Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 grudnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: SSO Bożena Chłopecka

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewa Kocielnik

po rozpoznaniu 14 listopada 2025 r. w Warszawie

na rozprawie sprawy z powództwa M. K.

przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.

o ochronę dóbr osobistych i zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  ustala, że powód w całości ponosi koszty postępowania, z tym, że ich wyliczenie pozostawia referendarzowi sądowemu.

Sygn. akt: I C 3142/20

UZASADNIENIE

Pozwem skierowanym przeciwko pozwanemu (...) Sp. z o. o. z siedzibą w W. (obecnie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.) ostatecznie sprecyzowanym w piśmie z dnia 5 marca 2021 powód M. K. wniósł o:

1)  nakazanie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. usunięcia skutków umyślnego naruszenia dóbr osobistych powoda M. K., tj. czci w postaci dobrego imienia i godności, spowodowanego rozesłaniem do osób współpracujących z powodem maila z dnia 4 stycznia 2020 r. informującego o rzekomym popełnieniu przez powoda czynu nieuczciwej konkurencji oraz działaniu wbrew interesom pozwanego, poprzez wysłanie oświadczenia o następującej treści:

„Niniejszym, działając w imieniu (...) sp. z o.o., oświadczamy, że informacje rozpowszechniane przeze nas w mailu z dnia 4 stycznia 2020 roku na temat pana M. K., jakoby M. K. dopuścił się czynu nieuczciwej konkurencji wobec (...) sp. z o.o., w szczególności pozyskując i wykorzystując informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, oraz jakoby działał wbrew interesom (...) sp. z o.o., są w całości nieprawdziwe, za co niniejszym przepraszamy M. K.. Powyższe oświadczenie publikujemy w wyniku przegranego procesu sądowego”, przy czym powód wniósł by oświadczenie o ww. treści było rozesłane z e-maila służbowego należącego do pozwanego lub jednego z członków zarządu, do wszystkich osób współpracujących z pozwanym oraz przez pozwanego zatrudnionych, na jakiejkolwiek podstawie, przy czym każdy taki e-mail powinien być wysłany również do wiadomości powoda, zaś ww. wiadomości e-mail powinny być przygotowane w ten sposób, że tekst zostanie zredagowany z uwzględnieniem takiego samego formatu jak przedmiotowy mail z 4 stycznia 2020 r., tj. standardową i czytelną dla danej wiadomości e-mail wielkością liter, na jednorodnym białym tle, czarną czcionką, bez jakichkolwiek dalszych komentarzy, uzupełnień, czy odniesień się do jego treści,

2) zakazanie pozwanemu dalszego naruszenia dóbr osobistych powoda poprzez rozpowszechniane w całości lub w części informacji dotyczących rzekomego dopuszczenia się przez M. K. czynu nieuczciwej konkurencji wobec (...) sp. z o.o.,

3) zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 10.000 złotych tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę doznaną przez niego wskutek naruszenia jego dóbr osobistych przez pozwanego, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu tego świadczenia pieniężnego, liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

Poza powyższym M. K. wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, powiększonych o kwotę 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Uzasadniając swoje stanowisko powód wskazał, iż stanowczo zaprzecza jakoby dopuścił się czynów sprzecznych z interesem pozwanego oraz czynów nieuczciwej konkurencji. M. K. dodał także, że zarówno w czasie, gdy był zatrudniony przez (...), jak i po ustaniu stosunku zatrudnienia, nie zawierał z pozwanym umowy o zakazie konkurencji. Dalej powód podniósł, iż pozwana spółka miała świadomość, że M. K. jest przedsiębiorcą działającym w branży concierge, lecz nigdy nie zakazywała ona, ani nie ograniczała współpracy powoda z innymi podmiotami, czy też zaangażowania powoda w inne podmioty z branży. Powód twierdzi także, iż w pełni wywiązywał się z obowiązku świadczenia usług na rzecz pozwanego. W ocenie M. K., rozpowszechnianie w tych okolicznościach, wśród bardzo szerokiego kręgu osób mających na co dzień styczność z powodem, nieprawdziwych informacji dotyczących jego zachowania, w tym przesłanie przez pozwanego wieloletnim współpracownikom nieprawdziwych informacji, które rzekomo miały stanowić przyczynę rozwiązania przez pozwaną spółkę zawartej z nim umowy, stanowi umyślne naruszenie dóbr osobistych powoda. M. K. stoi na stanowisku, iż nie sposób przyjąć by podejmując powyższe działania pozwany działał w obronie jakiegokolwiek interesu społecznego. W dalszej kolejności M. K. wskazał, że jego zdaniem istnieje związek przyczynowy pomiędzy krzywdą jaką spowodowało u powoda pogwałcenie jego dóbr osobistych, a zachowaniem pozwanego. Treść przedmiotowej wiadomości e-mail z 4 stycznia 2020 r. była bowiem szeroko komentowana zarówno w firmie pozwanego, jak i w miejscu dotychczasowego świadczenia usług przez powoda, tj. w kompleksie (...) w W., zaś M. K. miał się wielokrotnie spotkać z negatywnymi komentarzami na swój temat, wywołanymi rozpowszechnieniem przez pozwanego powyższej wiadomości. Powód wskazał, że został pomówiony o takie cechy, które eliminują go z zawodu konsjerża, bowiem nikt nie chce powierzyć prowadzenia swoich spraw, często osobistych, osobie, wobec której krąży opinia nielojalnej, której nie można zaufać /pozew k. 3-7, pismo k. 41-41v./.

W odpowiedzi na pozew z dnia 25 sierpnia 2021 roku (data nadania w UP) (...) sp. z o.o. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz od powoda kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany wskazał, iż 27 sierpnia 2019 r. (tj. w czasie gdy obowiązywała zawarta między stronami umowa zlecenia) Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie zarejestrował spółkę (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., której wspólnikiem i członkiem zarządu był powód, zaś przedmiot działalności ww. spółki jest tożsamy z przedmiotem działalności (...). W ocenie pozwanego zaangażowanie powoda w działalność konkurencyjnego podmiotu narusza dobre obyczaje i jest sprzeczne z interesem pozwanej spółki. Jednocześnie takie zachowanie M. K. stanowiło w ocenie (...) czyn nieuczciwej konkurencji. Na marginesie dodano, iż przedmiotowy mail z 4 stycznia 2020 r. został przesłany wyłącznie do osób zatrudnionych przez stronę pozwaną w związku z czym (...) stoi na stanowisku, że przesadzone jest twierdzenie, że rozesłanie informacji ujętych w tej wiadomości jedynie pracownikom spółki utrudnia powodowi działalności na rynku concierge – pracownicy pozwanej spółki nie są bowiem zleceniodawcami takich usług, ale je wykonują / odpowiedź na pozew – k. 91-93/.

W piśmie z dnia 1 kwietnia 2025 roku pozwany poinformował o zmianie nazwy firmy na (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością /pismo k. 184-185, KRS k. 186-192v./.

W dalszym toku postępowania strony podtrzymywały swoje stanowiska w sprawie. Nadto powód podniósł, iż w okresie jego współpracy z pozwaną spółką, (...) sp. z o.o. nie osiągnęła żadnego przychodu, a zatem nie wykonywała w tym czasie jakichkolwiek zleceń czy też projektów. Poza powyższym M. K. wskazał, że zarówno przed zawarciem przez strony 11 października 2019 r. umowy o wykorzystanie wizerunku, jak i po tej dacie, (...) korzystała z jego wizerunku bezumownie i bez jego zgody / pismo przygotowawcze powoda – k. 111-113, protokół rozprawy k. 221-223, pismo powoda k. 228-235, pismo pozwanego k. 236-237v./.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 11 kwietnia 2017 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., jako zleceniodawca, zawarła z M. K., jako zleceniobiorcą, umowę zlecenia. W § 1 ust. 1 umowy ustalono, iż jej przedmiotem będzie świadczenie przez M. K. na rzecz pozwanej spółki obsługi concierge oraz usług concierge dla jej klientów. Nadto strony uzgodniły, że w ramach wykonywania umowy M. K. zobowiązuje się do dbania o dobre imię (...) oraz powstrzymywania się od jakichkolwiek czynów sprzecznych z interesem spółki (§ 1 ust. 2 lit. i umowy). Nadto na podstawie umowy powód zobowiązany był, w czasie jej obowiązywania, a także bezterminowo po jej rozwiązaniu, do zachowania w tajemnicy wszelkich informacji handlowych, finansowych, organizacyjnych, technicznych, technologicznych i innych informacji stanowiących wartość gospodarczą, a dotyczących (...), w tym w szczególności informacji o: oferowanych przez (...) usługach, warunkach umów zawieranych przez (...) z klientami, danych klientów (...) (§ 5 ust. 1). W § 5 ust. 1 umowy wskazano, że zleceniobiorca jest świadomy, że przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa zgodnie z art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji stanowi czyn nieuczciwej konkurencji zagrożony odpowiedzialnością cywilną oraz karną. Nadto ustalono, że każda ze stron umowy ponosi względem drugiej ze stron pełną odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązków stron określonych w umowie (§ 6 ust. 1) / dowód: umowa zlecenia – k. 14-17, zeznania powoda M. K. k.154-155 i k. 221v.-222 /.

W okresie od 8 do 25 sierpnia 2019 r. M. K. oraz D. A. – dyrektor finansowy (...), prowadzili korespondencję mailową w przedmiocie ewentualnej zmiany warunków świadczenia przez powoda usług na rzecz pozwanej spółki. Rozmowy te nie zakończyły się dokonaniem jakichkolwiek wiążących ustaleń / dowód: wydruk korespondencji mailowej – k. 103-104/.

27 sierpnia 2019 r. Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie dokonał zarejestrowania w rejestrze przedsiębiorców KRS spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. której głównym przedmiotem działalności jest pozostała działalność w zakresie informacji, gdzie indziej niesklasyfikowana. W okresie od 27 sierpnia 2019 r. do 6 kwietnia 2023 r. M. K. był wspólnikiem oraz wiceprezesem zarządu ww. spółki / fakty znane Sądowi z urzędu – informacja odpowiadająca odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców KRS, dostęp elektroniczny: https://ekrs.ms.gov.pl/web/wyszukiwarka- krs/strona-glowna/index.html/.

Na dzień 31 grudnia 2019 r. (...) sp. z o.o. nie zatrudniała pracowników ani nie posiadała żadnych oddziałów. W 2019 r. członkowie zarządu spółki nie otrzymywali wynagrodzenia z tytułu pełnionych przez siebie funkcji. W tamtym roku spółka nie osiągnęła żadnych przychodów ani nie zakupiła żadnych aktywów trwałych. W roku obrotowym kończącym się 31 grudnia 2019 r. spółka poniosła stratę w wysokości(...)zł. Źródła kosztów stanowiły koszty zakupów oraz opłaty bankowe / dowód: sprawozdanie zarządu spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. z działalności spółki w roku 2019 – k. 126/.

W dniu 11 października 2019 r. (...) oraz M. K., jako „pozujący”, zawarli umowę o wykorzystanie wizerunku. M. K. zobowiązał się wówczas do wzięcia udziału w sesji zdjęciowej organizowanej przez (...) (§1 ust. 2 umowy), a nadto wyraził zgodę by (...) wielokrotnie publikowało oraz wykorzystywało, na wszelkich znanych w chwili zawarcia umowy polach eksploatacji, wykonane zdjęcia na których utrwalony jest wizerunek pozującego, do momentu trwania stosunku pracy z pozującym, z wyjątkiem wykorzystania magazynowanych materiałów, które ukazały się do momentu trwania tego stosunku (§ 2 ust. 1 i 2) / dowód: umowa o wykorzystanie wizerunku – k. 101-102/.

Pismem z 3 stycznia 2020 r. pozwany wypowiedział ww. umowę zlecenia z 11 kwietnia 2017 r. ze skutkiem natychmiastowym. (...)że przyczyną wypowiedzenia umowy jest zarządzanie przez M. K. spółką (...) sp. z o.o. prowadzącą działalność konkurencyjną w stosunku do (...), co stanowi naruszenie § 1 ust. 2 lit i) umowy (czyn sprzeczny z interesem (...)) oraz stanowi czyn nieuczciwej konkurencji z ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji / dowód: wypowiedzenie umowy ze skutkiem natychmiastowym – k. 19/.

W dniu 4 stycznia 2020 r. o godz. 14:05 D. A. – pracownik (...), wysłał do innych osób świadczących pracę lub usługi dla spółki, wiadomość mailową o następującej treści:

„Szanowni Państwo,

W imieniu (...) Sp. z o.o. ( (...)) chcielibyśmy poinformować, że w dniu wczorajszym tj. 3 stycznia została rozwiązana umowa współpracy z M. K.. Jak wiecie M. od kilku lat pracował na stanowisku (...) a w najbliższych tygodniach miał awansować i przejść do naszego nowego projektu (...). Niestety okazało się, że M. od kilku miesięcy, w tajemnicy współpracuje jako udziałowiec oraz wiceprezes z konkurencyjną firmą działającą na rynku usług concierge. Takie działanie nie tylko stało w sprzeczności z interesem (...), ale stanowiło czyn nieuczciwej konkurencji. Wobec takich informacji decyzja spółki nie mogła być inna jak rozwiązanie umowy w trybie natychmiastowym. W związku z powyższym bardzo proszę, aby w ewentualnych kontaktach z M. K. mieć na uwadze wiążące wszystkich zasady poufności i dbanie o interes (...). Proszę również o informację jeśli w ostatnim czasie przekazywaliście M. jakieś informacje mogące stanowić tajemnicę handlową a nie będące związane z jego działalnością w (...).

W przypadku jakichkolwiek pytań lub informacji zapraszam do bezpośredniego kontaktu ze mną.

Serdecznie pozdrawiam

D. A.”

/ dowód: wydruk wiadomości mailowej z 4 stycznia 2020 r. - k. 21, zeznania powoda M. K. k.154-155 i k. 221v.-222, zeznania D. A. w charakterze strony pozwanej k. 155-155v. i k. 222-222v., zeznania świadka Ł. K. k. 210-210v. i k. 211v., zeznania świadka K. R. k. 210v.-211v. /.

Pismem z 12 lutego 2020 r. M. K. wezwał (...) do zaprzestania naruszeń jego dóbr osobistych oraz zaprzestania wykorzystywania wizerunku, w terminie 3 dni od dnia otrzymania wezwania przez spółkę / dowód: wezwanie do zaprzestania naruszeń dóbr osobistych oraz zaprzestania wykorzystywania wizerunku – k. 28-29/.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w pierwszej kolejności w oparciu o kserokopie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Sąd uznał dowody z dokumentów za wiarygodne, albowiem ich autentyczność nie została zakwestionowana przez strony, a ponadto Sąd nie znalazł podstaw do ich podważenia z urzędu. Nadto Sąd dał wiarę zeznaniom powoda M. K., D. A. przesłuchanego w charakterze strony pozwanej oraz przesłuchanych w sprawie świadków Ł. K. i K. R. w zakresie jakim stanowiły ustalenia stanu faktycznego. Zeznania te były konsekwentne, logiczne, spójne ze sobą oraz znalazły potwierdzenie w pozostałych dowodach zgromadzonych w aktach sprawy. Świadkowie potwierdzili, że mail z dnia 4 stycznia 2020 roku skierowany był jedynie do wiadomości pracowników i administratorów pozwanej Spółki i miał on tylko walory informacyjne. Należy także wskazać, zeznania świadków nie były kwestionowane przez żadną ze stron. W zakresie zaś zeznań świadków P. W. i P. B. Sąd uznał je za nic niewnoszące do sprawy. Świadek P. W. nie był adresatem maila, a o jego treści dowiedział się od powoda. Świadek P. B. natomiast o treści maila dowiedział się od osób trzecich, ale nie był jego adresatem.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powód dochodzi w niniejszym procesie usunięcia skutków naruszenia jego dóbr osobistych.

Zgodnie z treścią art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, w szczególności zdrowie, wolność, cześć, nazwisko lub pseudonim, wizerunek pozostają pod ochroną prawa cywilnego. Wymieniony w cytowanym przepisie katalog dóbr osobistych nie jest wyczerpujący i pod ochroną prawa niewątpliwie mogą pozostawać i inne nie wymienione w nim dobra osobiste.

W myśl art. 24 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności, ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie, a nadto zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.

Konstrukcja normy art. 24 k.c. przewiduje ochronę jedynie przed bezprawnym naruszeniem dobra osobistego, wprowadzając w tym zakresie domniemanie owej bezprawności.

Na tle powyższego przepisu powoda nie obciąża udowodnienie faktów wykazujących bezprawność działania pozwanego. Na powodzie jako uprawnionym spoczywa obowiązek wykazania działań naruszających jego dobra osobiste lub zagrażających tym dobrom, zaś pozwany w celu uwolnienia się od odpowiedzialności, musi wykazać przesłanki braku bezprawności swego działania.

Bezprawne jest każde działanie sprzeczne z normami prawa oraz z zasadami współżycia społecznego. Za bezprawne uważa się każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających. Obalenie domniemania istnienia bezprawności spoczywa na pozwanym, który to może uczynić, poprzez wykazanie, iż działanie ma miejsce w ramach porządku prawnego, a więc dozwolone jest przez obowiązujące przepisy, stanowi wykonywanie prawa podmiotowego, czy też wskazując na zgodę pokrzywdzonego czy wreszcie na działanie w obronie uzasadnionego interesu.

W doktrynie przeważa pogląd, że przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenia ma nie tylko subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ale także to, jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie. Przy czym pod uwagę należy brać całokształt okoliczności. Przy ustalaniu faktu naruszenia dóbr osobistych należy stosować różnorodne kryteria, ale doniosłe znaczenie ma w tym zakresie opinia społeczna oraz racjonalne i rozsądne poglądy. Kryteria oceny naruszenia muszą zostać poddane obiektywizacji, a mianowicie uwzględniać trzeba odczucia szerszego grona uczestników i powszechnie przyjmowane, zasługujące na akceptacje normy postępowania. Nie jest przy tym bez znaczenia motywacja działań sprawcy naruszenia.

Ponadto, wskazać należy także na to, że oczywistym jest, że naruszenie każdego dobra osobistego z reguły wywołuje u pokrzywdzonego uczucie przykrości czy poczucie krzywdy, pokrzywdzony czuje się urażony, zatem wywołuje to określony efekt subiektywny. Nie należy jednak badać indywidualnych odczuć czy intensywności przeżyć pokrzywdzonego. Gdyby o zasadności powództwa miały decydować subiektywne kryteria oznaczałoby to, że samo tylko wniesienie powództwa o ochronę dóbr osobistych stanowi już o jego zasadności (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 roku, sygn. III CKN 33/97 OSNCP 1997/67/93).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że powód nie podołał ciężarowi dowodu opisanemu powyżej.

Sąd nie kwestionuje, że subiektywnie powód M. K. mógł odebrać negatywnie treści maila sporządzonego przez D. A. -Dyrektora Finansowego pozwanego w dniu 4 stycznia 2020 roku i poczuć się urażony. Jednak jako osoba dobrze znana w pozwanej firmie wzbudziła zainteresowanie i kontrowersje w tym kręgu.

Jednakże należy zwrócić uwagę co doprowadziło do takiej reakcji pozwanego, że sporządził spornego maila i wysłał go do wszystkich pracowników i administratorów firmy. Jak wynika z zeznań i stanowiska zaprezentowanego na rozprawie, pozwany zamieścił przedmiotowy wpis, gdyż uznał, że powód zakładając konkurencyjną do pozwanego firmę działał nieetycznie oraz sprzecznie z etosem pracownika wykonującego zawód concierge’a. Pozwany uznał, iż przedmiotowym mailem miał prawo poinformować współpracowników i pracowników firmy pozwanego o okolicznościach rozwiązania umowy o pracę z powodem i dokonać oceny działań powoda. W ten sposób, chciał zwrócić uwagę pracowników na niepokojące zjawisko zachowania w tajemnicy informacji poufnych. Pozwany przyznał, iż wysłał przedmiotowego maila tylko do pracowników i współpracowników wówczas firmy (...) Sp. z o.o. Jednakże jak wskazał, jego celem było poinformowanie odbiorców maila o powodach rozwiązania z M. K. umowy współpracy.

Mając na uwadze powyższe rozważania w przedmiotowej sprawie należało zastanowić się czy mail sporządzony przez przedstawiciela pozwanego, na którą powoływał się powód w toku procesu spowodowały naruszenie dobrego imienia powoda. Działaniem, które miało naruszać dobra osobiste powoda miały być stwierdzenia zawarte w treści maila jakoby powód w tajemnicy współpracuje z konkurencyjną firmą działającą na rynku concierge, a działanie powoda stanowiło czyn nieuczciwej konkurencji.

Naruszenie czci czy dobrego imienia może nastąpić zarówno przez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym i rodzinnym, jak i przez zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym, naruszające dobre imię danej osoby i mogące narazić ją na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu lub innej działalności (wyrok SN z 8 października 1987 r., II CR 269/87)

Jeszcze raz podkreślić należy, iż przy ocenie czy doszło do naruszenia dobra osobistego, decydujące znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ile to jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie (por. jednak wyrok SN z 18 stycznia 2013 r., IV CSK 270/2012, LexisNexis nr 5157855, OSNC 2013, nr 7-8, poz. 94, w którym wskazano, że odwołanie się do obiektywnych, a więc kształtowanych przez opinie ludzi rozsądnie i uczciwie myślących kryteriów naruszenia dóbr osobistych, nie oznacza, że decydujące znaczenie ma reakcja, jaką dane zachowanie wywołuje, gdyż nie reakcja jest tu ważna, ale występująca w społeczeństwie opinia).

Mając powyższe rozważania na uwadze, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia dobra osobistego powoda zasługującego na przyznanie ochrony prawnej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie wynika jakoby mail wysłany przez pozwanego miał negatywny wpływ na odbiór powoda jako osoby, jako przedstawicieli grupy concierge, czy pracownika . Wpis nie wpłynął w żadnym zakresie na życie zawodowe powoda. Samo negatywne subiektywne odczucie powoda nie jest wystarczającą okolicznością przemawiającą za udzieleniem ochrony prawnej. Mail sporządzony przez pozwanego w żaden sposób nie wpłynął na pogorszenie się relacji z powodem pracowników pozwanej Spółki.

Oceniając roszczenia powoda należy podkreślić, iż strona dochodząca złożenia przeprosin przez potencjalnego sprawcę naruszenia dobra osobistego obowiązana jest udowodnić nie tylko sam fakt naruszenia dobra osobistego, ale także doznania krzywdy wskutek naruszenia dobra osobistego. To zatem na M. K.- spoczywał ciężar udowodnienia, iż pozwany swoim zachowaniem naruszył jego dobra osobiste.

Wskazać należy, iż w ocenie Sądu zachowanie pozwanego, w tym wysłanie maila do współpracowników i jego charakter z pewnością było niewłaściwe i zasługujące na dezaprobatę, gdyż oceniało negatywne zachowania powoda. Niewątpliwie jednak, przy ocenie czy działanie pozwanego skutkować winno jego odpowiedzialnością z tytułu naruszenia dóbr osobistych winno się brać pod uwagę rozmiar tych negatywnych odczuć, nie tylko w sferze psychicznej powoda, ale też rozmiar negatywnych skutków obiektywnych, niezależnych od wrażeń czy uczuć powoda (zasięg społeczny takiego działania – analogicznie w prawie karnym: nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.). Nie każde bowiem niewłaściwe działanie skutkuje powstaniem odpowiedzialności prawnej. Jak wskazał sam pozwany miał on prawo do wyrażenia oceny działania powoda w zakresie konkurencyjności traktując to jako zagrożenie dla swoich interesów. Pozwany umieszczając spornego maila pragnął wyeksponować nieetyczną działalność prowadzoną przez powoda oraz poinformować współpracowników o przyczynach rozwiązania umowy współpracy z powodem. Działał więc w obronie słusznie uzasadnionego interesu społecznego (bezpieczeństwa ekonomicznego Spółki), gdyż mail nakierowany był na poinformowanie i ostrzeżenie mniej doświadczonych pracowników. Powód zaś miał prawo założyć konkurencyjną firmę i był świadomy konsekwencji wynikających z powzięcia informacji o powyższym przez pozwanego.

Niewykazanie naruszenia (lub zagrożenia) dobra osobistego czyni zbędnymi dalsze ustalenia, w szczególności w zakresie treści przeprosin oraz zapłaty określonej kwoty na cel społeczny.

Wobec uznania, iż nie doszło do naruszenia dobra osobistego powoda, powództwo podlegało oddaleniu.

W pkt II sentencji wyroku Sąd ustalił, że strony ponoszą koszty procesu według zasady odpowiedzialności za jego wynik, opisanej w art. 98 k.p.c., wskazując, że powód przegrał sprawę w całości i ponosi koszty postępowania, pozostawiając szczegółowe wyliczenie tych kosztów referendarzowi sądowemu na podstawie art. 108 § 1 k.p.c.