Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

POSTANOWIENIE

Dnia 13 maja 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie VIII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Dariusz Łubowski

Protokolant: Dariusz Markowski

z udziałem Prokurator Ariadny Ochnio

po rozpoznaniu sprawy N. C.

ściganego na podstawie czerwonej noty I.o numerze (...) wydanej w dniu 26 września 2024 r. przez władze Republiki Turcji w celu wykonania kary pozbawienia wolności

skazanego za popełnienie czynu z artykuł 103/1-1c, 31/3, 62/1 tureckiego kodeksu karnego, mogących być odpowiednikiem czynu z art. 200 § 1 i art. 200a § 1 polskiego kodeksu karnego

z wniosku Prokuratora Prokuratury Okręgowej w (...)z dnia 4 kwietnia 2025 r. o wydanie postanowienia o prawnej dopuszczalności wydania ściganego władzom Republiki Turcji

postanawia

1)  na podstawie art. 603 § 1 i § 2 k.p.k., art. 604 § 1 k.p.k. a contrario, art. 1 Europejskiej Konwencji o Ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r. (Dz.U. z dnia 21 czerwca 1994 r.) stwierdzić prawną dopuszczalność przekazania N. C. , obywatela Turcji, ur. (...) w Turcji, syna O. i S. z domu D., którego tożsamość ustalono na podstawie paszportu numer (...) wydanego przez władze tureckie, ważnego do dnia 07 sierpnia 2027 r., karty pobytu numer (...), wydanej 16 kwietnia 2024 roku przez Wojewodę (...) z datą ważności 04 grudnia 2024 roku – zezwolenie na pobyt czasowy – władzom Republiki Turcji celem wykonania kary pozbawienia wolności;

2)  na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z § 4 ust. 1 i 3, § 5,§ 17 ust. 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, zasadzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. S. kwotę 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ściganemu z urzędu;

3)  kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

N. C. ścigany jest na podstawie czerwonej noty (...)o numerze (...) wydanej w dniu 26 września 2024 r. przez władze Republiki Turcji w celu wykonania kary pozbawienia wolności.

Ścigany został skazany na karę pozbawienia wolności za popełnienie czynu polegającego na tym, że w dniu 18 grudnia 2014 roku w prowincji S. (Turcja) po wcześniejszym wysyłaniu wiadomości o charakterze seksualnym doprowadził małoletnią poniżej lat 15 do poddania się innej czynności seksualnej, to jest o czyny z artykułów 103/1-1c, 31/3, 62/1 tureckiego kodeksu karnego mogących być odpowiednikiem czynów z art. 200 §1 i art. 200a § 1 polskiego kodeksu karnego.

N. C. został zatrzymany w dniu 6 marca 2025 r. o godz. 03:25 przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji W. (...)

W toku przesłuchania w Prokuraturze ścigany wyjaśnił, że faktycznie miał postawiony taki zarzut i złożył wyjaśnienia.

Wnioskiem z dnia 7 marca 2025 r. prokurator Prokuratury Okręgowej w (...)wniósł o zastosowanie wobec ściganego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na 7 dni.

Postanowieniem z dnia 7 marca 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII Kp 230/25 zastosował wobec ściganego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 7 dni, tj. do dnia 13 marca 2025 r. do godz. 03:25.

Pismem z dnia 11 marca 2025 r. Biuro (...)Komendy Głównej Policji poinformowało, że Biuro (...) w A. zapewniło o złożeniu stosownych dokumentów i zwróciło się o przedłużenie stosowania wobec ściganego tymczasowego aresztowania.

W dniu 12 marca 2025 r. Prokuratura Okręgowa w Warszawie wystąpiła o dalsze stosowanie tego środka zapobiegawczego na łączny czas 40 dni.

Sąd uwzględnił wniosek i tego samego dnia przedłuży stosowanie środka zapobiegawczego na dalszy okres do dnia 15 kwietnia 2025 r. do godz. 03:25.

W dniu 28 marca 2025 r. za pośrednictwem Prokuratury Krajowej w W., do Prokuratury Okręgowej w (...)drogą elektroniczną wpłynęła dokumentacja ekstradycyjna nadesłane przez władze Turcji dotyczące ekstradycji obywatela Turcji N. C..

Prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie w dniu 4 kwietnia 2025 r. wniósł do tut. Sądu o wydanie postanowienia w przedmiocie wniosku o ekstradycję osoby ściganej oraz o przedłużenie wobec niej tymczasowego aresztowania na czas niezbędny do wykonania wniosku ekstradycyjnego.

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie przedłużył stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec ściganego do dnia 14 lipca 2025 r. do godz. 03:25

Sąd zważył, co następuje.

Wniosek o stwierdzenie prawnej dopuszczalności wydania N. C. organom wymiaru sprawiedliwości Turcji zasługuje na uwzględnienie.

W doktrynie, jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że orzekając o prawnej dopuszczalności wydania osoby ściganej, sąd polski powinien być przekonany o dostatecznych dowodach uprawdopodobniających popełnienie przestępstwa przez osobę ściganą. Nie muszą one być jednak dowodami źródłowymi dołączonymi przez państwo wzywające, jeżeli fakty uprawdopodobniające popełnienie czynu wynikające z wniosku i dołączonych do niego materiałów, nie wywołują wątpliwości.

Przechodząc do analizy prawnej czy w sprawie zachodzą przesłanki obligatoryjne odmowy wydania ściganego wskazane w art. 604 § 1 k.p.k., należy wskazać, że ścigany nie jest obywatelem polski, ani nie korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu.

Czyn, za który N. C. został skazany przez sąd turecki, stanowi przestępstwa także w Polsce. Z wniosku ekstradycyjnego jasno wynika, jaki jest zakres ścigania N. C.. Bez wątpienia z opisu czynu wynika również, że został popełnione na terytorium Turcji (art. 604 § 1 pkt 2 k.p.k.). Dokumenty nadesłane przez stronę turecką z wnioskiem ekstradycyjnym są kompletne, nie wymagają uzupełnienia, materiał zgromadzony w sprawie jest jasny i czytelny – pozwala dokonać oceny spełnienia przesłanki podwójnej przestępności.

Wobec ściganego za tożsamy czyn nie wszczęto w Polsce postępowania karnego, ani nie zapadło wobec ściganego prawomocne orzeczenie w tym zakresie. Brak też informacji, by w stosunku do ściganego zapadło w jakimś innym państwie prawomocne orzeczenie co do tego samego czynu, bądź by odbył już za nie karę.

Ponadto, nie nastąpiło przedawnienie wykonania kary orzeczonej wobec N. C. ani według prawa tureckiego, ani według prawa polskiego – w świetle art. 103 § 1 pkt 2 k.k. przedawnienie nastąpi z upływem 15 lat od uprawomocnienia się wyroku skazującego.

Wobec ściganego za ww. czyny nie można wykonać kary śmierci, bowiem ścigany został skazany na kare 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności.

Władze tureckie zapewniły, że ściganie nie jest związane z rasą, narodowością, poglądami politycznymi lub orientacją seksualną ściganego oraz będą respektowane wszelkie jego prawa określone Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Europejska konwencja o ekstradycji.

Ścigany nie należy do żadnych mniejszości narodowych, nie podnoszono również, aby ściganie to dotyczyło wyznania ściganego. Na żadne z tych okoliczności nie powoływał się również sam ścigany.

Zgodnie z art. 604 § 1 pkt 7 i 8 k.p.k. wydanie jest niedopuszczalne, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że w państwie żądającym wydania może dojść do naruszenia wolności i praw osoby wydanej, a także gdy dotyczy osoby ściganej za popełnienie bez użycia przemocy przestępstwa z przyczyn politycznych. Ustawodawca w przepisie art. 604 § 1 pkt 7 k.p.k. w zasadzie nie ograniczył katalogu wolności i praw jednostki, których obawa naruszenia skutkować powinna uznaniem wydania za niedopuszczalne, choć niewątpliwie w grę będą wchodzić przede wszystkim wolności i prawa związane ze sferami, w które ingerować może postępowanie karne lub wykonawcze prowadzone przeciwko osobie wydanej. Chodzi tu zarówno o wolności i prawa gwarantowane w Konstytucji RP, jak i w aktach prawa międzynarodowego, przede wszystkim w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (dalej: EKPC). Do uznania ekstradycji za prawnie niedopuszczalną z uwagi na niezachowanie gwarancji respektowania przez kraj wzywający normy konwencyjnej przewidzianej w art. 3 EKPC konieczne jest wykazanie istnienia rzeczywistego ryzyka niezachowania tej normy w konkretnym wypadku i do konkretnej, a więc objętej wnioskiem o ekstradycję osoby.

Sąd zwrócił uwagę, że istnieją wprawdzie raporty organizacji międzynarodowych obrazujące w sposób negatywny stan sądownictwa w Republice Turcji. Jednak podkreślić należy, że stanowią one opis ogólnej sytuacji oparty na przykładach osób zupełnie niezwiązanych z przedmiotowym postępowaniem. Nie można dopuścić do sytuacji, w której na podstawie raportów, mających za zadanie wykazywać błędy, powstanie ogólne przyjęte twierdzenie, że każde postepowanie karne toczące się przed organami tureckiego wymiaru sprawiedliwości narusza podstawowe prawa człowieka. Powyższe doprowadziłoby do sytuacji, w której żaden wniosek o ekstradycję, z którym zwraca się strona turecka, bez względu na jego podstawy nie będzie podlegał uwzględnieniu jedynie z uwagi na fakt wystawienia go przez stronę turecką.

Wyłącznie okoliczności, o jakich mowa w art. 604 § 1 k.p.k., mogą stanowić podstawę negatywnej opinii sądu w przedmiocie wydania, sąd zaś nie orzeka o wydaniu, lecz jedynie dokonuje oceny prawnej dopuszczalności ekstradycji, należy więc przyjąć, że przyczyny wymienione w art. 604 § 2 k.p.k. komentowanego artykułu dotyczą nie sądu, lecz organu uprawnionego do podjęcia ostatecznej decyzji w kwestii wydania, tj. Ministra Sprawiedliwości (zob. Hofmański, Sadzik, Zgryzek, Kodeks, t. 3, 2012, s. 713; Grajewski, Paprzycki, Steinborn, Kodeks, t. 2, 2010, s. 751; S. Steinborn [w:] Grajewski, Paprzycki, Steinborn, Kodeks, t. 2, 2015, komentarz do art. 604).

Z tych wszystkich względów, orzec należało jak w części dyspozytywnej postanowienia.