Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

POSTANOWIENIE

Dnia 30 października 2024 roku

Sąd Okręgowy w Warszawie, VIII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: sędzia (del.) Marcin Kosowski

po rozpoznaniu w dniu 30 października 2024 roku w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym

w sprawie przeciwko P. P. i innym

oskarżonemu o czyn z (...)

wniosku oskarżonego P. P. złożonego podczas rozprawy głównej w dniu
21 października 2024 roku

w przedmiocie wyłączenia sędziego referenta sprawy M. M.
od rozpoznania sprawy o sygn. akt XVIII K 128/24

postanawia:

1.  na podstawie art. 42a §8 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku prawo o ustroju sądów powszechnych (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 334) odrzucić wniosek oskarżonego P. P. w zakresie zbadania spełnienia przez sędziego Sądu Okręgowego
w Warszawie Maję Marię Minkisiewicz wyznaczonego do składu sądu rozpoznającego sprawę o sygn. akt XVIII K 128/24 wymogów niezawisłości i bezstronności
z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania
po powołaniu;

2.  na podstawie art. 41 §1 k.p.k. w zw. z art. 42 §§1 i 4 k.p.k. uwzględnić wniosek oskarżonego P. P. i wyłączyć sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie Maję Marię Minkisiewicz od rozpoznania sprawy o sygn. akt XVIII K 128/24.

UZASADNIENIE

Przed Sądem Okręgowym w Warszawie toczy się postępowanie o sygn. akt
XVIII K 128/24 przeciwko m.in. P. P., oskarżonemu o popełnienie łącznie (...) czynów, w tym z (...)
(...)
(...)
(...)
(...)

Wnioskiem złożonym podczas rozprawy głównej w dniu 21 października 2024 roku oskarżony P. P. wniósł o wyłączenie sędziego referenta sprawy Mai Marii Minkisiewicz od rozpoznania sprawy o sygn. akt XVIII K 128/24, z uwagi na Neo-KRS
i prawo do uczciwego Sądu. Natomiast Obrońca Oskarżonego oświadczyła, że jest zmuszona stanowiskiem swojego klienta i popierać jego wniosek, który to ma prawo prezentować taki,
a nie inny sposób obrony.

Oświadczeniem z dnia 22 października 2024 roku sędzia Sądu Okręgowego Warszawie Maja Maria Minkisiewicz wskazała, że w przedmiotowej sprawie nie
ma jakiejkolwiek podstawy do przejęcia, że zachodzi okoliczność tego rodzaju, iż mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności – o której mowa w art. 41 §1 k.p.k. Nadto, że jako sędzia referent sprawy może zostać obiektywnie uznana za stronniczą w relacji do tej konkretnej sprawy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

wniosek oskarżonego P. P. złożony podczas rozprawy głównej w dniu
21 października 2024 roku o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziego Sądu Okręgowego
w Warszawie Mai Marii Minkisiewicz jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie.

Z uwagi na niewskazanie przez Wnioskodawcę podstawy wyłączenia sędziego,
tj. czy wynika ona z ustawy – Kodeks postępowania karnego, czy też z ustawy – Prawo
o ustroju sądów powszechnych, słowem wstępu należało rozważyć wzajemną relację tych przepisów.

Należy założyć, że przepis art. 42a §3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku prawo
o ustroju sądów powszechnych (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 334) stanowi lex specialis dla normy procesowej ujętej w art. 41 §1 k.p.k. (tak m.in.: Dariusz Świecki w: Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Wydanie 7). Niewątpliwie zawęża on analizę przymiotu niezawisłości
i bezstronności sędziego do okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego i jego postępowaniu po powołaniu, nakazując odniesienie ich do konkretnej rozpoznawanej sprawy. Złożenie wniosku na tej podstawie jest przy tym ograniczone terminem wskazanym w §5 tego przepisu. Mając jednak na uwadze dostępne orzecznictwo, w tym przytaczane poniżej, nie sposób uznać, by okoliczności wskazujące na istniejące wątpliwości co do bezstronności sędziego, których źródłem są okoliczności towarzyszące powołaniu na wyższe stanowisko sędziowskie, nie mogły być przedmiotem wystąpienia opartego również na przepisie
art. 41 §1 k.p.k. Jest to o tyle ważne, że w rozpatrywanym przypadku wnioskujący
o wyłączenie sędziego wskazał na istnienie zagrożenia dla rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd w aktualnym kształcie personalnym, tj. bezwzględnej przyczyny odwoławczej opisanej art. 439 §1 pkt 2 k.p.k.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 42a §§3, 5 i 8 u.p.s. strona może złożyć wniosek o zbadanie spełnienia przez sędziego wyznaczonego do składu sądu rozpoznającego sprawę wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, jeżeli
w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy. Wniosek składa się w terminie 7 dni
od dnia zawiadomienia uprawnionego do złożenia wniosku o składzie rozpoznającym sprawę. Po upływie terminu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, prawo do wniesienia wniosku wygasa. Sąd przy doręczeniu pierwszego pisma w sprawie zawiadamia uprawnionego
do złożenia wniosku o składzie rozpoznającym sprawę, a przy każdym kolejnym - jeżeli skład rozpoznający sprawę uległ zmianie. Wniosek niespełniający wymagań, o których mowa
w §7, podlega odrzuceniu bez wezwania do usunięcia braków formalnych. Odrzuceniu podlega również wniosek złożony po upływie terminu albo z innych przyczyn niedopuszczalny.

Jak wynika z protokołu rozprawy głównej z dnia 21 października 2024 roku w sprawie o sygn. akt XVIII K 128/24, Przewodnicząca trafnie stwierdziła, że oskarżony został prawidłowo zawiadomiony o wylosowanym do rozpoznania niniejszej sprawy składzie i nie złożył w terminie zakreślonym przepisami u.s.p. wniosku o przeprowadzenie testu niezawisłości i wyłączenie sędziego. Oskarżony został także zawiadomiony o terminie posiedzenia wstępnego i możliwości złożenia stanowiska w sprawie na piśmie i wniosków,
a także pouczony o treści art. 349 §§6 i 7 k.p.k. i konsekwencjach wynikających z niezłożenia takich wniosków (w tym również zgodnie z dyspozycją art. 349 §6 k.p.k. – wniosku
o wyłączenie sędziego) i również takiego wniosku nie złożył.

Tym samym, w myśl art. 42a §8 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku prawo o ustroju sądów powszechnych (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 334) Sąd winien był odrzucić wniosek oskarżonego P. P. w zakresie zbadania spełnienia przez sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie Maję Marię Minkisiewicz wyznaczonego do składu sądu rozpoznającego sprawę o sygn. akt XVIII K 128/24 wymogów niezawisłości i bezstronności
z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania
po powołaniu.

Z drugiej jednak strony, wniosek oparty na art. 41 §1 k.p.k. nie jest ograniczony temporalnie, a jak wskazano powyższej może on również dotyczyć okoliczności osobistych sędziego podlegającego wyłączeniu. Wnioskodawca, domagając się wyłączenia sędziego
od udziału w sprawie, powinien jedynie wskazać rozsądny, zobiektywizowany powód, zdolny wzbudzić wątpliwości co do bezstronności sędziego, o wyłączenie którego wnosi. Nie wystarczy jednak samo subiektywne przeświadczenie strony o uprzedzeniu do niej sędziego, lecz muszą zachodzić poważne podstawy, które wskazują na istnienie obiektywnych przyczyn, uzasadniających utratę zaufania co do bezstronności sędziego ( vide postanowienie SN z dnia 17 czerwca 2003 roku, sygn. SNO 32/03, LEX nr 568933).

Nie ulega wątpliwości, że okoliczności związane z powołaniem sędziego ściśle oddziaływują na jego pozycję i zdolność do wykonywania w sposób bezstronny zadań wymiaru sprawiedliwości, a przez to wadliwość procesu nominacyjnego może prowadzić
do uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności sędziego. Sędzią bowiem powinna zostać osoba o nieskazitelnym charakterze, posiadająca odpowiednie kompetencje do zajmowania tego stanowiska. Proces nominacyjny ma natomiast służyć zapewnieniu tych gwarancji. Powołanie na stanowisko sędziego w sądzie wyższego rzędu powinno być uzasadnione dotychczasową nienaganna postawą moralną sędziego, jego doświadczeniem i dorobkiem zawodowym oraz zasługami w tym zawodzie, nie powinno natomiast mieć miejsca tylko
i wyłącznie w związku z zależnościami personalnymi tego sędziego, zapewniającymi
mu protekcję w procesie nominacyjnym.

W przypadku wadliwości procesu nominacyjnego danego sędziego, zarówno
w odczuciu zewnętrznym, jak i w odczuciu stron postępowania, może pojawić się uzasadniona wątpliwość, czy sędzia jest w stanie wykonywać wymiar sprawiedliwości
w sposób bezstronny. W orzeczeniach Europejskiego Trybunału Praw Człowieka podkreśla się, że organ sądowy musi spełniać wymogi bezstronności oraz niezawisłości w stosunku
do władzy wykonawczej oraz ustawodawczej. Organ sądowy, który nie spełnia tych wymogów, nie może być nazywany sądem. Trybunał podnosi przy tym, że przesłanka „niezawisłości sądu ustanowionego ustawą” odnosi się do niezbędnej niezależności osobistej
i instytucjonalnej, która jest wymagana do bezstronnego podejmowania decyzji, a zatem jest przesłanką bezstronności. Charakteryzuje ona zarówno (i) stan umysłu, który oznacza odporność sędziego na naciski zewnętrzne jako przejaw nieskazitelności moralnej oraz
(ii) zbiór środków instytucjonalnych i operacyjnych, obejmujących zarówno procedurę, zgodnie z którą sędziowie mogą być powoływani w sposób zapewniający ich niezawisłość, oraz kryteria wyboru oparte na kompetencjach, które muszą gwarantować ochronę przed nadmiernym wpływem lub nieograniczoną swobodą uznania innych władz państwowych, zarówno na początkowym etapie powołania sędziego, jak i przy wykonywaniu przez niego lub nią obowiązków (tak ETPC w wyrokach: z 01 grudnia 2020 r. 26374/18 Á.
v. ISLANDIA, ZNSA 2020 nr 6, str. 109, Legalis nr 2502981; z dnia 22 lipca 2021 r. 43447/19, R. v. POLSKA, Przeg. Orz. SA Gd. 2022 nr 1-2, poz. 3, str. 27, Legalis nr 2595424).

Powszechnie wiadomo, że aktualnie procesy nominacyjne niektórych sędziów mają charakter wadliwy, co jest skutkiem uzależnienia Krajowej Rady Sądownictwa od władzy wykonawczej i ustawodawczej. Pogłębiający się kryzys konstytucyjny doprowadził
do podjęcia przez Sąd Najwyższy uchwały składu połączonych Izb – Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 roku o sygn. BSA I-4110-1/20 ( OSNKW 2020 nr 2, poz. 7, OSNC 2020 nr 4, poz. 34, str. 1, ZNSA 2020 nr 2, str. 70, KZS 2020 nr 1, Legalis nr 2273716), w której wskazano okoliczności, jakie w szczególności należy brać pod uwagę przy ocenie wadliwości procesu powołania sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 08 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. Jako okoliczności te Sąd Najwyższy podniósł:

1.  zaangażowanie sędziego bezpośrednio przed powołaniem na urząd, w jednostkach podległych Ministrowi Sprawiedliwości lub innych organach władzy wykonawczej lub Krajowej Radzie Sądownictwa. Dotyczy to okresu, w którym kierownictwo organów zwierzchnich tych jednostek kształtowane było przez większość parlamentarną uchwalającą ustawę z dnia 08 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa;

2.  stosunek sędziego do dokonywanych zmian, publicznie wyrażany zarówno w procedurze konkursowej, jak i później, zwłaszcza w zakresie akceptacji niekonstytucyjnych działań organów władzy wykonawczej wobec sądów, w tym Sądu Najwyższego, czy akceptacji utraty przez Krajową Radę Sądownictwa przymiotu niezależności;

3.  zaniechanie wyłączenia się poszczególnych członków Krajowej Rady Sądownictwa
w przypadkach postępowania wobec osób z nimi powiązanych, pozytywnego rozstrzygania konkursów na urząd sędziego na rzecz osób uzyskujących awanse
o charakterze administracyjnym w strukturze sądownictwa w drodze arbitralnych decyzji Ministra Sprawiedliwości;

4.  głosowanie przez członków Rady in pleno bez szczególnego uzasadnienia wbrew opiniom zespołów Rady, uzyskania wskazania Rady na urząd sędziego przy braku opinii organów samorządu sędziowskiego, lub po uzyskaniu opinii wyraźnie ukazującej brak poparcia kandydatury, w szczególności poprzez nieuzyskanie większości głosów poparcia lub uzyskanie wyraźnie niższego poparcia niż inny kandydat startujący w tym samym konkursie, a bez racjonalnego uzasadnienia takiej decyzji, albo po wcześniejszym uzyskaniu przez kandydata delegacji do sądu wyższego rzędu na podstawie arbitralnej decyzji Ministra Sprawiedliwości, niemającej racjonalnego uzasadnienia merytorycznego związanego z jakością pracy danego sędziego lub też bez takiej delegacji, w przypadku niskiej jakości tej pracy;

5.  procedury konkursowe, w których wskazano osobę o oczywiście mniejszych kompetencjach w stosunku do innych osób startujących w konkursie.

Sąd rozpoznając niniejszy wniosek wziął również pod uwagę uchwałę składu
7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 02 czerwca 2022 roku w sprawie o sygn. akt I KZP 2/22, zgodnie z którą:



Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie określonym przepisami ustawy
z dnia 08 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3) nie jest organem tożsamym z organem konstytucyjnym, którego skład i sposób wyłaniania reguluje Konstytucja RP,
w szczególności w art. 187 ust. 1;



brak podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 §1 pkt 2 k.p.k.

W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy dokonując in abstracto rozważań w zakresie kryteriów, które mogą być brane pod uwagę przy ocenie standardu bezstronności wskazał
na znaczenie takich elementów jak:



równoczesność (lub zbliżony czas) uruchomienia drogi awansowej z objęciem ważnego stanowiska w administracji sądowej w drodze arbitralnej decyzji Ministra Sprawiedliwości;



utajnienie obrad KRS w zakresie danej kandydatury;



jednoznacznie negatywna opinia zgromadzenia ogólnego sędziów;



porównanie osiągnięć zawodowych kandydata z doświadczeniem zawodowym
i poparciem środowiska dla kontrkandydatów;



to, czy kandydat w ogóle miał kontrkandydata do awansu, czy też był jedyną osobą, która wzięła udział w danym konkursie.

Sąd ustalił, że pani sędzia Maja Maria Minkisiewicz została powołana do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Fabrycznej we Wrocławiu z dniem 29 września 2010 roku. W Sądzie tym orzekała do dnia 30 czerwca 2016 roku rozpoznając sprawy o wykroczenia i sprawy karne. Z dniem 01 lipca 2016 roku została sędzią Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Krzyków we Wrocławiu, gdzie początkowo orzekała
w wydziale karnym, a później została przeniesiona do wydziału cywilnego. Od dnia
04 czerwca 2018 roku - wbrew negatywnemu stanowisku Prezesa macierzystego Sądu Rejonowego - została delegowana do Ministerstwa Sprawiedliwości, gdzie została głównym specjalistą w Departamencie Prawa Administracyjnego. W strukturach Ministerstwa Sprawiedliwości Pani sędzia szybko awansowała - najpierw na głównego specjalistę
w Departamencie Legislacyjnym Prawa Karnego (od 01 czerwca 2019 roku), a następnie
na Naczelnika Wydziału ds. Osobowych w Departamencie Kadr i Organizacji Sądów Powszechnych i Wojskowych (od 04 maja 2020 roku), na Naczelnika Wydziału Prawa Ustroju Sądów Powszechnych, Administracyjnych i Wojskowych w Departamencie Legislacyjnym Ustroju Sądów (od 01 czerwca 2021 roku), wreszcie na Naczelnika Wydziału Koordynacji w Departamencie Prawa Europejskiego (od 14 października 2022 roku). Równolegle Pani sędzia Maja Maria Minkisiewicz podjęła starania o awans zawodowy
na poziomie orzeczniczym. Startowała w konkursach na wolne stanowisko sędziowskie
w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu (ogłoszenie w Monitorze Polskim z 2019 roku,
poz. 807) oraz w Sądzie Okręgowym w Opolu (ogłoszenie w Monitorze Polskim z 2021 roku, poz. 27). W obu tych przypadkach, startując w otoczeniu innych kontrkandydatów, została negatywnie zaopiniowana przez Krajową Radę Sądownictwa. Sędziowie wizytatorzy każdorazowo podkreślali zbyt małe doświadczenie orzecznicze kandydatki, ograniczenie orzekania do „spraw prostych lub bardzo prostych”. Dopiero konkurs, w którym była jedyną kandydatką do objęcia stanowiska sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie (ogłoszenie
w Monitorze Polskim z 2021 roku, poz. 1064) spowodował, że Pani sędzia Maja Maria Minkisiewicz uzyskała rekomendację Krajowej Rady Sądownictwa. W efekcie, na mocy postanowienia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 08 sierpnia 2022 roku
nr 1130.61.2022 o powołaniu do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie, Pani sędzia Maja Maria Minkisiewicz została powołana została na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa
( vide: uchwała KRS nr 433/2022 z dnia 09 czerwca 2022 roku, (Monitor Polski, Warszawa, dnia 27 października 2022 roku poz. 1024) ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 08 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3).

Powyższe okoliczności bez wątpienia świadczą o tym, że delegacja sędziego Mai Marii Minkisiewicz Ministerstwa Sprawiedliwości oraz powołanie jej na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie - która w owym czasie nie posiadała udokumentowanego większego doświadczenia w orzekaniu w sprawach karnych - była możliwa wyłącznie
w związku z wykonywaniem przez Sędziego czynności wspierających ówczesnego Ministra Sprawiedliwości. Delegacja taka oraz późniejsze powołanie miały natomiast miejsce
w czasie, gdy inni sędziowie rejonowi - w tym również o bardzo wysokich kompetencjach – nie przechodzili procedury konkursowej przed Krajową Radą Sądownictwa jedynie z tego powodu, że ich działania nie odpowiadały ówczesnym oczekiwaniom Ministra Sprawiedliwości.

Powyższe okoliczności związane z działalnością sędziego Mai Marii Minkisiewicz
w strukturach Ministerstwa Sprawiedliwości, z pewnością zostały wzięte pod uwagę przez Krajową Radę Sądownictwa w procesie nominacyjnym, w którym Sędzia ubiegała się
o stanowisko sędziego sądu okręgowego. Dodatkowo wskazano, że za powołaniem sędziego na stanowisko sędziego sądu okręgowego ma przemawiać jej doświadczenie w orzekaniu, podczas gdy - jak wskazano powyżej - doświadczenie to nie było rezultatem pracy orzeczniczej sędziego, a wsparciem, jakie uzyskała od Ministra Sprawiedliwości, delegującego ją do pełnienia obowiązków w Ministerstwie.

Z uwagi na datę powołania Pani Sędziego warto w tym miejscu nakreślić również szerszą perspektywę ukazującą pełny obraz ówczesnych wydarzeń i zmian zachodzących
w instytucjach wymiaru sprawiedliwości. Przypomnieć należy, że w latach 2018 - 2019, Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów Apelacji Warszawskiej (a także sędziowskie ciała samorządowe przy innych sądach) podjęły liczne uchwały wzywające sędziów
do powstrzymania się od uczestniczenia w procedurze awansowej z udziałem niekonstytucyjnego organu, przy jednoczesnym pominięciu stanowisk wyrażanych przez sądowe organy samorządowe. Uchwały zgromadzeń sądów były publikowane, powszechnie dostępne, a środowiska sędziowskie miały pełną wiedzę i świadomość tego, że zgromadzenia odmawiają brania udziału w nowej procedurze awansowej i wzywają do powstrzymania się
od udziału w niej. Ostrzeżenia organów samorządu sędziowskiego okazały się w pełni zasadne, wyrażone obawy potwierdziły się bowiem w wyrokach TSUE, które rozstrzygnęły pytania sądów polskich, potwierdzając m. in. wadliwe ukształtowanie KRS (upolitycznienie, niesamodzielność, działania naruszające niezależność sądownictwa) i nakazując zmianę tego stanu.

Analiza przedstawionych wyżej danych dotyczących przebiegu służby Pani Sędzi nasuwa jednoznaczny wniosek, że jej kariera zawodowa uległa gwałtownemu przyspieszeniu po wyborach parlamentarnych w 2015 roku (konkretnie po roku 2018). Jej postawa
i zachowanie wpisują się także w szereg kryteriów wskazanych wyżej w uchwałach Sądu Najwyższego. Okoliczności te, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszy wniosek, świadczą
o takim rodzaju i stopniu zależności sędziego od innej władzy, że zasadniczo i trwale podważyły jego wiarygodność w roli niezawisłego sędziego i niezależnego sądu, w tym
do rozpoznania przydzielonej tej sprawy.

Instytucja wyłączenia sędziego uznawana za ważną gwarancję sędziowskiej niezawisłości, jest również jedną z podstawowych gwarancji zasady obiektywizmu postępowania i chronić ma strony przed ewentualną stronniczością sędziego. W związku
z powyższym tut. Sąd uznając, że przebieg procesu nominacyjnego sędziego Mai Marii Minkisiewicz wywołuje uzasadnione wątpliwości, czy wskazany Sędzia jest w stanie wykonywać zadania wymiaru sprawiedliwości w sposób bezstronny i wolny od nacisków,
w tym w tej konkretnej sprawie, a także mając na uwadze gwarancje obywatelskie
do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, uwzględnił wniosek oskarżonego P. P. złożony podczas rozprawy głównej w dniu 21 października 2024 roku i wyłączył sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie Maję Marię Minkisiewicz od rozpoznania sprawy o sygn. akt
XVIII 128/24 - o czym orzekł w punkcie 2. sentencji postanowienia.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)
(...)