Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 1254/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Złotowie z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 335/22

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań świadków i wysnucie dowolnych wniosków, iż oskarżony J. W. uczestniczył w pobiciu K. K., M. M. (1) i P. P. (1), podczas gdy świadkowie, na których treści zeznań Sąd dokonał ustaleń, nie byli naocznymi świadkami zdarzenia, a wiedzę o nim czerpali jedynie z wzajemnych przekazywanych sobie relacji, które stały w sprzeczności z pozostałą częścią materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych nieprawidłowości w przeprowadzonej przez Sąd I instancji ocenie wiarygodności materiału dowodowego, zgłoszonych w apelacji obrońcy oskarżonego J. W.. Zdaniem Sądu Okręgowego mieściła się ona granicach sędziowskiej swobody i została dokonana z poszanowaniem wszystkich dyrektyw wartościowania dowodów ustanowionych w art. 7 kpk, a więc zasad wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania. Sąd I instancji należycie ocenił wszystkie zgromadzone dowody, zestawił ze sobą ich treść i przypisał przymiot wiarygodności jedynie tym z nich bądź ich częściom, które zasługiwały na przypisanie takiej cechy w świetle art. 7 kpk. Wobec powyższego Sąd odwoławczy w pełni zaaprobował ocenę dowodów w kształcie dokonanym przez Sąd Rejonowy. Warto z tego miejsca podkreślić, że odmówienie wiary niektórym zeznaniom świadków lub wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II AKa 46/24, Lex nr 3716556).

Podkreślić jeszcze trzeba, że ustanowiony w art. 7 kpk obowiązek dokonywania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną analizę, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, dotyczy nie tylko sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, nie może ograniczyć się do prostego zanegowania jej i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone wyłącznie dowody korzystne dla oskarżonego. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd I instancji w kontekście zasad wiedzy – w szczególności logicznego rozumowania – oraz doświadczenia życiowego, oceniając zebrany materiał dowodowy. Za oczywiście niewystarczające należy tu uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się sąd orzekający, występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie owe dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt VIII AKa 237/23, Lex nr 3693629). Wyjaśnienie powyższych kwestii było potrzebne, gdyż zarzut błędnej oceny dowodów opierał się na apriorycznym założeniu o wiarygodności jedynie dowodów korzystnych dla oskarżonego i jednocześnie całkowitej niewiarygodności wszystkich dowodów świadczących na jego niekorzyść. Zabrakło przy tym w złożonym środku odwoławczym odpowiedniego uzasadnienia stanowiska obrony przedstawionego w omawianej kwestii, zgodnego z dyrektywami ustanowionymi w art. 7 kpk. Taki sposób podważania oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji był błędny i przez to nie został on zaaprobowany przez organ odwoławczy.

Oceniając prawidłowość weryfikacji wiarygodności zgromadzonych w tej sprawie dowodów oraz ustalonego stanu faktycznego kontrolowanej sprawy w zakresie udziału oskarżonego J. W. w zdarzeniu z dnia 10 kwietnia 2020 r., należało uwzględnić specyfikę tej sprawy. Sąd odwoławczy miał zatem na względzie, że inkryminowane zdarzenie miało miejsce na terenie (...) Ośrodka (...) w Ł., gdzie dochodziło do wielu nieprawidłowości, w tym ze strony osoby nadzorującej działanie ośrodka, tj. Wicedyrektora ds. Wychowawczych Zespołu (...) w Ł. B. K., który kierował działaniami podopiecznych ośrodka, niedopuszczalnymi moralnie i prawnie. Zgromadzony w tej sprawie wiarygodny materiał dowodowy prowadzi do klarownego wniosku, że w ośrodku panowała swoista „zmowa milczenia” zarówno pośród wychowanków, bojących się negatywnych konsekwencji wyjawienia nieprawidłowości mających miejsce wewnątrz ośrodka, jak i grupy wychowawców sprzyjających B. K.. Gdyby nie silna postawa i determinacja kilku wychowawców z ośrodka, organy ścigania być może nigdy nie dowiedziałyby się o incydentach do jakich dochodziło w tej placówce wychowawczej. Warto dodać, że w trakcie prowadzonego postępowania przygotowawczego duża część świadków będących wychowankami (...) Ośrodka (...) w Ł. nadal przebywała w tej placówce, nie kryjąc w składanych zeznaniach, że obawiają się konsekwencji złożenia zeznań niekorzystnych dla swoich kolegów czy wychowawców. Naturalne w takiej sytuacji było to, że większość tych osób przesłuchiwana w charakterze świadków zasłaniała się niewiedzą o zdarzeniach będących przedmiotem niniejszego postępowania karnego (w szczególności sytuacji z dnia 10 kwietnia 2020 r.). Z uwagi na powyżej wymienione i opisane okoliczności, ustalenie stanu faktycznego inkryminowanych zdarzeń z dnia 10 kwietnia 2020 r. było utrudnione. Niemniej jednak wywiązanie się z tego zadania przez organ meriti było możliwe albowiem w materiale dowodowym zgromadzone zostały zeznania świadków, którzy bezpośrednio lub pośrednio wskazali na udział oskarżonego J. W. w pobiciu pokrzywdzonych K. K., M. M. (1) oraz P. P. (1) w dniu 10 kwietnia 2020 r. Warto odwołać się w tym miejscu do zeznań M. G., K. C. (1), S. G., M. D., Ł. P., D. G., K. K., J. C., M. M. (2) oraz M. Z.. Wymieniony osobowy materiał dowodowy został oceniony przez Sąd Rejonowy pozytywnie pod kątem wiarygodności w części jaka dotyczyła opisywania przez świadków udziału J. W. w wydarzeniach z dnia 10 kwietnia 2020 r. Zeznania wymienionych świadków w tym kluczowym (badanym w ramach niniejszego postępowania odwoławczego) zakresie były spójne, logiczne i rzeczowe, a przez to, w świetle dyrektyw z art. 7 kpk, zasługiwały na przymiot wiarygodności. Sąd odwoławczy w pełni podziela ocenę dowodów w kształcie dokonanym przez Sąd Rejonowy, a przeciwne wskazania obrońcy oskarżonego wobec wydanego wobec J. W. wyroku skazującego zostały odrzucone w toku kontroli instancyjnej jako pozbawione rzeczowej, zasługującej na uwzględnienie argumentacji. Obrońca oskarżonego podważając trafność ustaleń faktycznych dotyczących udziału J. W. w pobiciu pokrzywdzonych dnia 10 kwietnia 2020 r., odwoływał się do wybranego przez siebie osobowego materiału dowodowego twierdząc, że świadkowie M. G., K. C. (2), M. D. i Ł. P. nie byli bezpośrednimi świadkami inkryminowanego zdarzenia. Odnosząc się do tego należy wskazać, że wymienione w apelacji osoby nie były jedynymi świadkami, których zeznaniami dysponował organ orzekający. W toku przedmiotowej sprawy zostali również przesłuchani świadkowie, którzy byli uczestnikami zdarzenia z dnia 10 kwietnia 2020 r. i zarówno D. G. (jeden z napastników) jak i pokrzywdzony K. K. (zeznania złożone począwszy od dnia 2 marca 2021 r., po tym jak sprawcy pobicia opuścili placówkę), wprost wskazywali na udział J. W. w pobiciu trzech wychowanków wracających z ucieczki z ośrodka. Ten niekorzystny dla J. W. materiał dowodowy, został strategicznie pominięty w apelacji obrońcy oskarżonego, co świadczy o braku obiektywizmu przy konstruowaniu zarzutów apelacyjnych. Nie ma przy tym znaczenia, że pokrzywdzony M. M. (1) składając zeznania zaprzeczał by dnia 10 kwietnia 2020 r. w ogóle doszło do jakiegokolwiek pobicia jego oraz kolegów K. K. i P. P. (1) po ich powrocie do ośrodka. Zeznania tego świadka zostały bowiem ocenione jako niewiarygodne w świetle dyrektyw z art. 7 kpk albowiem pozostawały one w sprzeczności z pozostałym, wiarygodnym materiałem dowodowym, na podstawie którego ustalono przebieg inkryminowanych wydarzeń z dnia 10 kwietnia 2020 r. Ponadto M. M. (1) nie był w stanie logicznie wytłumaczyć różnic zachodzących w jego zeznaniach składanych na kolejnych etapach postępowania i ich wyraźnej sprzeczności z zeznaniami innych bezpośrednich i pośrednich świadków omawianej inkryminowanej sytuacji. Natomiast co do zeznań K. K. to obrońca oskarżonego odwołał się tylko do wybranych fragmentów wskazań tego świadka, które były korzystne dla J. W. i pasowały do linii obrony przyjętej w środku odwoławczym. Twierdzenia te nie mogły jednak zostać uwzględnione przez organ odwoławczy, skoro ignorowały tą część zeznań K. K., w których ujawnił faktyczny przebieg wydarzeń i podał personalia agresorów. Znamienne jest przy tym, że K. K. wprost wskazał w trakcie jednego z przesłuchań, że dopóki napastnicy pozostawali w ośrodku wychowawczym bał się składać niekorzystne dla nich zeznania i dopiero kiedy na dobre opuścili tą placówkę zdecydował się wyjawić prawdę. W świetle powyższego nie dziwi, że składając pierwsze zeznania w postępowaniu przygotowawczym K. K. zaprzeczał aby doszło do jego pobicia w dniu 10 kwietnia 2020 r., długo też unikał wskazania danych osób, które dokonały wtedy pobicia. Znamienny jest przy tym fakt, iż świadek K. K. przesłuchiwany na rozprawie w dniu 20 marca 2023 r. podtrzymał zeznania obciążające oskarżonych, w tym J. W..

Konkludując wszystko powyższe, przeprowadzona kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych uchybień w procesie oceny wiarygodności dowodów zgromadzonych w tej sprawie, w szczególności tych dotyczących stricte zdarzenia z dnia 10 kwietnia 2020 r. Podobnie stan faktyczny tego konkretnego wydarzenia został ustalony w sposób prawidłowy w oparciu o szereg wiarygodnych dowodów, które analizowane łącznie dawały jasny, niebudzący wątpliwości obraz przebiegu badanej sytuacji. Nie ulegało również wątpliwości, że w pobiciu pokrzywdzonych K. K., P. P. oraz M. M. (1) brał udział oskarżony J. W.. Przeciwne wskazania zawarte w apelacji na ten temat były zupełnie chybione, a przez to nie mogły zostać uwzględnione przez organ odwoławczy.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku z uwagi na bezzasadność omówionego zarzutu. Przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena dowodów była poprawna i zgodna z dyrektywami z art. 7 kpk. Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła żadnych uchybień w ocenie wiarygodności osobowego materiału dowodowego dotyczącego udziału J. W. w zdarzeniu z dnia 10 kwietnia 2020 r. Dowody te, podobnie jak wszystkie pozostałe, zostały ocenione w sposób prawidłowy z uwzględnieniem zasad wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Nie doszło również do innych uchybień, jakich występowanie sugerował skarżący w swoim środku odwoławczym. Podobnie ustalenia faktyczne odnośnie współudziału oskarżonego J. W. w pobiciu pokrzywdzonych M. M. (1), K. K. oraz P. P. (1) były prawidłowe. Przeciwne stanowisko obrońcy J. W. okazało się błędne. Nie było więc powodów by w instancji odwoławczej wydać orzeczenie jakiego oczekiwał apelujący.

Lp.

Zarzut

3.2.

Rażąca niewspółmierność kary poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 10 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania w tym czasie nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie, w sytuacji gdy okoliczności podmiotowo – przedmiotowe, wiek i uwarunkowania osobiste oskarżonego, jak również fakt zastosowania wobec oskarżonego B. K. instytucji warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności, w celu prewencji ogólnej i szczególnej winno skutkować wymierzeniem oskarżonemu J. W. kary grzywny w dolnych granicach ustawowego zagrożenia z zastosowaniem art. 37a § 1 kk.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Warto rozpocząć omawianie przedmiotowego zarzutu od wyjaśnienia, iż rażąca niewspółmierność kary, uzasadniająca uwzględnienie zarzutu z art. 438 pkt 4 kpk, występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celów kary, ze szczególnym uwzględnieniem tych zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Tak orzeczona kara może być wynikiem bądź to nie dostrzeżenia występującej in concreto okoliczności istotnej z punktu widzenia dyrektywy wymiaru kary z art. 53 kk i nast. lub też nie nadania im adekwatnej wagi. Oceniając współmierność kary w relacji do dyrektyw i okoliczności wyznaczających jej wymiar, nie wolno zapominać, że art. 53 § 1 kk pozostawia wymiar kary sędziowskiemu uznaniu, nakazując, aby mieściła się ona w granicach przewidzianych przez ustawę. Przy ocenie kary przez pryzmat jej rażącej niewspółmierności nie można zatem nie uwzględniać granic, w jakich kara za dane przestępstwo może być orzeczona i w jakich niejako "proporcjach" pozostaje kara orzeczona względem granic pozostawionych sędziowskiemu uznaniu. W konsekwencji miarą surowości kary polegającej na pozbawieniu wolności, nie może być jedynie ilościowe oznaczenie czasu pozbawienia wolności ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo, także z uwzględnieniem występujących w danym postępowaniu, zwykle niepowtarzalnych w danym układzie, okoliczności uzasadniających wymiar orzeczonej kary ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt II AKa 489/21, Legalis nr 2714830).

Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy uznał, że obrońca oskarżonego nie wykazał by kara 10 miesięcy ograniczenia wolności polegająca na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie za czyn ciągły z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk była rażąco surowa w stosunku do wagi i okoliczności osądzanego czynu. Sąd Rejonowy rozważając nad wymiarem kary wziął pod uwagę wszystkie występując w kontrolowanej sprawie okoliczności łagodzące oraz obciążające. Trafnie również został ustalony stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu, jakiego dopuścił się J. W. w dniu 10 kwietnia 2020 r. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami. Zauważyć należy, że skarżący wytykając organowi meriti niewspółmierność orzeczonej kary nie przedstawił rzeczowej argumentacji uzasadniającej słuszność prezentowanego w apelacji stanowiska. Omawiany zarzut był więc w istocie pozbawiony odpowiedniego uzasadnienia i sprowadzał się jedynie do polemiki ze słusznym stanowiskiem Sądu Rejonowego w tym zakresie. Za rzeczowy argument nie sposób uznać porównania kary orzeczonej wobec J. W. z karą orzeczoną wobec B. K.. Pamiętać bowiem należy, że w postępowaniu karnym obowiązuje zasada indywidualizacji wymiaru kary (art. 55 kk), zgodnie z którą okoliczności wpływające na wymiar kary uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą. Pamiętać również należy, że w przypadku każdego z oskarżonych mamy do czynienia z zupełnie inaczej ukształtowanym zbiegiem okoliczności obciążających, łagodzących, a także stopniem społecznej szkodliwości czynu oraz winy sprawcy. Nie sposób więc w prosty sposób przyrównać ze sobą kar orzeczonych wobec dwóch różnych oskarżonych, występujących w różnych rolach, jak to miało miejsce w przypadku oskarżonych J. W. oraz B. K.. Na marginesie można zaznaczyć, że orzeczenie wobec sprawcy kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie oznacza, wbrew odmiennym chybionym uwagom zawartym w apelacji, że sprawca taki nie poniesie żadnych negatywnych konsekwencji popełnionego przestępstwa. Zastosowanie wspomnianego wyżej środka probacyjnego oznacza dla sprawcy konieczność poddania się orzeczonym wobec niego obowiązkom przez cały okres próby. Ponadto należy pamiętać, że kara pozbawienia wolności (nawet z zastosowaniem warunkowego zawieszenia wykonania kary) jest karą rodzajowo surowszą aniżeli kara ograniczenia wolności, oraz że nie był to jedyny element karny zastosowany wobec tego podsądnego, czego apelujący obrońca J. W. wcale nie uwzględnił. Uwagi te mają jednak jedynie charakter poboczny albowiem jak wspomniano wyżej, orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania wobec B. K. nie mogło w żaden sposób determinować wymiaru kary orzeczonej J. W., skoro wymienieni zostali skazani za czyny zabronione inaczej popełnione, każdego z nich dotyczyły odmienne okoliczności łagodzące i obciążające, a również stopień społecznej szkodliwości przypisanych im czynów oraz winy nie były tożsame. W świetle powyższego absolutnie zbędne było odwoływanie się w apelacji obrońcy J. W. do wymiaru kary orzeczonej wobec B. K.. Natomiast takie przyrównanie co do wymiaru kary nie byłoby błędem gdyby dotyczyło pozostałych współsprawców i zbadania wewnętrznej sprawiedliwości wyroku. W tym wypadku zaś Sąd Rejonowy równo potraktował oskarżonych o ten sam czyn ciągły z art. 158 § 1 kk M. P., D. H. i K. I., o czym już apelujący w imieniu J. W. nie wspomina. Skarżący nie wykazał zatem aby okoliczności dotyczące jego mandanta przemawiały za wyraźnie łagodniejszym jego potraktowaniem niż tych biorących udział w pobiciu wymienionych powyżej. Wracając do badania współmierności kary orzeczonej wobec J. W. warto zwrócić uwagę, że czyn z art. 158 § 1 kk zagrożony jest wyłącznie karą pozbawienia wolności (do 30 września 2023 r. to kara do 3 lat, a po nowelizacji Kodeksu karnego od dnia 1 października 2023 r. to kara od 3 miesięcy do 5 lat). Mając na względzie ustawowe granice kary za ten występek, wg regulacji sprzed nowelizacji jako względniejszej dla sprawcy według przepisów obowiązujących w dacie czynu, liczne okoliczności obciążające wskazane przez Sąd I instancji, mniej liczne okoliczności łagodzące oraz znaczny stopień winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego J. W., nie sposób uznać za niewspółmiernie surową orzeczoną wobec tego oskarżonego z zastosowaniem przepisu art. 37a § 1 kk karę 10 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne po 30 godzin miesięcznie. Rodzaj kary oraz jej wymiar zostały należycie dostosowane przez Sąd Rejonowy do wszystkich okoliczności wpływających na określenie wymiaru kary, odpowiedniej do czynu jakiego dopuścił się oskarżony J. W.. Kara ograniczenia wolności zrealizuje cele w zakresie prewencji generalnej, a szczególnie pozytywnie należy ją ocenić w świetle celów prewencji indywidualnej, gdzie ma spełnić rolę wychowawczą. Obowiązek wykonywania pracy społecznej przez J. W. przez 10 miesięcy unaoczni mu naganność zachowania jakiego dopuścił się wobec współwychowanków Ośrodka (...) w Ł. w dniu 10 kwietnia 2020 r. i uzmysłowi mu konieczność życia w zgodzie z przepisami prawa. Oskarżony jako młody człowiek, powinien zrozumieć, że każde zachowanie naruszające normy prawa karnego materialnego spotyka się z odpowiednio dolegliwą reakcją organów wymiaru sprawiedliwości, że dokonał złego wyboru stając przy człowieku z Dyrekcji Ośrodka, który zamiast pomagać trudnej młodzieży jeszcze bardziej ją deprawował. Tej funkcji nie spełniłaby zaś kara o charakterze ekonomicznym, nieoddająca wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu. Tak łagodna rodzajowo sankcja (najłagodniejsza w Kodeksie karnym) byłaby niesprawiedliwa w odbiorze społecznym ale też dla samego sprawcy mogłaby zostać odebrana jako swego rodzaju ciche przyzwolenie na tego typu postępki.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary grzywny w dolnych granicach ustawowego zagrożenia z zastosowaniem art. 37a § 1 kk.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec uznania bezzasadności zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary Sąd odwoławczy nie stwierdził podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku o wydanie wyroku reformatoryjnego w zakresie wymiary kary orzeczonej wobec J. W. za przypisane mu w zaskarżonym wyroku przestępstwo. Kara orzeczona przez Sąd Rejonowy w kontrolowanej sprawie była współmierna do wagi czynu przypisanego J. W. popełnionego wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami. Przeciwne stanowisko obrońcy oskarżonego nie spotkało się z aprobatą organu odwoławczego. Nie było żadnych powodów aby organ odwoławczy ingerował w treść zaskarżonego orzeczenia w zakresie dotyczącym wymiaru kary zasadniczej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Powodem utrzymania wyroku w mocy jest całkowita niezasadność zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego J. W., jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 kpk, uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Przepis art. 636 § 1 kpk stanowi, że w sprawach z oskarżenia publicznego, w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy, a jeżeli środek ten pochodzi wyłącznie od oskarżyciela publicznego – koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

Mając na względzie powyżej przytoczoną normę prawną, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w kwocie 40 zł (20 zł - ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism, co wynika z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym; 20 zł – opłata za wydanie informacji o oskarżonym z Krajowego Rejestru Karnego, co wynika z § 3 ust. 2 ustawy z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego). Ponadto w oparciu o regulacje art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych Sąd odwoławczy wymierzył podsądnemu opłatę za II instancję w kwocie 180 zł. Oskarżony jest młodym, zdrowym człowiekiem, zdolnym do zarobkowania, nie ma nikogo na utrzymaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw uzasadniających zwolnienie podsądnego od obowiązku zwrotu kosztów sądowych, o których mowa w art. 624 § 1 kpk.

7.  PODPISy

Sławomir Jęksa Hanna Bartkowiak Mariusz Sygrela