Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 lipca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:

Przewodniczący – Sędzia SO Małgorzata Wiliński

Protokolant – sekretarz sądowy Magdalena Ratajczyk

po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2025 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z odwołania (...) sp. z o.o. z siedzibą w I.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o obliczenie opłaty koncesyjnej

na skutek odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 12 kwietnia 2024 r. znak: (...). (...) (...)

1.  oddala odwołanie,

2.  zasądza od (...) sp. z o.o. z siedzibą w I. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720,00 zł (siedemset dwadzieścia złotych), z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

3.  opłatę sądową od odwołania, od której uiszczenia zwolniona była strona odwołująca, przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sędzia SO Małgorzata Wiliński

Sygn. akt XVII AmE 176/24

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 30 lipca 2025 r.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej Prezes URE, pozwany) decyzją z dnia 12 kwietnia 2024 r., znak: (...). (...) (...) ( (...): (...)), na podstawie art. 34 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 266) (dalej p.e.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), art. 21 § 3 w związku z art. 2 § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) oraz § 5 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2021 r. w sprawie opłaty koncesyjnej (Dz.U. z 2021 r. poz. 1938), po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie obliczenia opłaty koncesyjnej określił dla: (...) Spółka z o. o. (dalej Przedsiębiorca, spółka lub powódka) coroczną opłatę z tytułu koncesji nr (...) udzielonej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 17 lipca 2014 r., w zakresie: obrót paliwami ciekłymi wnoszoną w:

- 2019 r. (rozliczenie przychodu osiągniętego w roku 2018) na kwotę (...) zł (słownie: (...) ),

- 2020 r. (rozliczenie przychodu osiągniętego w roku 2019) na kwotę (...) zł (słownie: (...) ),

- 2021 r. (rozliczenie przychodu osiągniętego w roku 2020) na kwotę (...) zł (słownie: (...) ),

- 2022 r. (rozliczenie przychodu osiągniętego w roku 2021) na kwotę (...) zł (słownie: (...) ).

Ponadto Prezes URE poinformował spółkę, że:

- opłatę koncesyjną wnoszoną w 2019, strona zobowiązana jest uregulować wraz z odsetkami od zaległości podatkowych naliczanymi za okres od dnia 16 kwietnia 2019 r. do dnia zapłaty,

- opłatę koncesyjną wnoszoną w 2020, strona zobowiązana jest uregulować wraz z odsetkami od zaległości podatkowych naliczanymi za okres od dnia 16 kwietnia 2020 r. do dnia zapłaty,

- opłatę koncesyjną wnoszoną w 2021, strona zobowiązana jest uregulować wraz z odsetkami od zaległości podatkowych naliczanymi za okres od dnia 16 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty,

- opłatę koncesyjną wnoszoną w 2022, strona zobowiązana jest uregulować wraz z odsetkami od zaległości podatkowych naliczanymi za okres od dnia 16 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła (...) Spółka z o.o., zaskarżając ją w całości.

Odwołująca zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1)  obrazę art. 33 ust. 3 pkt 4 w związku z art. 41 ust. 2 pkt 4 p.e. poprzez błędne określenie rejestracji podatnika w VAT,

2)  niespełnienie warunków art. 33 ust. 3 pkt 3 p.e. poprzez pominiecie meritum przepisu.

W uzasadnieniu swojego stanowiska odwołująca podniosła, że spółka została wykreślona z VAT 16 maja 2019 r. i do dnia 31 grudnia 2022 r. nie była zarejestrowana w VAT, więc nie mogła być jej wydana koncesja. Następstwem zaś braku rejestracji w VAT przy działalności związanej z handlem paliwami jest brak jakiegokolwiek przychodu z działalności koncesjonowanej.

Nadto odwołująca wskazała, że Prezes spółki Ł. C. w dniu 29 listopada 2017 r. został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Poznaniu w sprawie III K 1463/08 a zmiana ta została ujęta w KRS w dniu 19 października 2018 r.

Odwołująca podniosła, że w wyniku zaniedbań swoich obowiązków dopiero w dniu 10 marca 2023 r. Prezes URE cofnął spółce koncesję a przez swoje rażące niedbalstwo naraża spółkę na koszty opłat koncesyjnych od obrotu, który nie istniał.

Według spółki nie powinna ona posiadać koncesji od dnia skazania prawomocnym wyrokiem jej Prezesa, tj. od 29 listopada 2017 r. Natomiast skoro spółka nie powinna posiadać koncesji w latach 2019 – 2022, nie powinny być jej naliczane opłaty koncesyjne

Wskazując na powyższe spółka wniosła o uchylenie/unieważnienie skarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na odwołanie pozwany Prezes Urzędu Reguacji Energetyki wniósł o oddalenie odwołania oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:

Decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 17 lipca 2014 r. (...) udzielono przedsiębiorcy (...) Sp. z o.o. koncesji na obrót paliwami ciekłymi na okres od dnia 17 lipca 2014 r. do dnia 17 lipca 2024 r.

Dowód: decyzja Prezesa URE z 10 marca 2023 r. o cofnięciu Przedsiębiorcy koncesji k. 1- 3 akt adm.

okoliczność niesporna

W dniu 16 maja 2019 r. (...) Sp. z o.o. została wykreślona z wykazu podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT.

Dowód: wyciąg z wykazu podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT dot. (...) Sp. z o.o. k. 12- 15, 59- 60 akt sąd.

Przedsiębiorca nie wniósł corocznych opłat z tytułu koncesji za rok 2019, 2020, 2021, 2022 stanowiących rozliczenie przychodu osiągniętego w poprzednim roku.

Dowód: okoliczność niesporna

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki pismem z dnia 18 sierpnia 2022 r. wezwał Przedsiębiorcę do wniesienia opłat z tytułu udzielonej koncesji, wnoszonych m.in. w roku 2019, 2020, 2021 i 2022 wraz z odsetkami za zwłokę naliczanymi jak od zaległości podatkowych od dnia następującego po dniu, w którym powinna nastąpić płatność.

Przedsiębiorca nie wniósł przedmiotowej opłaty wraz z odsetkami za zwłokę od zaległości podatkowych naliczanymi od dnia następującego po dniu, w którym powinna nastąpić płatność.

Dowód: wezwanie do zapłaty z 18 sierpnia 2022 r. k. 4 akt adm.

okoliczność niesporna

W dniu 10 marca 2023 r. Prezes URE cofnął Przedsiębiorcy z urzędu koncesję nr (...) z 17 lipca 2014 r. wobec powzięcia informacji o wykreśleniu Przedsiębiorcy z rejestru podatników od towarów i usług.

Dowód: decyzja Prezesa URE z 10 marca 2023 r. o cofnięciu Przedsiębiorcy koncesji k. 1- 3 akt adm.

Zawiadomieniem z dnia 18 października 2023 r. Prezes URE wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia corocznej opłaty z tytułu koncesji nr (...) udzielonej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 17 lipca 2014 r., w zakresie: obrót paliwami ciekłymi, wnoszonej w:

- 2019 r. (rozliczenie przychodu osiągniętego w roku 2018), którą to opłatę należało obliczyć i wnieść na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki w terminie do dnia 15 kwietnia 2019 r.,

- 2020 r. (rozliczenie przychodu osiągniętego w roku 2019), którą to opłatę należało obliczyć i wnieść na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki w terminie do dnia 15 kwietnia 2020 r.,

- 2021 r. (rozliczenie przychodu osiągniętego w roku 2020), którą to opłatę należało obliczyć i wnieść na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki w terminie do dnia 15 kwietnia 2021 r.,

- 2022 r. (rozliczenie przychodu osiągniętego w roku 2021), którą to opłatę należało obliczyć i wnieść na rachunek Urzędu Regulacji Energetyki w terminie do dnia 15 kwietnia 2022 r.

Dowód: zawiadomienie Prezesa URE o wszczęciu postępowania z 18 października 2023 r. k. 6-7v akt adm.

Jednocześnie Prezes URE poinformował Przedsiębiorcę, że w toku postępowania występują fakty znane Prezesowi URE z urzędu w rozumieniu art. 77 § 4 k.p.a., tj.przychody osiągnięte przez Przedsiębiorcę z działalności w zakresie: obrót paliwami ciekłymi w 2017 r. Zawiadomił go, że w przypadku nie przesłania przez Przedsiębiorcę formularza za rok 2019, 2020, 2021, 2022, wysokość należnej opłaty koncesyjnej będzie obliczona na podstawie danych przedstawionych w formularzu za rok 2018.

Ponadto Prezes URE zawiadomił Przedsiębiorcę o przysługującym mu prawie do zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów, jak również o prawie do złożenia dodatkowych uwag i wyjaśnień.

Dowód: zawiadomienie Prezesa URE o wszczęciu postępowania z 18 października 2023 r. k. 6-7v akt adm.

formularz opłaty z tytułu działalności objętej koncesją w roku 2018 r. k. 5 akt adm.

Przedsiębiorca przedstawił swoje stanowisko w sprawie w pismach z 31 października 2023 r. i 11 grudnia 2023 r. W tym ostatnim piśmie Przedsiębiorca wskazał, że w 2017 r. ówczesny Prezes Zarządu (...) Sp. z o.o. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Poznaniu w sprawie III K 1463/08.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki pismem z dnia 7 grudnia 2023 r. udzielił stronie odpowiedzi.

Dowód: pismo Przedsiębiorcy z 31 października 2023 r. k. 9 akt adm. i z 11 grudnia 2023 r. k. 11 akt adm.

Pismo Prezesa URE z 7 grudnia 2023 r. k. 12- 13 akt adm.

W dniu 12 kwietnia 2024 r. Prezes URE wydał decyzję w sprawie.

Dowód: decyzja Prezesa URE z dnia 12 kwietnia 2024 r. k. 15- 18 akt adm.

Przedstawiony stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach. Prawdziwość tych dokumentów nie była kwestionowana przez żądną ze stron, a tym samym stanowiły one podstawę poczynionych ustaleń.

Powyższy stan faktyczny był bezsporny między stronami.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu była zasadność decyzji Prezesa URE z dnia 12 kwietnia 2024 r. w przedmiocie określenia opłaty z tytułu koncesji za lata 2019-2022.

Podstawę materialnoprawną powstania opłaty koncesyjnej stanowi art. 34 p.e., w myśl którego przedsiębiorstwo energetyczne, któremu została udzielona koncesja, wnosi coroczną opłatę do budżetu państwa, obciążającą koszty jego działalności, zwaną dalej "opłatą koncesyjną". Wysokość opłaty koncesyjnej stanowi iloczyn przychodów przedsiębiorstwa energetycznego, uzyskanych ze sprzedaży towarów lub usług w zakresie jego działalności objętej koncesją, osiągniętych w roku powstania obowiązku wniesienia opłaty oraz odpowiedniego ze współczynników, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. Obowiązek wniesienia opłaty koncesyjnej powstaje na ostatni dzień roku kalendarzowego, w którym przedsiębiorstwo energetyczne osiągnęło z każdego rodzaju działalności objętej koncesją przychód większy lub równy zero. Szczegółowy sposób pobierania przez Prezesa URE opłaty koncesyjnej, w tym termin jej zapłaty, określają przepisy wykonawcze.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 12 października 2021 r. w sprawie opłaty koncesyjnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1938), które zastąpiło rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2018 r. w sprawie opłaty koncesyjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2277), przedsiębiorstwo energetyczne oblicza wysokość opłaty koncesyjnej dla każdego rodzaju działalności objętej koncesją i w terminie określonym w § 4 przedkłada Prezesowi URE informacje dotyczące obliczenia opłaty koncesyjnej oraz jej wysokości na formularzu w sprawie opłaty koncesyjnej, którego wzór stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia. Natomiast w myśl § 4 opłatę koncesyjną wnosi się na rachunek bankowy Urzędu Regulacji Energetyki, oddzielnie dla każdego rodzaju działalności objętej koncesją, w terminie do dnia 15 kwietnia roku następującego po roku powstania obowiązku wniesienia opłaty.

W rozpoznawanej sprawie treść przywołanych przepisów prawa nie budziła wątpliwości. Spór odnosił się zasadniczo do tego, czy zachodziły podstawy do obliczenia i nałożenia opłaty koncesyjnej za lata 2019- 2022 w stosunku do (...) z o.o. w związku z tym, że spółka została wykreślona z wykazu podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT, nie osiągała przychodu, a Prezes Zarządu spółki został skazany prawomocnym wyrokiem, przez co jak twierdzi spółka, powinna jej zostać cofnięta koncesja. Wobec zaś braku koncesji spółce nie zostałyby naliczone opłaty koncesyjne.

Mając na uwadze powyższe w pierwszej kolejności należało rozważyć charakter prawny opłaty koncesyjnej oraz jej związek z prowadzoną przez określony podmiot działalnością.

Powyższa problematyka była już w przeszłości przedmiotem licznych wypowiedzi doktryny i orzecznictwa.

Przyjmuje się, że opłata koncesyjna należy do kategorii szeroko rozumianych świadczeń ponoszonych na rzecz państwa, określanych mianem opłat administracyjnych i kwalifikowanych jako jeden z rodzajów danin publicznych ( tak Prawo energetyczne. Efektywność energetyczna. Tom I. Komentarz fragment: Prawo energetyczne. Efektywność energetyczna. Tom I. Komentarz red. dr hab. Marzena Czarnecka, Tomasz Ogłódek 2023, system Legalis ). Tym samym podobnie jak podatek, jest świadczeniem pieniężnym, ogólnym, bezzwrotnym, przymusowym; natomiast cechą charakterystyczną odróżniającą opłatę od podatku jest jej odpłatność. Z drugiej strony opłata koncesyjna stanowi swoistą zapłatę za uzyskanie zindywidualizowanego świadczenia oferowanego przez podmiot prawa publicznego ( tak wyr. Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2016 r., U 6/04, OTK-A 2006, Nr 1, poz. 3; wyr. WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 listopada2009 r., II SA/Go 705/09, Legalis ). Dlatego też przyjmuje się, że stanowi ona swoisty ekwiwalent związany z uzyskaniem określonego przywileju od państwa ( M. Zawiska, w: M. Swora, Z. Muras (red.), Prawo energetyczne, t. II, 2016, komentarz do art. 34, s. 508).

Tożsame stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Dla przykładu przywołać można wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie - VI Wydział Cywilny z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt VI ACa 996/15 ( opubl. Legalis). W którym dodatkowo wskazano, że:

- opłata koncesyjna nie jest świadczeniem przedsiębiorstwa energetycznego, które wnosi ono proporcjonalnie do okresu, w którym korzysta z udzielonej sobie koncesji;

- opłata koncesyjna jest uiszczona z góry do 31 marca każdego roku niezależnie od tego, czy działalność koncesjonowana wykonywana jest przez cały okres, za który opłata zostaje uiszczana, zaś jej wysokość ustalana jest na podstawie przychodów osiągniętych w roku poprzedzającym jej ustalenie. Sam zaś obowiązek zapłaty powstaje z dniem 1 stycznia każdego kolejnego roku, na który koncesja zostaje udzielana;

- wysokość opłaty koncesyjnej nie jest powiązana z długością okresu wykonywanej działalności objętej koncesją w danym roku;

- za ekwiwalent opłaty koncesyjnej uznać należy uzyskanie przez przedsiębiorcę uprawnienia, a nie korzystanie z niego. Nawet fakt wygaśnięcia koncesji np. na skutek śmierci uprawnionego z niej nie zmienia tego, że uzyskał on koncesję, a właśnie ten element jest ekwiwalentem opłaty koncesyjnej.

Tym samym uznać należy, że chociaż opłata koncesyjna uiszczana jest w związku z prawami wynikającymi z treści koncesji, to jednak nie odnosi się ona do faktycznego wykonywania działalności koncesjonowanej. Obowiązek jej uiszczenia oderwany jest od faktycznie zrealizowanych w danym roku działań lub obrotów. Jej wysokość ustalana jest na podstawie danych z roku poprzedniego, niezależnie od okresu ważności koncesji. Opłata koncesyjna stanowi ekwiwalent za uzyskanie koncesji. Jest jednorazową opłatą za wykonywanie działalności w danym roku kalendarzowym, nie podlega stopniowemu wykorzystywaniu i nie może być ustalana proporcjonalnie do okresu w danym roku, w którym działalność faktycznie była wykonywana.

Powyższe stanowisko jest także ugruntowane w orzecznictwie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ( zob. np. wyrok z dnia 30 maja 2022 r. sygn. akt XVII AmE 295/20, 14 lutego 2019 r. sygn. akt XVII AmE 45/17, z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt XVII AmE 180/20, 16 grudnia 2019 r. sygn. akt XVII AmE 184/18, z dnia 17 czerwca 2019 r. sygn. akt XVII AmE 149/17, opubl. Legalis).

Skoro zatem uiszczona opłata koncesyjna, stanowiąc jednorazową opłatę za wykonywanie działalności w danym roku kalendarzowym, nie podlega stopniowemu wykorzystaniu, to wygaśnięcie koncesji z upływem okresu na jaki została wydana nie ma znaczenia prawnego dla już uiszczonej i należnej za dany rok opłaty koncesyjnej. Opłata ta zostaje skonsumowana wraz z wygaśnięciem koncesji, niezależnie od powodu jej wygaśnięcia i niezależnie od terminu jej wygaśnięcia, a więc też niezależnie od długości okresu przez jaki w danym roku działalność koncesjonowana była wykonywana ( zob. wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn.. akt XVII AmE 19/17, opubl. Legalis).

Przedstawione poglądy i argumentacja, do której Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości się przychyla, wskazują, że dla ustalenia dla (...) sp. z o.o. odpowiedzialności z tytułu opłaty koncesyjnej za lata 2019- 2022, nie miała znaczenia okoliczność nieosiągania przez spółkę przychodów, czy nawet niewykonywania działalności.

Dla ustalenia tej odpowiedzialności nie miał znaczenia także fakt, że spółka została wykreślona z wykazu podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT, a Prezes Zarządu spółki został skazany prawomocnym wyrokiem. Wprawdzie podnoszona przez powódkę okoliczność wykreślenia spółki z rejestru stała się - w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 4 p.e. w zw. z art. 33 ust. 3 pkt 4 p.e. - powodem cofnięcia jej koncesji, aczkolwiek nastąpiło to dopiero 10 marca 2023 r. Do tego czasu decydującą okolicznością był fakt posiadania przez powódkę koncesji, z którą łączy się obowiązek uiszczania opłat koncesyjnych.

Należy wskazać, że po wydaniu koncesji organ nie musi wejść w posiadanie informacji o faktach, na które powołuje się powódka. To w gestii powódki jako koncesjonariusza leżało bieżące informowanie organu o zmianach w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej prowadzących do cofnięcia koncesji, tak aby nie ciążyły na niej obowiązki związane z posiadaniem koncesji, w szczególności nie były naliczane jej opłaty związane z posiadaniem koncesji. Spółka nie poinformowała jednak Prezesa URE o okolicznościach, o których mowa w art. 33 ust. 3 pkt 2-6 lub ust. 3a p.e., wobec czego dopiero, gdy organ powziął z urzędu informację w tym przedmiocie cofnął z urzędu koncesję. Zdaniem Sądu podnoszone przez powódkę zarzuty są zatem irrelewantne dla przedmiotowej sprawy.

Prowadzi to do konstatacji, iż na odwołującej spółce ciążył obowiązek wniesienia opłaty koncesyjnej w związku z udzieloną decyzją z 17 lipca 2014 r. koncesją na obrót paliwami ciekłymi. Opłata koncesyjna jest opłatą coroczną, której uiszczenie powinno nastąpić w terminie do 15 kwietnia każdego roku (§ 4 ww. rozporządzenia z 12 października 2021 r. w sprawie opłaty koncesyjnej). Obowiązek uiszczenia opłaty koncesyjnej przez powódkę powstał zatem każdego roku z dniem 1 stycznia, a dzień 15 kwietnia był jedynie ostatnim dniem terminu, w którym obowiązek ten mógł być corocznie zrealizowany.

W myśl § 5 pkt 1 lit. a rozporządzenia, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, w razie stwierdzenia, że opłata koncesyjna nie została obliczona i wniesiona, wzywa przedsiębiorstwo energetyczne do jej obliczenia i wniesienia w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. W razie jej nieuiszczenia uprawniony do określenia opłaty koncesyjnej w decyzji jest Prezes URE na podstawie mającej w tym zakresie zastosowanie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.), a konkretnie jej art. 21 § 3 w zw. z art. 2 § 2 i 3.

Niewątpliwie, to na skarżącej spółce ciążył obowiązek obliczenia i wniesienia opłat koncesyjnych za lata 2019, 2020, 2021 i 2022 w związku z udzieloną koncesją. Natomiast Przedsiębiorca do dnia wszczęcia postępowania nie wniósł opłaty należnej za wskazane wyżej lata z tytułu udzielonej koncesji oraz nie przesłał formularzy opłaty, choćby wskazujących na brak przychodów w danych latach. Wobec tego, Prezes URE był uprawniony do ustalenia tych opłat w drodze decyzji administracyjnej.

Z powodu braku danych umożliwiających dokonanie szacowania na podstawie jednej z metod, o których mowa w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej, Prezes URE oszacował podstawę opodatkowania w oparciu o złożony przez Przedsiębiorcę formularz opłaty koncesyjnej za 2018 r., uwzględniając kwotę przychodu osiągniętego przez Przedsiębiorcę w 2017 r. oraz średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych w kolejnych latach 2018 - 2021, tj. odpowiednio 101,6% (M.P. z 2019 r., poz. 64), 102,30 % (M.P. z 2020 r., poz. 72), 103,4% (M.P. z 2021 r., poz. 58), 105,1% (M.P. z 2022 r., poz. 31).

Sąd podzielił stanowisko pozwanego, że dla ustalenia opłat koncesyjnych miarodajne powinny być - z uwagi na brak informacji o wysokości przychodów uzyskanych za kolejne lata - przychody przedsiębiorstwa energetycznego uzyskane z działalności objętej koncesją w roku 2017. Nie bez znaczenia pozostaje kwestia, iż przedsiębiorca nie przedstawił dowodów na wielkość przychodów z tej działalności osiągniętych w tych latach. Skoro strona nie udzieliła Prezesowi URE niezbędnych informacji do obliczenia opłaty koncesyjnej, w szczególności nie przedłożyła zerowych formularzy opłaty, to słuszna była decyzja organu w zakresie wyboru jednej z metod oszacowania podstawy opodatkowania i dokonanie obliczenia na podstawie złożonych przez przedsiębiorcę danych za 2017 rok, zawartych w formularzu opłaty koncesyjnej za 2018 rok.

Zgodnie z art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy, określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania. Wszystkie wspomniane w tym przepisie warunki zostały przez Prezesa URE spełnione, bowiem zastosowanie przychodu osiągniętego z działalności koncesjonowanej w 2017 roku pomnożonego przez wskaźnik inflacyjny pozwalało na określenie przychodu z działalności koncesjonowanej osiągniętego przez spółkę w kolejnych latach w wysokości zbliżonej do potencjalnego przychodu.

Tym samym Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości wobec tak dokonanego oszacowania opłaty koncesyjnej.

Zaakcentować należy, iż w toku kontradyktoryjnego postępowania sądowego przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów odwołująca spółka nie przedstawiła żadnych dowodów podważających obliczenia dokonane przez Prezesa Urzędu. Należy bowiem podnieść, że powódka nie zakwestionowała schematu naliczenia opłat koncesyjnych, nie sformułowała przy tym żadnych zarzutów dotyczących postanowień art. 34 p.e. stanowiących podstawę obliczenia opłaty koncesyjnej ani rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 12 października 2021 r. w sprawie opłaty koncesyjnej, zatem ten fakt poprawności obliczeń należy uznać za przyznany.

W przedstawionym stanie rzeczy brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dlatego Sąd na podstawie art. 479 ⁵³ § 1 k.p.c. oddalił odwołanie w całości.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona, która przegrała proces zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi koszty niezbędne do dochodzenia lub obrony jego praw. Wobec oddalenia odwołania to (...) sp. z o.o. należało uznać za stronę, która przegrała proces i która jest zobowiązana do zwrotu kosztów procesu stronie przeciwnej, tj. Prezesowi URE. W związku z tym Sąd zasądził na rzecz pozwanego kwotę 720,00 zł stanowiącą wynagrodzenie radcy prawnego określone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).

SSO Małgorzata Wiliński

Sygn. akt XVII AmE 176/24

ZARZĄDZENIE

a

(...)

24.09.2025 r.

SSO Małgorzata Wiliński