Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 lipca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia del. Agnieszka Onichimowska

po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 148 ^{( 1 )}k.p.c. sprawy z powództwa(...) Fundusz (...)z siedzibą w W.

przeciwko P. O.

o zapłatę

1.  oddala powództwo;

2.  przyznaje kuratorowi ustanowionemu dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego P. O. – adwokatowi M. Ł. łączną kwotę 2.680,20 (dwa tysiące sześćset osiemdziesiąt i 20/100) złotych, w tym należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia oraz zwrotu wydatków;

3.  nakazuje zwrócić z sum Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie na rzecz powoda (...) (...) Fundusz (...) z siedzibą w W. kwotę 2.319,80 (dwa tysiące trzysta dziewiętnaście i 80/100) złotych, tytułem niewykorzystanej zaliczki uiszczonej na poczet wynagrodzenia kuratora.

Sędzia (del.) Agnieszka Onichimowska

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 28 listopada 2023 r. (data stempla pocztowego) powód(...) Fundusz (...) z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego P. O. kwoty 138.961,39 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od Pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powód wskazał, że dochodzoną w niniejszej sprawie wierzytelność nabył w drodze umowy przelewu wierzytelności zawartej z (...) S.A. w dniu 2 marca 2023 r. Powód zaznaczył przy tym, że dochodzona wierzytelność wynika z umowy o korzystnie z karty kredytowej (...) zawartej przez pozwanego z (...) S.A w dniu 04 października 2012 r. Wobec zaniechania spłaty zadłużenia w ustalonym terminie bank wypowiedział umowę z zachowaniem umownego okresu wypowiedzenia, na skutek czego roszczenie stało się w całości wymagalne w dniu 29 maja 2020 r. Jednocześnie Powód wskazał, że na kwotę roszczenia tj. 138961,39 zł składa się: kwota 106.544,36 zł z tytułu niespłaconego kapitału; kwota 2.217,00 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych oraz kwota 30.200,03 zł tytułem skapitalizowanych odsetek umownych naliczonych przez wierzyciela pierwotnego od kwoty kapitału od dnia wypowiedzenie umowy. (pozew k. 3-6v)

Postanowieniem z dnia 17 października 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie ustanowił dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego P. O. kuratora w osobie adwokat M. Ł.. (postanowienie k, 122)

W odpowiedzi na pozew kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wniósł o oddalenie powództwa w całości, jako pozbawionego podstawy faktycznej i prawnej oraz o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia w maksymalnej wysokości, powiększonego o aktualnie obowiązującą stawkę podatku VAT.

W uzasadnieniu podniesiono, że pozwany nigdy nie został prawidłowo wezwany do spłaty zobowiązania oraz nie doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy, a to wobec braku wykazania, że przesyłki takie zostały do pozwanego kiedykolwiek nadane. (odpowiedź na pozew k. 139-140)

Do czasu zamknięcia rozprawy strony podtrzymały swoje stanowiska procesowe.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 28 września 2012 r. P. O. z złożył do (...) Bank S.A. (poprzednik prawny (...) S.A.) w Ł. wniosek nr (...) o wydanie karty kredytowej (...). We wniosku jako adres zamieszkania wnioskodawca wskazał: ul. (...), (...)-(...) W..

Dowód: wniosek o wydanie karty kredytowej – k. 20-21

W dniu 04 października 2012 r. P. O. zawarł z (...) Bank S.A. z siedzibą w Ł. umowę kredytu – karty kredytowej nr (...). W umowie wskazano, że kredyt w wysokości 100.000,00 zł został udzielony w celu bezpośrednio niezwiązanym z działalnością gospodarczą (§ 1 ust 2 i 3). Umowa została zawarta na okres 12 miesięcy (§ 2 ust 1). Jednocześnie w Umowie przewidziano, że okres obowiązywania zostanie automatycznie przedłużony o kolejne 12 miesięcy, przy zachowaniu dotychczasowej wysokości kwoty Kredytu, pod warunkiem należytego wypełnienia przez Kredytobiorcę obowiązków wynikających z Umowy, Regulaminu i Warunków (§ 2 ust 2)

W umowie wskazano, że ostateczny termin spłaty Kredytu wynosi 12 miesięcy licząc od dnia postawienia Kredytu do dyspozycji kredytobiorcy i upływa w dniu, który datą odpowiada dacie postawienia Kredytu do dyspozycji, chyba, że okres obowiązywania Umowy zostanie przedłużony na zasadach opisanych w § 2 ust 2 Umowy. (§ 6 ust 3). Kredytobiorca był obowiązany do dokonywania spłat kwot nie mniejszych niż minimalna kwota spłaty podawana na Wyciągu w terminach podanych na tych Wyciągach (§ 6 ust 8 Umowy). Strony Umowy uzgodniły również, że Bank może przenieść wszelkie przysługujące mu z tytułu Umowy wierzytelności na osoby trzecie, na co Kredytobiorca wyraził zgodę. Zaznaczono przy tym, że wraz z nabywanymi wierzytelnościami na nabywcę przechodzą wszelkie związane z nimi prawa (§ 7 ust 7)

W § 10 umowy wskazano, że jeśli Kredytobiorca nie wykonuje obowiązków wynikających z Umowy lub wykonuje je nienależycie, Bank najpóźniej na dwa miesiące przed upływem okresu jej obowiązywania zawiadomi kredytobiorcę o nieprzedłużaniu czasu obowiązywania Umowy na kolejny okres i o obowiązku spłaty kredytu z ostatnim dniem dotychczasowego okresu obowiązywania.

Zgodnie z § 12 Umowy Bank miał prawo wypowiedzenia umowy z zachowaniem dwumiesięcznego okresu wypowiedzenia oraz podjęcia wszelkich działań zmierzających do odzyskania wymagalnych należności Banku, między innymi w przypadku naruszenia przez Kredytobiorcę obowiązujących przepisów prawa regulujących Umowę Kredytu lub postanowień umowy, Regulaminu i Warunków, obowiązujących w Banku jeżeli Kredytobiorca jest obowiązany do przestrzegania ich postanowień dotyczących warunków udzielenia Kredytu (ust 1 pkt 1 ). Okres wypowiedzenia Umowy przez Bank miał być liczony od dnia doręczenia Kredytobiorcy oświadczenia o wypowiedzeniu na podany przez niego adres zarejestrowany w systemie bankowym (ust. 2) Samo zaś Wypowiedzenie wymagało zachowania formy pisemnej (ust. 3).

W umowie, jako adres zamieszkania Kredytobiorcy wskazano: ul. (...), (...)-(...) W..

Dowód: umowa kredytu - k. 15-19

Pismem z dnia 07 lipca 2020 (...) S.A (następca prawny (...) Bank S.A.) skierował do P. O. wezwanie do zapłaty zaległości w wysokości 14.449,75 zł w terminie 14 dni roboczych od dnia wezwania. W treści pisma znalazła się informacja o możliwości złożenia w terminie 14 roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Wezwanie skierowano na adres: ul. (...), (...)-(...) W..

Dowód: wezwanie do zapłaty – k. 60, książka nadawcza – k. 61

W dniu 06 sierpnia 2020 (...) S.A (następca prawny (...) Bank S.A.) sporządził adresowane do P. O. wezwanie do zapłaty zaległości w wysokości 22.317,68 zł w terminie 14 dni roboczych od dnia wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy. W treści pisma znalazła się informacja o możliwości złożenia w terminie 14 roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Wezwanie skierowano na adres: ul. (...), (...)-(...) W..

Dowód: wezwanie do zapłaty – k. 62,

Pismem z dnia 05 września 2020 r. (...) S.A (następca prawny (...) Bank S.A.) skierował do P. O. oświadczenie o wypowiedzeniu umowy z zachowaniem 2 miesięcznego okresu wypowiedzenia od dnia doręczenia pisma. Pismo zostało skierowane na adres: ul. (...), (...)-(...) W..

Dowód: wypowiedzenie umowy – k. 63, książka nadawcza – k. 64

W dniu 2 marca 2023 r. (...) S.A. z siedzibą w W. dokonał przelewu wierzytelności wobec P. O. z tytułu umowy kredytu – karty kredytowej nr (...) na rzecz (...) Fundusz (...) z siedzibą w W..

Dowód: umowa przelewu wierzytelności – k. 72-74v

W dniu 08 maja 2023 r. (...) (...) Fundusz (...) z siedzibą w W. wniósł do Sądu Rejonowego Lublin Zachód w Lublinie pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, wnosząc o zasądzenie od P. O. kwoty 138.961,39 zł.

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2023 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie uchylił nakaz zapłaty z dnia 31 maja 2023 r. i umorzył postępowanie z uwagi na niewskazanie aktualnego adresu zamieszkania pozwanego.

Dowód: wydruk z (...) k. 67-70, postanowienie k. 71

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne, a także na podstawie wskazanych wyżej dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy, które nie pozostawały ze sobą w sprzeczności i których autentyczności oraz zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy nie zakwestionowała żadna ze stron postępowania. Wobec niekwestionowania złożonych do akt kserokopii i wydruków dokumentów brak było podstaw do żądania złożenia wyżej wymienionych dokumentów w oryginale. Wskazane dowody wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają, w zestawieniu ze sobą tworzą spójny stan faktyczny i brak jest zdaniem Sądu przesłanek do odmówienia im mocy dowodowej w zakresie, w jakim stanowiły one podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Pozostałe a nie wymienione wyżej dowody nie stanowił wartościowego materiału dowodowego dla ustalenia istotnych w sprawie okoliczności faktycznych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo podlegało oddaleniu

W rozpatrywanej sprawie bezspornym było, iż pozwany P. O. w dniu 04 października 2012 r. zawarł z (...) Bank S.A. z siedzibą w Ł. umowę kredytu – karty kredytowej nr (...) na kwotę 100.000,00 zł. .

Strona pozwana (kurator) zakwestionowała skuteczność wezwania do zapłaty poprzedzającego wypowiedzenia, jak i samego oświadczenia o wypowiedzeniu.

Ocena zasadności podniesionych zarzutów ma zasadnicze znaczenie, albowiem warunkiem skutecznego dochodzenia wierzytelności przez cesjonariusza długu jest wykazanie, że przedmiotowa wierzytelność w dochodzonym kształcie przysługiwała pierwotnemu wierzycielowi oraz że jest ona wymagalna.

Art. 75c ustawy Prawo bankowe określa procedurę, którą winien zastosować bank przed wypowiedzeniem kredytobiorcy umowy kredytu.

Zgodnie z przepisem art. 75 c pkt 1, 2, 3, 4, 5 ustawy Prawo bankowe, jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu to bank zobowiązany jest do dokonania wezwania do zapłaty wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni, jednocześnie w takim wezwaniu bank jest zobowiązany do poinformowania kredytobiorcy o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Bank powinien umożliwić restrukturyzację zadłużenia, jeśli jest to uzasadnione dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Warunki restrukturyzacji powinny być uzgodnione przez obie strony umowy. W przypadku odrzucenia wniosku o restrukturyzację bank jest zobowiązany do przekazania kredytobiorcy pisemnych szczegółowych wyjaśnień w przedmiocie przyczyny odrzucenia tego wniosku.

Podkreślenia wymaga, że od banku jako profesjonalisty należy oczekiwać, aby działania upominawcze, były zgodne z dyspozycją art. 75c prawa bankowego i by poprzedzały właściwe wypowiedzenie umowy. Z istoty upomnienia wynika, że jest ono rodzajem napomnienia, przypomnienia, nie zaś ukarania. Sekwencja działań (oświadczeń) banku powinna być taka, że w pierwszej kolejności winien on wezwać kredytobiorcę do zapłaty, z poinformowaniem o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację - a w przypadku upływu wyznaczonego mu terminu – dopiero złożyć oświadczenie o wypowiedzeniu umowy.

Wypowiedzenie ma charakter prawno-kształtujący i jest realizowane poprzez oświadczenie złożone drugiej stronie umowy (art. 61 k.c.). Z uwagi na szczególne skutki jakie ze sobą niesie, a które prowadzą do zerwania pomiędzy stronami węzła obligacyjnego, oczywistym jest, że zgodnie z art. 60 k.c. zachowanie takie nie powinno pozostawiać żadnych wątpliwości co do prawidłowości jego złożenia.

Przepis art. 75c ustawy prawo bankowe ma charakter jednostronnie bezwzględnie obowiązujący, czyli może być zmieniony przez strony umowy kredytu jedynie na korzyść kredytobiorcy. Niezastosowanie się przez bank do zasad określonych w tym przepisie oznacza, że czynność prawna banku polegająca na wypowiedzeniu umowy jest nieważna w rozumieniu art. 58 par. 1 k.c., jako sprzeczna z ustawą. Dla swojej skuteczności i ważności, wypowiedzenie umowy kredytu musi zostać poprzedzone procedurą określoną w art. 75c ustawy Prawo bankowe. Z przepisu tego nie wynika oczywiście obowiązek banku do uwzględnienia wniosku o restrukturyzację kredytu, bank posiada bowiem uprawnienie do dokonania oceny zasadności takiego wniosku i ma prawo odmówić takiej restrukturyzacji. Jednakże do czasu podjęcia decyzji w przedmiocie wniosku o restrukturyzację (jeśli taki jest złożony) i przekazania jej w formie pisemnej kredytobiorcy, bank nie jest uprawniony do składania oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu. Odmienna wykładania oznaczałaby, iż procedura postępowania przez bank określona przez ustawodawcę miałaby charakter iluzoryczny, czego nie można byłoby zaakceptować ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28.08.2019 r., I ACa 466/2018, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12.03.20 r., I ACa 729/2019, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 3.12.2019 r., V ACa 454/2019, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8.11.19 r., I ACa 1213/2018, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19.07.2019 r., I ACa 837/2018, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6.06.2019 r., I ACa 1132/2018).

Uwzględniając powyższe, zaznaczyć trzeba, że w świetle zebranego materiału dowodowego nie budziło wątpliwości, że w pismach z dnia 07 lipca oraz 06 sierpnia 2020 r. (...) S.A (następca prawny (...) Bank S.A.) kierował do P. O. wezwania do zapłaty zaległości z tytułu zawartej umowy kredytu, natomiast pismem z dnia 05 września 2020 r. bank skierował do P. O. oświadczenie o wypowiedzeniu umowy z zachowaniem 2 miesięcznego okresu wypowiedzenia.

Co jednak istotne strona powodowa nie przedłożyła żadnego dokumentu, który świadczyłby o tym, że powyższe wezwania faktycznie zostały doręczone pod wskazany w nich adres. Brak jest bowiem dokumentu potwierdzającego skuteczne doręczenie (w postaci potwierdzenia odbioru) lub awizację przesyłki (czy to w postaci koperty odpowiednio ostemplowanej czy to wydruku z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej). Co więcej, odnotować należy, że wezwania do zapłaty zostały skierowane na adres: ul. (...) (...)-(...) W., który widnieje wyłącznie we Wniosku o wydanie karty kredytowej z dnia 28 września 2012 r. (k. 20), podczas gdy w samej Umowie kredytu z dnia 04 października 2012 r., jako adres kredytobiorcy wskazano jedynie adres: ul. (...) (...)-(...) W. (umowa k. 15-19). Tak więc, również ta okoliczność stanowi dodatkowy argument za uznaniem doręczenia za nieskuteczne.

Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 6 k.c., ciężar wykazania faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Konsekwencją procesową niewykazania przez stronę prawdziwości określonych twierdzeń mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy jest zaś niemożność oparcia na nich sądowego rozstrzygnięcia. Strona, która nie udowodni przytoczonych twierdzeń utraci korzyści, jakie uzyskałaby aktywnym działaniem (por. wyr. SN z 17.12.1996 r., I CKU 45/96, OSN 1997, Nr 6–7, poz. 76).

Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że oświadczenie Banku zawarte w piśmie z dnia 05 września 2020 r. o wypowiedzeniu umowy z zachowaniem 2 miesięcznego okresu wypowiedzenia (k. 63) nie mogło wywrzeć skutku w postaci wypowiedzenia umowy, z uwagi brak wcześniejszego wyczerpania procedury przewidzianej w art. 75c prawa bankowego. Jak już bowiem wskazano w przypadku niespełnienia przesłanek wynikających z regulacji art. 75c prawa bankowego czynność prawna banku polegająca na wypowiedzeniu umowy jest nieważna (art. 58 § 1 k.c.). W szczególności nie prowadzi ona do wymagalności wierzytelności banku o spłatę tej części kredytu, co do której kredytobiorca nie pozostawał w opóźnieniu. ( vide: T. Czech. Obowiązki banku w razie opóźnienia kredytobiorcy ze spłatą kredytu, (...), 2016/12/66-7).

Uzupełniając powyższe rozważania, zaznaczyć trzeba, że o prawnej nieskuteczności wypowiedzenia Umowy (k. 63), świadczy również to, że w przypadku przedmiotowego oświadczenia strona powodowa nie przedstawiła dowodu na okoliczność jego skutecznego doręczenia na wskazany w nim adres, przedstawiając jedynie kopię książki nadawczej (k. 64), która, co oczywiste nie dowodzi skutecznego doręczenia. Nie sposób również pominąć, że to pismo, podobnie jak to miało miejsce w przypadku wezwań do zapłaty, zostało skierowane nie na adres wskazany w Umowie kredytu (ul. (...) (...)-(...) W., k. 15-19) ale na adres zawarty we wniosku o wydanie karty kredytowej (ul. (...) (...)-(...) W., - k. 20). W świetle § 12 ust. 2 Umowy oświadczenie o wypowiedzeniu miało zostać skierowane na adres zarejestrowany w systemie bankowym. Strona powodowa nie wykazała, że to właśnie adres ujawniony we Wniosku stanowił adres ujawniony w systemach. Z resztą można mieć w tym względzie zasadnicze wątpliwości, skoro Umowa została podpisana po złożeniu wniosku, a więc zgodnie z zasadami logiki powinna uwzględniać najbardziej aktualny adres kredytobiorcy znany Bankowi.

Na marginesie warto dodać, że co prawda powód w piśmie procesowym z dnia 17 lutego 2025 r. (k. 151) wniósł o zobowiązanie na zasadzie art. 248 kpc wierzyciela pierwotnego tj. bank do przedstawienia potwierdzeń odbioru wezwania do zapłaty z dnia 6 sierpnia 2020 r. (k. 151v). W sytuacji jednak braku przedstawienia dowodów na okoliczność skutecznego doręczenia również samego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, powyższa inicjatywa dowodowa, jako oczywiście niecelowa, nie mogła się spotkać z akceptacją Sądu.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności należy uznać, iż powód nie wykazał spełnienia ustawowych rygorów koniecznych dla skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu. Wobec powyższego nie można uznać, że kwota kredytu została postawiona w stan wymagalności.

W uzupełnieniu powyższych rozważań Sąd pragnie zaznaczyć, że argumentacja zastosowana przez stronę powodową (pismo k. 151) okazała się być całkowicie nieprzekonująca. Nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem, że nawet bez wypowiedzenia umowy kredytu wierzytelność stała się wymagalna wobec podjęcia przez bank decyzji o nieodnowieniu umowy na okres kolejnych 12 miesięcy co oznaczało zdaniem powoda, że umowa wygasła z upływem 4 października 2020 r. Tego rodzaju argumentacja jest całkowicie oderwana od realiów niniejszej sprawy. Powód zdaje się zapominać, że kwestia nieprzedłużania automatycznie na kolejny 12 miesięczny okres została precyzyjnie uregulowana w samej Umowie. Jak wskazano bowiem w § 10 umowy, jeśli kredytobiorca nie wykonuje obowiązków wynikających z Umowy lub wykonuje je nienależycie, Bank najpóźniej na dwa miesiące przed upływem okresu jej obowiązywania zawiadomi kredytobiorcę o nieprzedłużaniu czasu obowiązywania Umowy na kolejny okres i o obowiązku spłaty Kredytu z ostatnim dniem dotychczasowego okresu obowiązywania. Oznacza to, że Bank w przypadku podjęcia decyzji o nieprzedłużaniu umowy miał obowiązek skierowania do kredytobiorcy pisma informującego o takiej decyzji. Strona powodowa nie wykazała jednak, aby takie pismo zostało kiedykolwiek skierowane do pozwanego, a tym samym nie sprostała ciążącemu na niej zgodnie z art. 6 k.c. ciężarowi dowodu. Z resztą twierdzenie strony powodowej w tym względzie zdaje się tym bardziej wątpliwe jeżeli uwzględni się fakt, że Bank sporządził oświadczenie o wypowiedzeniu umowy. Niewątpliwie miał więc zamiar skorzystać z alternatywnego - względem nieprzedłużania - sposobu zakończenia umowy. Po skorzystaniu z opcji wcześniejszego rozwiązania Umowy, jakim jest oświadczenie o wypowiedzeniu, nie sposób uznać, że Bank jednocześnie chciałby rozwiązać umowę w okresie późniejszym dopiero po upływie 12 miesięcznego okresu. W ocenie Sądu podniesiony argument stanowi jedynie element taktyki procesowej, obliczony na zniwelowanie negatywnych skutków procesowych braku przedstawienia miarodajnych dowodów potwierdzających skuteczne wypowiedzenie Umowy kredytu przez pierwotnego wierzyciela. Spostrzeżenie to wydaje się tym bardzie trafne jeżeli uwzględni się fakt, iż na kwotę żądaną w pozwie sumę składają się m.in. skapitalizowane odsetki umowne w kwocie 30.200,03 zł za okres od dnia wypowiedzenia umowy do dnia cesji. Powód więc formułując żądanie pozwu sam opierał się na tym fakcie wypowiedzenia umowy kredytu. Co zaś się tyczy argumentacji wedle, której sam dokument nadania tworzy domniemanie doręczenia przesyłki, to w ocenie Sądu jest ona całkowicie chybiona. Pomijając już bowiem (istotną przecież) kwestię nieprawidłowości adresu na jaki została skierowana korespondencja, to akceptacja tego poglądu oznaczałaby bowiem, że strona pozwana chcąc doprowadzić do obalenia takiego domniemania musiałaby wykazać, że przesyłka nigdy do niej nie dotarła, co w zasadzie jest niemożliwe.

W konsekwencji Sąd powództwo oddalił, na podstawie art. 471 kc w związku z art. 75c ustawy Prawo bankowe, a contrario (punkt 1 wyroku).

W pkt 2. wyroku Sąd orzekł o przyznaniu kuratorowi ustanowionemu dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego P. O. - adwokatowi M. Ł. łączną kwoty 2.680,20 zł, w tym kwota 496,80 zł tytułem podatku VAT, z tytułu wynagrodzenia za czynności kuratora pozwanego, którego miejsce pobytu nie jest znane. Na powyższą kwotę złożyły się również uzasadnione wydatki poniesione przez kuratora w kwicie 23,40 zł. Orzeczenie oparto na podstawie § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w zw. z § 1 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 roku (Dz. U. z 14 marca 2018 roku, poz. 536) w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej. W ocenie Sądu ilość oraz rodzaj podejmowanych w sprawie czynności uzasadniał określenie go na poziomie podstawowym określonym w ust. 1 Rozporządzenia z dnia 9 marca 2018 roku, odpowiadającym stawce minimalnej za czynności adwokackie.

W pkt 3 wyroku Sąd nakazał na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r., zwrócić z sum Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Warszawie na rzecz powoda (...) (...) Fundusz (...) z siedzibą w W. kwotę 2.319,80 (dwa tysiące trzysta dziewiętnaście i 80/100) złotych, tytułem niewykorzystanej zaliczki uiszczonej na poczet wynagrodzenia kuratora.

Sędzia del. Agnieszka Onichimowska