Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 września 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Maciej Kruszyński

po rozpoznaniu w dniu 22 września 2025 r. w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z odwołania Syndyka masy upadłości (...) S.A. w upadłości w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o stwierdzenie nadpłaty

na skutek odwołania Syndyka masy upadłości (...) S.A. w upadłości w W. od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 13 grudnia 2024 roku, numer (...)

I.  oddala odwołanie;

II.  zasądza od Syndyka masy upadłości (...) S.A. w upadłości w W. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki 720 zł (siedemset dwadzieścia zł) tytułem kosztów zastępstwa procesowego, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

sędzia Maciej Kruszyński

Sygn. akt XVII AmE 15/25

UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, dalej: Prezes URE, decyzją z dnia 13 grudnia 2024 r. nr (...), na podstawie art. 72 § 1 i art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023, poz., 2383, ze zm.), dalej: o.p., w związku z art. 56 ust. 7a i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266, ze zm.) dalej: p.e., oraz w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 14 czerwca 2024 r. i 20 sierpnia 2024 r. w sprawie „o zwrot błędnie zapłaconej kwoty” przedsiębiorcy (...) S.A. w upadłości z siedzibą w C., posiadającemu numer identyfikacji podatkowej NIP: (...), w imieniu którego działa Syndyk masy upadłości, dalej: Przedsiębiorca, odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu wpłaconej kary pieniężnej wynikającej z decyzji Prezesa URE z dnia 11 października 2023 r. nr (...)w wysokości 15 484,56 zł (słownie: piętnaście tysięcy czterysta osiemdziesiąt cztery złote pięćdziesiąt sześć groszy) i zwrotu żądanej kwoty.

(decyzja z 13 grudnia 2024 r. k. 5-7)

Odwołanie od całości decyzji wniósł syndyk masy upadłości (...) S.A. w upadłości z siedzibą w C., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1)  art. 230 par. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe, dalej p.u., poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż kara pieniężna wymierzona decyzją Prezesa URE z dnia 11 października 2023 r. nr (...)winna zostać uregulowana przez syndyka, pomimo, iż wierzytelność o zapłatę tej kary wiąże się z działaniem upadłego przedsiębiorstwa przed datą ogłoszenia upadłości oraz nie wynika z zachowania syndyka, ani nie jest związana ani z zarządem ani z likwidacją masy upadłości,

2)  art. 236 par. 1 p.u. – poprzez jego niezastosowanie i pominięcie faktu, iż wszelkie wierzytelności w stosunku do upadłego wynikające z zachowania upadłego przed ogłoszeniem upadłości podlegają procedurze zgłoszenia wierzytelności i nie mogą być zaspakajane w innym trybie.

Wobec powyżej opisanych zarzutów strona odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz odwołującego się kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

(odwołanie, k. 8-14)

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki w replice na odwołanie wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

(odpowiedź, k. 24-30)

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:

5 września 2022 r . Sąd Rejonowy w Częstochowie ogłosił upadłość (...) S.A. w C..

o koliczność bezsporna

Decyzją z dnia 11 października 2023 r. znak (...) (...)Prezes Urzędu Regulacji Energetyki działając na podstawie art 168 pkt 1 oraz art. 169 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2021 r. poz. 610, z późn. zm.) w związku z art. 170 ust 1 i ust 2 pkt 1, art. 174 ust 1 ustawy oraz w związku z art. 52 ust 1, art. 59 pkt 2 ustawy OZE i § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Energii z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie zmiany wielkości udziału ilościowego sumy energii elektrycznej wynikającej z umorzonych świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w latach 2018-2019 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1559) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.) i art. 90 ust. 1 ustawy orzekł, że:

1) przedsiębiorca (...) S.A. z siedzibą w C., w imieniu i na rachunek którego działa pan J. P. – Syndyk masy upadłości (...) S.A. w upadłości, nie przestrzegała za rok 2021, określonego w art. 52 ust. 1 ustawy o odnawialnych źródłach energii w zakresie, o którym mowa w art. 59 pkt 2 ustawy z uwzględnieniem § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Energii z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie zmiany wielkości udziału ilościowego sumy energii elektrycznej wynikającej z umorzonych świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w latach 2018-2019, obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectw pochodzenia lub świadectw pochodzenia biogazu rolniczego od dnia wejścia w życie rozdziału 4 ustawy OZE tj. od dnia 01 lipca 2016 r. w instalacjach odnawialnego źródła energii znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zlokalizowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej na zasadach określonych w art. 47 ustawy, względnie uiszczenia opłaty zastępczej, w terminie do dnia 30 czerwca 2022 r.,

2) za niewywiązanie się z obowiązku opisanego w punkcie pierwszym wymierzył przedsiębiorcy (...) S.A. z siedzibą w C., w imieniu i na rachunek którego działa pan J. P. – Syndyk masy upadłości (...) S.A. w upadłości, karę pieniężną w kwocie 15.484,56 zł to jest w wysokości (...) % przychodu uzyskanego przez ww. przedsiębiorcę w 2022 r. z działalności koncesjonowanej polegającej na wytworzeniu energii elektrycznej i obrocie energią elektryczną.

okoliczność bezsporna

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł syndyk masy upadłości (...) S.A. w upadłości z siedzibą w C.. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów na skutek odwołania Syndyka masy upadłości od ww. decyzji Wyrokiem z dnia 20 marca 2024 r. w sprawie o sygn. akt XVII AmE 5/24, w pkt I. zmienił zaskarżoną decyzję:

a/ w zakresie punktu 1 (pierwszego) w ten sposób, że orzekł, iż przedsiębiorca (...) S.A. z siedzibą w C. , nie przestrzegał za rok 2021 określonego w art 52 ust 1 ustawy OZE (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r.) w zakresie, o którym mowa w art. 59 pkt 2 ustawy OZE (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r.) z uwzględnieniem § 1 pkt 2 rozporządzenia MK, obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectw pochodzenia energii elektrycznej wytworzonej z biogazu rolniczego od dnia wejścia w życie rozdziału 4 ustawy OZE, tj. od dnia 1 lipca 2016 r., w instalacjach odnawialnego źródła energii znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskie lub zlokalizowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej, na zasadach określonych w art. 47 ustawy OZE (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r.), względnie uiszczenia opłaty zastępczej, w terminie do dnia 30 czerwca 2022 r.;

b/ w zakresie punktu 2 (drugiego) w ten sposób, że orzekł, iż za niewywiązanie się z obowiązku opisanego w punkcie pierwszym wymierza przedsiębiorcy (...) S.A. z siedzibą w C., karę pieniężną w kwocie 15 484,56 zł (słownie: piętnaście tysięcy czterysta osiemdziesiąt cztery złote i pięćdziesiąt sześć groszy) to jest w wysokości (...) łącznego przychodu uzyskanego przez ww. przedsiębiorcę w 2022 r. z działalności koncesjonowanych polegających na wytwarzaniu energii elektrycznej i na obrocie energią elektryczną.

II. oddalił odwołanie w pozostałym zakresie,

Orzeczenie stało się prawomocne z dniem 4 maja 2024 r.

okoliczność bezsporna.

W dniu 14 czerwca 2024 r. i 20 sierpnia 2024 r. Syndyk masy upadłości (...) S.A. w upadłości zwrócił się do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z wnioskiem o zwrot błędnie wpłaconej kwoty 15 484, 56 zł. W tytule przelewu dokonanego w dniu 28 maja 2024 r. wskazano, że wpłata dotyczy kary pieniężnej wynikającej z decyzji Prezesa URE z dnia 11 października 2023 r. nr (...) i wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 20 marca 2024 r. sygn. akt XVII AmE 5/24. Przedsiębiorca uzasadniał swój wniosek tym, iż w jego opinii należność została opłacona omyłkowo, bowiem obejmuje ona karę dotyczącą działalności (...) S.A sprzed daty ogłoszenia upadłości, tj. przed 5 września 2022 r. i w związku z tym nie może być zaspokojona inaczej, niż w procedurze zgłoszenia wierzytelności i podziału masy upadłości.

Wnioski k. 1, 4 akt adm., potwierdzenia przelewów z dnia 28 maja 2024 k. 2, 5 akt adm.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o bezsporne twierdzenia stron. W pozostałym zakresie Sąd oparł się na dokumentach zgromadzonych w aktach administracyjnych i sądowych, mając na uwadze normę art. 229 i 230 k.p.c.

Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje:

Odwołanie podlegało oddaleniu.

Art. 72 § 1 o.p., stanowi, że za nadpłatę uważa się kwotę:

1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;

2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

Żadna z przesłanek z art. 72 o.p. w niniejszej sprawie nie wystąpiła, zatem wpłata w wysokości 15 484,56 zł dokonana przez syndyka w dniu 28 maja 2024 r. tytułem kary pieniężnej wynikającej z decyzji Prezesa URE z dnia 11 października 2023 r. nr (...) została dokonana w sposób prawidłowy i brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty.

Sąd w pierwszej kolejności odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 230 ust. 1 i 2 p.u.

Zgodnie z przepisem art. 230 ust. 1 i 2 p.u., do kosztów postępowania zalicza się wydatki bezpośrednio związane z ustaleniem, zabezpieczeniem, zarządem i likwidacją masy upadłości oraz ustaleniem wierzytelności, w szczególności wynagrodzenie syndyka oraz jego zastępcy, wynagrodzenie osób zatrudnionych przez syndyka oraz należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia tych osób, wynagrodzenie i wydatki członków rady wierzycieli, wydatki związane ze zgromadzeniem wierzycieli, koszty archiwizacji dokumentów, korespondencji, ogłoszeń, eksploatacji koniecznych pomieszczeń, podatki i inne daniny publiczne związane z likwidacją masy upadłości. Do innych zobowiązań masy upadłości zalicza się wszystkie niewymienione w ust. 1 zobowiązania masy upadłości powstałe po ogłoszeniu upadłości, w szczególności należności ze stosunku pracy przypadające za czas po ogłoszeniu upadłości, zobowiązania z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia masy upadłości, zobowiązania z zawartych przez upadłego przed ogłoszeniem upadłości umów, których wykonania zażądał syndyk, inne zobowiązania powstałe z czynności syndyka oraz przypadające za czas po ogłoszeniu upadłości renty z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i renty z tytułu zamiany uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę.

Zobowiązania na podstawie przywołanego przepisu dzielą się na dwie podkategorie, tzn. na „koszty postępowania” (art. 230 ust. 1 p.u.) oraz na „inne zobowiązania masy upadłości” (art. 230 ust. 2 p.u.). Wszystkie te zobowiązania zaspokajane są w postępowaniu upadłościowym zasadniczo poza planem podziału (art. 343 p.u.) – tzn. pokrywane są niezwłocznie w miarę posiadanych przez syndyka funduszy. Podkreślić należy, iż zobowiązania te zaspokaja się w całości w pierwszej kolejności tj. przed zaspokojeniem zobowiązań upadłościowych (art. 344 p.u.). Dopiero w sytuacji, gdy zobowiązania opisane w art. 230 ust. 2 p.u. nie mogą być zaspokojone w całości, dochodzi do ich zaspokojenia przez syndyka w drodze podziału funduszów masy upadłości (art. 343 ust. 1a p.u.). Podkreślenia jednakże wymaga to, iż zobowiązania masy upadłości nie podlegają ustaleniu w trybie zgłaszania przez wierzycieli swoich wierzytelności, a następnie umieszczania ich na liście wierzytelności (nawet gdyby miały być zaspokajane w ramach planu podziału – tj. należały do „innych zobowiązań masy upadłości”).

Powód nie zgadza się z taką konsekwencją, argumentując, że kara pieniężna nie jest ani kosztem postępowania upadłościowego ani też innym zobowiązaniem masy upadłości i w konsekwencji powinna być dochodzona wyłącznie w drodze zgłoszenia wierzytelności na zasadach przewidzianych w prawie upadłościowym.

Kwestia ta była już przedmiotem rozważań tutejszego Sądu.

Zgodnie z art. 230 ust. 1 p.u. do kosztów postępowania zalicza się wydatki bezpośrednio związane z ustaleniem, zabezpieczeniem, zarządem i likwidacją masy upadłości oraz ustaleniem wierzytelności, w szczególności (…). W myśl natomiast art. 230 ust. 2 p.u. do innych zobowiązań masy upadłości zalicza się wszystkie niewymienione w ust. 1 zobowiązania masy upadłości powstałe po ogłoszeniu upadłości, w szczególności (…). Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że dla określenia, czy dany koszt stanowi, czy też nie stanowi zobowiązanie masy upadłości, kluczowe znaczenie ma ustalenie chwili jego powstania (tj. czy powstał od dnia upadłości, czy też wcześniej).

Odwołanie powoda dotyczy zwrotu kwoty, z tytułu nałożonej przez Prezesa URE kary administracyjnej, która nie ma waloru wierzytelności podlegającej zgłoszeniu do masy upadłości. Kara wynika z działań upadłej spółki zanim wobec niej orzeczono upadłość. Tryb zgłoszenia wierzytelności sędziemu-komisarzowi należy uznać za wyłączną drogę dochodzenia w postępowaniu upadłościowym należności publicznoprawnych powstałych przed ogłoszeniem upadłości, a wyjątek od tej zasady dotyczy wierzytelności, które powstają na podstawie konstytutywnej decyzji organu (por.: Wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2000 r., I SA/Wr 634/99; por. również wyrok NSA z dnia 26 maja 2000 r., I SA/Wr 2549/98 - oba wyroki cytuję za: P. Miłek, Ogłoszenie upadłości a administracyjne postępowanie egzekucyjne, Mon.Praw. 2001, nr 2, s. 92 i n.).

Oznacza to, że jeżeli przed ogłoszeniem upadłości, czy też po ogłoszeniu – ale z przyczyn dotyczących okresu poprzedzającego upadłość, zostało wszczęte postępowanie zmierzające do wydania konstytutywnej decyzji, to nie może ono zostać zawieszone przed wydaniem tej decyzji, ponieważ wówczas organ nie miałby możliwości dochodzenia przysługującej mu wierzytelności w postępowaniu upadłościowym (bez decyzji wierzytelność nie istnieje).

Wierzytelność taka wówczas – de facto - powstaje po ogłoszeniu upadłości i nie podlega umieszczeniu na liście wierzytelności. Z tego powodu nie ma przeszkód, aby, po ogłoszeniu upadłości, toczyło się postępowanie dotyczące tej wierzytelności.

Decyzja w przedmiocie kary pieniężnej jest indywidualnym aktem administracyjnym, niekorzystnym dla jej adresata. Jest to jedna decyzja administracyjna, ale składająca się w warstwie materialnej z następujących elementów:

1)  stwierdzającego naruszenie obowiązków wynikających z norm pr. en., skutkujących nałożeniem kary pieniężnej;

2)  nakładającego karę pieniężną.

Należy więc odróżnić tę część decyzji, która dotyczy stwierdzenia naruszenia obowiązków wynikających z norm pr. en. i ma wyłącznie deklaratoryjny charakter, stwierdzający jedynie istnienie określonej sytuacji prawnej, od jej części konstytutywnej, zawierającej imperatyw postępowania, nakładający na adresata obowiązek zapłaty kary pieniężnej.

W części dotyczącej stwierdzenia naruszenia obowiązków wynikających z pr. en. decyzja ta ma deklaratoryjny charakter. Nie tworzy nowego stanu prawnego, lecz stwierdza, że dany stan faktyczny, ustalony w toku postępowania administracyjnego, wyczerpuje przesłankę naruszenia obowiązków uregulowanych w art. 56 pr. en.

Druga część decyzji, tj. w zakresie nałożenia kary pieniężnej, ma charakter konstytutywny, którego konsekwencją jest skuteczność orzeczonej sankcji karnoadministracyjnej, zasadniczo od momentu, w którym decyzja stała się prawomocna (ostateczna). Taki walor, przedmiotowa w sprawie decyzja, uzyskuje dopiero z momentem prawomocnego zakończenia postępowania przez SOKiK.

Zatem dopiero z tym momentem prawomocności powstaje możliwość egzekwowania środków represyjnych i zastosowania środków przymusu unormowanych w ustawie z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 599 z późn. zm.). Gdy stanie się ostateczna, a adresat nie będzie zachowywał się zgodnie z jej treścią (tj. nie uiści dobrowolnie kary pieniężnej), wówczas właściwy organ egzekucyjny będzie mógł, przez zastosowanie środków egzekucji administracyjnej, zmusić adresata do zachowania zgodnego z jej treścią, w sposób, który – w kontekście upadłości powoda – nie podlega przesądzeniu w tym postępowaniu. (zob.: Muras Zdzisław (red.), Swora Mariusz (red.), Prawo energetyczne. Tom II. Komentarz do art. 12-72, wyd. II, Opublikowano: WK 2016).

Z tych przyczyn syndycy często stoją na błędnym stanowisku co do konieczności zawieszenia postępowania w sprawie dotyczącej kary administracyjnej (zarówno na etapie postępowania przed Prezesem URE, jak również przed SOKiK). Jeżeli postępowanie nie dotyczy wierzytelności, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości, może ono toczyć się po ustaleniu osoby syndyka. Wówczas, art. 145 p.u. nie ma zastosowania. (por. też. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie VII ACa 839/17, Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dn. 28 marca 2022 r., sygn. VII AGa 494/21, z dnia 27 lipca 2022 r., sygn. VII AGa 1229/21).

Syndyk masy upadłości, jako strona w znaczeniu formalnym (procesowym), podejmuje czynności procesowe za upadłego i występuje w jego imieniu w toku procesu tj. działa za upadłego, ale w imieniu własnym. W takim wypadku świadczenie dochodzone przez lub od syndyka podlega zasądzeniu na rzecz lub od podmiotu będącego w upadłości, a nie na rzecz lub od syndyka i w związku z tym w rubrum orzeczenia oznacza się stronę postępowania w znaczeniu formalnym tj. syndyka, a w tenorze orzeczenia oznacza się stronę w znaczeniu materialnym tj. podmiot na rzecz, którego ma być zasądzone roszczenie z uwzględnieniem treści przywoływanego już wyżej przepisu art. 60 ¹ ustawy Prawo upadłościowe, stanowiącego że po ogłoszeniu upadłości, przedsiębiorca występuje w obrocie pod dotychczasową firmą z dodaniem oznaczenia „w upadłości”.

Tym samym oczywistym jest, że w treści decyzji, określającej sankcjonowane zachowanie oraz stronę do której decyzja ta jest kierowana, wskazuje się bezpośrednio przedsiębiorcę. To przedsiębiorca jest stroną w znaczeniu materialnoprawnym.

Sąd w tym składzie, czemu dawał wyraz w swoich wcześniejszych orzeczeniach dotyczących kar administracyjnych, dawał wyraz pewnym wątpliwościom powstającym na tle egzekwowania prawomocnej kary od przedsiębiorcy w upadłości. Kwestia ta nie jest ujmowana jednolicie w doktrynie, jak również w praktyce. Nie przesądzając tej kwestii jednak definitywnie podkreślić należy, że zasadnicza decyzji w tym zakresie należy do syndyka.

Skoro, w niniejszej sprawie, syndyk podjął decyzję o zaspokojeniu wierzytelności z tytułu kary administracyjnej powstałej po ogłoszeniu upadłości jako długu masy – nie można jednoznacznie stwierdzić, że decyzja ta pozbawiona jest podstaw. Z pewnością natomiast, nie prowadzi do wystąpienia którejkolwiek z przesłanek cytowanego wyżej art. 79 § 1 o.p. Co za tym idzie – jak również wskazano wyżej – nie ma podstaw do zwrotu wpłaconej kwoty.

Powyżej przedstawione okoliczności prowadziły do oddalenia odwołania na podstawie art. 479 ⁵³par. 1 k.p.c.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Z uwagi na oddalenie odwołania w całości, powoda należało uznać za stronę, która przegrała proces i zasądzić od niego na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w wysokości 720,00 zł ustalone w oparciu § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935 t.j. z dnia 2023.09.20).

sędzia Maciej Kruszyński