadzwyczajnym i świadczy o tym, że w momencie rozpoczęcia współpracy z pozwanym była to czynność z góry zaplanowana. Pozwany twierdził równie, że istnieje podejrzenie, że (...) ze względu na swoje problemy finansowe przedstawił do finansowania plik tych samych faktur kilku faktorom, wyłudzając w ten sposób finansowanie do kilku instytucji finansowych. Powód jednak zaprzeczył, by te działania dotyczyły którejkolwiek z faktur będących przedmiotem niniejszego postępowania, a pozwany również tego nie wykazał. Również świadek J. Ż. jako były prezes (...) potwierdził, że sporne faktury nie były przedmiotem podwójnego fakturowania, a ponadto, że „uruchomienie dwa razy tej samej faktury wymagało od kontrahenta dwóch potwierdzeń do dwóch różnych banków” – co nie było wykazane w niniejszej sprawie. Bez znaczenia był również przedstawiony przez pozwanego dowód z nagrania którego przedmiotem są transakcje od (...), gdzie w przedmiotowej sprawie (...) domaga się należności przysługującej (...). Bez znaczenia pozostaje więc fakt wskazany w transkrypcji z rozmowy, że (...) odprzedawał licencje (...).

Pozwany nie wykazał zatem, że transakcje będące przedmiotem niniejszego postępowania były związane z oszustwami faktoringowymi. Nie przedstawił dowodów świadczących o tym, że wartość kluczy do oprogramowania będących przedmiotem transakcji była wielokrotnie niższa niż deklarowana na fakturach, ani że dokumenty WZ były fikcyjne. Sąd nie znalazł również podstaw do tego by uznać, że sporne faktury były dublowane i dochodzone od kilku firm faktoringowych jednocześnie, ani że zostały w toku wymiany handlowej „anulowane” a faktor o tym anulowaniu nie został powiadomiony. Brak jest zatem – w tym postępowaniu - dowodów aby uznać, że powyższe działania miały miejsce, aby przesądzić o przestępnym charakterze tych transakcji.

Podkreślić należy, że samo niezrealizowanie kontraktu tzn. brak zapłaty ze strony (...) nie może automatycznie świadczyć o wypełnieniu znamion oszustwa na szkodę powoda i pozwanego. Pozwany znał przebieg współpracy gospodarczej pomiędzy (...) oraz (...), godząc się na rolę pośrednika. Wobec tego na własne ryzyko podjął współpracę ze ww. podmiotami, co więcej początkowo współpraca ta układała się dla niego pomyślnie i przynosiła mu zysk. Jeżeli zatem (...) nie zapłacił należności ujętych w wystawionych przez pozwanego fakturach, to skutek ten należy oceniać wyłącznie przez pryzmat niewykonania umowy, a nie przestępstwa oszustwa. W toku niniejszego postępowania brak jest dowodów świadczących o tym, że kontrahenci pozwanego działając z zamiarem bezpośrednim w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, na moment podjęcia współpracy wprowadzili go w błąd. (...) oraz (...) nie mieli powodu by świadomie i celowo doprowadzić do tego, aby pozwany dokonał niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Wręcz przeciwnie, dla każdego z podmiotów transakcja była pozytywna, w sensie finansowym (zeznania świadka A. B. (1) 01:06:50 k. 242v). Każdy z tych podmiotów uzyskiwał korzyść majątkową.

Co istotne, pozwany uczestniczył w tego rodzaju transakcjach nie tylko w relacji z powyższymi podmiotami, ale również z innymi uczestnikami obrotu gospodarczego. Taka forma współpracy nie jest w polskim porządku prawnym zabroniona, jednakże, jak trafnie wskazał powód, jest obarczona dużym ryzykiem kontraktowym. Współpraca pomiędzy stronami wymagała aby (...) zapłacił pozwanemu, a ten dopiero po zapłacie dysponował środkami aby uiścić należności powodowi, który nabył ją od (...). Biorąc udział w takiej formie współpracy, rozsądny przedsiębiorca powinien zabezpieczyć tego typu transakcje, na wypadek ich niepowodzenia. Tymczasem pozwany mimo braku środków na zapłatę kontrahentowi zakładał, że każda ze stron bez przeszkód wywiąże się z umowy. Podkreślić należy, że należyta staranność w biznesie jest kluczowym elementem odpowiedzialnego prowadzenia działalności. Od przedsiębiorcy wymaga się posiadania niezbędnej wiedzy fachowej, która obejmuje nie tylko formalne kwalifikacje, ale również ustalone standardy wymagań. Staranność musi zatem prowadzić do znajomości umów, które się zawiera oraz praw i obowiązków z nich wynikających, gdyż taki miernik dotyczy każdego w ramach staranności ogólnie wymaganej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 7 maja 2015 roku, I ACa 1666/14). Należyta staranność obejmuje zatem analizę ryzyka zawieranych umów, jak i identyfikację faktycznych i potencjalnych negatywnych skutków ich realizacji. W obrocie gospodarczym jest wiele takich transakcji, które wymagają działania podmiotów pośrednich, ale w takim przypadku kluczowe jest minimalizowanie ryzyka i zabezpieczanie tego rodzaju transakcji. Tymczasem pozwanym tego zaniechał.

Sąd nie znalazł wobec tego podstaw w oparciu o które, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, uznałby że strony tej transakcji, w tym (...) który miał zapłacić pozwanemu należność z tytułu wystawionych faktur, od początku miał zamiar niewywiązania się z tej umowy i celowo prowadził w błąd pozwanego.

W dalszej kolejności należało ocenić złożone powodowi przez pozwanego oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli, w części obejmującej uznanie długu i zgodę na cesję z faktury VAT o nr (...) z 6 lutego 2023 roku oraz faktury VAT nr (...) z 29 marca 2023 roku wystawionych przez (...) wobec (...) – jako złożonego pod wpływem błędu istotnego co do treści czynności prawnej, względnie złożonego pod wpływem podstępu. Pozwany twierdził, że został wprowadzony w błąd, gdyż transakcje nie miały na celu rzeczywistej sprzedaży towarów przez (...), a jedynie uzyskanie środków finansowych od faktora. Wskazał ponadto, że powód jako faktor, dysponując dostępami do baz informacji gospodarczej, w tym BIK, BIG, KRD oraz posiadając własny dział wywiadu gospodarczego powinien wiedzieć o błędzie, a z pewnością mógł go z łatwością zauważyć.

Zgodnie z art. 84 § 1 k.c. w razie błędu co do treści czynności prawnej, można uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia woli. Można powoływać się tylko na błąd uzasadniający przypuszczenie, że gdyby składający oświadczenie woli nie działał pod wpływem błędu i oceniał sprawę rozsądnie, nie złożyłby oświadczenia tej treści (błąd istotny). Błąd stanowi jedną z wad oświadczenia woli polegającą na tym, że składający je działa pod wpływem niezgodnego z prawdą wyobrażenia o rzeczywistości lub jej elemencie albo pod wpływem braku takiego wyobrażenia. Kodeks cywilny, choć nie definiuje pojęcia błędu, określa przesłanki, od zaistnienia których zależy możliwość uchylenia się od skutków oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu. Po pierwsze, musi wystąpić błąd co do treści czynności prawnej, po drugie, musi to być błąd istotny. Błąd co do treści czynności prawnej nie musi być błędem co do essentialia tej czynności, musi jednak dotyczyć elementu jej treści. Treść
art. 84 § 1 k.c. zdanie drugie określa przesłanki uchylenia się od skutków oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu, jeśli było to oświadczenie złożone innej osobie. W przypadku oświadczenia woli złożonego innej osobie uchylenie się od jego skutków prawnych dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy błąd został wywołany przez tę osobę, choćby bez jej winy, albo gdy wiedziała ona o błędzie lub mogła z łatwością błąd zauważyć (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 15 maja 2024 roku, (...) 33/23).

Należało wskazać, że zgodnie z ustaleniami faktycznymi w sprawie pozwany oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych swojego oświadczenia złożył dopiero wówczas, gdy (...) odmówił zapłaty należności wynikających z wystawionych przez pozwanego faktur VAT, a następnie złożył wniosek o ogłoszenie upadłości. Z tego względu Sąd uznał, że świadczy to jedynie o istnieniu błędu przewidywania i wnioskowania co do współpracy przy sprzedaży oprogramowania z (...) oraz (...). W związku z powyższym należało by przyjąć, że pozwany nieprawidłowo ocenił ryzyko związane z dokonaniem transakcji, co jednak nie oznacza że występuje tu błąd prawnie doniosły. Podkreślić należy, że błąd, w rozumieniu art. 84 k.c., nie odnosi się do mylnego wyobrażenia o zdarzeniach, które mogą dopiero powstać i wywołać przekonanie osoby składającej oświadczenie, że jego wcześniejsze złożenie było decyzją niekorzystną (wyrok Sądu Najwyższego z 16 czerwca 2009 roku, I PK 17/09). Wobec tego brak zapłaty za towar przez finalnego odbiorcę nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że sprzedaż miała charakter fikcyjny, ani nie potwierdza, że kupujący w chwili zakupu nie miał zamiaru uiścić zapłaty za nabyty towar. Kwestia braku zapłaty przez kontrahenta jest wpisana w ryzyka transakcji związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i pozwany jako przedsiębiorca powinien się z tym liczyć. Tym bardziej, że pozwany świadomie uczestniczył w tym łańcuchu jako pośrednik.

Nie było również podstaw aby ocenić działanie (...), ani (...) jako działanie podstępne. Działaniem podstępnym może być każde zachowanie, które spowoduje lub utwierdzi u innej osoby błędne wyobrażenie o rzeczywistości. Może ono polegać na nieprawdziwych zapewnieniach ze strony kontrahenta, zatajaniu faktów, fałszywych obietnicach i kłamstwach wywołujących po stronie składającego oświadczenie określone, błędne, wyobrażenie o rzeczywistości. Znamiona podstępu mogą również wypełniać zapewnienia o określonych zachowaniach w przyszłości. Działanie podstępne zawsze jest zawinione i może się przejawiać zarówno w chęci, jak i godzeniu się na wywołanie fałszywego wyobrażenia. O podstępie można więc mówić w przypadku każdego zachowania ukierunkowanego na wywołanie fałszywego przekonania u innej osoby, które skłoniło ją do dokonania określonej czynności prawnej (wyrok Sądu Najwyższego z 3 lipca 2025 roku, (...) 274/23). W niniejszej sprawie brak jest dowodów świadczących o tym, że kontrahenci pozwanego podstępem doprowadzili do zawarcia z nim umowy. Pozwany nie wykazał, że kontrahenci celowo ukryli przed nim kondycje finansowe spółki czy problemy z regulowaniem zobowiązań.

Niezasadnie również pozwany twierdził, że to powód wprowadził go w błąd, ponieważ jako faktor powinien z łatwością zauważyć, że wykonane transakcje miały na celu jedynie uzyskanie od niego środków finansowych. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, (...) w ramach współpracy ze swoimi kontrahentami 17 listopada 2017 roku zawarł z (...) umowę factoringu z regresem nr (...), gdzie (...) nabył wierzytelności przysługujące dostawcy wobec jego odbiorców (§ 11 ust. 1 (...)). W toku tej współpracy (...) sprzedawał oferowane przez siebie towary do objętych umową faktoringu odbiorców, którzy dokonywali regularnych płatności na rzecz powoda. W 2022 roku na listę objętych faktoringiem odbiorców (...) dodano pozwanego, który o cesji wierzytelności został powiadomiony 12 września 2022 roku wyrażając na to zgodę (k. 27-27v). Pozwany zatem przyjął do wiadomości, jak i zaakceptował, że jego obowiązkiem będzie zapłata za wystawione przez (...) faktury na rachunek powoda. Wobec tego nie ma podstaw by uznać, że celem zawarcia umowy faktoringu była fikcyjność obrotu. Tym bardziej, że pozwany od momentu wpisania na listę objętych faktoringiem odbiorców do dnia wymagalności spornych faktur, dokonywał płatności na rzecz powoda za wystawione przez (...) faktury. W chwili więc wchodzenia w te transakcje, a następnie potwierdzenia zawiadomienia o cesji, brak jest dowodów by uznać, że w rzeczywistości strony w ogóle ze sobą nie współpracowały i była to jedynie fikcyjna sprzedaż aby uzyskać finansowanie od faktora.

Podkreślić należy, że pozwany składając powodowi oświadczenie o uznaniu długu oraz przyjęcia do wiadomości jak i zaakceptowania cesji wierzytelności, nie działał pod wpływem błędu, ponieważ umowa faktoringu na podstawie której (...) dokonał przelewu wierzytelności na rzecz powoda, została zawarta w 2017 roku i była przez wiele lat wykonywana przez strony umowy bez jej naruszeń. Jednak nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że przez tyle lat obrót był fikcyjny, a więc pozwany został wprowadzony w błąd co do treści czynności prawnej i był to błąd istotny, to nie wystarcza to jeszcze do uchylenia się od skutków oświadczenia woli, które „było złożone innej osobie”. Konieczne jest również wykazanie, że błąd istotny i dotyczący treści czynności prawnej został wywołany przez adresata oświadczenia, chociażby bez jego winy, albo gdy adresat wiedział o błędzie lub mógł z łatwością błąd zauważyć. W tym wypadku nie ma żadnych podstaw aby przyjąć, że powód zdawał sobie sprawę z tego, że pozwanego wprowadzono w błąd lub, że mógł ten błąd z łatwością zauważyć. Dla faktora istotnym jest wystawienie przez klienta faktur, za które druga strona dokonuje płatności. Skoro zatem taka współpraca pomiędzy (...) a (...) trwała od 2017 roku, to nie było żadnych podstaw aby powód miał uzasadnione wątpliwości co do motywacji spółki. Powód z uwagi na sprawowaną funkcję specjalizującą się w świadczeniu usług faktoringowych jest obowiązany zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, do zgłoszenia jakiegokolwiek podejrzenia popełnienia przestępstwa. Taka sytuacja mogłaby mieć miejsce w sytuacji gdyby wprowadzenie przez (...) tych samych faktur do systemu kilku faktorów dotyczyłoby przedmiotowych faktur. Jednakże faktury te dotyczyły innych odbiorców, a sama czynność wystawienia przez faktoranta na pozwanego faktur nie stanowi przestępstwa. Tym bardziej, że sporna poza stronami pozostaje kwestia zapłaty za fakturę VAT nr (...) oraz fakturę VAT nr (...), a nie sama zmiana wierzyciela z (...) na powoda, która nie miała na celu osiągnięcie korzyści majątkowej.

Podsumowując, pozwany nie wykazał, że transakcje sprzedaży pomiędzy (...) i (...) zrealizowane za jego pośrednictwem, miały na celu oszustwo pozwanego i powoda i jako takie są one sprzeczne z prawem (art. 58 § 1 k.c.). Nie było zatem podstaw by twierdzić, że sprzedaż za którą powód domaga się zapłaty jest czynnością prawnie nieważną. Jako nieskuteczne należało również ocenić złożone przez pozwanego oświadczenie o uchyleniu się do skutków prawnych oświadczenia woli, w części obejmującej uznanie długu i zgodę na cesję z faktur VAT nr (...). Wobec tego roszczenie powoda w całości zasługiwało na uwzględnienie o czym Sąd orzekł w pkt 1 wyroku zasądzając od pozwanego na rzecz (...) kwotę 590.163,84 zł, na podstawie art. 535 § 1 k.c. w zw. z art. 555 k.c. oraz § 3 i § 5 Ogólnych Warunków Umowy z Faktoringu z Regresem.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. zasądzając odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia wymagalności kwot ujętych w każdej z faktur VAT, załączonych do pozwu. Faktura VAT nr (...) została wystawiona 6 lutego 2023 roku a termin jej zapłaty ustalono na 120 dni od daty wystawienia dokumentu (k. 28) wobec tego odsetki należało zasądzić od 7 czerwca 2023 roku do dnia zapłaty. Natomiast faktura VAT nr (...) została wystawiona 29 marca 2023 roku, a zatem uwzględniając 120 dni na zapłatę, odsetki należało liczyć od 28 lipca 2023 roku do dnia zapłaty.

O kosztach procesu Sąd orzekł mając na uwadze wynik procesu. Rozstrzygnięcie w tym zakresie nastąpiło na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z 22 października 2015 roku. Z uwagi na to, że roszczenie zostało uwzględnione w całości Sąd obciążył pozwanego w całości kosztami poniesionymi przez powoda tj. opłatą od pozwu w wysokości 29.509,00 zł, kosztami zastępstwa procesowego w wysokości 10.817,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty (art. 98 § 1 ¹ k.p.c.). Na powyższą kwotę składało się wynagrodzenie pełnomocnika powoda w wysokości 10.800,00 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł.

Z przedstawionych wyżej względów, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Sędzia Jerzy Kiper

Zarządzenie: odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron przez PI.

Warszawa, 17 grudnia 2025 r.

Sędzia Jerzy Kiper