Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie IX Wydział Karny - Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: sędzia SO Piotr Kluz

Protokolant: Klaudia Brodnicka

po rozpoznaniu w sprawie cudzoziemca A. M., s. A. i A., ur. (...) w H. (S.)

zażalenia cudzoziemca

na postanowienie Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie V Wydziału Karnego z dnia 24 czerwca 2025 r. w przedmiocie umieszczenia cudzoziemca w strzeżonym ośrodku

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

postanawia:

1.utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;

2.kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa;

UZASADNIENIE

Postanowieniem Sądu Rejonowego dla m. st. w Warszawie z dnia 24 czerwca 2025r. w sprawie o sygnaturze V Ko 2804/25 umieszczono cudzoziemca A. M. w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców na okres 3 miesięcy od dnia zatrzymania. tj. do dnia 21 września 2025 roku, do godziny 11:54. Cudzoziemiec złożył zażalenie na wspomniane postanowienie w dniu 3 lipca 2025 r. (data wpływu), zarzucając mu: narażenie go na ryzyko poważnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, okoliczność ubiegania się przez cudzoziemca o ochronę międzynarodową, nierozważenie przez Sąd Rejonowy alternatyw wobec środków detencyjnych oraz narażenie skarżącego na uszczerbek jego zdrowia psychicznego i dobrostanu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Analiza akt przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy miał dostateczne podstawy do uznania, że wobec A. M. zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 398 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 398a pkt. 4 lit. a ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 769) uzasadniające w konsekwencji wydanie kwestionowanej decyzji procesowej.

Poza sporem jest, że cudzoziemiec został zasadnie zatrzymany 23 czerwca 2025 r. w (...) w W., uprzednio będąc odesłanym na terytorium RP z Królestwa Niderlandów na podstawie art. 18 ust. 1c Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2023 z dnia 26 marca 2013 r.. Kontrola straży Granicznej wykazała, że nie posiadał on przy sobie dokumentów potwierdzających jego tożsamość oraz uprawniających go do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Straż Graniczna ustaliła, że Cudzoziemiec ostatni raz z kraju pochodzenia wyjechał w roku 2013. Następnie przebywał około 10 lat na terytorium Libanu, zaś pod koniec 2023 roku dotarł drogą lotniczą na terytorium Federacji Rosyjskiej, skąd przedostał się na teren Republiki Białoruś, by ostatecznie w dniu 2 czerwca 2024 roku przekroczyć nielegalnie graniczę z Rzeczpospolitą Polską. Na terytorium RP w dniu 7 czerwca 2024 r. cudzoziemiec złożył za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w C. wniosek o udzielenie mu ochrony międzynarodowej. Postanowieniem Komendanta Placówki SG w C. numer (...) zastosowano wobec cudzoziemca tzw. środki alternatywne, do czasu wydania w jego sprawie ostatecznej decyzji w przedmiocie udzielenia mu ochrony na terytorium RP. Decyzją Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z dnia 2 sierpnia 2024 roku nr. (...) umorzono postępowanie w sprawie nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy. A. M. w czasie trwania procedury administracyjnej opuścił jednak terytorium RP i wjechał nielegalnie do Królestwa Niderlandów, skąd został z powrotem przekazany władzom polskim. Po zatrzymaniu w trybie art. 394 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 roku o cudzoziemcach, została wobec A. M. wydana decyzja Komendanta Placówki SG (...) o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (k. 31), nakazująca opuścić mu terytorium RP oraz zakazująca mu wstępu na obszar Schengen na okres 3 lat.

Przechodząc zaś do zarzutów zawartych w zażaleniu cudzoziemca stwierdzić należy, że przytoczone w pierwszej kolejności narażenie skarżącego na poważną krzywdę w przypadku powrotu do kraju pochodzenia nie stanowi okoliczności relewantnej dla niniejszego postępowania. Przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego nie było bowiem wydalenie cudzoziemca do kraju pochodzenia. Wspomniana kwestia jest przedmiotem oddzielnego postępowania administracyjnego, a środek izolacyjny zastosowane wobec A. M. ma za zadanie jedynie zapewnienie prawidłowego przebiegu procedur deportacyjnych, bez rozstrzygania o meritum sprawy.

W dalszej kolejności należy odmówić słuszności zarzutowi jakoby skarżący ubiegał się o ochronę międzynarodową w Rzeczpospolitej Polskiej. W przeszłości A. M. faktycznie ubiegał się o status uchodźcy na terytorium RP, jednak, wykazując lekceważący stosunek do polskiego porządku prawnego, nielegalnie wyjechał do Królestwa Niderlandów. Przy zatrzymaniu zaś skarżący zeznał funkcjonariuszom Straży Granicznej, że nie zamierza ubiegać się już o ochronę międzynarodową na terytorium RP (k. 28v.) .

Ponadto, w ocenie Sądu Okręgowego słusznym było nierozważenie stosowania wobec skarżącego środków nieizolacyjnych. Jak wynika z akt sprawy, w szczególności z protokołu przesłuchania cudzoziemca w Sądzie Rejonowym (k. 35), nie posiada on stałego miejsca pobytu na terytorium Polski, nie dysponuje znacznymi środkami pieniężnymi, a także w przeszłości nie stosował się do zastosowanych wobec niego środków wolnościowych. Zważyć należy, że niezastosowanie wobec skarżącego umieszczenia w strzeżonym ośrodku może skutkować zakłóceniem prawidłowego przebiegu procedur deportacyjnych.

Wreszcie, przechodząc do zarzutu narażenia na szkodę zdrowia i dobrostanu skarżącego, wskazać należy, że w ramach badania lekarskiego (k. 26) nie stwierdzono wobec niego przeszkód do umieszczenia w ośrodku strzeżonym. Ponadto, cudzoziemiec, jako osoba nieposiadająca stosownych dokumentów potwierdzających tożsamość i prawo do opieki medycznej, będzie posiadał w ramach pobytu w ośrodku zamkniętym lepszy dostęp do opieki zdrowotnej, niż miałoby to miejsce w przypadku niezastosowania takiego środka. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak na wstępie.