Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

POSTANOWIENIE

Dnia 11 grudnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie VIII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Dariusz Łubowski

Protokolant: Dariusz Markowski

przy udziale Prokurator Barbary Koszałki

po rozpoznaniu sprawy S. Ç.

skazanego za popełnienie czynu z artykuł 188/3, 188/6, 62/1 i 53/1-2-3 tureckiego kodeksu karnego, mogącego być odpowiednikiem art. 56 ustęp 1 i 2 ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii

zatrzymanego w dniu 19 października 2025 roku o godzinie 02:00 przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji W. (...)na podstawie czerwonej noty I.

z wniosku Prokuratora Prokuratury Okręgowej w (...)z dnia 24 listopada 2025 r.

w przedmiocie stwierdzenia prawnej dopuszczalności przekazania osoby ściganej

postanawia

1)  na podstawie art. 603 § 1 i § 2 k.p.k., art. 604 § 1 k.p.k. a contrario, art. 1 Europejskiej Konwencji o Ekstradycji sporządzonej w P. dnia 13 grudnia 1957 r. (Dz.U. z dnia 21 czerwca 1994 r.) stwierdzić prawną dopuszczalność przekazania S. Ç. , obywatela Turcji, ur. (...), w K. (Turcja), syna R.i M. A. z domu K., którego tożsamość ustalono na podstawie paszportu o numerze (...) wydanego przez władze Turcji w dniu 9 września 2022 roku, ważnego do dnia 9 września 2032 roku oraz karty pobytu numer (...) wydanej w dniu 31 stycznia 2024 roku - władzom Republiki Turcji celem wykonania kary pozbawienia wolności;

2)  kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

S. Ç. ścigany jest na podstawie czerwonej noty I.o numerze (...)wydanej w dniu 8 października 2025 roku przez władze Republiki Turcji w celu wykonania kary pozbawienia wolności.

Ścigany S. Ç. został skazany za czyn polegający na tymi, iż w dniu 29 października 2022 roku w I. manipulował śrubokrętem przy motocyklu, a następnie usunął baterię z motocykla i umieścił 6 tabletek (...) w obszarze akumulatorów, wraz z 21 (...) i 3 tabletki (...) w kask motocyklowy, łącznie 420 tabletek sklasyfikowanych jako substancje odurzające i psychotropowe, zostały zajęte. Według raportu medycyny sądowej, we krwi skazanego znaleziono metamfetaminę i amfetaminę, również P. jest jednym z aktywnych składników narkotyku. Biorąc pod uwagę ilość zabezpieczonych substancji, miejsce i okoliczności ich znalezienia oraz dowody zawarte w aktach sprawy, ustalono, że podejrzany posiadał je w celu sprzedaży, a nie użytku osobistego. Materiał dowodowy był wystarczający, aby skutecznie wnieść przeciwko niemu oskarżenie publiczne o popełnienie zarzucanego mu przestępstwa.

Przedmiotowy czyn zakwalifikowano 188/3, 53/1, 62/1, 52/2, 52/4, 188/6 tureckiego kodeksu karnego numer 5237, mogącego być odpowiednikiem art. 56 ustęp 1 ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Został skazany na karę 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności – wyrok z dnia 16 maja 2023 roku Karsiyaka 2. High Criminal Court, numer 2023/16 Esas, 2023/296 Karar.

Skazany został zatrzymany w dniu 19 października 2025 roku o godzinie 02:00 przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji Policji W. (...)na podstawie czerwonej noty (...)o numerze (...) wydanej w dniu 8 października 2025 roku w celu wykonania ww. kary pozbawienia wolności.

W toku przesłuchania w Prokuraturze ścigany wyjaśnił, że nie przyznaje się do zarzucanego czynu i złożył wyjaśnienia.

Wnioskiem z dnia 20 października 2025 r. prokurator Prokuratury Okręgowej w (...)wniósł o zastosowanie wobec ściganego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na 7 dni.

W dniu 21 października 2025 roku, Sąd Okręgowy w Warszawie wydał postanowienie o zastosowaniu wobec S. Ç. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres 7 dni, to jest do dnia 26 października 2025 roku do godziny 2:00.

W dniu 23 października do tut. Sądu wpłynął wniosek Prokuratury Okręgowej w Warszawie o przedłużenie tymczasowego aresztowania na okres 40 dni.

Postanowieniem z dnia 24 października Sąd Okręgowy w Warszawie przedłużył stosowanie tymczasowego aresztowania na dalszy okres 40 dniu, to jest do dnia 28 listopada 2025 roku do godziny 2:00 (data po sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej).

W dniu 21 listopada 2025 roku za pośrednictwem Biura(...) Komendy Głównej Policji do Prokuratury Okręgowej w (...)wpłynęły kopia wniosku władz Turcji o ekstradycję obywatela tureckiego – S. Ç. – celem wykonania orzeczonej wobec niego kary wraz z materiałami w języku polskim i tureckim.

W załączonej dokumentacji znalazły się: wyrok skazujący Sądu tureckiego o numerze 2023/296, wyrok tureckiego Sądu Okręgowego numer 2023/2780, orzeczenie z dnia 17 listopada 2023 roku o przekształceniu kary grzywny na karę pozbawienia wolności oraz decyzja o skierowaniu do pracy na rzecz społeczności, adnotacja o uprawomocnieniu się wyroku z dnia 11 października 2023 roku, nakaz aresztowania skazanego z dnia 11 października 2023 roku, nakaz aresztowania z dnia 5 grudnia 2023 roku, wyciąg z tureckich przepisów karnych, mających zastosowanie do niniejszej sprawy, odpis z ewidencji ludności.

Dnia 24 listopada 2025 roku Prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie pismem do Sądu Okręgowego w Warszawie wniósł o wydanie postanowienia w przedmiocie stwierdzenia prawnej dopuszczalności przekazania osoby ściganej oraz o przedłużenie tymczasowego aresztowania w stosunku do S. Ç. na okres niezbędny do wykonania wniosku ekstradycyjnego.

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2025 roku Sad Okręgowy w Warszawie przedłużył stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec ściganego na dalszy czas określony, to jest do dnia 26 lutego 2026 roku do godziny 2:00.

Sąd zważył, co następuje.

Wniosek o stwierdzenie prawnej dopuszczalności wydania S. Ç. organom wymiaru sprawiedliwości Turcji zasługuje na uwzględnienie.

W doktrynie, jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że orzekając o prawnej dopuszczalności wydania osoby ściganej, sąd polski powinien być przekonany o dostatecznych dowodach uprawdopodobniających popełnienie przestępstwa przez osobę ściganą. Nie muszą one być jednak dowodami źródłowymi dołączonymi przez państwo wzywające, jeżeli fakty uprawdopodobniające popełnienie czynu wynikające z wniosku i dołączonych do niego materiałów, nie wywołują wątpliwości.

Przechodząc do analizy prawnej czy w sprawie zachodzą przesłanki obligatoryjne odmowy wydania ściganego wskazane w art. 604 § 1 k.p.k., należy wskazać, że ścigany nie jest obywatelem polski, ani nie korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu.

Czyn, za który S. Ç. został skazany przez sąd turecki, stanowi przestępstwa także w Polsce. Z wniosku ekstradycyjnego jasno wynika, jaki jest zakres ścigania S. Ç.. Bez wątpienia z opisu czynu wynika również, że został popełnione na terytorium Turcji (art. 604 § 1 pkt 2 k.p.k.). Dokumenty nadesłane przez stronę turecką z wnioskiem ekstradycyjnym są kompletne, nie wymagają uzupełnienia, materiał zgromadzony w sprawie jest jasny i czytelny – pozwala dokonać oceny spełnienia przesłanki podwójnej przestępności.

Wobec ściganego za tożsamy czyn nie wszczęto w Polsce postępowania karnego, ani nie zapadło wobec ściganego prawomocne orzeczenie w tym zakresie. Brak też informacji, by w stosunku do ściganego zapadło w jakimś innym państwie prawomocne orzeczenie co do tego samego czynu, bądź by odbył już za nie karę.

Ponadto, nie nastąpiło przedawnienie wykonania kary orzeczonej wobec S. Ç. ani według prawa tureckiego, ani według prawa polskiego.

Wobec ściganego za ww. czyny nie można wykonać kary śmierci, bowiem ścigany został skazany na kare 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.

Ściganie nie jest związane z rasą, narodowością, poglądami politycznymi lub orientacją seksualną ściganego.

Ścigany nie należy do żadnych mniejszości narodowych, nie podnoszono również, aby ściganie to dotyczyło wyznania ściganego. Na żadne z tych okoliczności nie powoływał się również sam ścigany.

Zgodnie z art. 604 § 1 pkt 7 i 8 k.p.k. wydanie jest niedopuszczalne, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że w państwie żądającym wydania może dojść do naruszenia wolności i praw osoby wydanej, a także gdy dotyczy osoby ściganej za popełnienie bez użycia przemocy przestępstwa z przyczyn politycznych. Ustawodawca w przepisie art. 604 § 1 pkt 7 k.p.k. w zasadzie nie ograniczył katalogu wolności i praw jednostki, których obawa naruszenia skutkować powinna uznaniem wydania za niedopuszczalne, choć niewątpliwie w grę będą wchodzić przede wszystkim wolności i prawa związane ze sferami, w które ingerować może postępowanie karne lub wykonawcze prowadzone przeciwko osobie wydanej. Chodzi tu zarówno o wolności i prawa gwarantowane w Konstytucji RP, jak i w aktach prawa międzynarodowego, przede wszystkim w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (dalej: EKPC). Do uznania ekstradycji za prawnie niedopuszczalną z uwagi na niezachowanie gwarancji respektowania przez kraj wzywający normy konwencyjnej przewidzianej w art. 3 EKPC konieczne jest wykazanie istnienia rzeczywistego ryzyka niezachowania tej normy w konkretnym wypadku i do konkretnej, a więc objętej wnioskiem o ekstradycję osoby.

Sąd zwrócił uwagę, że istnieją wprawdzie raporty organizacji międzynarodowych obrazujące w sposób negatywny stan sądownictwa w Republice Turcji. Jednak podkreślić należy, że stanowią one opis ogólnej sytuacji oparty na przykładach osób zupełnie niezwiązanych z przedmiotowym postępowaniem. Nie można dopuścić do sytuacji, w której na podstawie raportów, mających za zadanie wykazywać błędy, powstanie ogólne przyjęte twierdzenie, że każde postepowanie karne toczące się przed organami tureckiego wymiaru sprawiedliwości narusza podstawowe prawa człowieka. Powyższe doprowadziłoby do sytuacji, w której żaden wniosek o ekstradycję, z którym zwraca się strona turecka, bez względu na jego podstawy nie będzie podlegał uwzględnieniu jedynie z uwagi na fakt wystawienia go przez stronę turecką.

Wyłącznie okoliczności, o jakich mowa w art. 604 § 1 k.p.k., mogą stanowić podstawę negatywnej opinii sądu w przedmiocie wydania, sąd zaś nie orzeka o wydaniu, lecz jedynie dokonuje oceny prawnej dopuszczalności ekstradycji, należy więc przyjąć, że przyczyny wymienione w art. 604 § 2 k.p.k. komentowanego artykułu dotyczą nie sądu, lecz organu uprawnionego do podjęcia ostatecznej decyzji w kwestii wydania, tj. Ministra Sprawiedliwości (zob. Hofmański, Sadzik, Zgryzek, Kodeks, t. 3, 2012, s. 713; Grajewski, Paprzycki, Steinborn, Kodeks, t. 2, 2010, s. 751; S. Steinborn [w:] Grajewski, Paprzycki, Steinborn, Kodeks, t. 2, 2015, komentarz do art. 604).

Z tych wszystkich względów, orzec należało jak w części dyspozytywnej postanowienia.

Sędzia Dariusz Łubowski