Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

UZASADNIENIE

Pozwem złożonym dnia 03.03.2025 r. przedstawicielka ustawowa małoletnich powodów, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o zasądzenie od pozwanego S. N. alimentów na rzecz małoletniej L. N. (2) w kwocie 1 200 zł miesięcznie i na rzecz małoletniej L. N. (1) w kwocie 1 300 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu wskazano, że małoletnie L. ur. (...) i L. ur. (...) pochodzą z nieformalnego związku (...). Małoletnie powódki zamieszkują wraz z matką w domu rodziców J. O., a pozwany utrzymuje z nimi sporadyczne i nieregularne kontakty. W sposób nieregularny pozwany łoży także zadeklarowane przez siebie alimenty w kwocie po 500 zł na rzecz każdej z małoletnich córek. Średnie miesięczne koszty utrzymania małoletniej L. wynoszą 1 506 zł, a L. – 1 564 zł, przy czym kwoty te nie obejmują ewentualnych kosztów najmu lokalu mieszkalnego. Matka małoletnich, która zatrudniona była na podstawie umowy o pracę w firmie (...) w sp. z o.o. w B. z wynagrodzeniem w wysokości 3 840 zł netto miesięcznie, obecnie przebywa na zwolnieniu chorobowym, pobierając z tego tytułu świadczenie w kwocie 3 100 zł netto miesięcznie. Strona powodowa wskazała nadto, że pozwany prowadził własną działalność w zakresie obróbki drewna, a obecnie pozostaje na bezrobociu, niemniej jest młody i zdrowy, posiada więc możliwości zarobkowe.

W odpowiedzi na pozew S. N. wniósł o oddalenie powództwa o alimenty powyżej kwoty po 600 zł miesięcznie dla każdej z małoletnich wskazując, że poza małoletnimi powódkami posiada na utrzymaniu małoletniego syna L. M. na rzecz którego łoży alimenty w kwocie 500 zł miesięcznie, zamieszkuje wraz ze swoją babcią, którą zobowiązany jest opiekować się na mocy umowy dożywocia. Na opłacenie bieżących rachunków za użytkowanie domu przeznacza ponad 950 zł miesięcznie, a nadto spłaca zobowiązanie kredytowe w wysokości 580 zł miesięcznie. Pozwany wskazał też, że wskazane w pozwie koszty utrzymania małoletnich powódek zostały zawyżone. W jego ocenie realne koszty utrzymania małoletniej L. wynoszą 1 257,19 zł miesięcznie, a małoletniej L. – 1 116,19 zł miesięcznie. Wreszcie pozwany podniósł, że obecnie zatrudniony jest w firmie (...) sp. z o.o. i uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenie w kwocie po 3 922,75 zł miesięcznie.

Sąd ustalił, co następuje:

Małoletnie L. N. (2) ur. (...) i L. N. (1) ur. (...), są córkami J. O. i S. N., pochodzącymi z ich nieformalnego związku.

Obecnie małoletnie powódki zamieszkują wraz z matką w domu jej rodziców. Średnie miesięczne koszty utrzymania lokalu wynoszą średnio około 1 350 zł, w tym: czynsz – 950 zł, prąd – 160 zł, gaz – 60 zł, woda – 150 zł, TV i Internet – 30 zł. Udział każdej z małoletnich w tych wydatkach wynosi 270 zł miesięcznie.

Małoletnia L. uczęszcza do Szkoły Podstawowej w B., gdzie korzysta z obiadów szkolnych. Na tym etapie nauki, podręczniki do nauki są zapewniane dzieciom bezpłatnie. Natomiast średnie miesięczne koszty zakupu wyprawki, opłacenia składek, wycieczek szkolnych oraz obiadów szkolnych, już po odliczeniu kwoty 300 zł, jaką matka małoletniej otrzymuje co roku w ramach programu (...), wynoszą 160 zł. Na zaspokojenie pozostałych potrzeb małoletniej powódki niezbędne są co miesiąc średnio kwoty: 600 zł na wyżywienie, 200 zł na odzież i obuwie, 50 zł na środki higieny i czystości, 50 zł na zakup leków witamin i opłacenie wizyt lekarskich, 50 zł na rozrywkę, 100 zł na wypoczynek i wakacje oraz 50 zł na pokrycie udziału w kosztach zakupu paliwa na dojazdy do szkoły, lekarzy itp.

Całkowite średnie miesięczne koszty utrzymania małoletniej L., wraz z udziałem małoletniej w kosztach utrzymania domu, wynoszą 1 530 zł.

Małoletnia L. uczęszcza do Przedszkola Samorządowego im (...)w B.. Średnie miesięczne koszty pobytu dziecka w przedszkolu, wraz z wydatkami na składki, pomoce naukowe oraz wycieczki szkolne, wynoszą 240 zł. Natomiast na zaspokojenie pozostałych potrzeb małoletniej powódki niezbędne są co miesiąc średnio kwoty: 500 zł na wyżywienie, 150 zł na odzież i obuwie, 50 zł na środki higieny i czystości, 50 zł na zakup leków witamin i opłacenie wizyt lekarskich, 50 zł na rozrywkę, 100 zł na wypoczynek i wakacje oraz 50 zł na pokrycie udziału w kosztach zakupu paliwa na dojazdy do szkoły, lekarzy itp.

Całkowite średnie miesięczne koszty utrzymania małoletniej L., wraz z udziałem małoletniej w kosztach utrzymania domu, wynoszą 1 460 zł.

Matka małoletnich powódek, z wykształcenia technik ekonomista obecnie nie pracuje i przebywa na zwolnieniu chorobowym i pobiera z tego tytułu zasiłek chorobowy w wysokości około 3 100 zł netto miesięcznie. Poprzednio J. O. zatrudniona była w firmie (...) sp. z o.o. w B. z wynagrodzeniem w wysokości 3 840,42 zł netto miesięcznie.

Pozwany S. N., który z zawodu jest technikiem leśnikiem, zatrudniony jest w firmie (...) sp. z o.o. w B. na stanowisku operator prasy ciśnieniowej z wynagrodzeniem 3 922,75 zł netto miesięcznie.

Ojciec małoletniej powódki, który dnia 04.07.2025 r. wstąpił w związek małżeńskie, zamieszkuje wraz ze swoją żoną i jej dzieckiem z poprzedniego związku, w domu stanowiącym jego własność. W tym samym budynku zamieszkuje także babcia pozwanego oraz jego wujek. Średnie miesięczne koszty utrzymania domu wynoszą 980 zł miesięcznie. Udział pozwanego w tych wydatkach wynosi zatem 196 zł miesięcznie.

Po rozstaniu z matką małoletnich S. N. zadeklarował, że będzie łożył na utrzymanie córek kwotę po 500 zł miesięcznie na każdą z nich, jednakże nie zawsze wywiązywał się ze swoich deklaracji. Pozwany co do zasady nie realizuje także kontaktów z małoletnimi powódkami, nie interesuje się ich sprawami i nie uczestniczy w ich życiu. Od stycznia 2025 r. do I polowy września 2025 r. spotkał się z nimi łącznie 3 razy.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: kopia aktów urodzenia /k. 10-11/; zaświadczenie o dochodach J. O. /k. 12/; rachunki, faktury, potwierdzenia transakcji przedłożone przez stronę powodową /k. 13-23/; wydruk wiadomości tekstowych /k. 24-27/; dane z systemy PESEL-SAD /k. 32-35v/; zaświadczenie o dochodach S. N. /k. 40/; zawiadomienie z KW /k. 41/; rachunki, faktury, decyzje, potwierdzenia transakcji przełożone przez pozwanego /k. 42-47/; potwierdzenia przelewów /k. 65-76/ oraz zeznania J. O. /k. 77-77v, 79-płyta CD/ i pozwanego S. N. /k. 77 -78, 79-płyta CD/.

Co do zasady zeznania J. O. Sąd uznał za wiarygodne, były one bowiem jasne i szczere, a nadto korelowały z pozostałym zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym i nie zostały zakwestionowane przez pozwanego. W szczególności Sąd miał na uwadze, że matka małoletnich przyznała, że obecnie nadal zamieszkuje wraz z małoletnimi powódkami w domu swoich rodziców, nie pracuje i przebywa na zwolnieniu lekarskim, pobierając z tego tytułu świadczenie. Dalej za wiarygodne Sąd uznał zeznania matki małoletnich powodów co do wysokości kosztów utrzymania domu, oraz co do faktu, że małoletnie powódki nie chorują przewlekle. Wreszcie Sąd dał wiarę J. O. co do faktu, że pozwany nie kontaktuje się z małoletnimi powódkami i nie interesuje się ich sprawami.

Za wiarygodne w części Sąd uznał zeznania pozwanego S. N.. W szczególności Sąd dał wiarę pozwanemu co do faktu, że dnia 04.07.2025 r. zawarł związek małżeński, a także co do ilości osób zamieszkujących z nim w należącym do niego domu, oraz co do faktu, że od stycznia 2025 r. jedynie 3-krotnie widział się z małoletnimi powódkami. Nadto zaś Sąd dał pozwanemu wiarę co do faktu, ze obecnie na swoim utrzymaniu posiada wyłącznie małoletnie powódki.

Treść i autentyczność zebranych w sprawie dokumentów, przy uwzględnieniu wyżej opisanych uwag, nie wzbudziła wątpliwości Sądu, wobec czego uznano dokumenty z wartościowy dowód w sprawie.

Sąd zważył co następuje:

Roszczenie małoletnich powódek opierało się o treść art. 133 § 1 k.r.o., w myśl którego rodzice są obowiązani do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Zgodnie zaś z art. 135 § 1 k.r.o. zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Przez usprawiedliwione potrzeby uprawnionego rozumieć należy potrzeby, których zaspokojenie zapewni mu, odpowiedni do jego wieku i uzdolnień, prawidłowy rozwój fizyczny i duchowy. Natomiast możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego określają zarobki i dochody, jakie uzyskałby przy pełnym wykorzystaniu swych sił fizycznych i zdolności umysłowych, nie zaś rzeczywiste zarobki i dochody. Ustawodawca w § 2 art. 135 k.r.o. przewidział możliwość wykonania obowiązku alimentacyjnego w całości lub części względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie także poprzez osobiste starania o jego utrzymanie lub wychowanie. W tym wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego.

W przypadku opóźnienia w zapłacie przez zobowiązanego świadczeń alimentacyjnych na rzecz uprawnionego, temu ostatniemu przysługuje nadto roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie w oparciu o art. 481 § 1 i 2 k.c.

Zgodnie z treścią art. 232 k.p.c strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Regulację tę uzupełnia art. 6 k.c., według którego ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Stosownie do art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu rozumieć należy z jednej strony jako obarczenie strony procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o słuszności swoich twierdzeń, a z drugiej konsekwencjami poniechania realizacji tego obowiązku lub jego nieskuteczności. Tą konsekwencją jest zazwyczaj niekorzystny dla strony wynik procesu (zob. wyr. SN z 7.11.2007 r., II CSK 293/07, L.; post. SN z 24.4.2019 r., V CSK 490/18, L.).

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że roszczenia małoletnich powódek zasługiwały na uwzględnienie w zasadniczej części. W toku postępowania Sąd uznał za udowodnione, że koszty utrzymania małoletniej L. zostały wynoszą 1 460 zł miesięcznie, a małoletniej L. – 1 530 zł miesięcznie. W ocenie Sądu, wymienione poszczególne wydatki na zaspokojenie potrzeb małoletnich powódek co do zasady nie odbiegają bowiem swoją wysokością od przeciętnych kosztów utrzymania małoletnich dzieci w wieku L. i L., znanych Sądowi w związku z prowadzeniem wielu innych spraw alimentacyjnych. Niemniej Sąd miał na uwadze, że żadna z córek pozwanego nie posiada szczególnych wymagań w zakresie żywienia, a nadto obie korzystają z obiadów poza domem tj. małoletnia L. korzysta z wyżywienia w przedszkolu, a małoletnia L. je obiady w szkole. W tych okolicznościach, mając na uwadze, że w dniach wolnych od zajęć szkolnych i przedszkolnych (tj. weekendy, przerwy świąteczne, ferie zimowe czy wakacje), małoletnie żywią się wyłącznie w domu, a także biorąc pod uwagę wiek dzieci i powszechnie dostępną wiedzę na temat aktualnych cen popularnych produktów spożywczych Sąd uznał, że w przypadku małoletniej L. koszty wyżywienia nie powinny przekroczyć kwoty 500 zł miesięcznie, a w przypadku małoletniej L. – kwoty 600 zł miesięcznie.

Za zawyżone Sąd uznał także wydatki na wakacje małoletnich powódek. W toku rozprawy z dnia 27.08.2025 r. matka małoletnich zeznała bowiem, że co do zasady L. i L. korzystają wyłącznie z jednego wyjazdu wakacyjnego w roku. W ocenie Sądu na pokrycie związanych z tym wydatków wystarczająca winna być zatem kwota po 100 zł miesięcznie dla każdej z małoletnich. Następnie Sąd zważył, że na pokrycie udziału małoletnich powódek w kosztach zakupu paliwa, a także na pokrycie ogólnych wydatków związanych z dojazdami do lekarzy, szkoły, przedszkola, a także w celach skorzystania z rozrywek czy wakacji itp. wystarczając będzie dla każdej z powódek kwota po 50 zł miesięcznie. Co do zasady miejscowość, w której zamieszkują małoletnie jest bowiem niewielka, a co za tym idzie trasy z domu do szkoły czy przedszkola lub do lekarza nie są szczególnie długie.

Za zawyżone Sąd uznał również podawane przez stronę powodową koszty związane z edukacją małoletnich powódek. Sąd miał bowiem na uwadze, że małoletnia L. uczęszcza do szkoły podstawowej, zaś na tym etapie nauki podręczniki szkolne są zapewniane dzieciom bezpłatnie. Nadto na rzecz tej córki matka małoletnich powódek otrzymuje od państwa kwotę 300 zł rocznie z programu „Dobry Start” celem zakupu wyprawki. Z drugiej jednak strony Sąd miał na uwadze, że choć co do zasady kwota ta pokrywa koszty zakupu niezbędnych przyborów szkolnych, to jednak nie w całości. Nadto, uczęszczanie do szkoły wiąże się z koniecznością uiszczania różnego rodzaju składek klasowych czy na radę rodziców, a także opłacania wycieczek szkolnych. Wreszcie Sąd miał na uwadze, że w dni nauki szkolnej małoletnia L. korzysta z odpłatnych obiadów szkolnych. W tych okolicznościach, uwzględniając wiedzę na temat przeciętnych kosztów uczęszczania do szkoły podstawowej, posiadanych w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań alimentacyjnych, Sąd uznał za udowodnione, że na pokrycie wydatków szkolnych małoletniej L. niezbędna jest kwota średnio 150 zł miesięcznie. W przypadku małoletniej L., na pokrycie wydatków związanych z pobytem w przedszkolu, wyżywieniem, opłaceniem składek, zakupem niezbędnej wyprawki oraz wycieczkami wystarczająca zaś winna być kwota 230 zł miesięcznie. Wydatek ten Sąd ustalił nie tylko w oparciu o zeznania matki małoletnich powódek, ale także uwzględniając własne doświadczenie zawodowe i wiedzę. Dodatkowo w przypadku młodszej z powódek Sąd za zawyżone uznał koszt zakupu odzieży i obuwia. Sąd miał bowiem na uwadze, że z uwagi na fakt, że obie powódki są dziewczynkami i to z niewielką różnicą wieku, część z ubrań czy butów z których wyrosła starsza z powódek może być użytkowana przez młodszą z sióstr. Dlatego w przypadku małoletniej L. wydatki na ten cel Sąd uwzględnił do kwoty 150 zł miesięcznie, a w przypadku małoletniej L. - do kwoty 200 zł miesięcznie.

Obliczając koszty utrzymania domu w którym zamieszkują małoletnie powódki Sąd opierał się o przedłożone do akt sprawy rachunki, faktury i zawiadamiania o wysokości opłaty, a także o zeznania J. O., złożone w toku rozprawy z dnia 27.08.2025 r. Udział każdej z małoletnich w tych kosztach Sąd uwzględnił do 1/5. Jak bowiem ustalono w toku postępowania, małoletnie zamieszkują wraz z matką i jej rodzicami, w lokalu stanowiącym własność rodziców J. O.. Są nie uwzględnił natomiast nawet w części ewentualnych przyszłych wydatków związanych z najmem lokalu mieszkalnego przez matkę małoletnich. Sąd miał bowiem na uwadze, że alimenty mają na celu zaspokojenie bieżących i aktualnych kosztów utrzymania dzieci, a nie wydatków, które w przyszłości mogą zaistnieć lub też nie.

W kosztach utrzymania małoletnich L. i L. Sąd nie uwzględnił także wydatków na nianię. Co prawda strona powodowa przedłożyła do akt dwa potwierdzenia przelewów, każdy na kwotę po 200 zł, niemniej obie te płatności miały miejsce we wrześniu 2024 r. i od tego czasu już się nie powtórzyły. Nie można zatem wydatku tego uznać za stały, comiesięczny bądź okresowy koszt utrzymania dzieci. A tylko takie wydatki zasługują na uwzględnienie przy ustalaniu wysokości obowiązku alimentacyjnego.

W niniejszej sprawie małoletnie powódki, z uwagi na wiek, nie są w stanie utrzymać się samodzielnie, w związku z czym obowiązek dostarczania im środków utrzymania i wychowania spoczywa na obojgu rodzicach.

Obowiązek alimentacyjny obciąża obojga rodziców w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym. Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o jego utrzymanie lub wychowanie ( art. 135 § 2 k.r.o. ).

Matka małoletnich powódek częściowo realizuje swój obowiązek alimentacyjny wobec dzieci poprzez osobiste staranie o ich utrzymanie i wychowanie. Winna ona jednak również pieniężnie partycypować w kosztach utrzymania córek. Jak ustalono, obecnie przedstawicielka ustawowa małoletnich powódek, nie pracuje, gdyż dnia 01.06.2025 r. otrzymała wypowiedzenie z pracy i przebywa na zwolnieniu chorobowym i pobiera z tego tytułu świadczenie chorobowe w wysokości 3 100 zł netto miesięcznie. Niemniej Sąd zważył, że matka małoletnich nie przedstawiła Sądowi żadnych dokumentów z których wynikałoby, że jest stale niezdolna do pracy. Co do zasady zaś zwolnienie chorobowe jest jedynie czasową przeszkodą do wykonywania pracy zarobkowe. Wreszcie w toku rozprawy z dnia 27.08.2025 r. J. O. sama przyznała, że obecnie nie odczuwa już żadnych dolegliwości związanych z kręgosłupem. W tych okolicznościach, biorąc pod uwagę wiedzę Sądu na temat aktualnej sytuacji na rynku pracy, posiadaną w związku z prowadzeniem wielu innych postępowań sądowych, a także uwzględniając doświadczenie zawodowe matki małoletnich powódek i jej wykształcenia Sąd uznał, że możliwości zarobkowe J. O., w rozumieniu art. 135 § 1 k.r.o. wynoszą co najmniej 3 510 zł netto miesięcznie. Z uzyskiwanych dochodów matka małoletniej winna zgodnie z zasadą równej stopy życiowej pokrywać swoje usprawiedliwione potrzeby oraz łożyć na utrzymanie dziecka.

Jest oczywiste, że także pozwany, będąc świadomy ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego względem dzieci powinien w pełni wykorzystać swoje możliwości zarobkowe i majątkowe oraz w sposób odpowiedni gospodarować posiadanymi środkami. Nadto zaznaczyć należy, iż obowiązek łożenia na zaspokojenie potrzeb dzieci jest obowiązkiem szczególnym, którego realizacja powinna wyprzedzać wszelkie inne zobowiązania, czemu ustawodawca niejednokrotnie dał wyraz w przepisach. Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą dzieci mają w każdej sytuacji prawo do równej stopy życiowej z rodzicami. Oznacza to, iż oboje rodzice powinni zapewnić dziecku warunki materialne, w których sami żyją (por .uch. SN z 16.12.1987 - III CZP 81/86 - OSNC 1988, z. 4 poz. 42).

Jak ustalono pozwany, z zawodu technik leśnik, obecnie zatrudniony jest w firmie (...) sp. z o.o. w B. na stanowisku operator prasy ciśnieniowej. Z treści zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 01.04.2025 r. wynika zaś, ze w okresie od 01.12.2024 r. do 28.02.2025 r. jego średnie miesięczne wynagrodzenie wynosiło 3 922,75 zł. Co prawda na rozprawie w dniu 27.08.2025 r. pozwany przedłożył do akt sprawy wydruku potwierdzenia przelewów z których wynika, że w okresie od 03.2025 r. do 08.2025 r. zarobił średnio 3 304,65 zł netto miesięcznie (19 827,93 zł), niemniej w ocenie Sądu dokumenty te nie mogą stanowić podstawy do ustalenia wysokości możliwości zarobkowych pozwanego. Nie są to bowiem dokumenty pochodzące od pracodawcy pozwanego i w związku z tym brak jest w nich informacji z jakiego powodu, w tych miesiącach, zarobki pozwanego spadły o ponad 400 zł miesięcznie. Nadto Sąd miał na uwadze, również składając odpowiedź na pozew pozwany wskazywał, że zarabia miesięcznie około 3 922,75 zł netto. Dopiero po wydaniu przez tut. Sąd postanowienia o zabezpieczeniu z dnia 24.04.2025 r. wynagrodzenie pozwanego zaczęło wykazywać tendencję spadkową. W tych okolicznościach Sąd uznał, że możliwości zarobkowe pozwanego, w rozumieniu art. 135 § 1 k.r.o. wynoszą co najmniej 3 900 zł netto miesięcznie.

Z tak osiąganych dochodów pozwany winien według zasady równej stopy życiowej pokrywać własne usprawiedliwione koszty utrzymania, a także przyczyniać się do zaspakajania potrzeb małoletnich dzieci. Jak ustalono, w dacie zamknięcia rozprawy poza małoletnimi powódkami, pozwany nie posiada na swoim utrzymaniu innych osób. W toku rozprawy z dnia 27.08.2025 r. pozwany zeznał także, że dnia 04.07.2025 r. wstąpił w związek małżeński oraz, że obecnie zamieszkuje wraz ze swoją żoną i jej synem z poprzedniego związku. Nadto w tym samym budynku mieszkalnym, będącym własnością pozwanego zamieszkuje także jego babci i wujek. Oznacza to, że koszty utrzymania domu dzielone powinny być na łącznie 5 osób. Z treści odpowiedzi na pozew oraz załączonych do niej dokumentów wynika, że średnie miesięczne koszty utrzymania domu pozwanego wynoszą około 980 zł. Udział pozwanego w tych wydatkach wynosi zatem 196 zł miesięcznie. Pozwany w żaden sposób nie wypowiedział się co do pozostałych kosztów własnego utrzymanie. Niemniej mając na uwadze, że S. N. nie podnosił jakoby chorował przewlekle, przyjmował na stałe leki, posiadał szczególne wymagania w zakresie żywienia, leczenia, higieny czy pielęgnacji, a nadto jest osobą dorosłą, a co za tym idzie nie wymaga okresowej wymiany odzieży i obuwia. W związku z tym Sąd uznał, że na zaspokojenie jego usprawiedliwionych potrzeb wystarczająca winna być kwota około 1 200 zł miesięcznie, w tym wyżywienie oraz środki higieny i czystości – 1 000 zł, odzież, obuwie oraz leki i leczenie – 200 zł. Uwzględniając wydatki na paliwo na dojazdy do pracy oraz udział pozwanego w kosztach utrzymania domu, jego średnie miesięczne koszty utrzymania nie powinny przekroczyć kwoty 1 500 zł miesięcznie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd obciążył S. N. alimentami stanowiącymi 65% kosztów utrzymania obu małoletnich powódek tj. kwotą 1 000 zł miesięcznie w przypadku małoletniej L. i kwotą 950 zł miesięcznie. W ocenie Sądu alimenty w tej wysokości nie tylko odpowiadają zasadzie równej stopy życiowej rodziców i dzieci, ale też leżą w zasięgu możliwości zarobkowych pozwanego, które w toku tego postępowania ustalone zostały na kwotę 3 900 zł netto miesięcznie. Obciążając pozwanego kosztami utrzymania małoletnich córek w 65% Sąd miał zaś na uwadze, że S. N. co do zasady nie utrzymuje żadnych kontaktów z małoletnimi. W toku rozprawy z dnia 27.08.2025 r. pozwany sam przyznał, że od stycznia 2025 r. widział się z córkami zaledwie 3 razy. Tymczasem małoletnie są nadal w wieku, w którym potrzebują znacznego wsparcia rodziców w swoim codziennym funkcjonowaniu. Zaś pozwany nie interesuje się córkami i ich sprawami, wsparcia tego udziela im co do zasady wyłącznie matka, która dokłada osobistych starań o ich wychowanie i utrzymanie.

W ocenie Sądu nawet po uiszczeniu przez pozwanego tych alimentów będzie on nadal dysponował wystarczającą kwotą dochodu na pokrycie zgodnie z zasadą równej stopy życiowej, usprawiedliwionych kosztów swojego utrzymania.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku, w pozostałym zakresie oddalając powództwo (pkt. 2).

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 108 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. i art. 113 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 1228 z późn. zm. ) obciążając nimi pozwanego w zakresie w jakim przegrał on proces tj. w 78%.

Uwzględniając charakter roszczenia alimentacyjnego i sytuację małoletnich powódek, na podstawie art. 113 ust. 4 u.k.s.c. Sąd odstąpił od obciążenia małoletnich pozostałymi kosztami sądowymi w części, w jakiej powództwo zostało oddalone, gdyż w przeciwnym wypadku zostałyby one ściągnięte z zasądzonego roszczenia.

Na podstawie art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c. wyrokowi w pkt 1, zasądzającym alimenty, nadano z urzędu rygor natychmiastowej wykonalności.

sędzia Dariusz Ratajczak