Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 sierpnia 2024 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:

Przewodniczący –	Sędzia SO Anna Maria Kowalik
Protokolant –	St. Sekr. Sąd. Joanna Preizner- Offman

po rozpoznaniu 14 sierpnia 2024 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) S.A. w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

o nałożenie kary pieniężnej

na skutek odwołania powoda od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 15 września 2023 r. Nr (...)

1.  oddala odwołanie;

2.  zasądza od (...) S.A. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę 720 zł (siedemset dwadzieścia złotych), z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sędzia SO Anna Maria Kowalik

Sygn. akt XVII AmT 26/23

UZASADNIENIE

Decyzją z 15 września 2023 r. Nr (...) wydaną na podstawie art. 210 ust. 1-2 oraz art. 209 ust. 1 ^{( 1)} pkt 1 w związku z art. 7 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 576 ze zm.) ( dalej: Pt) oraz na podstawie art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) (dalej k.p.a.) w związku z art. 206 ust. 1 Pt, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE) nałożył na (...) S.A. w W. (dalej powód) karę pieniężną płatną do budżetu Państwa za niewypełnienie obowiązku udzielania informacji lub dostarczania dokumentów, tj. nieprzekazaniem informacji żądanych przez Prezesa UKE na podstawie art. 6ust. 1 PT w związku z art. 192 ust. 1 pkt 4,5 i 5aa w zw. z art. 189 ust. 2 pkt 1i 2 PT, w piśmie z 5 sierpnia 2021 roku, znak (...) (dalej Wezwanie) w wysokości 200 000 zł.

Odwołanie od powyższej Decyzji złożył powód zaskarżając Decyzje w całości i zarzucając naruszenie:

1)  art. 209 ust. 1 (1) pkt 1 i art. art. 6 ust. 2 pkt 4 i 7 w związku z art. 6 ust. 1 i art. 192 ust. 4, 5, 5aa Pt poprzez błędne uznanie, że (...) nie wykonał obowiązku przedstawienia Prezesowi UKE żądanych informacji, z którym powyższy przepis wiązałby możliwość nałożenia kary pieniężnej, w sytuacji, gdy wezwanie Prezesa UKE z 5 sierpnia 2021 r. nie zawierało prawnie dopuszczalnego celu jakim miałby służyć informacje żądane od (...) S.A.;

2)  naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, gdy z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że waga naruszenia jest znikoma, a (...) dobrowolnie zaprzestał naruszania, przesyłając pismem z 11 marca 2022 r. informacje wskazane przez Prezesa UKE w piśmie z 5 sierpnia 2021 r., znak: (...), doręczonym (...) w 11 sierpnia 2021 r.;

3)  naruszenie art. 209 ust. 1 (1) pkt. 1 i art. 210 ust. 2 Pt poprzez przyjęcie, iż zakres naruszenia, dotychczasowa działalność oraz jej możliwości finansowe uzasadniają obciążenie (...) karą w wysokości 200.000 złotych (dwieście tysięcy złotych), mimo że Prezes UKE nie uwzględnił w dostateczny sposób ww. dyrektyw wymiaru kary w tym dotychczasowej praktyki Prezesa UKE w związku z realizacją przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązku przekazywania informacji oraz nie udowodnił, że wyznaczona kara znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy, co w efekcie doprowadziło do istotnego przekroczenia wymiaru kary pieniężnej wystarczającego do osiągnięcia prewencyjnej funkcji kary;

4)  naruszenie art. 209 ust. 1 (1) pkt. 1 i art. 210 ust. 2 Pt poprzez nałożenie kary pieniężnej bez należytej i indywidualnej analizy sytuacji karanego podmiotu polegające na niewystarczającym uwzględnieniu przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej okoliczności obniżających wagę naruszenia w tym nieuwzględnienie dotychczasowej praktyki Prezesa UKE w związku z realizacją przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązku przekazywania informacji, tj.:

⚫

zaniechania naruszenia przez (...),

⚫

aktywnej współpracy (...) z prezesem UKE w czasie trwania postępowania,

⚫

braku jakichkolwiek negatywnych skutków naruszenia.

W oparciu o powyższe zarzuty, powód wniósł o uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości, względnie jej zmianę poprzez nałożenie na powoda obowiązku zapłaty kary pieniężnej w wysokości nie większej niż 30 000 zł (trzydzieści tysięcy złotych).

Sąd Okręgowy- Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:

(...) S.A. z siedzibą w W. jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do rejestru prowadzonego przez Prezesa UKE po numerem 4 ( okoliczność niesporna).

Pismem z 5 sierpnia 2021 roku znak (...) Prezes UKE wezwał (...) S.A. do udzielenia odpowiedzi - w terminie 30 dni od dnia otrzymania Wezwania - poprzez przekazanie informacji w zakresie, o którym mowa poniżej:

„1. czy Operator wymaga od użytkownika końcowego korzystania w miejscu świadczenia usługi z urządzeń dostarczanych wyłącznie przez tego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, a jeśli tak to, z jakich (np. modem, router) i dlaczego,

2. w przypadku gdy Operator zezwala użytkownikowi końcowemu na korzystanie z własnych urządzeń takich jak modem czy router to:

1) w jaki sposób Operator rozwiązuje problemy związane z:

a)  zapewnieniem interoperacyjności pomiędzy publiczną siecią telekomunikacyjną a siecią użytkownika końcowego,

b)  jak reaguje w przypadku gdy urządzenie użytkownika końcowego wywiera negatywny wpływ na publiczną sieć telekomunikacyjną lub narusza prostotę operacji w publicznej sieci telekomunikacyjnej,

2)  jak sieć Operatora chroniona jest przed incydentami związanymi z naruszeniem zabezpieczeń przez urządzenia stanowiące własność użytkownika końcowego,

3)  w jaki sposób Operator zapewnia współdziałanie odpowiednich środków ochrony np. szyfrowania w celu zabezpieczenia danych osobowych przed dostępem nieupoważnionych osób w przypadku korzystania przez użytkownika końcowego z własnych urządzeń,

3.  w przypadku gdy Operator nie zezwala użytkownikom końcowym na korzystanie z własnych urządzeń w miejsce tych, o których mowa w pkt 1, to o wyjaśnienie dlaczego, w szczególności zaś wskazanie:

1)  jeśli przesłanką uzasadniającą uznanie tych urządzeń za nieodłączną część publicznej sieci telekomunikacyjnej jest brak możliwości zapewnienia interoperacyjności pomiędzy publiczną siecią telekomunikacyjną a analogicznymi urządzeniami dostarczanymi przez samych użytkowników końcowych, to w oparciu o jakie założenia oraz na jakiej podstawie Operator zajmuje takie stanowisko,

2)  jeśli przesłanką uzasadniającą uznanie tych urządzeń za nieodłączną część publicznej sieci telekomunikacyjnej jest negatywny wpływ takich urządzeń na funkcjonowanie publicznej sieci telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, to w oparciu o jakie założenia oraz na jakiej podstawie Operator zajmuje takie stanowisko; czy Operator w takiej sytuacji ma możliwość zaprzestania świadczenia usługi użytkownikowi końcowemu,

3)  jeśli przesłanką uzasadniającą uznanie tych urządzeń za nieodłączną część publicznej sieci telekomunikacyjnej jest znaczne naruszenie prostoty operacji w publicznej sieci telekomunikacyjnej, to w oparciu o jakie założenia oraz na jakiej podstawie Operator zajmuje takie stanowisko,

4)  jeśli przesłanką uzasadniającą uznanie tych urządzeń za nieodłączną część publicznej sieci telekomunikacyjnej jest fakt, że istniejące środki ochrony sieci przedsiębiorcy telekomunikacyjnego nie wystarczają do ochrony sieci przedsiębiorcy telekomunikacyjnego przed incydentami związanymi z naruszeniem zabezpieczeń tych urządzeń, to w oparciu o jakie założenia oraz na jakiej podstawie Operator zajmuje takie stanowisko,

5)  jeśli przesłanką uzasadniającą uznanie tych urządzeń za nieodłączną część publicznej sieci telekomunikacyjnej jest brak możliwości zapewnienia interoperacyjności pomiędzy tymi urządzeniami a publiczną siecią telekomunikacyjną, a specyfikacja techniczna punktu zakończenia sieci nie zapewni współdziałania odpowiednich środków ochrony np. szyfrowania w celu ochrony danych osobowych przed dostępem nieupoważnionych osób, to w oparciu o jakie założenia oraz na jakiej podstawie Operator zajmuje takie stanowisko,

6)  jeśli istnieje przesłanka uzasadniająca uznanie tych urządzeń za nieodłączną część publicznej sieci telekomunikacyjnej to czy Operator jest w stanie wykonywać ruch lokalny w całości w publicznej sieci telekomunikacyjnej jednocześnie rozumiejąc, że odpowiedzialność za zabezpieczenie tego ruchu lokalnego, spoczywać będzie na przedsiębiorcy telekomunikacyjnym, pamiętając, że w przypadku wykazania obiektywnej przesłanki technologicznej przełączanie i kierowanie ruchu lokalnego w lokalu użytkownika końcowego może być uznane za publiczną usługę łączności, natomiast sam ruch lokalny wykonywany przez użytkownika końcowego jest dostępny przez publiczną sieć telekomunikacyjną, co może zagrozić ochronie danych użytkowników końcowych za bezpieczeństwo, których odpowiadać będzie przedsiębiorca telekomunikacyjny,

4.  czy użytkownicy końcowi składali skargi lub reklamacje na brak możliwości używania własnych urządzeń, a jeśli tak to jaka była ich liczba, jak te reklamacje lub skargi zostały rozstrzygnięte,

5.  czy w ramach relacji międzyoperatorskich, jeśli Operator świadczy usługi hurtowe, takie jak np. (...), Operator wymaga od usługobiorcy korzystania z jakichś urządzeń po stronie abonenta dostarczanych przez Operatora (jeśli tak, to z jakich),

6.  czy przekazuje informacje o specyfikacjach technicznych stosowanych zakończeń sieci, interfejsów radiowych i ich zmianach, zanim usługi telekomunikacyjne, które mają być świadczone przez te zakończenia sieci lub interfejsy radiowe staną się dostępne dla użytkowników zgodnie z art. 137 Pt, a jeśli tak to, komu a jeżeli odmówili komuś to, z jakiego powodu".

Prezes UKE uzasadnił Wezwanie oraz podał cel, jakiemu mają służyć żądane informacje, wskazując Spółce, co następuje: „W dniu 10 marca 2020 Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (dalej (...)) przyjął wytyczne dotyczące wspólnych podejść do identyfikacji zakończenia sieci w różnych topologiach sieci (dalej „Wytyczne"). Zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 7 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającą Europejski kodeks łączności elektronicznej (dalej „Dyrektywa") krajowe organy regulacyjne zobowiązane są do określenia lokalizacji zakończenia sieci w różnych topologiach sieci, w jak największym stopniu uwzględniając przyjęte przez BEREC Wytyczne.

Obowiązek określony w art. 61 ust. 7 Dyrektywy łączy się z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiającym środki dotyczące dostępu do otwartego internetu i dotyczące opłat detalicznych za regulowane usługi łączności wewnątrzunijnej oraz zmieniające dyrektywę 2002/22/WE, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (dalej „Rozporządzenie"). W art. 3 ust. 1 Rozporządzenia mowa jest o tym, że: „Użytkownicy końcowi mają prawo - za pomocą usługi dostępu do internetu - do uzyskania dostępu do informacji i treści oraz do ich rozpowszechniania, a także do korzystania z wybranych aplikacji i usług oraz ich udostępniania, jak również do korzystania z wybranych urządzeń końcowych, niezależnie od lokalizacji użytkownika końcowego lub dostawcy usług czy też od lokalizacji, miejsca pochodzenia lub miejsca docelowego informacji, treści lub usługi".

Prezes UKE występuje z niniejszym wezwaniem do Operatora w celu zebrania informacji niezbędnych do realizacji nałożonego na Prezesa UKE obowiązku, o którym mowa w art. 61 ust. 7 Dyrektywy. Przekazane informacje zostaną wykorzystane wyłącznie w celu wykonywania przez Prezesa UKE ustawowych zadań - kontrolowania wykonania obowiązków wynikających z Rozporządzenia (art. 192 ust. 1 pkt 5aa Pt), analizy i oceny funkcjonowania rynku usług telekomunikacyjnych (art. 192 ust. 1 pkt 4 Pt) i ustalenia, czy konieczne jest podjęcie w interwencji w sprawie dotyczącej funkcjonowania rynku usług telekomunikacyjnych (art. 192 ust. 1 pkt 5 Pt).

Biorąc pod uwagę zakres informacji wskazanych w wezwaniu oraz cel, w jakim są one zbierane, w opinii Prezesa UKE spełniona zostaje także przesłanka proporcjonalności żądanych danych do potrzeb organu (art. 6 ust. 2 Pt)".

Prezes UKE pouczył również Spółkę w Wezwaniu, że: „niewykonanie przedmiotowego obowiązku może skutkować nałożeniem kary pieniężnej stosownie do art. 209 ust. 1 ¹ pkt 1 Pt, w wysokości do 3% przychodu przedsiębiorstwa osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym (art. 210 ust. 1 Pt). Ponadto, zgodnie z art. 209 ust. 2 Pt, niezależnie od kary pieniężnej, o której mowa w art. 209 ust. 1 ¹ pkt 1 Pt, Prezes UKE może nałożyć na kierującego przedsiębiorstwem telekomunikacyjnym, w szczególności osobę pełniącą funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego lub związku takich przedsiębiorców, karę pieniężną w wysokości do 300% jego miesięcznego wynagrodzenia, naliczanego jak dla celów ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy". (Wezwanie k. 9-12 akt adm.).

Wezwanie zostało doręczone powodowi 11 sierpnia 2021 roku, a zatem 30-dniowy termin na udzielenie informacji mijał 10 września 2021 roku (z.p.o. k. 13-14 akt adm.).

Pismem z 10 września 2021 roku powód potwierdził otrzymanie Wezwania, jak również zwrócił się z prośbą o przedłużenie terminu na przekazanie żądanych informacji do 30 września 2021 roku wskazując, że: „Niniejsza prośba motywowana jest zakresem przekazywanych danych, który wymaga przetworzenia i weryfikacji dużej ilości danych i zaangażowania zespołu osób pracujących w różnych jednostkach firmy w szczególności jest to utrudnione, z uwagi, że termin na przygotowanie danych objętych wezwaniem przypada na okres urlopowy, co wpływa na dostępność pracowników kluczowych w procesie przygotowania danych. Przedłużenie terminu umożliwi udzielenie rzetelnej i wyczerpującej odpowiedzi na wezwanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej". (Pismo powoda z 10 września 2021 r. k.15 akt adm.).

Pozwany przychylił się do prośby powoda, wydłużając termin udzielenia odpowiedzi na Wezwanie do 30 września 2021 roku. Zawiadomienie doręczono powodowi 15 września 2021 roku (Zawiadomienie i z.p.o. k. akt adm.).

Pomimo upływu wyznaczonego terminu, Spółka nie przekazała informacji żądanych w Wezwaniu (okoliczność niesporna).

Zawiadomieniem z 4 lutego 2022 r., znak: (...), doręczonym (...) S.A. 8 lutego 2022 r., Prezes UKE poinformował powoda o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z niewypełnieniem obowiązku udzielenia informacji lub dostarczania dokumentów, tj. nieprzekazaniem informacji żądanych przez Prezesa UKE - na podstawie art. 6 ust. 1 Pt w związku z art. 192 ust. 1 pkt 4, 5 i 5aa w zw. z art. 189 ust. 2 pkt 1 i 2 Pt — piśmie z 5 sierpnia 2021 r., znak: (...), doręczonym Stronie 11 sierpnia 2021 r. W Zawiadomieniu Prezes UKE wezwał powoda do przekazania w terminie 30 dni od daty otrzymania zawiadomienia, danych dotyczących wielkości przychodu niezbędnych do określenia podstawy wymiaru kary a także poinformował o możliwości przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów w każdym stadium postępowania oraz wezwał do przedłożenia stanowiska w sprawie w terminie 30 dni od dnia otrzymania ww. zawiadomienia (Zawiadomienie k. 1-4 akt adm.). Zawiadomienie zostało doręczone Stronie 8 lutego 2022 r. (z.p.o. k. 8 akt adm.).

Pismem z 9 marca 2022 (...) S.A. udzieliła informacji żądanych przez Prezesa UKE pismem z 5 sierpnia 2021 r., znak: (...). (Pismo k.104-120 akt adm.).

Z kolei pismem z 10 marca 2022 r. powód poinformował pozwanego, że z uwagi na fakt, iż nie dysponuje danymi finansowymi niezbędnymi do ustalenia przychodu za rok 2021, przekazuje w załączniku zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) i należnego podatku dochodowego od osób prawnych - CIT-8 za rok podatkowy 1.01.2020 do 31.12.2020 r. wykazujące przychód uzyskany w 2020 r. w wysokości (...) złotych. Jednocześnie zapewnił, że po przygotowaniu zeznania podatkowego za rok 2021 r. niezwłocznie przekaże żądane dane.

Ponadto, wniósł o odstąpienie od nałożenia kary z uwagi na okoliczność, że:

a)  pismem Spółki złożonym w formie elektronicznej w dniu 10 marca 2022 r. Spółka przekazała informacje żądane przez Prezesa UKE w wezwaniu znak: (...), a tym samym zaprzestała naruszenia prawa w postaci nieprzekazania żądanych przez Prezesa UKE danych; a także

b)  że przekazane informacje mogą być w dalszym ciągu wykorzystane przez Prezesa UKE na potrzeby celu wskazanego w wezwaniu Prezesa UKE znak: (...) w postaci realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 61 ust. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (Dyrektywa), zważywszy, że obowiązki w zakresie dostępu określne w art. 61 ww. dyrektywy nie zostały implementowane do prawa polskiego, a Prezes UKE nie określił ostatecznie lokalizacji punktów zakończenia sieci na potrzeby realizacji tych obowiązków, co oznacza znikomy charakter naruszenia, a tym samym zaistniały w przedmiotowej sprawie przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej określone w art. 189f § 1 pkt 1) ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Ponadto powód wskazał, że: „Pismem z dnia 10 marca 2022 r. przekazanym w formie elektronicznej (pismo wraz z urzędowym potwierdzeniem doręczenie stanowi załącznik nr 1 do niniejszej odpowiedzi) Spółka przekazała obszerne wyjaśnienia dot. warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych, w tym w zakresie możliwości korzystania z telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, a także skarg oraz obowiązku przekazywania informacji dot. specyfikacji technicznych stosowanych zakończeń sieci, interfejsów radiowych" jak również „mając na uwadze opóźnienie w przygotowaniu (...) odpowiedzi na wezwanie znak: (...) a także szerokie portfolio usług świadczonych przez (...) zawierających zaawansowane rozwiązania teleinformatyczne opisane w odpowiedzi na wezwanie, wyraziła pełną gotowość Spółki do udostępnienia dodatkowych materiałów oraz udzielenia dodatkowych wyjaśnień także w ramach spotkania z przedstawicielami Urzędu, o ile Urząd wyrazi taką wolę, tak aby możliwie było pełne zrealizowanie celu określonego w wezwaniu".

Spółka w powyższym piśmie wskazała też, że jakkolwiek nie dopełniła obowiązku we wskazanym przez Prezesa UKE terminie, to zaniedbanie ma incydentalny i wyjątkowy charakter, i powstało na skutek zmian organizacyjnych w ramach Spółki. Podkreślono, iż Spółka realizuje terminowo wszelkie obowiązki sprawozdawcze, a także aktywnie współpracuje z administracją publiczną w szeregu zagadnień również w zakresie działań warunków sytuacji kryzysowych i stanów wyjątkowych często w warunkach dużej presji czasowej, wywiązując się z oczekiwań stawianych przez administrację publiczną, w tym Prezesa UKE.

Ponadto, Spółka wskazała, że z uwagi na charakter zbieranych danych niezbędnych Prezesowi UKE do realizacji obowiązku określenia lokalizacji punktu zakończenia sieci w różnych topologiach sieci, Spółka w żaden sposób nie miała na celu ukrywania przed Prezesem UKE jakichkolwiek informacji. Co więcej, przedstawione w odpowiedzi na wezwanie Prezes UKE dane o ofercie Spółki oraz warunkach korzystania z abonentów (...) S.A. z telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, jakkolwiek odnoszą się do specyfiki działań Spółki, nie odbiegają od warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych na rynku polskim. Tym samym, zarówno warunki świadczenia usług telekomunikacyjnych przez (...) oraz informacje o praktykach rynkowych w tym zakresie oraz wyrażone w piśmie wyjaśnienia nie powinny zasadniczo odbiegać od praktyki rynkowej w Polsce, a tym samym w ocenie (...) mogą być uwzględnione.

Powód wyraził również pogląd, że informacje przekazane przez (...) S.A. w dalszym ciągu mogą być wykorzystane dla zasadniczego celu wskazanego w wezwaniu Prezesa UKE, znak: (...) nie tylko z uwagi na fakt, że dane te nie odbiegają od praktyk innych dostawców na rynku telekomunikacyjnym w Polsce, ale przede wszystkim z uwagi na fakt, że: „obowiązki dostępowe, określone w art. 61 Dyrektywy, których realizacji ma służyć w pierwszej kolejności określenie przez Prezesa UKE określaniu lokalizacji punktów zakończenia sieci w myśl art. 61 ust. 7 Dyrektywy nie został transponowany do prawa polskiego".

W konkluzji Spółka stwierdziła, że: „Powyższe wskazuje, że moment realizacji obowiązku w postaci identyfikacji lokalizacji zakończenia sieci ze skutkiem dla całego rynku telekomunikacyjnego, na potrzeby, którego niezbędne są przekazane z opóźnieniem przez (...) dane, nie nastąpił i z uwagi na etap procesu legislacyjnego dot. projektu ustawy Prawo telekomunikacyjne nie jest oczywiste, kiedy nastąpi. Tym samym przy gotowości Spółki do aktywnego zadośćuczynienia uchybionemu terminowi istnieje realna możliwość do wykorzystania przekazanych z opóźnieniem danych a tym samym realizację celu, który przyświecał wezwaniu Prezesa UKE" (Pismo z 10 marca 2022 r. k. 121-123 akt adm.).

Powód oświadczył również, że przychód uzyskany w 2020 r. wyniósł (...) złotych oraz załączył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) i należnego podatku dochodowego od osób prawnych - CIT-8 za rok podatkowy 1.01.2020 do 31.12.2020 r.

Pismem z 8 listopada 2022 r. powód został wezwany do przekazania, w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania, danych dotyczących wielkości przychodu osiągniętego w 2021 r., niezbędnych do określenia podstawy wymiaru kary (Wezwanie k. 138 akt adm.).

W odpowiedzi powód wystąpił z wnioskiem o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w przedmiotowej sprawie, wskazując, że „Uchybienie terminowi wskazanemu w skierowanym do (...) wezwaniu Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej było przede wszystkim wynikiem pracy w utrudnionych warunkach organizacyjnych wynikających z funkcjonowania przedsiębiorstwa jak i całej gospodarki oraz administracji publicznej w rzeczywistości ograniczeń sanitarnych wynikających z rozprzestrzeniania się pandemii (...). Zebranie żądanych przez Prezesa UKE danych, ich przygotowanie oraz walidacja wymagało koordynacji szeregu pracowników z wiedzą techniczną (kluczową z perspektywy oceny delimitacji punktu zakończenia sieci), produktową, czy też wiedzy obejmującej treść składanych przez abonentów reklamacji oraz analizowania danych z szeregu systemów teleinformatycznych Spółki. Koordynacja powyższego jest szczególnie utrudniona w warunkach, w których pracownicy funkcjonują w reżimie sanitarnym ograniczającym bezpośrednie spotkania, oraz prowadzą do absencji wynikającej z wymuszonej kwarantanny - co bezpośrednio przełożyło się na uchybienie w tym przypadku. Co istotne przygotowanie odpowiedzi zbiegło się w dacie z przykazywanymi Prezesowi UKE innymi danymi, takimi jak między innymi odpowiedź do przekazania informacji dot. cen usług dostępu do sieci Internet za pomocą technologii stacjonarnej ((...)), danych dotyczących infrastruktury telekomunikacyjnej eksploatowanej lub używanej przez (...) S.A. niezbędnych do przygotowania systemów łączności na potrzeby obronne państwa ((...)), które wymagało zaangażowania częściowo pokrywających się zasobów, co w połączeniu z utrudnieniami wynikającymi z sytuacji ograniczeń sanitarnych spowodowało uchybienie terminowi (Pismo powoda z 8/11/2022 r. k. 144-146 akt adm.).

Dodatkowo powód poinformował, że jego przychód za rok 2021 r. wyniósł (...) zł, na dowód czego załączył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) i należnego podatku dochodowego od osób prawnych - CIT-8 za rok podatkowy 1.01.2021 r. do 31.12.2021 r., wykazujący przychód uzyskany w 2021 r. w wysokości (...) zł.

Pismem z 2 stycznia 2023 r. Strona została wezwana do przekazania, w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania, danych dotyczących wielkości przychodu osiągniętego w 2022 r., niezbędnych do określenia podstawy wymiaru kary (Wezwanie k. 161-162 akt adm.).

W odpowiedzi, pismem z 3 lutego 2023 r., znak: (...) Spółka poinformowała, że nie dysponuje danymi finansowymi niezbędnymi do ustalenia przychodu za rok 2022, natomiast informacja dot. przychodu uzyskanego przez (...) S.A. za rok 2021 znajduje się w aktach postępowania i została przekazana odpowiednio pismem z dnia 8 listopada 2022 r. (...). Po przygotowaniu zeznania podatkowego za rok 2022 r. Spółka niezwłocznie przekaże żądane dane (Pismo powoda z 3 lutego 2023 roku k. 169-175akt adm.).

Ponadto, Spółka wniosła o wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w związku z tym, że: „wezwanie Prezesa UKE z dnia 5 sierpnia 2021 r. zostało skierowane z naruszeniem art. 6 ust. 2 pkt 4 i 7 w związku z art. 6 ust. 1 i art. 192 ust. 4, 5, 5aa ustawy Prawo telekomunikacyjne polegającym na niewskazanie prawnie dopuszczalnego celu jakiemu miałyby służyć informacje żądane od (...) S.A.". Jednocześnie w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku Spółka podtrzymała wniosek wyrażony w pismach z 10 marca 2022 r. oraz 8 listopada 2022 r. o wydanie decyzji o odstąpieniu od nałożenia kary

Pismem z 3 lipca 2023 r., Prezes UKE wezwał Spółkę do przekazania w terminie 30 dni danych dotyczących przychodu osiągniętego w roku 2022 r. niezbędnych do określenia podstawy wymiary kary (Wezwanie k.189-190 akt adm.).

W odpowiedzi, pismem z 21 sierpnia 2023 r., Spółka przekazała jednostkowe sprawozdanie finansowe za rok 2022 r. na potrzeby ustalenia przychodu Spółki w roku 2022 r. Ponadto, na podstawie art. 77 § 3 k.p.a. wniosła o przesłuchanie świadka p.o. Naczelnika Wydziału Współpracy Międzyoperatorskiej M. Z. w celu ustalenia zakresu wykorzystania stanowiska (...) S.A. z 9 marca 2022 r. na potrzeby przygotowania analizy do realizacji nałożonego na Prezesa UKE obowiązku, o którym mowa w art. 61 ust. 7 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiającej Europejski Kodeks Łączności Elektronicznej (dalej „EKŁE") oraz możliwości wykorzystania danych przekazanych przez (...) w piśmie z 9 marca 2022 r. na potrzeby realizacji obowiązku określonego art. 61 ust. 7 EKŁE. Co więcej, Strona ponowiła wniosek o wydanie decyzji o umorzeniu postępowania (Pismo z 21 sierpnia 2023 roku k. 195-351akt adm.).

Powód w poprzednich latach był karany za naruszenie przepisów prawa telekomunikacyjnego następującymi decyzjami Prezesa UKE:

1)  z 25 czerwca 2007 r., znak: (...), nakładającą na (...) sp. z o. o., obecnie (...) S.A., karę pieniężną w wysokości 2 000 000 zł, za naruszenie obowiązków informacyjnych w stosunku do użytkowników końcowych poprzez niepoinformowanie abonentów o prawie wypowiedzenia umowy przy zmianie regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych (k.19-23 akt adm.);

2)  z 18 listopada 2008 r., znak: (...), nakładającą na (...) sp. z o. o., obecnie (...) S.A., karę pieniężną w wysokości 130 000 zł, za wykorzystywanie częstotliwości bez wymaganych pozwoleń radiowych (k.24-29 akt adm.);

3)  z 30 lipca 2010 r., znak: (...), nakładającą na (...) sp. z o. o., obecnie (...) S.A., karę pieniężną w wysokości 69 000 zł, za uniemożliwienie korzystania z uprawnień do przeniesienia przydzielonego numeru (k.30-39 akt adm.);

4)  z 20 sierpnia 2010 r., znak: (...), nakładającą na (...) sp. z o. o., obecnie (...) S.A., karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, za niewypełnienie obowiązku udzielenia informacji, zgodnie z art. 6 ust. 1 Pt (k.40-44 akt adm.);

5)  z 15 października 2010 r., znak: (...), nakładającą na (...) sp. z o. o., obecnie (...) S.A., karę pieniężną w wysokości 5 000 zł, za wykorzystywanie częstotliwości za pomocą urządzeń nadawczo-odbiorczych pracujących w stacji bazowej telefonii ruchomej według standardu telekomunikacyjnego (...), bez wymaganego pozwolenia radiowego (k.45-50 akt adm.) ;

6)  z 18 lipca 2011 r., znak:(...) nakładającą na (...) sp. z o. o., obecnie (...) S.A., karę pieniężną w wysokości 40 000 zł, za używanie urządzenia radiowego nadawczo- odbiorczego w cyfrowej linii radiowej, emitującego sygnał radiowy na częstotliwości 11,449 GHz w S. (k.54-63 akt adm.);

7)  z 2 sierpnia 2011 r., znak: (...) nakładającą na (...) sp. z o. o., obecnie (...) S.A., karę pieniężną w wysokości 5 000 000 zł, za naruszenie art. 172 ust. 1 w zw. z art. 174 pkt 1 Pt poprzez niewypełnienie obowiązku uzyskania zgody na używanie automatycznych systemów wywołujących dla celów marketingu bezpośredniego i użycie automatycznych systemów wywołujących dla celów marketingu bezpośredniego, w sytuacji gdy posiadane zgody zostały wyrażone niezgodnie z art. 174 pkt 1 Pt oraz za naruszenie art. 172 ust. 1 Pt poprzez niewypełnienie obowiązku uzyskania zgody na używanie automatycznych systemów wywołujących dla celów marketingu bezpośredniego i użycie automatycznych systemów wywołujących dla celów marketingu bezpośredniego;

8)  z 29 listopada 2012 r., znak: (...), utrzymującej w mocy decyzję z dnia 30 maja 2012 r. nr (...), odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa UKE z dnia 18 lipca 2011 r., znak: (...) (k.85-99 akt adm.);

9)  z 29 listopada 2012 r., znak: (...) nakładającą na (...) S.A., obecnie (...) S.A., karę pieniężną w wysokości 66 000 zł, za wykorzystywanie częstotliwości w pracy urządzeń nadawczo-odbiorczych pracujących w radiokomunikacji stałej w cyfrowej linii radiowej, nie posiadając do tego uprawnień (k.95-127 akt adm.).

Powyżej opisany stan faktyczny został ustalony przez Sąd Okręgowy w oparciu o ww. dowody, których wiarygodność i moc dowodowa nie budziły zastrzeżeń oraz niekwestionowane twierdzenia stron.

Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie, albowiem zaskarżona Decyzja jest słuszna i ma oparcie w przepisach prawa. Powód zaskarżył Decyzję w całości, jednakże nie kwestionował faktu nieprzekazania w terminie informacji żądanych przez Prezesa UKE w piśmie z 5 sierpnia 2021 roku, wnosił jedynie o odstąpienie od wymierzenia kary albo o jej znaczne obniżenie.

Poza sporem było, że powód jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych pod nr 4.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 Pt m.in. przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany do przekazywania na żądanie Prezesa UKE informacji niezbędnych do wykonywania przez Prezesa UKE jego uprawnień i obowiązków, określonych w art. 192 ust. 1 Pt. Innymi słowy przedsiębiorca telekomunikacyjny jest zobligowany do przekazywania Prezesowi UKE informacji służących realizacji działań tego organu podejmowanych w oparciu o art. 192 ust. 1 Pt. Przy czym zakres działania Prezesa UKE obejmuje analizę i ocenę funkcjonowania rynków usług telekomunikacyjnych i pocztowych (art. 192 ust. 1 pkt 4 Pt), współpracę z Komisją Europejską i instytucjami Unii Europejskiej, a także z BEREC oraz organami regulacyjnymi innych państw członkowskich (art. 192 ust. 1 pkt 17 Pt). Ponadto Prezes UKE jest zobligowany do realizacji obowiązków nałożonych na krajowy organ regulacyjny i kontrolowania realizacji pozostałych obowiązków, wynikających z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego internetu oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (Dz. Urz. UE L 310 z 26.11.2015, s. 1) (art.192 ust. 1pkt 5aa Pt).

Oznacza to, że Prezes Urzędu jest uprawniony do żądania od przedsiębiorcy telekomunikacyjnego udzielenia informacji koniecznych przy wykonywaniu wskazanych zadań w ramach przyznanych mu kompetencji a przedsiębiorca telekomunikacyjny obowiązany do ich przekazania.

Jak wynika zaś z treści art. 6 ust. 2 Pt żądanie, o którym mowa w ust. 1, powinno być proporcjonalne do celu, jakiemu ma służyć, toteż w doktrynie wskazuje się, że „Żądania powinny dotyczyć jedynie informacji niezbędnych oraz powinny być proporcjonalne do realizowanego celu. Prezes UKE powinien przed skierowaniem żądania rozważyć możliwość wykonania swojego zadania bez dodatkowych obciążeń informacyjnych dla przedsiębiorców oraz relację między nakładami niezbędnymi do wykonania żądania a oczekiwanym efektem informacyjnym.” (Komentarz do art. 6 PT w: „Prawo telekomunikacyjne. Komentarz”, prof. dr hab. Stanisław Piątek, 2019, Legalis).

Ponadto wezwanie powinno zawierać:

1)  wskazanie przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w ust. 1

2)  datę;

3)  wskazanie żądanych informacji oraz okresu, którego dotyczą;

4)  wskazanie celu, jakiemu informacje mają służyć;

5)  wskazanie terminu przekazania informacji adekwatnego do zakresu tego żądania, nie krótszego niż 7 dni;

6)  uzasadnienie;

7)  pouczenie o zagrożeniu karą, o której mowa w art. 209 ust. 1 (nowelizacja Pt z 10.5.2018 r. przeniosła sprawy nakładania kar pieniężnych za naruszenie obowiązków informacyjnych do art. 209 ust. 1 ¹ Pt).

W świetle przytoczonego przepisu wymagane jest zatem podanie przedsiębiorcy celu zbierania określonych w żądaniu informacji. Zgodnie z poglądem prezentowanym w doktrynie „Prezes UKE jest zobowiązany do wskazania celu gromadzenia informacji. Cel ten musi – po pierwsze: mieścić się w zakresie celów ustawowych organu regulacyjnego, a po drugie musi być rzeczywisty, a nie pozorny. Określenie celu gromadzenia informacji wiąże Prezesa UKE w procesie przetwarzania i wykorzystywania informacji. Wykorzystanie informacji w innym celu niż wskazany w żądaniu stanowi naruszenie ustawy (…)”. [Komentarz do art. 6 PT w: „Prawo telekomunikacyjne. Komentarz”, prof. dr hab. Stanisław Piątek, 2019, Legalis].

Powód podnosił w odwołaniu, że w Wezwaniu pozwany wskazał, iż podstawą skierowanego do powoda Wezwania był art. 6 ust. 1 Pt w zw. z art. 192 ust. 4, 5 i 5aa Pt. Jednakże w dalszej części w uzasadnieniu Wezwania podał „Prezes UKE występuje z niniejszym wezwaniem do Operatora w celu zebrania informacji niezbędnych do relacji nałożonego na Prezesa UKE obowiązku, o którym mowa w art. 61 ust. 7 Dyrektywy” jednocześnie wskazując, że zgodnie z brzmieniem ww. obowiązku krajowe organy regulacyjne zobowiązane są do określania lokalizacji sieci w różnych topologiach sieci, w jak największym stopniu uwzględniając przyjęte przez BEREC wytyczne. Tymczasem, art. 61 ust. 7 Dyrektywy nie został transponowany do prawa polskiego. Innymi słowy cel wskazany w Wezwaniu nie miesił się w celach ustawowych organu z uwagi na fakt, że nie ciążył na prezesie UKE obowiązek, o którym mowa w art. 67 ust. 7 Dyrektywy.

W odpowiedzi pozwany zauważył, że ww. przepis Dyrektywy łączy się z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 roku ustanawiającym środku dotyczące dostępu do otwartego internetu i dotyczące opłat detalicznych za regulowane usługi łączności wewnątrzunijnej oraz zmieniające dyrektywę 2002/22/WE, w także rozporządzenie (UE) z nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (dalej Rozporządzenie 2015/2120). W rozporządzeniu tym w art. 3 ust. 1 jest mowa o tym, że „Użytkownicy końcowi mają prawo -za pomocą dostępu do internetu - do uzyskania dostępu do informacji i treści oraz do ich udostępniania, jak również do korzystania z wybranych urządzeń końcowych, niezależnie od lokalizacji użytkownika końcowego lud dostawcy usług czy też lokalizacji, miejsca pochodzenia lub miejsca docelowego informacji, treści lub usługi”. Rozporządzenie to jest obowiązującym aktem prawnym, a zatem Prezes UKE jest uprawniony do planowego pozyskiwania informacji od przedsiębiorców telekomunikacyjnych, aby zebrać informacje dotyczące oceny praktyk przedsiębiorcy i podstaw ich stosowania, które już obecnie mogą posłużyć do kontroli wykonania obowiązków wynikających z Rozporządzenia 2015/2120 czy też mogą zakończyć się interwencją Prezesa UKE, podjęta na podstawie art. 192 ust. 1 pkt 5 Pt. Prezes UKE wskazał bowiem w wezwaniu wprost, że „Przekazane informacje zostaną wykorzystane wyłącznie w celu wykonywania przez Prezesa UKE ustawowych zadań – kontrolowania wykonani obowiązków wynikających z Rozporządzenia (art. 192 ust. 1 pkt 5aa Pt), analizy i oceny funkcjonowania rynku usług telekomunikacyjnych (art. 192 ust. 1 pkt 4 Pt) i ustalenia, czy konieczne jest podjęcie w interwencji w sprawie dotyczącej funkcjonowania rynku usług telekomunikacyjnych (art.192 ust. 1 pkt 5 Pt)”.

Mając na uwadze powyższe oraz treść Wezwania Sąd doszedł do przekonania, że cel zbierania informacji został wskazany w Wezwaniu, a art. 61 ust. 7 Dyrektywy został podany jedynie jako dodatkowe uzasadnienie faktu zbierania tychże informacji przez pozwanego, zatem żądane informacje były związane z realizacją ustawowych celów działania Prezesa UKE, jak również prawidłowo wskazano cel ich zbierania. Sąd nie stwierdził również aby cel miał charter pozorny. W orzecznictwie podkreślono, że cel może pokrywać się z obowiązkami czy zadaniami ustawowymi Prezesa UKE (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 10 listopada 2021 r., sygn. akt VII AGa 529/21). Wobec powyższego, Sąd uznał, że podstawa prawna i cel zbierania informacji zostały wskazane zgodnie z przepisami, a zatem w tym zakresie nie doszło do naruszenia przepisów prawa telekomunikacyjnego przez pozwanego.

Wezwanie zostało doręczone powodowi 11 sierpnia 2021 roku, a zatem 30-dniowy termin na udzielenie informacji mijał 10 września 2021 roku. W odpowiedzi, w piśmie z 10 września 2021 roku, powód zwrócił się do pozwanego z prośbą o przedłużenie terminu na przekazanie żądanych informacji do 30 września 2021 roku wskazując, że: „Niniejsza prośba motywowana jest zakresem przekazywanych danych, który wymaga przetworzenia i weryfikacji dużej ilości danych i zaangażowania zespołu osób pracujących w różnych jednostkach firmy w szczególności jest to utrudnione, z uwagi, że termin na przygotowanie danych objętych wezwaniem przypada na okres urlopowy, co wpływa na dostępność pracowników kluczowych w procesie przygotowania danych. Przedłużenie terminu umożliwi udzielenie rzetelnej i wyczerpującej odpowiedzi na wezwanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej".

W wyznaczonym terminie powód nie złożył żądanych w Wezwaniu informacji, uczynił to dopiero 9 marca 2022 roku, a zatem już po wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia na niego kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków informacyjnych.

Niedopełnienie przez przedsiębiorcę wskazanego obowiązku w ustawowo zakreślonym terminie powoduje natomiast narażenie się na sankcję administracyjną przewidzianą w art. 209 ust. 1 ¹ pkt 1 PT. W myśl tego przepisu Prezes UKE, jeżeli przemawia za tym charakter lub zakres naruszenia, może nałożyć karę pieniężną na podmiot, który nie wypełnia obowiązku udzielania informacji lub dostarczania dokumentów przewidzianych ustawą lub ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych lub udziela informacji niepełnych lub nieprawdziwych lub dostarcza dokumenty zawierające informacje niepełne lub nieprawdziwe. Trzeba też podkreślić, że udzielenie informacji po terminie stanowi niewypełnienie obowiązku, natomiast czas opóźnienia ma tylko wpływ na ocenę zakresu dokonanego naruszenia w świetle art. 210 ust. 2 Pt (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 2 kwietnia 2008 roku, sygn. akt VI ACa 986/07, Legalis). Wynika to stąd, że odpowiedzialność z tytułu naruszenia przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne ma charakter obiektywny, zaś termin realizacji obowiązku ciążącego na powodzie ma charakter materialny, niepodlegający przywróceniu. Dla nałożenia sankcji istotne jest jedynie istnienie obowiązku prawnego zabezpieczonego sankcją oraz stwierdzenie jego naruszenia przez podmiot, który był zobowiązany do jego wypełnienia (tak wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 20.05.2015 r., sygn. akt XVII AmT 3/14, Legalis).

Stosownie zaś do przepisu art. 209 ust. 1a Pt, kara, o której mowa w ust. 1 ¹, może zostać nałożona także w przypadku, gdy podmiot zaprzestał naruszania prawa lub naprawił wyrządzoną szkodę, jeżeli Prezes UKE uzna, że przemawiają za tym czas trwania, zakres lub skutki naruszenia. Innymi słowy pozwany może nałożyć na przedsiębiorcę karę pieniężną nawet wtedy, gdy ten ostatni zaprzestał naruszania prawa o ile zostaną spełnione przesłanki wskazane w tym przepisie.

Podkreślić też trzeba, że odstąpienie od wymierzenia kary ze względu na znikomą szkodliwość czynu pozostawione jest w znacznej mierze uznaniu administracyjnemu. Zważywszy zaś, że to Prezes UKE kształtuje politykę wymiaru kar wobec przedsiębiorców popełniających delikty administracyjne, znając specyfikę rynku telekomunikacyjnego i problemy tego sektora gospodarki, to Sąd tylko wyjątkowo, może odstąpić od wymierzenia kary, o ile ukarany przedsiębiorca zdoła wykazać, że organ przekroczył zasady uznania administracyjnego oraz że stopień szkodliwości czynu był znikomy, a przedsiębiorca zaprzestał naruszenia prawa lub zrealizował obowiązek (por. wyrok SN z 27.11.2019 r., sygn. I NSK 95/18, Legalis).

W ocenie Sądu, pozwany w rozpoznawanej sprawie, uznając że brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary, nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Sąd tym samym podziela stanowisko pozwanego wyrażone w zaskarżonej Decyzji, że czas trwania i skutki naruszenia przepisów Pt przez powoda uzasadniały nałożenie na niego kary pieniężnej.

Przede wszystkim należy podkreślić, że powód sam po otrzymaniu Wezwania wniósł o przedłużenie terminu zakreślonego przez pozwanego do 30 września 2021 roku uznając zapewne, że w takim terminie będzie w stanie zadośćuczynić żądaniu pozwanego. Następnie nie zrealizował obowiązku, ani nie wystąpił o kolejne przedłużenie terminu.

Powód ostatecznie udzielił odpowiedzi na Wezwanie, ale zrobił to dopiero po wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia na niego kary pieniężnej i dopiero po miesiącu od otrzymania zawiadomienia.

W ocenie Sądu zachowanie powoda cechuje się wysokim stopniem szkodliwości, albowiem prezentuje zupełne lekceważenie obowiązków ustawowych nałożonych na niego przez ustawodawcę, skoro udzielenie informacji nastąpiło 162 dni po upływie wyznaczonego terminu i to dopiero na skutek wszczęcia postepowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Zatem z dużą dozą prawdopodobieństwa można stwierdzić, że powód w ogóle nie udzieliłby informacji na Wezwanie Prezesa UKE, gdyby ten nie wszczął postępowania w przedmiocie nałożenia kary. W tej sytuacji nie można zatem mówić o znikomej wadze naruszenia przepisów, a skoro tak, to nie było podstaw do odstąpienie od nałożenia kary.

Warto również zauważyć, że pozwany wyszedł naprzeciwko prośbie powoda i przedłużył termin na udzielenie informacji. Jak słusznie zauważył pozwany, powód już później nie występował o przedłużenie terminu, ani nie informował o przeszkodach w przekazaniu żądanych informacji np.: spowodowanych pandemią (...). Wówczas również powód nie kwestionował zasadności czy zakresu żądanych w Wezwaniu informacji.

Nie można również zapominać o tym, że zaniechanie powoda utrudniło pozwanemu realizację jego obowiązków ustawowych. Otóż pierwsza wersja analizy, do której wykonania potrzebne były informacje pochodzące od powoda, została przygotowana w lutym 2022 roku bez uwzględnienia danych pochodzących od powoda, które zostały uwzględnione dopiero w kolejnej analizie.

Słusznie zauważył pozwany, że w Wezwaniu Prezes UKE nie informował, że zamierza w najbliższym czasie wydać jakiekolwiek wiążące rozstrzygnięcia co do punktów zakończenia sieci. Stosownie bowiem do przepisów prawa telekomunikacyjnego zbierane przez pozwanego informacje nie muszą zawsze prowadzić do sporządzenia raportu, czy innego podsumowującego dokumentu. Mogą bowiem posłużyć np.: do analizy rynku, czy zachowań przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Zatem dla zaistnienia odpowiedzialności związanej z niewypełnieniem obowiązku informacyjnego nie jest konieczne, aby informacje te zostały następnie wykorzystane przez pozwanego do stworzenia jakiegoś konkretnego dokumentu. Istotnym jest jedynie, aby niewypełnienie obowiązku informacyjnego utrudniło pozwanemu realizacje jego obowiązków np. poprzez podjęcie konkretnych działań dyscyplinujących na rynku. Trzeba bowiem pamiętać o tym, że przedsiębiorca telekomunikacyjny może być zainteresowany tym, aby pewnych informacji niekorzystnych dla siebie nie przekazać organowi regulacyjnemu, a tym samym uniknąć ewentualnej reakcji z jego strony. Dlatego Sąd w pełni zgadza się ze stwierdzeniem zawartym w Decyzji, że „(…) dopuszczalne jest planowe pozyskiwanie informacji od przedsiębiorców telekomunikacyjnych, aby nie tylko przygotować dane konieczne do analizy pod kątem realizacji obowiązku, jaki będzie niewątpliwie nałożony na Prezesa UKE, ale przede wszystkim zebrać informacje dotyczące oceny praktyk przedsiębiorcy i podstaw ich stosowania, które już obecnie mogą posłużyć do kontroli wykonania obowiązków wynikających z rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. czy też mogą zakończyć się interwencją Prezesa UKE, podjętą na podstawie art. 192 ust. 1pkt 5 Pt.”.

Sąd nie podzielił argumentacji powoda, iż pozwany odstąpił od dotychczasowej praktyki niekarania przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w przypadku złożenia informacji po terminie. Powód w tym zakresie powołał się na decyzje dotyczące innych podmiotów, w których Prezes UKE nie zdecydował się na nałożenie na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego kary pieniężnej.

Na wstępie należy podkreślić, że odpowiedzialność za naruszenie prawa przez przedsiębiorcę zawsze ma charakter indywidualny, bowiem jego zachowanie jest oceniane z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy. Sam fakt iż w innych sprawach o dotyczących nieudzielenia informacji na wezwanie Prezesa UKE w terminie, pozwany odstąpił od nałożenia kary, nie oznacza automatycznie, że taką samą decyzję pozwany musiał podjąć w rozpoznawanej sprawie.

W uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji, pozwany zamieścił tabelę zawierającą porównanie decyzji, na które powoływał się powód, z której jasno wynika, że opóźnienia w tamtych sprawach wynosiły od 1 do 46 dni, w większości przypadków były to opóźnienia kilkudniowe. Tymczasem powód opóźnił się z przekazaniem informacji o 182 dni licząc od pierwotnie zakreślonego terminu i 162 dni od terminu przedłużonego na wniosek powoda, a zatem przekroczenie było prawie 4-krotnie dłuższe od maksymalnego przekroczenia ujętego w tabeli (tj. 46 dni – Decyzja (...)). W tym stanie rzeczy, Sąd nie miał wątpliwości, że przekroczenie było tak znaczne, że uzasadniało nałożenie na powoda kary pieniężnej.

W tym miejscu Sąd pragnie zaznaczyć, że w jego ocenie organ nie miał możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu na podstawie art. 189f k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 206 ust. 1 Pt postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów k.p.a., ze zmianami wynikającymi z Pt oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Tym samym „W postępowaniu przed Prezesem UKE należy stosować postanowienia KPA z uwzględnieniem odmienności proceduralnych wynikających z (...) oraz (...). Odmienności tych jest wiele. W postępowaniach prowadzonych na podstawie KPA występują fazy uregulowane wyłącznie przepisami (...). […] Rozstrzygnięcia w stosunku do przedsiębiorców telekomunikacyjnych, innych podmiotów prowadzących działalność telekomunikacyjną, użytkowników i abonentów mogą być podejmowane wyłącznie na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa.” (Komentarz do art. 206 PT w: Prawo Telekomunikacyjne. Komentarz, prof. dr hab. Stanisław Piątek, Legalis). Oznacza to, że występujące regulacje szczególne Prawa telekomunikacyjnego zastępują normy ogólne k.p.a. Z kolei kwestia nakładania kar pieniężnych jest szczegółowo unormowana w Prawie telekomunikacyjnym. W dalszej kolejności ustawodawca określił warunki nakładania kar pieniężnych w art. 210 ust. 1 PT, zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w art. 209 ust. 1 i 1 ^{( 1)} , nakłada Prezes UKE, w drodze decyzji, w wysokości do 3% przychodu ukaranego podmiotu, osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym. W art. 210 ust. 2 Pt określono zaś, iż ustalając wysokość kary pieniężnej, Prezes Urzędu uwzględnia zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu oraz jego możliwości finansowe.

Powyższe uregulowania w sposób pełny normują w ramach Prawa telekomunikacyjnego kwestie dotyczące przesłanek nakładania i miarkowania kar pieniężnych, stąd nie należy odwoływać się do w tym zakresie do regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego. Innymi słowy powołane przepisy jako wyczerpujące, wyłączają w świetle art. 206 ust. 1 PT zastosowanie wskazanego przez powoda art. 189f k.p.a. dotyczącego odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Sąd w całości podzielił ocenę pozwanego co do zasadności orzeczenia wobec powoda kary pieniężnej, ale również odnośnie jej wysokości. Powód nie przedstawił przy tym okoliczności, które uzasadniałyby zmianę zakwestionowanej Decyzji poprzez zmniejszenie wysokości nałożonej na niego kary. Ustalając wysokość kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 6 ust. 1 Pt, Prezes UKE prawidłowo uwzględnił wszystkie przesłanki wymienione w art. 210 ust. 2 Pt czyli:

a)  zakres naruszenia,

b)  dotychczasową działalność podmiotu,

c)  możliwości finansowe.

W przedmiocie zakresu naruszenia pozwany słusznie uznał, że zachowanie powoda doprowadziło do utrudnienia realizacji obowiązków Prezesa UKE, w tym w zakresie nadzoru nad funkcjonowaniem rynku usług telekomunikacyjnych. Zakres naruszenia należy w tym kontekście ocenić jako znaczny, gdyż Wezwanie Prezesa UKE dotyczyło przekazania materiałów dotyczących możliwości wystąpienia na tym rynku nadużyć. Jak już wskazywano powyżej, tak długi czas opóźnienia w przekazaniu żądanych przez Prezesa UKE informacji wynoszący 162 dni niósł ze sobą ryzyko, że Prezes UKE nie będzie miał całościowego obrazu funkcjonowania rynku telekomunikacyjnego i jego ewentualna interwencja będzie spóźniona. Nie mając możliwości weryfikacji żądanych danych z uwagi na ich niedostarczenie w zakreślonym terminie, Prezes UKE nie mógł w sposób całościowy ocenić funkcjonowania rynku usług telekomunikacyjnych i podjąć odpowiednich działań w razie wystąpienia nieprawidłowości.

Rację ma również pozwany podnosząc, że nie miało znaczenia dla charakteru naruszenia dokonanego przez powoda, jaka była ogólna praktyka na rynku telekomunikacyjnym, ponieważ Prezes UKE zamierzał pozyskać informacje właśnie od powoda, nie zaś kierować się informacjami „uśrednionymi", które w żadnym razie nie mogłyby stać się okolicznościami skutkującymi ewentualnym podjęciem przez Prezesa UKE interwencji. Skoro bowiem Prezes UKE wystąpił do powoda z żądaniem przekazania konkretnych danych, to w obszarze jego zainteresowania była praktyka stosowana właśnie przez tego operatora. Tylko opierając się na konkretnych danych przekazywanych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, Prezes UKE ma możliwość uzyskać pełny i rzetelny obraz rynku telekomunikacyjnego - w zależności od tego, który jego obszar poddany jest analizie - i podjąć ewentualne działania prawem przewidziane, w tym interwencję, o której mowa w art. 192 ust. 1 pkt 5 Pt, w szczególności w kontekście kontroli realizacji rozporządzenia 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r., będącego aktem prawa powszechnie obowiązującym.

Na wysokość kary wpłynął również fakt, iż powód był już wcześniej karany za naruszenie przepisów prawa telekomunikacyjnego, w tym dwukrotnie za naruszenie obowiązków informacyjnych (Decyzja z 25 czerwca 2007 r. Nr (...)oraz 20 sierpnia 2010 roku NR (...)). Oznacza, to że dotychczas zastosowane kary pieniężne okazały się nieskuteczne, dlatego też uzasadnionym było nałożenie na powoda wyższej kary, tak, aby ona skłoniła go do wykonywania obowiązków informacyjnych w przyszłości.

Prezes UKE przy ocenie możliwości finansowych powoda wziął pod uwagę, że przychody powoda uzyskane z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w 2022 r. (zgodnie z danymi wykazanymi w formularzu F00 przesłanym w dniu 31 marca 2023 r., nr dokumentu w systemie (...): (...)) wyniosły (...) złotych, a zatem przychody uzyskane z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w 2022 r. stanowiły(...) % ogółu przychodów powoda uzyskanych w 2022 r., a więc przychód stanowiący podstawę wymiaru kary pieniężnej nie pozostawał w znacznej dysproporcji do przychodu osiągniętego z tytułu prowadzonej działalności telekomunikacyjnej. Innymi słowy, pozwany uwzględnił przy wymierzaniu kary zasadę proporcjonalności.

W odwołaniu powód podnosił, że pozwany nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji, że powód współpracował a Urzędem i aktywnie uczestniczył w przekazywaniu danych, w tym na potrzeby monitorowania przestrzegania przepisów art. 3 ust. 1 oraz 2 Rozporządzenia w ramach kwestionariuszy kierowanych do przedsiębiorców telekomunikacyjnych, również do powoda pismami z 9 kwietnia 2021 r. ((...)) oraz 22 kwietnia 2022 ((...)). W odpowiedzi, na które przekazywał obszerne wyjaśnienia.

Należy jednak zauważyć, że ww. okoliczności dotyczą innych pism i wezwań, a nie tego konkretnego postępowania, a zatem nie mogły być w nim uwzględnione. Na marginesie jedynie należy dodać, że współpraca z Prezesem UKE w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego jest obowiązkiem przedsiębiorcy, który w razie niewykonania wezwania do udzielania żądanych w toku postępowania informacji może narazić się na sankcję w postaci nałożenia kary pieniężnej. Zatem fakt udzielania informacji na wezwania kierowane do powoda przez pozwanego w toku postępowania nie może co do zasady wpłynąć na obniżenie kary pieniężnej.

Maksymalna kara, jaką Prezes UKE mógł nałożyć na powoda wynosiłaby (...) zł, co stanowi 3% przychodów uzyskanych przez powoda w 2022 roku. Zatem nałożona przez pozwanego na powoda w Decyzji kara w wysokości 200 000,00 zł, stanowiąca (...) % kary maksymalnej, nie jest nadmiernie wygórowana i mieści się w ustawowych granicach, a przy ustalaniu jej wysokości pozwany nie przekroczył ram uznania administracyjnego. Wysokość tej kary pozostaje we właściwej proporcji do stwierdzonego naruszenia, dotychczasowej działalności powoda oraz jego możliwości finansowych. Kara ta powinna spełnić funkcję represyjną, prewencyjną i wychowawczą, wpływając na zdyscyplinowanie powoda oraz innych przedsiębiorców w należytym wykonywaniu ich ustawowych obowiązków.

Z drugiej strony kara proponowana przez powoda w wysokości 30 000 zł stanowiąca (...) % kary maksymalnej byłaby karą symboliczną, a tym samym nieskuteczną. Bowiem z zasady kara aby była skuteczna musi być dolegliwa, bowiem tylko wtedy może skłonić przedsiębiorcę do zmiany zachowania. Innymi słowy tylko dolegliwe kary może zapewnić skuteczność prawu.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił odwołanie na podstawie art. 479 ⁶⁴ § 1 k.p.c. wobec braku podstaw do jego uwzględnienia.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto, zgodnie z wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c., zasadą odpowiedzialności za wynik procesu przyjmując, że powód jako przegrywający sprawę zobowiązany jest do zwrotu Prezesowi UKE kosztów procesu, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 720 zł, ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do podwyższenia wynagrodzenia pełnomocnika pozwanego do wysokości 4-krotności stawki minimalnej, ponieważ sprawa nie była szczególnie skomplikowana, powód nie kwestionował bowiem niezłożenia informacji w terminie, a jedynie zasadność nałożenia na niego kary pieniężnej, w sprawie wyznaczono jeden termin rozprawy, a każda ze stron złożyła po jednym piśmie procesowym. Tymczasem zgodnie z przepisami Rozporządzenia (§ 15) podwyższenie wynagrodzenia jest uzasadnione, jeżeli przemawia za tym:

1)  niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności czas na przygotowane się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2)  wartość przedmiotu sporu;

3)  wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4)  rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Sędzia SO Anna Maria Kowalik