Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 2

Sygnatura akt

X Ka 823/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
z dnia 13 maja 2025 r., sygn. akt III K 870/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonej

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Prokurator zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż kwalifikacja prawna czynu, tj. art. 45 § 1 k.k., poprzez nieorzeczenie obligatoryjnego przepadku korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa, co powoduje, że orzeczenie nie odpowiada prawu.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja prokuratora jest zasadna. Brak wątpliwości, że orzeczenie przepadku korzyści majątkowej uzyskanej z popełnionego przestępstwa jest obligatoryjne. Zgodnie bowiem z art. 45 § 1 k.k., jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa, chociażby pośrednio, korzyść majątkową niepodlegającą przepadkowi przedmiotów wymienionych w art. 44 § 1 lub 6 k.k., sąd orzeka przepadek takiej korzyści albo jej równowartości. Przepadku nie orzeka się w całości lub w części, jeżeli korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.

Oskarżona D. J. została skazana przez Sąd pierwszej instancji za czyn
z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. Przy czym ustalono, że działała w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Nadto z popełnienia przestępstwa uczyniła sobie stałe źródło dochodu. W takich okolicznościach orzeczenie przepadku korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa było obligatoryjne.

Wyliczenia prokuratora przedstawione w uzasadnieniu apelacji – dotyczące wartości korzyści uzyskanej przez oskarżoną - należy uznać za słuszne. Należało przyjąć tu kwotę równej kosztom zakupu przez oskarżoną środków odurzających i substancji psychotropowych. W toku postępowania ustalono, że oskarżona nabyła od A. R. 120 g heroiny w cenie 75 zł za gram. Zatem wartość uzyskanej przez nią korzyści majątkowej wynosiła co najmniej 9.000 zł. Nie dokonując dodatkowych ustaleń, należało przyjąć przepadek korzyści majątkowej w tej wysokości.

Jednocześnie brak podstaw do orzeczenia przepadku w wyższej wysokości. Wiązałoby się to z potrzebą dokonania dodatkowych ustaleń faktycznych, co wykracza poza granice środka odwoławczego (w tym wypadku zakres zaskarżenia). Dlatego Sąd odwoławczy odstąpił od obciążenia oskarżonej wyższą kwotą uzyskanej korzyści z popełnionego przestępstwa. Zgodnie natomiast z art. 434 § 1 pkt 2 k.p.k. sąd odwoławczy orzeka w granicach zaskarżenia. Zmiana orzeczenia na niekorzyść oskarżonego może nastąpić wyłącznie w granicach podniesionych w apelacji wniesionej na jego niekorzyść. Pogorszenie sytuacji oskarżonego wskutek orzeczenia Sądu drugiej instancji nie może więc przekraczać granic tego środka odwoławczego.

Wniosek

Podnosząc powyższy zarzut, prokurator wniósł o:

1. zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie poprzez orzeczenie wobec oskarżonej D. J. przepadku korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa w kwocie 9.000 złotych,

2. utrzymanie w mocy wyroku w pozostałym zakresie.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Jak w Sekcji 3.1.

Lp.

Zarzut

2.

Obrońca oskarżonej wniósł apelację w całości na korzyść oskarżonej. Zarzucił zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów oraz w konsekwencji nie dążenie do wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności poprzez:

a. bezpodstawne uznanie za w pełni wiarygodne zeznań świadka A. R. w sytuacji, gdy:

i. przesłuchany na rozprawie głównej dnia 14 listopada 2024 r. nie przypominał sobie obrotu heroiną z oskarżoną mimo, iż odczytano mu w 2022 r. protokół jego zeznań z 2014 r.;

ii. zeznawał odmiennie przesłuchany na rozprawie głównej dnia 14 listopada 2024 r., co do ilości amfetaminy - wskazując, iż transakcje były na pół kilo -1 kilo, natomiast
w postępowaniu przygotowawczym zeznawał, iż mogło to być nawet 2 kg;

iii. zeznawał odmiennie przesłuchany na rozprawie głównej dnia 14 listopada 2024 r., wskazując, że „To było co miesiąc, może półtora, nie częściej” natomiast przesłuchany
w postępowaniu przygotowawczym zeznawał, iż „Po tej transakcji odbierałem od matki Arka amfetaminę średnio dwa razy w miesiącu”;

b. bezpodstawne uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonej;

i. w sytuacji, gdy świadek R. nie zaprzeczył jednoznacznie rozmów z oskarżoną dotyczących obrońcy dla jej syna oraz innych okoliczności ich znajomości;

ii. świadek potwierdził, iż bywał o oskarżonej w domu;

iii. wyjaśnienia oskarżonej są konsekwentne i tożsame na obu etapach postępowania w przeciwieństwie do zeznań świadka R., jak to powyżej wskazano;

2. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 ust 1 e.k.p.c. poprzez naruszenie zasady rzetelnego procesu karnego w szczególności polegające na oparciu ustaleń faktycznych wyłącznie na dowodach z pomówień, bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy w sytuacji, gdy
w niniejszym postępowaniu nie ujawniono jakiegokolwiek innego dowodu niż pochodzącego z pomówień, który mógłby posłużyć do oceny wiarygodności tychże zeznań;

Ewentualnie z najdalej idącej ostrożności procesowej, obrońca oskarżonej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to samoistne naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie występujących w sprawie istotnych wątpliwości dotyczących:

a. ilości transakcji pomiędzy A. R. a oskarżoną, ponieważ jak wynika z zeznań A. R., miał on poza pierwszą transakcją na 0,5 kg amfetaminy przeprowadzić jeszcze 4-5 transakcji, zatem przyjąć należy, że było ich łącznie z pierwszą 5 a nie 6;

b. ilości zakupywanych przez A. R. substancji odurzających, w sytuacji gdy świadek ten na etapie przesłuchania przed Sądem I instancji wskazał, że „Spotkań było kilka na pewno, ciężko mi powiedzieć dokładnie ile, przyjeżdżałem na pewno kilka razy. Ilości z tego co pamiętam to było pół kilo, może kilogram, za każdym razem jak przejeżdżałem”; tym samym, jako że świadek po odczytaniu zeznań z postępowania przygotowawczego nie prostowała, że były to większe ilości;

c. obrotu przez oskarżoną ze świadkiem heroiną – w sytuacji, gdy świadek nie pamiętał podczas przesłuchania na rozprawie głównej – w ramach swobodnej wypowiedzi „Pamiętam, że kupowałem od oskarżonej amfetaminę, o innych narkotykach nie pamiętam” a co równie istotne – świadek miał odświeżoną treść protokołu z 2014 r. – albowiem jak wynika z treści protokołu jego przesłuchania z dnia 2 czerwca 2022 r. – „Świadkowi odczytano jego zeznania złożone do protokołu
z dnia 31 marca 2014 r. godz. 09:00 w całości” (karta: 122 verte);

bazując na powyższym należy przyjąć, iż transakcje przedstawiały się następująco:

- 1 transakcja: 0,5 kg,

- 2 transakcja: 1 kg,

- 3 transakcja: 1 kg albo 0,5 kg,

- 4 transakcja: 1 kg albo 0,5 kg,

- 5 transakcja: 1 kg albo 0,5 kg,

co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na błędnym wyliczeniu, iż oskarżona miała uczestniczyć w obrocie 7,5 kg amfetaminy, w sytuacji gdy ta ilość po zastosowaniu art. 5 § 2 k.p.k. powinna zostać zredukowana do ilości od 3 kg do 4,5 kg oraz błędnego przypisania oskarżonej obrotu heroiną, co w konsekwencji doprowadziło do rażącej niewspółmierności kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. z uwagi na okoliczność przypisania oskarżonej zbyt dużej ilości środków odurzających - co
w przypadku zmiany opisu czynu winno również prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia o karze - proporcjonalnie do zmniejszenia ilości środków w obrocie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty obrońcy oskarżonej podniesione w apelacji są oczywiście bezzasadne.

Sąd dokonał prawidłowej oceny dowodów i prawidłowo ustalił stan faktyczny. Dotyczy to przede wszystkim zeznań A. R. (świadka koronnego), kwestionowanych przez obrońcę.

Słusznie Sąd uznał te zeznania za wiarygodne. Świadek, na etapie postępowania przygotowawczego, wskazał okoliczności nawiązania znajomości, a następnie współpracy z oskarżoną. Zeznał, że wcześniej kupował amfetaminę od syna oskarżonej, A. S. (tzw. A. z M.). Odnosząc się do zarzutów obrońcy, świadek zeznawał w wielu postępowaniach, na okoliczność wielu przestępstw popełnionych przez różne osoby (w rozmaitych konfiguracjach). Trudno zatem wymagać, żeby po upływie tak długiego czasu pamiętał dokładne wartości poszczególnych transakcji narkotykowych. Wbrew wywodom obrońcy, pewne rozbieżności (dotyczące chociażby ilości narkotyków objętych transakcjami) należało uznać za argument na rzecz wiarygodności świadka. Nie dążył on bowiem do przedstawienia organom procesowym jakiejś wyuczonej wersji zdarzenia, która na poszczególnych etapach procesu byłaby zgodna w najdrobniejszych szczegółach. Analizując zeznania złożone przed Sądem, brak podstaw do przyjęcia, aby świadek uzupełniał luki pamięciowe domysłami. Szczerze przyznał, że niektórych okoliczności zdarzeń nie pamięta. Jest zrozumiałe, że w toku postępowania przygotowawczego świadek pamiętał więcej szczegółów dotyczących transakcji narkotykowych. Na rozprawie – po upływie niemal 14 lat od inkryminowanych zdarzeń – niektóre ich szczegóły musiały ulec zatarciu. Z tego względu należało przyjąć wersję, którą świadek przedstawił w postępowaniu przygotowawczym, kiedy lepiej pamiętał poszczególne transakcje oraz ilości środków odurzających.

Prawidłowo przy tym przyjął Sąd pierwszej instancji, że wersja świadka koronnego została częściowo zweryfikowana zeznaniami K. W.. Świadek potwierdził kupno amfetaminy od A. R., który z kolei nabywał ją od oskarżonej. Świadek nie wiedział, skąd pochodzi narkotyk. Jest to zresztą w pełni zrozumiałe. Tego typu transakcje z natury rzeczy cechują się dyskretnością. Nie zawsze wymagają obecności osób trzecich. Tak było w przypadku transakcji będących pochodną nabycia środków od oskarżonej. Zeznania świadka W. stanowią jednak poszlakę, która wskazuje na cel i przeznaczenie środków odurzających zakupionych przez A. R. od oskarżonej.

Sąd odwoławczy dodatkowo zauważa, że świadek koronny logicznie wytłumaczył, dlaczego oskarżona „przejęła” transakcje po swoim synu, który został tymczasowo aresztowany. Oskarżona miała motyw osiągania w ten sposób korzyści majątkowych. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem obrońcy, że gdyby D. J. rzeczywiście osiągała korzyści majątkowe z transakcji narkotykowych, to jej sytuacja życiowa i majątkowa uległaby poprawie. Na przykład mogłaby spłacić swe zadłużenie. Takie podejście jest sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Z reguły osoby dokonujące transakcji narkotykowych (i to na tak dużą skalę) nie są zainteresowane ujawnieniem swych dochodów z nielegalnych źródeł. Za ukryciem środków pochodzących z przestępstw przemawia chociażby ryzyko zainteresowania organów ścigania i obligatoryjny przepadek korzyści uzyskanych z przestępstw (w przypadku ich ujawnienia).

Nie ma też podstaw, żeby uznać, iż świadek koronny fałszywie pomówił niewinną osobę, która nie miałaby (jak wynika z wywodów obrońcy) żadnej styczności ze środkami odurzającymi. Brak nawet uprawdopodobnienia motywu składania fałszywych zeznań na szkodę oskarżonej. Należy podkreślić, że swymi zeznaniami świadek koronny obciążył także samego siebie. Nie sposób przy tym uznać oskarżoną za przypadkową osobę pomówioną przez świadka. Oskarżona była świadkowi wcześniej znana. Była związana ze środowiskiem, w którym dochodziło do regularnych transakcji narkotykowych i popełniania innych przestępstw. Oskarżona poznała A. R. na wcześniejszym okresie, kiedy kupował amfetaminę od jej syna. Przychodził do ich mieszkania. Oskarżona miała świadomość, czym się zajmuje jej syn. Świadek koronny nie wskazuje na inne przestępstwa, które miały być w tym okresie popełnione. Natomiast przedstawił racjonalne powody „przejęcia” przez oskarżoną transakcji narkotykowych po swym synu, który nie mógł ich dokonywać z powodu pozbawienia wolności. Oskarżona miała realne możliwości, aby kontynuować ten proceder, wykorzystując istniejący, nielegalny kanał dystrybucji.

Brak przy tym podstaw do kwestionowania zeznań świadka koronnego ze względu na przysługujący mu status procesowy. Zeznania świadka koronnego są legalnym dowodem pozyskiwanym w ramach procedury karnej. Wykorzystanie tego dowodu nie jest zakazane ani w Konstytucji RP, ani w Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Natomiast z przepisów tych wynika wymóg rzetelnego postępowania i zapewnienia oskarżonemu prawa do obrony, w tym możliwości kwestionowania zeznań świadka koronnego. Nie oznacza to jednak nakazu dowodowego, aby dowód ten „z automatu” zdyskwalifikować. Wszak jego przeprowadzenie wymaga spełnienia rygorystycznych przesłanek formalnych i materialnych. Złożenie fałszywego zeznania jest zagrożone nie tylko odpowiedzialnością karną, ale także utratą statusu i koncesji procesowych. Dotyczy to również korzyści procesowych uzyskanych w innych sprawach. Skoro ustawodawca nie wprowadził tu żadnego zakazu dowodowego, sąd nie może wprowadzać takiego zakazu w drodze wykładni. Motyw uzyskania korzyści procesowej z powodu złożenia zeznań obciążających inne osoby jest wpisany w istotę tej instytucji procesowej. Gdyby sam fakt złożenia zeznań w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej miałby ipso facto dyskwalifikować ten dowód – instytucja świadka koronnego byłaby normatywnie pusta i pozbawiona sensu. Ustawa wymaga tu więc weryfikacji dowodu, a nie jego eliminacji.

Oczywiście motywacja złożenia tych zeznań podlega ocenie przez pryzmat kryteriów z art. 7 k.p.k. Motywacja ta bywa zróżnicowania i nie zawsze wynika z obowiązku mówienia prawdy (może to być, przykładowo, lęk, chęć odwetu, ochrona interesów własnych lub bliskich osób). Jednak w niniejszej sprawie inne motywy niż chęć dostarczenia organom ścigania dowodu zgodnego z prawdą należało zdecydowanie wykluczyć. Oczywiście sama treść zeznań świadka koronnego wymaga szczególnej ostrożności i weryfikacji (także przy użyciu alternatywnych źródeł dowodowych). Oznacza to przede wszystkim analizę zeznań pod względem spójności, konsekwencji, podania szczegółów, które mogą być weryfikowane przez organy ścigania. Zeznania świadka koronnego wymagają konfrontacji z innymi dowodami. Jak wskazano wyżej, Sąd pierwszej instancji uczynił zadość tym wymaganiom. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono wnikliwą i szczegółową analizę wersji świadka koronnego. Zwrócono uwagę na inne źródła dowodowe, które, w świetle dyrektyw z art. 7 k.p.k., przemawiały za uznaniem zeznań świadka za wiarygodne.

Brak również podstaw do uwzględnienia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie ilości narkotyków objętej poszczególnymi transakcjami. Nie ma podstaw do jej zredukowania, a w konsekwencji do zmiany rozstrzygnięcia o karze (jak należy wywodzić z treści apelacji). W tym zakresie Sąd odwoławczy zważył, że pomimo znacznego upływu czasu od daty przestępstw objętych zarzutami, ilość środków odurzających oraz kwalifikacja z art. 65 § 1 k.k. stanowią bardzo poważne okoliczności obciążające. W tym kontekście kara wymierzona oskarżonej powinna być bardziej traktowana jako rażąco łagodna, a nie zbyt surowa. Przeciwko zmianie wyroku w tym zakresie przemawia jednak kierunek środka odwoławczego oraz zakres zaskarżenia w apelacji prokuratora.

Wniosek

Obrońca wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonej od stawianych jej zarzutów;

ewentualnie

2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

ewentualnie

3. zmianę orzeczenia w ten sposób, że zmieniony zostanie opis czynu zarzucanego oskarżonej - poprzez zmniejszenie ilości amfetaminy mającej być przedmiotem obrotu z ilości 7,5 kg do ilości 3 - 4,5 kg oraz wyeliminowanie z opisu czynu środka odurzającego w postaci heroiny.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Jak w Sekcji 3.1.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Brak

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Brak

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd zmienił zaskarżony wyrok, orzekając dodatkowo przepadek korzyści majątkowej pochodzącej z popełnienia przestępstwa w kwocie 9.000 (dziewięciu tysięcy) złotych wobec oskarżonej D. J.. W pozostałym zakresie Sąd utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd Odwoławczy uwzględnił apelację prokuratora, która okazała się zasadna. Zgodnie
z obowiązkiem wynikającym z art. 45 § 1 k.k. należało orzec przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa.

Brak podstaw do uwzględniania apelacji obrońcy oskarżonej z powodu okoliczności wskazanych w Sekcji 3.1.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Okręgowy zwolnił oskarżoną od kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami w nim poniesionymi Skarb Państwa.

7.  PODPIS

SSO Leszek Parzyszek SSO Sebastian Ładoś SSO Iwona Strączyńska

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator Prokuratury Okręgowej
w Katowicach

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Prokurator zaskarżył wyrok Sądu I instancji w części dotyczącej orzeczenia
o przepadku.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Obrońca oskarżonej zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana