Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

POSTANOWIENIE

Dnia 24 października 2024 roku

Sąd Okręgowy w Warszawie, VIII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: sędzia (del.) Marcin Kosowski

po rozpoznaniu w dniu 24 października 2024 roku w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym

w sprawie przeciwko P. P. i innym

oskarżonemu o czyn z (...)

wniosku oskarżonego P. P. z dnia 21 października 2024 roku

w przedmiocie wyłączenia wszystkich członków składu sądu rozpoznającego sprawę
o sygn. akt XVIII K 128/24

na podstawie art. 41 §1 k.p.k. w zw. z art. 42 §§1 i 4 k.p.k.

postanawia:

wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Przed Sądem Okręgowym w Warszawie toczy się postępowanie o sygn. akt
XVIII K 128/24 przeciwko m.in. P. P., oskarżonemu o popełnienie łącznie (...) czynów, w tym z art. (...), (...)
(...)
(...)
(...)
(...)

Wnioskiem z dnia 21 października 2024 roku oskarżony P. P. wrócił się
o wyłączenie całego składu sędziowskiego od dalszego prowadzenia przedmiotowego postępowania, wskazując na niezasadność rozdzielenia jego sprawy na dwa postępowania
i w ten sposób możliwość wydania w stosunku do niego dwóch wyroków za podobne inkryminowane zdarzenia, które mają związek przedmiotowo-podmiotowy.

Oświadczeniem z dnia 22 października 2024 roku sędzia Sądu Okręgowego Warszawie Maja Maria Minkisiewicz wskazała, że w przedmiotowej sprawie nie
ma jakiejkolwiek podstawy do przejęcia, że zachodzi okoliczność tego rodzaju, iż mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności – o której mowa w art. 41 §1 k.p.k. Nadto, że jako sędzia referent sprawy może zostać obiektywnie uznana za stronniczą w relacji do tej konkretnej sprawy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

wniosek P. P. z dnia 21 października 2024 roku o wyłączenie wszystkich członków składu sądu rozpoznającego sprawę o sygn. akt XVIII K 128/24 nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy wskazać, że w/w wniosek oskarżonego oraz jego uzasadnienie dotyczą sposobu prowadzonego postępowania przygotowawczego
i jurysdykcyjnego oraz podejmowanych w ich ramach decyzji formalno-procesowych przez Prokuratora i skład orzekający, a nie okoliczności dotyczących tych konkretnych osób, w tym o których mowa w art. 42a §§3, 4 i 14 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku prawo o ustroju sądów powszechnych (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 334). W związku z powyższym tut. Sąd – niedziałający przecież jako sąd odwoławczy - nie był uprawniony do badania z własnej inicjatywy spełnienia przez sędziego wyznaczonego do składu sądu rozpoznającego sprawę, jak i pozostałych członków tego składu, wymogów niezawisłości i bezstronności,
z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących ich powołaniu i ich postępowaniu
po powołaniu, uprawnionego oraz charakteru sprawy.

Przechodząc do meritum wskazać należy, że oceniając wniosek Skarżącego Sąd uznał, że okoliczności, które przytacza, nie są tego rodzaju, aby przyjąć, iż zaistniały przesłanki
z art. 41 §1 k.p.k. w stosunku do referenta sprawy o sygn. akt XVIII K 128/24, a tym bardziej w stosunku do całego składu.

Należy zaznaczyć, że Wnioskodawca, domagając się wyłączenia sędziego od udziału
w sprawie, powinien wskazać rozsądny, zobiektywizowany powód, zdolny wzbudzić wątpliwości co do bezstronności sędziego, o wyłączenie którego wnosi. Nie wystarczy samo subiektywne przeświadczenie strony o uprzedzeniu do niej sędziego, lecz muszą zachodzić poważne podstawy, które wskazują na istnienie obiektywnych przyczyn, uzasadniających utratę zaufania co do bezstronności sędziego ( vide postanowienie SN z dnia 17 czerwca 2003 roku, sygn. SNO 32/03, LEX nr 568933).

Jak wskazuje się w orzecznictwie, stwierdzenie istnienia okoliczności tego rodzaju,
o jakich stanowi art. 41 §1 k.p.k., nie jest równoznaczne z ustaleniem, że rzeczywiście ten konkretny sędzia, którego one dotyczą, byłby w danej sprawie stronniczy. Sens wyłączenia sędziego w omawianym trybie tkwi bowiem w tym, że ujawnione zostały okoliczności
o takim charakterze, że brak jest możliwości przekonania każdego, rozsądnie myślącego, kto powziął wątpliwość co do bezstronności sędziego, że okoliczności te z całą pewnością nie wpłyną na obiektywizm rozpoznania sprawy i treść rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Instytucja wyłączenia sędziego uznawana za ważną gwarancję sędziowskiej niezawisłości, jest również jedną z podstawowych gwarancji zasady obiektywizmu postępowania i chronić ma strony przed ewentualną stronniczością sędziego.

Niewątpliwie, w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki o których mowa
w art. 41 § 1 k.p.k. Zdaniem Sądu, podniesionych w stanowisku Wnioskodawcy okoliczności nie można uznać za świadczących o realnym niebezpieczeństwie rozpoznania sprawy przez stronniczo nastawiony skład sędziowski, bowiem nie zawierają one okoliczności wyrażających podejście członków składu do sprawy i och rozstrzygnięć, a dotyczą jedynie osobistych poglądów Skarżącego – w tym wyraz jego niezadowolenia z zapadłych w sprawie incydentalnych decyzji procesowych – w tym konkretnym przypadku, prowadzenia rozłącznego spraw karnych oskarżonego P. P., które w jego ocenie są sobie zbieżne przedmiotowo-podmiotowo. Należy przypomnieć, że postępowanie o sygn. akt
XVIII K 128/24 pozostaje w toku, a Sąd sukcesywnie prowadzi postępowanie dowodowe,
w tym rozpoznaje wnioski dowodowe stron i podejmuje co do nich decyzje.

Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Apelacyjnego
w Szczecinie z dnia 18 września 2014 roku ( sygn. akt II AKz 295/14, Legalis 1079624),
że uznanie jakoby instytucja wyłączenia sędziego sprowadzała się w swej istocie
do domniemania stronniczości sędziego, zobowiązując do automatycznego wyłączenia każdego sędziego, w wypadku podniesienia przeciwko niemu dowolnego zarzutu byłoby wręcz wnioskowaniem ad absurdum. Warto w tym miejscu przytoczyć także trafne postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 1995 roku ( AKo 161/95, KZS 1995/12/16). W myśl wyrażonej przez tenże Sąd oceny: „bezpodstawne jest posądzanie sędziego o stronniczość dlatego, że w terminie wyznaczonym przez stronę domagającą się obecnie wyłączenia sędziego, nie uwzględnił wniosku dowodowego, czy nawet wydał orzeczenie na niekorzyść tej strony. Istotą sądzenia jest rozstrzyganie sporów, więc przyznawanie racji jednej z nich, a odmawianie jej stronie przeciwnej, czy też przyznawanie części racji (z odmówieniem reszty) każdej z nich. Rozstrzygając spór, sędzia nie staje się stronnikiem żadnej strony sporu, a treść wydanego rozstrzygnięcia nie jest świadectwem wcześniejszej stronniczości sędziego”.

Niewątpliwie odczucia Wnioskodawcy, z racji jego pozycji procesowej, cechuje wysoki poziom subiektywizmu. Ten wysoko uplasowany poziom wrażliwości nie może jednak stanowić podstawy do wyłączenia składu orzekającego w rozumieniu art. 41 § 1 k.p.k.
i prowadzić do sytuacji, by wybierał on sobie osobę prowadzącą postępowanie. Zdaniem Sądu, decyzje członków składu sądu rozpoznającego sprawę o sygn. akt XVIII K 128/24 - objawiające się w rozstrzygnięciach Sądu lub Przewodniczącego - znajdują oparcie
w przepisach prawa i brak w nich dowolności. Z kolei przytaczana przez Skarżącego sytuacja, w której rzekomo dokonano niezasadnego rozdzielenia jego sprawy na dwa postępowania, nie wyklucza zainicjowania w przyszłości postępowania o wydanie wobec niego wyroku łącznego – stanowiącego odpowiednik kary łącznej wydawanej w ramach jednego postępowania.

W związku z powyższym Sąd Okręgowy uznając, że w sprawie dochowano wszelkich standardów i norm poszanowania praw Wnioskodawcy oraz przepisów postępowania karnego, a sama predykacja Przewodniczącej nie uchybia bezstronności procesu, nie uwzględnił wniosku oskarżonego P. P. z dnia 21 października 2024 roku
w przedmiocie wyłączenia wszystkich członków składu sądu rozpoznającego sprawę
o sygn. akt XVIII K 128/24 - o czym orzekł w sentencji postanowienia.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)
(...)