Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

formularz UWŁ

sygnatura akt

skazany

XII 1 K 372 / 25

M. G.

Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, można wypełnić części 3-8 formularza

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1. Wyroki wydane wobec skazanego

Lp.

Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny

Data wyroku albo wyroku łącznego

Sygnatura akt sprawy

1.

Sąd Rejonowy dla Warszawy
Pragi-Południe w Warszawie

22.05.2020r.

III K 1119 / 19

2.

Sąd Okręgowy w Warszawie

26.04.2022r.

XVIII K 16 / 22

3.

Sąd Rejonowy

dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie

11.08.2022r.

III K 559 / 22

4.

Sąd Rejonowy dla Warszawy
Pragi-Południe w Warszawie

04.09.2024r.

III K 530 / 24

5.

Sąd Rejonowy w Brzesku

10.09.2025r.

II K 332 / 25

0.1.1.2. Inne fakty

1.2.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

dotychczasowa karalność skazanego

odpisy wyroków w sprawach wskazanych w punkcie 1.1. oraz informacja o karalności

33, 34, 39-40, 41-42, 44, 54, 65

18-19

2.

przebieg postępowań wykonawczych

odpisy posta­nowień dot. postępowań wykonawczych

45, 67

3.

okresy odbywania kar

informacja o pobytach

37, 63

4.

zachowanie skazanego w czasie odbywania kar

opinia o skazanym

56-59, 62-63

1.2.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

---

---

---

---

1.Ocena Dowodów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.2.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1. i. 2.

odpisy wyroków, postanowień, infor­macja o karalności

dokumenty sporządzone przez uprawnione organy we właściwej formie

3.

informacja CZSW

miarodajna informacja o okresach pozbawienia wolności skaza­nego i o tym, kiedy które kary były wykonywane

4.

opinia o skazanym

sporządzona przez organ uprawniony; przedstawia kompleksową ocenę zachowania skazanego w jednostce penitencjarnej ( szerzej o opinii w sekcji dotyczącej wymiaru kary)

0.1.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

0.2.(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.2.1 albo 1.2.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

---

---

---

1.PODSTAWa KARY ŁĄCZNEJ

Lp.

Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny, data wydania wyroku albo wyroku łącznego i sygnatura akt sprawy

Kary lub środki karne podlegające łączeniu

[ 4.]

[ 4.]

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie

04.09.2024r.

III K 530/24

kara 6 miesięcy pozbawienia wolności

[5.]

[ 5.]

Sąd Rejonowy w Brzesku
10.09.2025r.

II K 332/25

kara 10 miesięcy pozbawienia wolności

Zwięźle o powodach połączenia kar lub środków karnych z wyjaśnieniem podstawy prawnej

W pierwszej kolejności wskazać należało, że M. G. pierwszego przestępstwa [ 1.] dopuścił się po dniu 1 lipca 2015r., a przed dniem 24 czerwca 2020r. Został za nie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie w sprawie III K 1119/19. Kara ograniczenia wolności wymierzona za to przestępstwo została wykonana (jako kara zastępcza pozbawienia wolności, od dnia 12 sierpnia 2021r. do dnia 8 lutego 2022r.). Zarazem czyn ten nie pozostawał w zbiegu realnym z żadnym innym przestępstwem (gdyby hipotetycznie stosować inny reżim przepisów kary łącznej w wyroku łącznym). Czyn, za który wymierzono tę karę nie pozostawał w zbiegu realnym z żadnym innym czynem. Postępowanie w tym zakresie zatem umorzono.

Kolejnych przestępstw (czyny przypisane wyrokami z pozycji [ 2.], [ 3.], [ 4.] i [ 5.]) skazany do­puścił się po dniu 23 czerwca 2020r. – siłą rzeczy wszystkie wyroki zostały wydane i uprawo­mocniły się po tej dacie.

Na przestrzeni ostatnich lat dochodziło do zmian przepisów dotyczących zasad wymierzania kary łącznej w wyroku łącznym. Z dniem 1 lipca 2015r. odstąpiono od konstrukcji zbiegu przestępstw zastępując ją konstrukcją zbiegu kar podlegających wykonaniu. Z dniem 24 czer­wca 2020r. nastąpiła kolejna zmiana przepisów dotyczących zasad wymierzania kary łącznej. Zasadniczo nastąpił powrót do obowiązującej przed dniem 1 lipca 2015r. konstrukcji zbiegu przestępstw.

Ustawodawca dokonując nowelizacji wprowadził przepis intertemporalny. Zawiera go art. 81 Ustawy z dnia 19 czerwca 2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzie­lanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami (...) oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem (...) (Dz. U. z 2020r., poz. 1086). Ustęp 1. stanowi, że przepisy rozdziału IX kodeksu karnego (czyli art. 85 i n.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020r. stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Z kolei z ustępu 2. wynika, że przepisy znoweli­zowane stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych po dniu wejścia w życie ustawy.

Wyżej wspomniano, że – pomijając pierwszy [ 1.] – pozostałe wyroki wobec skazanego zostały wydane i uprawomocniły się w okresie obowiązywania aktualnego reżimu łączenia kar. D.­go zastosowanie znalazły przepisy kodeksu karnego obowiązujące od dnia 24 czerwca 2020r. Zmiana art. 86 § 1 kk od dnia 1 października 2023r. (podwyższenie górnej granicy kary pozba­wienia wolności) nie miała znaczenia w przypadku skazanego, gdyż suma kar podlegających łączeniu nawet nie zbliżała się nawet do pierwotnej granicy 20 lat pozbawienia wolności.

Stosownie do brzmienia art. 85 § 1 kk jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przes­tępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przes­tępstwa.

Art. 86 § 1 kk stanowi, że sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 sta­wek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 30 lat pozbawienia wolności. Jeżeli najwyższą z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa jest kara 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 30 lat pozbawienia wolności, orzeka się tę karę jako karę łączną. Karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach.

Przestępstwa popełnione przez M. G. tworzyły dwa zbiegi realne.

Pierwszy zbieg realny stanowią czyny, za które został skazany wyrokami:



[ 2.] Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 26 kwietnia 2022r. (sygn. akt XVIII K 16/22);



[ 3.] Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
z dnia 11 sierpnia 2022r. (sygn. akt III K 559/22).

Przestępstwa, których dotyczą przywołane wyroki zostały popełnione – odpowiednio – dnia 15 lipca 2021r. [ 3.] oraz dnia 11 sierpnia 2021r. [ 3.], czyli przed dniem 26 kwietnia 2022r. (data wydania wyroku w sprawie XVIII K 16/22 [ 3.] – data graniczna realnego zbiegu przestępstw).

Za pierwszy z czynów został on skazany na karę ograniczenia wolności; za drugi – na karę pozbawienia wolności.

Kary te według aktualnej praktyki orzeczniczej nie podlegają łączeniu.

Art. 87 § 1 kk stanowi, że w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawie­nia wolności i ograniczenia wolności sąd wymierza karę łączną pozbawienia wolności, przyj­mując, że miesiąc ograniczenia wolności równa się 15 dniom pozbawienia wolności. Przez szereg lat łączenie tych kar było obligatoryjne, co uzasadniano wskazując, że przepis ten jed­noznacznie wprowadza wyjątek od zasady łączenia kar tylko tego samego rodzaju, uzasadnio­ny brakiem możliwości równoczesnego wykonywania wskazanych kar (np. wyrok SN z dnia 9.07.2003r., III KK 276/03, OSNwSK 2003/1/1530). Co więcej wskazywano, że zaniechanie przez sąd pierwszej instancji obowiązku wymierzenia kary łącznej obejmującej kary pozba­wienia wolności i ograniczenia wolności określone w przedstawionych wyżej sprawach stano­wi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 85 kk i art. 87 kk) oraz ma istotny wpływ na treść wydanego wyroku łącznego (wyrok SN z dnia 9.12.2009r., V KK 323/09, Lex nr 553769).

Powyższa linia orzecznicza straciła aktualność z dniem 11 czerwca 2019r., to jest wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w sprawie P 20/17 (OTK-A 2019/29), którego teza brzmi: Art. 87 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (…) w zakresie, w jakim nakłada na sąd obowiązek połączenia kar pozbawienia wolności i ograniczenia wolności oraz wymierzenia kary łącznej pozbawienia wolności po dokonaniu zamiany kary ograniczenia wolności na karę pozbawienia wolności, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Kons­ tytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W rezultacie obecnie w przypadku łączenia w wyroku łącznym kary pozbawienia wolności i kary ograniczenia wolności sądy nie powinny czynić tego w sposób automatyczny, lecz każ­dorazowo rozważyć, czy łączenie tych kar na zasadzie przewidzianej w kodeksie karnym jest uzasadnione na kanwie konkretnej sprawy (wyrok SA w Katowicach z dnia 2.09.2019r., II AKa 240/19, Lex nr 2977369). W świetle rozważań Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić należy, że połączenie kar będzie zasadne w sytuacji, kiedy są podstawy by stwierdzić, iż ska­zany uchyla się od wykonania kary ograniczenia wolności, co skutkowało zarządzeniem kary zastępczej lub są przesłanki do takiego zarządzenia. Natomiast w sytuacji, gdy przykładowo skazany odbywa karę pozbawienia wolności wymierzoną w innej sprawie lub jest tymczasowo aresztowany niemożność wykonywania kary ograniczenia wolności jest wynikiem okolicz­ności przynajmniej częściowo od niego niezależnych. W rezultacie powinien on uzyskać moż­liwość dobrowolnego przystąpienia do wykonywania kary ograniczenia wolności w postaci nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne po opuszczeniu jednostki penitencjarnej.

Właśnie taka sytuacja dotyczy M. G., który aktualnie odbywa karę 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności wymierzoną wyrokiem w sprawie opisanej w punkcie [ 2.]. Na wprowadzenie do wykonania oczekują dwie kolejne kary pozbawienia wolności. Ma też do wykonania karę ograniczenia wolności wymierzoną w sprawie III K 559/22 [ 3.]. Postępowa­nie wykonawcze jest w niej zawieszone z uwagi na pozbawienie wolności skazanego.

Skoro nie stwierdzono, iż skazany intencjonalnie uchyla się do wykonania kary ograniczenia wolności wymierzonej w sprawie III K 559/22 [ 3.], to nie było podstaw do połączenia tej kary z karą pozbawienia wolności wymierzoną za drugie przestępstwo pozostające w zbiegu.

Drugi zbieg realny stanowią czyny, za które M. G. został skazany wyrokami:



[ 4.] Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 4 września 2024r. (sygn. akt III K 530/24);



[ 5.] Sądu Rejonowego w Brzesku
z dnia 11 sierpnia 2022r. (sygn. akt III K 559/22).

Przestępstwa, których dotyczą przywołane wyroki zostały popełnione w dniu 12 październi­ka 2023r. [ 4.] i dnia 11 listopada 2023r. [ 5.], czyli przed dniem 4 września 2024r. (data wydania wyroku w sprawie III K 530/24 [ 4.] – data graniczna drugiego realnego zbiegu przestępstw). Za oba czyny wymierzono kary pozbawienia wolności.

1.WYMIAR KARY

Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy wymiarze kary łącznej

Orzekając w punkcie 1. wyroku karę łączną pozbawienia wolności Sąd kierował się dyrekty­wami określonymi w art. 85a kk i zastosował tzw. zasadę asperacji (zasadę mieszaną), sto­sownie do oceny stopnia związku podmiotowego, przedmiotowego oraz czasowego łączącego poszczególne przestępstwa.

Kara łączna pozbawienia wolności mogła zostać wymierzona w przedziale od 11 miesięcy (miesiąc powyżej najsurowszej kary jednostkowej wymierzonej za czyn opisany w punkcie [ 5.]) do 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności (suma obu kar jednostkowych).

Od dnia 1 lipca 2015r. w kodeksie karnym pojawił się nowy przepis. To art. 85a stanowiący początkowo, że orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobie­ gawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Od dnia 1 października 2023r. przepis ten stanowi: orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego.

Wprowadzenie tego przepisu zostało ocenione pozytywnie, bowiem dotychczas w polskich us­tawach karnych bardzo brakowało regulacji określającej tzw. ogólne dyrektywy wymiaru kary łącznej (J. Majewski, Kodeks karny. Komentarz do zmian 2015, Warszawa 2015, s. 306). Z rozważań tego komentatora ( ibidem, s. 308) należy przyłączyć się do poglądu, że partykuła przede wszystkim eksponuje w art. 85a kk cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, to wyróżnia je w stosunku do potrzeb w zakresie kształto­ wania świadomości prawnej społeczeństwa. Po nowelizacji przyjmować wolno, że wyekspo­nowanie celów kary w zakresie społecznego oddziaływania nie dezawuuje konieczności uwz­ględniania również celów zapobiegawczych, ale i wychowawczych, skoro art. 67 § 1 kkw na­dal stanowi, iż wykonywanie kary pozbawienia wolności ma na celu wzbudzanie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu jego społecznie pożądanych postaw, w szczególności po­ czucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego i tym samym pow­ strzymania się od powrotu do przestępstwa.

W rezultacie przepis ten ustanawia osobny, zamknięty katalog ogólnych dyrektyw wymiaru kary łącznej (odrębny od katalogu z art. 53 kk) składający się z dwóch dyrektyw: dyrektywy prewencji indywidualnej (szczególnej) oraz dyrektywy prewencji generalnej (ogólnej), a jed­nocześnie wyznacza, że druga z nich ma być dyrektywą wiodącą. Wobec nowelizacji art. 85a kk ustawodawca punkt ciężkości przesunął na prewencję generalną.

Niemniej stwierdzić trzeba, że ukonstytuowanie w art. 85a kk ogólnych dyrektyw wymiaru kary łącznej nie zdezaktualizowało dotychczasowej praktyki określania jej wysokości w zależ­ności od oceny nasilenia związku przedmiotowego, podmiotowego i czasowego spajającego przestępstwa, za które wymierzono kary podlegające łączeniu. Uzależnienie ukształtowania kary łącznej z wykorzystaniem dwóch zasad skrajnych lub jednej zasady pośredniej od istnie­nia (lub braku) związku przedmiotowego, podmiotowego i czasowego przestępstw nie wyni­kało wprost z żadnego przepisu kodeksu karnego z 1997 roku (tak samo wcześniej kodeksu karnego z 1969 roku). Był to wynik dorobku doktryny i judykatury. Zarazem i komentatorzy, i sądy wskazywały, że to właśnie wymogi prewencji indywidualnej i generalnej przemawiają by wymiar kary łącznej uzależniać od oceny nasilenia związku przedmiotowego, podmioto­wego i czasowego spajającego konkretne przestępstwa. Dlatego w ocenie Sądu Okręgowego art. 85a kk nie eliminuje trafności dotychczasowych rozwiązań orzeczniczych dotyczących zasad kształtowania kary łącznej (tak samo P. Kozłowska-Kalisz [w:] M. Mozgawa (red.), Ko­deks karny. Komentarz, Warszawa 2015, teza 1 in fine do art. 85a kk).

Przez związek podmiotowo-przedmiotowy rozumie się głównie podobieństwo rodzajowe zbie­gających się przestępstw, motywację i czas popełnienia każdego z nich (por. wyrok SA w Kra­kowie z dnia 2.07.1992r., II AKr 117/92, KZS 1992/3-9/50). Charakter więzi zachodzących między pozostającymi w realnym zbiegu przestępstwami, objawiającej się zwartością cza­sową, ale i popełnieniem czynów powiązanych ze sobą wspólnym zamiarem czy ciągiem dzia­łań sprawcy sprawia, że przy tego typu sytuacjach zaciera się indywidualny charakter poszcze­gólnych przestępstw, a ponownej oceny wymaga całe zjawisko, na które złożyły się wszystkie przypisane czyny (wyrok SA w Gdańsku z dnia 5.11.1998r., II AKa 260/98, Biul. SA w Gdań­sku 1999/1/108). Podobnie Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 8 marca 2001r. (II AKa 59/01, Prok. i Pr. 2002/3/21) zauważył, że zasadę absorpcji stosuje się, gdy przestępstwa objęte realnym zbiegiem w liczbie nie więcej niż dwa wskazują na bliską więź przedmiotową i podmiotową, są jednorodzajowe i popełnione zostały w bliskim związku czasowym i miej­scowym, stanowiąc jeden zespół zachowań sprawcy, objęty jednym planem, mimo godzenia w różne dobra osobiste. Całkowitą absorpcję można zastosować albo wtedy, gdy wszystkie czyny wykazują bardzo bliską więź podmiotową i przedmiotową, albo orzeczone za niektóre z czynów kary są tak minimalne, że w żadnym stopniu nie mogłyby rzutować na karę łączną, albo też istnieją jakieś inne szczególne okoliczności dotyczące osoby skazanego (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 14.03.2012r., II AKa 51/12, Lex nr 1143438). Absorpcja lub wymierze­nie kary łącznej zbliżonej w swojej wysokości do najsurowszej kary jednostkowej jest uzasad­nione w sposób szczególny w dwóch przypadkach: zbiegu bardzo poważnego przestępstwa z przestępstwem lub przestępstwami wyraźnie mniej groźnymi oraz w sytuacji, gdy przyjęcie wielu przestępstw zamiast jednego jest merytorycznie wątpliwe ze względu na nieostrość kry­teriów jedności czynu czy przestępstwa, tzn. gdy między przestępstwami istnieje ścisły zwią­zek rzeczowy, np. objęcie jednym planem działania, choć art. 12 kk nie znalazł zastosowania. Nadto wymiar kary łącznej w oparciu o zasadę absorpcji może mieć miejsce w takich przypad­kach, gdy z dwóch lub więcej przestępstw pozostających w zbiegu jedno dominuje w ocenie całości zdarzenia lub gdy związek czasowo-przestrzenny między nimi jest ścisły (wyrok SA w Warszawie z dnia 22.10.2015r., II AKa 307/15, Lex nr 1940502). Tezy te przyjmować aktu­alnie można z tą korektą, że ustawodawca wyeliminował pełną absorpcję, gdyż sąd obo­wiązany jest wymierzyć karę łączną powyżej najsurowszej kary jednostkowej, czyli – w przy­padku kary pozbawienia wolności – karę co najmniej o miesiąc wyższą.

W węźle utworzonym w punkcie 1. wyroku połączono kary wymierzone za:



kradzież pieniędzy i innych przedmiotów na szkodę S. A., dokonaną dnia 12 października 2023r. w W.[ 4.];



pomocnictwo do przestępstwa oszustwa na szkodę A. H., dokonane w nieusta­lonym miejscu dnia 11 listopada 2023r. [ 5.].

Były to przestępstwa czasowo stosunkowo nieodległe (odstęp miesiąca), ale popełnione na szkodę różnych pokrzywdzonych i w różnych miejscach. Jakkolwiek były to przestępstwa jed­norodzajowe (przeciwko mieniu), to jednak odmienne od siebie.

Popełnienie przestępstw podobnych w bliskich odstępach czasu uzasadnia znaczną absorpcję w wymiarze kary łącznej, ale dopuszczenie się ich na szkodę różnych pokrzywdzonych – ods­tąpienie od absorpcji pełnej na rzecz częściowej kumulacji, gdyż oznacza niekompletność kry­teriów ścisłego związku przedmiotowego i podmiotowego zbiegających się realnie przes­tępstw (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 7.03.1991r., II AKr 15/91, KZS 1991 /3/12). Tak samo częściowa kumulacja jest uzasadniona w przypadku popełnienia przestępstw jednorodza­jowych, nawet na szkodę tego samego pokrzywdzonego, ale w znacznych odstępach czaso­wych bądź bliższych czasowo, ale na szkodę różnych pokrzywdzonych.

Uwzględniając wymowę opinii o skazanym (/k. 62v/ ogólnie pozytywna: sumienne i z zaanga­żowaniem wywiązywanie się z obowiązków związanych z zatrudnieniem, brak przynależności do podkultury więziennej, dobre relacje interpersonalne ze współosadzonymi, regulaminowy stosunek do funkcjonariuszy, krytycyzm wobec popełnionych przestępstw, udział w terapii /regularny udział w zajęciach, przygotowanie do nich, właściwa i terminowa realizacja zadań indywidualnego programu terapeutycznego/) uznać należało, że kara łączna 1 roku i 1 mie­ siąca pozbawienia wolności stanowić będzie prawidłową syntetyczną, całościową ocenę za­chowań sprawcy, będąc właściwą oraz celową – z punktu widzenia prewencyjnego – reakcją na popełnione przez niego czyny.

Normy prawa karnego materialnego określają w sposób ogólny zasady orzekania kary łącznej. Nie zawierają one nakazu kierowania się wyłącznie dyrektywą pełnej absorpcji w odniesieniu do każdego skazanego. Skoro z przepisów nie wynika obowiązek kształtowania wymiaru kary łącznej przy zastosowaniu tylko jednej dyrektywy, najbardziej korzystnej dla skazanego, to posłużenie się zasadą częściowego pochłaniania nie może stanowić jakiegokolwiek naruszenia prawa materialnego (por. wyrok SN z dnia 17.05.2000r., IV KKN 39/99, Lex nr 51104).

1.Wymiar Środka karnego

Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy łącznym wymiarze środka karnego

nie dotyczy

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU łĄCZNym

Zwięźle o powodach uzasadniających inne rozstrzygnięcia z wyroku łącznego, w tym umorzenie postępowania, zaliczenie okresów na poczet kary łącznej

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w wyrokach opisanych w punktach 4. i 5. (czwartym i piątym) części wstępnej orzeczenia, nie objęte wyrokiem łącznym podlegają odrębne­mu wykonaniu – wynika to z treści art. 576 § 1 kpk

3.

powody umorzenia postępowania w pozostałym zakresie wyjaśniono powyżej

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

4.

skazanego zwolniono z obowiązku ponoszenia wydatków postępowania obciążając ni­mi Skarb Państwa

1.PODPIS