Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 623/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt VIII K 1410/24

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obraza przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk poprzez błędną ocenę dowodów polegająca na odmowie przypisania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, w których stanowczo zaprzeczał, by wartość zabranych przedmiotów przekraczała 800 zł, pomimo braku dowodów, które by taką wyższą wartość potwierdzały.

Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżony T. Z. dopuścił się kradzieży rzeczy o łącznej wartości 3.543,67 zł, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do jednoznacznego ustalenia ani wartości, ani ilości zabranych przedmiotów – w szczególności nagranie z monitoringu oraz zeznania świadków – co przemawia za brakiem jednoznacznego udowodnienia, że wartość ta przekroczyła kwotę 800 zł, a tym samym mogło skutkować zakwalifikowaniem czynu jako wykroczenie, nie zaś przestępstwo.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Omówienie zarzutów apelacyjnych należy rozpocząć od przypomnienia, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych i niewiarygodności innych dowodów pozostaje pod ochroną art. 7 kpk wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem na rozprawie głównej całokształtu istotnych okoliczności sprawy w sposób podyktowany obowiązkiem dociekania prawny i stanowi wyraz rozważenia, zgodnie z regułami poprawnego rozumowania, doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy, wszystkich ważkich okoliczności przemawiających na korzyść i niekorzyść oskarżonego ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2025 r., sygn.. akt II AKa 22/25, Lex nr 3908957). Istotne jest także, że zarzut naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania wad w ocenie konkretnych dowodów dokonanej przez sąd orzekający, prowadzących do wniosku, iż ocena ta przekracza granice swobodnej. Konieczne jest wykazanie konkretnych błędów w sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiających w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W rachubę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt II AKa 256/24, Lex nr 3905406).

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy, Sąd Okręgowy zgodził się z apelującym, że Sąd Rejonowy dopuścił się błędów w ocenie części zgromadzonego materiału dowodowego. Organ meriti uznał bowiem za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonych T. Z. oraz R. K. w zakresie w jakim przyznali się oni do dokonania kradzieży towarów ze sklepu (...) zlokalizowanego w P. na os. (...) o wartości nieprzekraczającej 800 zł. Zdaniem Sądu I instancji przeszkodą dla przypisania wiarygodności tym wyjaśnieniom podsądnych była treść nagrania z monitoringu oraz wiarygodne zeznania świadków J. F. oraz A. G. (pracowników sklepu (...), w którym doszło do kradzieży). Sąd Rejonowy nie dostrzegł jednak pewnych istotnych okoliczności, które stały na przeszkodzie tak kategorycznej i negatywnej ocenie wyjaśnień oskarżonych T. Z. oraz R. K.. Znamiennym jest w omawianym obszarze, że podsądni nie zostali zatrzymani w dniu kradzieży 15 maja 2024 r. Do ujawnienia tego zdarzenia doszło w późniejszym czasie, kiedy to pracownik ochrony J. F. na prośbę kierownika sklepu, który ujawnił duże ubytki kawy na sklepie, zajął się przeglądaniem monitoringu. W trakcie tej czynności świadek stwierdził, że w dniu 15 maja 2024 r. dwóch mężczyzn dokonało kradzieży kaw z regału poprzez ich zapakowanie do przyniesionej ze sobą dużej plastikowej torby i następnie opuszczenie sklepu razem z tym towarem. Do zatrzymania sprawców tej kradzieży doszło zaś dwa dni później, tj. w dniu 17 maja 2024 r. kiedy to ponownie przyszli oni do sklepu i zostali rozpoznani przez świadka J. F. pełniącego tego dnia obowiązki jako ochroniarz sklepu. Podkreślić w tym miejscu należy, że zarówno J. F., jak i A. G. nie byli naocznymi świadkami zdarzenia z dnia 15 maja 2024 r. i nie wiedzieli oni dokładnie ile kawy oskarżeni wynieśli ze sklepu w przyniesionej plastikowej torbie. Dowodowe nagranie z monitoringu, z uwagi na jakość obrazu oraz usytuowanie sprawców tyłem i bokiem do kamery, również nie pozwala na obiektywne ustalenie ilości towaru wyniesionego przez podsądnych ze sklepu dnia 15 maja 2024 r. Widoczni są na nim dwaj mężczyźni, pakujący towar z regału/regałów z kawą do przyniesionej torby, która wcześniej była pusta. Nie widać jednak ile dokładnie razy zbierali oni paczki kawy z regału wkładając je następnie do torby, ani też ile tej kawy zabrali i w jakich była ona paczkach. Nie sposób pominąć przy tym, że zestawienie braków towaru w postaci kaw przygotowane dnia 15 maja 2024 r. przez jednego z pracowników sklepu (...) obrazuje ilość, rodzaj i wartość kaw, których braki stwierdzono w sklepie. Z dokumentu tego nie wynika jednak w żaden sposób od jakiej daty wspomniane braki towarów były liczone, tj. kiedy była wykonywana ostatnia inwentura kaw. Na podstawie tego dokumentu nie sposób stwierdzić, czy dnia 15 maja 2024 r. przed dokonaniem przez oskarżonych czynu zarzucanego im w akcie oskarżenia wszystkie kawy wymienione w omawianym dokumencie znajdowały się na półce w sklepie, czy też nie. Tych aspektów sprawy nie dostrzegł, a w konsekwencji nie rozważył Sąd Rejonowy niezasadnie przyjmując za pewnik, iż to oskarżeni w dniu 15 maja 2024 r. zabrali cały brakujący w sklepie asortyment kawy. Nie sposób w takiej sytuacji przypisać oskarżonym odpowiedzialności karnej za dokonanie kradzieży całej kawy objętej zestawieniem przygotowanym ze strony sklepu (...). Stały temu bowiem na przeszkodzie zasady wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, które zgodnie z regulacją art. 7 kpk winny być brane pod uwagę przez organ meriti w trakcie dokonywania oceny materiału dowodowego zgromadzonego w danej sprawie karnej. Mianowicie zasady te przeczą wprost możliwości przyjęcia, że do jednej (nawet stosunkowo dużej) plastikowej torby oskarżeni byliby w stanie zmieścić 83 opakowania kawy o różnej gramaturze, w tym w większości o wadze 1 kg. Zmieszczenie takiej ilości towaru w jednej torbie jest absolutnie niemożliwe, czego zupełnie nie dostrzegł Sąd I instancji, a na co trafnie zwrócił uwagę obrońca w apelacji. Dodać trzeba, że oskarżeni nie zapakowali nawet torby do pełna, co jest widoczne na nagraniu z monitoringu sklepowego, gdy odchodzą od regałów. Wobec braku dostatecznych dowodów potwierdzających dokładnie ilość i wartość skradzionego przez oskarżonych w dniu 15 maja 2024 r. ze sklepu (...) towarów należało uznać, że istnieją w tym zakresie nie dające się usunąć wątpliwości, które zgodnie z normą in dubio pro reo wyrażoną w art. 5 § 2 kpk należało rozstrzygnąć na korzyść obu oskarżonych. Warto też zaznaczyć, że obaj podsądni utrzymywali przez cały czas trwania postępowania, że wartość skradzionego przez nich towaru oscylowała wokół 800 zł. R. K. co prawda zmieniał tę wartość, raz wskazując na 850 zł, a raz na 800 zł, jednak mając na względzie wspomnianą normę in dubio pro reo należało przyjąć wartość korzystniejszą dla oskarżonych, czyli 800 zł, tym bardziej że T. Z. konsekwentnie utrzymywał, że skradziony towar nie przekraczał kwoty 800 zł. Znamienne jest przy tym, że w kontrolowanej sprawie nie zostały zgromadzone dowody podważające prawdziwość wyjaśnień oskarżonych odnośnie wartości skradzionych przez nich w dniu 15 maja 2024 r. towarów. Na pewno za takie nie sposób było uznać nagrania z monitoringu oraz zeznań świadków J. F. oraz A. G.. Dowody te z uwagi na okoliczności wymienione i opisane powyżej nie mogły stanowić podstawy dla ustalenia łącznej wartości skradzionych przez podsądnych towarów. Podobnie nieprzydatny w tym kontekście był dokument sporządzony przez jednego z pracowników sklepu (...) ukazujący braki w asortymencie kawowym oferowanym do sprzedaży w sklepie (...). Wartość i znaczenie tego dokumentu dla niniejszej sprawy zostały opisane powyżej. Ponadto trzeba było dostrzec, że podawana przez oskarżonych łączna wartość skradzionego przez nich w dniu 15 maja 2024 r. towaru podzielona przez średnią cenę 1 kg kawy w sklepie (...) dawała taką ilość opakowań kawy, która zgodnie z zasadami wiedzy i logicznego rozumowania byłaby w stanie wypełnić jedną dość dużą plastikową torbę, porównywalną do poziomu widocznego na dowodowym nagraniu z monitoringu. Wyjaśnienia oskarżonych T. Z. oraz R. K. w omawianej części należało więc uznać za wiarygodne albowiem nie stały one w sprzeczności z żadnym z wiarygodnych dowodów zgromadzonych w tej sprawie, a ponadto przedstawiana przez nich wersja zdarzeń była wysoce prawdopodobna w świetle zasad wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.

Mając na względzie powyższe, Sąd II instancji uznał za błędną decyzję organu meriti o odmówieniu wiarygodności części wyjaśnień oskarżonych, w których podawali oni, że wartość skradzionych przez nich w dniu 15 maja 2024 r. towarów nie przekroczyła 800 zł. Następstwem tego było także uznanie, iż Sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych albowiem wartość skradzionego przez oskarżonych towaru ustalił w oparciu o niemiarodajny dowód w postaci wyliczenia ubytków kawy w sklepie (...) przygotowanego przez pracownika sklepu, przy braku naocznych świadków tego czynu zabronionego. Ustalenie to stało jednocześnie w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonych, które to w postępowaniu odwoławczym zostały ocenione odmiennie niż uczynił to Sąd Rejonowy i wobec braku dowodów przeciwnych, powinny one stać się podstawą ustaleń faktycznych odnośnie omawianej okoliczności.

Konkludując wszystko powyższe, apelujący obrońca T. Z. miał rację, iż w kontrolowanej sprawie Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk, a także art. 5 § 2 kpk, na skutek których doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego dotyczącego zdarzenia z dnia 15 maja 2024 r. Uchybienia te miały wpływ na prawidłowość wydanego wyroku skazującego albowiem na ich skutek doszło do przypisania oskarżonym T. Z. oraz R. K. odpowiedzialności karnej za przestępstwo z art. 278 § 1 kk w sytuacji kiedy można było im przypisać jedynie czyn wyczerpujący znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 kw. Konieczna więc była ingerencja organu odwoławczego w treść zaskarżonego orzeczenia celem dostosowania jego treści do prawidłowych ustaleń faktycznych oraz przypisania obu oskarżonym odpowiedzialności jedynie za wykroczenie. Sąd Okręgowy na podstawie art. 435 kpk, działając z urzędu dokonał korzystnej zmiany zaskarżonego wyroku także w części dotyczącej oskarżonego R. K., mimo że co do jego osoby nie został wniesiony żaden środek odwoławczy.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku w części dotyczącej T. Z. poprzez przyjęcie, że czyn oskarżonego stanowił wykroczenie z art. 119 § 1 kw i wymierzenie kary adekwatnej do tego czynu, ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła do ustalenia, że Sąd Rejonowy dokonał błędnej oceny dowodów, a także nieprawidłowych ustaleń faktycznych odnośnie łącznej wartości towaru skradzionego przez oskarżonych wspólnie i w porozumieniu w dniu 15 maja 2024 r. ze sklepu (...). Uchybienia te doprowadziły do ustalenia, że ten czyn oskarżonych wyczerpywał jedynie znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 kw, a nie przestępstwa z art. 278 § 1 kk. Doszło więc do nieprawidłowego przypisania podsądnym odpowiedzialności karnej za przestępstwo, kiedy w rzeczywistości dopuścili się oni jedynie wykroczenia. Nieprawidłowości te stwierdzone w postępowaniu odwoławczym wymagały ingerencji Sądu Okręgowego w treść zaskarżonego orzeczenia poprzez dostosowanie jego treści do prawidłowych ustaleń faktycznych oraz przypisania oskarżonym odpowiedzialności za wykroczenie z art. 119 § 1 kw. Główny wniosek końcowy apelacji zasługiwał więc na uwzględnienie. Wniosek ewentualny nie zaktualizował się ponieważ dokonanie zmian w zaskarżonym orzeczeniu było możliwe przez Sąd Okręgowy i nie było podstaw dla uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Lp.

Zarzut

3.2.

Rażąca surowość kary poprzez wymierzenie oskarżonemu bezwzględnej kary 5 miesięcy pozbawienia wolności, bez rozważenia zastosowania art. 69 § 1 kk, mimo że oskarżony ma trudną sytuację życiową, jest osobą straszą, utrzymującą się z zasiłku i pracy dorywczej, czyn nie miał wysokiego stopnia społecznej szkodliwości, był incydentalny i bez elementów szczególnego zuchwalstwa, oskarżony nie kierował gróźb, nie stosował przemocy ani nie wykazał się brutalnością, kara izolacyjna w takim przypadku nie realizuje w sposób właściwy celów wychowawczych i prewencyjnych.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wobec dokonanych przez Sąd Okręgowy zmian zaskarżonego orzeczenia polegających na przypisaniu oskarżonemu T. Z. odpowiedzialności za wykroczenie z art. 119 § 1 kk w miejsce przypisanej przez Sąd I instancji odpowiedzialności karnej za przestępstwo z art. 278 § 1 kk, opisany wyżej zarzut stracił swoją aktualność. W instancji odwoławczej została bowiem wymierzona kara za wykroczenie. W takiej sytuacji nie było już podstaw dla kontroli współmierności kary, która straciła swój byt prawny.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z powodów podanych powyżej nie było również podstaw by oceniać zasadność wniosku końcowego apelacji co do rozstrzygnięcia o karze, które to zostało ukształtowane na nowo przez Sąd odwoławczy.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Sąd Okręgowy uwzględniając art. 435 kpk dokonał zmian w zaskarżonym wyroku również w zakresie dotyczącym oskarżonego R. K.. Zgodnie z ww. przepisem sąd odwoławczy uchyla lub zmienia orzeczenie na korzyść współoskarżonych choćby nie wnieśli środka odwoławczego, jeżeli je uchylił lub zmienił na rzecz współoskarżonego, którego środek odwoławczy dotyczył, gdy te same względy przemawiają za uchyleniem lub zmianą na rzecz tamtych.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Pomimo tego, że apelacja w niniejszej sprawie została wniesiona jedynie przez obrońcę oskarżonego T. Z., Sąd Okręgowy uznał, że zaszły okoliczności wymienione w art. 435 kpk uzasadniające zmianę orzeczenia również na korzyść R. K. albowiem oskarżeni działali przy dokonaniu kradzieży z dnia 15 maja 2024 r. wspólnie i w porozumieniu. Tak więc te same względy (okoliczności ustalone w niniejszym postępowaniu odwoławczym opisane dokładnie w pkt 3.1. niniejszego uzasadnienia) przemawiały za dokonaniem zmiany opisu i kwalifikacji prawnej czynu z dnia 15 maja 2024 r. przypisanego w zaskarżonym wyroku każdemu z nich.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy w pozostałej części (poza zmianami opisanymi w pkt 5.2.) – pkt 4 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 9 września 2025 r.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Powodem utrzymania wyroku w mocy w pozostałej części (poza zmianami opisanymi w pkt 5.2.) był brak podstaw do dalszej ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia ponad modyfikacje opisane poniżej.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok został zmieniony w ten sposób, że w pkt 1 uznano oskarżonego T. Z. za winnego tego, że w dniu 15 maja 2024 r. w sklepie (...) na os. (...) w P., działając wspólnie i w porozumieniu z R. K. dokonał kradzieży towaru w postaci kawy w nieustalonej ilości opakowań i rodzaju, o wartości nie większej niż 800 zł, tj. popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 kw i za to na podstawie art. 119 § 1 kw wymierzył mu karę 30 dni aresztu, uchylając jednocześnie pkt 6 (pkt 1 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 9 września 2025 r.)

Zwięźle o powodach zmiany

Uchybienia Sądu Rejonowego stwierdzone w niniejszym postępowaniu odwoławczym (opisane w pkt 3.1. niniejszego uzasadnienia) wymagały ingerencji organu odwoławczego w treść zaskarżonego orzeczenia. Organ meriti dokonał niepoprawnej oceny dowodów i w następstwie tego błędnie ustalił łączną wartość towaru skradzionego w dniu 15 maja 2024 r. przez R. K. oraz T. Z. na kwotę 3.543,67 zł. Sąd II instancji zmienił te ustalenia faktyczne przyjmując, że T. Z. w dniu 15 maja 2024 r. dopuścił się jedynie wykroczenia usankcjonowanego w art. 119 § 1 kw albowiem nie wykazano aby wartość skradzionego przez niego mienia przekraczała 800 zł, które w przypadku kradzieży cudzego mienia stanowi granicę między przestępstwem a wykroczeniem. To ustalenie poczynione w instancji odwoławczej, zostało oparte na dowodach ocenionych w świetle dyrektywy z art. 7 kpk z uwzględnieniem konieczności zastosowania w tej sprawie zasady in dubio pro reo. Mając na względzie wszystkie te okoliczności, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1 w sposób opisany powyżej. Po dokonaniu zmiany opisu i kwalifikacji prawnej czynu konieczne było orzeczenie na nowo o karze za wykroczenie przypisane T. Z.. Sąd Okręgowy uznał, że wobec wielokrotnej uprzedniej karalności oskarżonego, głównie za przestępstwa przeciwko mieniu, dużego stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego wykroczenia, które stanowią plagę w dużych marketach, braku szacunku do cudzego mienia, działania wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, działania według wcześniej ustalonego planu i podziału ról, wysokiej wartości skradzionego mienia (równej górnej granicy czynu przepołowionego uznawanego za wykroczenie), a także kierowania się niskimi pobudkami niezasługującymi na uwzględnienie (chęć zysku) należało wymierzyć oskarżonemu najsurowszą rodzajowo karę, tj. karę aresztu i to w najwyższym przewidzianym ustawowo wymiarze, czyli 30 dni.

Wobec dokonanej zmiany i przypisania oskarżonemu T. Z. odpowiedzialności jedynie za wykroczenie, konieczne było uchylenie pkt 6 zawierającego rozstrzygnięcie o zaliczeniu na poczet kary pozbawienia wolności okresu zatrzymania T. Z., gdyż przepis art. 63 § 1 kk pozwala na zaliczenie pozbawienia wolności na karę rodzajową pozbawienia wolności za przestępstwo.

0.0.12.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok został zmieniony w pkt 2 na podstawie art. 435 kpk w ten sposób, że oskarżonego R. K. uznano za winnego tego, że w dniu 15 maja 2024 r. w sklepie (...) na Os. (...) w P., działając wspólnie i w porozumieniu z T. Z. dokonał kradzieży towaru w postaci kawy w nieustalonej ilości opakowań i rodzaju, o wartości nie większej niż 800 zł, tj. popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 kw i za to na podstawie art. 119 § 1 kw wymierzono mu karę 30 dni aresztu, uchylając jednocześnie pkt 7 (pkt 2 lit. a) wyroku Sądu Okręgowego z dnia 9 września 2025 r.)

Zwięźle o powodach zmiany

Pomimo tego, że apelacja w niniejszej sprawie została wniesiona jedynie przez obrońcę oskarżonego T. Z., Sąd Okręgowy uznał, że zaszły okoliczności wymienione w art. 435 kpk uzasadniające zmianę orzeczenia również na korzyść R. K. albowiem wymienieni działali przy dokonaniu kradzieży z dnia 15 maja 2024 r. wspólnie i w porozumieniu. Tak więc te same względy (okoliczności ustalone w niniejszym postępowaniu odwoławczym opisane dokładnie w pkt 3.1. niniejszego uzasadnienia) przemawiały za dokonaniem zmiany opisu i kwalifikacji prawnej czynu z dnia 15 maja 2024 r. przypisanego w zaskarżonym wyroku każdemu z oskarżonych. Podstawą dokonania opisanych wyżej zmian w części dotyczącej oskarżonego R. K. były tożsame podstawy, jak te opisane w pkt 5.2.1. Nie ma potrzeby powielania tych samych rozważań w tym miejscu. Mając na względzie wszystkie okoliczności, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w pkt 2 w sposób opisany powyżej. Rozstrzygnięcie to miało oparcie w podstawie z art. 435 kpk. Po dokonaniu zmiany opisu i kwalifikacji prawnej czynu konieczne było orzeczenie na nowo o karze za wykroczenie przypisane R. K.. Sąd Okręgowy uznał, że wobec wielokrotnej uprzedniej karalności oskarżonego, dużego stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego wykroczenia, braku szacunku do mienia należącego do innej osoby, działania wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym T. Z., według wcześniej ustalonego planu i podziału ról, wysokiej wartości skradzionego mienia (równej górnej granicy czynu przepołowionego uznawanego za wykroczenie), a także kierowania się niskimi pobudkami niezasługującymi na uwzględnienie (chęć zysku), należało wymierzyć temu sprawcy także najsurowszą rodzajowo karę, tj. karę aresztu i to w najwyższym przewidzianym przepisie wymiarze, czyli 30 dni.

Wobec dokonanej zmiany i przypisania oskarżonemu R. K. odpowiedzialności za wykroczenie, konieczne było uchylenie pkt 7 zawierającego rozstrzygnięcie o zaliczeniu na poczet kary pozbawienia wolności okresu zatrzymania R. K., gdyż przepis art. 63 § 1 kk pozwala na zaliczenie pozbawienia wolności na karę rodzajową pozbawienia wolności za przestępstwo..

0.0.13.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok został zmieniony w części dotyczącej oskarżonego R. K. na podstawie art. 435 kpk w ten sposób, że uchylono pkt 4 o karze łącznej pozbawienia wolności (pkt 2 lit. b) wyroku Sądu Okręgowego z dnia 9 września 2025 r.).

Zwięźle o powodach zmiany

Następstwem dokonanej modyfikacji opisu i kwalifikacji prawnej czynu R. K. z dnia 15 maja 2024 r. była konieczność uchylenia pkt 4 zaskarżonego wyroku zawierającego rozstrzygnięcie o karze łącznej pozbawienia wolności. Było to spowodowane zmianą jednego z czynów przypisanych oskarżonemu z przestępstwa na wykroczenie. Niedopuszczalne zaś jest łączenie kar za przestępstwo i wykroczenie. Dlatego też, Sąd Okręgowy orzekł w sposób opisany powyżej. Oznacza to, że wymierzona temu oskarżonemu w pkt 3 zaskarżonego wyroku kara 3 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 190 § 1 kk będzie podlegała odrębnemu wykonaniu.

0.0.14.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok został zmieniony w pkt 5 w ten sposób, że na podstawie art. 119 § 4 kw zobowiązano oskarżonych T. Z. i R. K. do naprawienia szkody poprzez zapłatę solidarnie na rzecz (...) Sp. z o.o. kwoty 800 zł (pkt 3 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 9 września 2025 r.).

Zwięźle o powodach zmiany

W pkt 5 zaskarżonego orzeczenia zawarte było rozstrzygnięcie o środku kompensacyjnym oparte na przepisie art. 46 § 1 kk. Wobec dokonanych przez Sąd Okręgowy modyfikacji w zaskarżonym wyroku polegających na przypisaniu oskarżonym T. Z. oraz R. K. odpowiedzialności jedynie za wykroczenie z art. 119 § 1 kk w miejsce odpowiedzialności karnej za przestępstwo z art. 278 § 1 kk konieczna była zmiana orzeczenia o środku kompensacyjnym poprzez zmianę podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia oraz wysokości tego środka. Dlatego też, Sąd Okręgowy zmienił pkt 5 zaskarżonego orzeczenia w sposób opisany powyżej. Orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności oskarżonych było następstwem przypisania im wykroczenia popełnionego wspólnie i w porozumieniu.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

5.

Zgodnie z art. 616 § 1 pkt 1 kpk do kosztów procesu należą koszty sądowe, którymi są m.in. wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania (art. 616 § 2 pkt 2 kpk). Jednym z wydatków Skarbu Państwa, na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk są wypłaty dokonane z tytułu nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów lub radców prawnych.

Obrońca oskarżonego T. Z. w apelacji zawarł wniosek o zasądzenie od Skarbu Państwa zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu przed Sądem II instancji. Wniosek ten podtrzymał na rozprawie apelacyjnej w dniu 9 września 2025 r. Przytoczone wyżej przepisy stanowią podstawę prawną uwzględniającą to żądanie. Wysokość kosztów adwokata została ustalona w oparciu o § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r. poz. 763). Mając powyższe na względzie, Sąd II instancji zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. G. kwotę 1033,20 zł brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu T. Z. z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

6.

Zgodnie z art. 634 kpk jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o kosztach za postępowanie przed sądem I instancji.

Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy opierając się na dyspozycji przepisu art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego T. Z. z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa wydatków sądowych za postępowanie odwoławcze. Oskarżony T. Z. nie pracuje, utrzymuje się z zasiłków oraz dochodu z prac dorywczych, nie ma nikogo na utrzymaniu, jednak otrzymywany przez niego zasiłek nie jest wysoki, a uwzględniając jego potrzeby związane m.in. z wiekiem (zakup leków) należało uznać, że sytuacja majątkowa oskarżonego nie jest zadowalająca. Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że dodatkowe obciążanie oskarżonego T. Z. wydatkami sądowymi za postępowanie odwoławcze stanowiłoby w takiej sytuacji dla niego zbyt dużą dolegliwość finansową. Na decyzję tą miały też wpływ względy słuszności gdyż apelacja obrońcy odniosła oczekiwany skutek, powodując zdecydowane złagodzenie odpowiedzialności podsądnego.

7.  PODPIS

Hanna Bartkowiak